Η ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΜΟΥ στο ΠΑΝ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

Η ΓΣΕΕ αποτελεί θεσμικό παράγοντα που διαβουλεύεται για ολόκληρη την κοινωνία και επομένως δεν μπορεί να τοποθετηθεί κάτω από την σημαία της νεολαίας.
Σε ελεύθερη απόδοση αυτό υποστήριξε ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ, στην τοποθέτηση φοιτητών που προσκάλεσαν την ΓΣΕΕ στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο με προκήρυξη 24ωρης απεργίας.
Δικαιολογήθηκε ο κ. Παναγόπουλος, ότι είναι κουρασμένοι από τις Γενικές απεργίες και οικονομικά αποδυναμωμένοι οι εργαζόμενοι για να τους οδηγήσουμε σε νέα απεργία.
Η Γενική Απεργία είναι πολιτική πράξη, δήλωσε ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Πολιτική πράξη το 1918, ήταν η σύσταση της ΓΣΕΕ.
Την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος δεν φτάνει να την αποστηθίζουμε για να δείχνουμε πόσο καλοί μαθητές είμαστε, στις «εξετάσεις» που μας βάζουν ή που εκθέτουμε τον εαυτό μας για να αυτοαναγορευτούμε αδιαφιλονίκητοι ηγέτες.

Η ΓΣΕΕ όταν γεννήθηκε, γεννήθηκε για να `βρουν την ζωή τους οι εργαζόμενοι. Να την διαφεντεύουν, να την δουν να ανθίζει, να υποτάξουν το Κράτος, να υποτάξουν τις εξουσίες, να υποτάξουν την εκμετάλλευση, τα αδιέξοδα, τους συμβιβασμούς, τις δηλώσεις υποτέλειας, να δημιουργήσουν το μέλλον που τους αξίζει, το μέλλον που θέλουν, το δικαίωμα του λόγου και της πράξης, το δικαίωμα στο παρόν και στο μέλλον, στο σήμερα και το αύριο, στις νέες γενιές χωρίς να τους υποθηκεύουν την ζωή τους, χωρίς να τις εντάσσουν στην εκμετάλλευση των κομμάτων , των Κρατικών Θεσμών, των ατομικών ή εξατομικευμένων επιδιώξεων, της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων.
Η ΓΣΕΕ γεννήθηκε για να υπηρετεί τους εργαζόμενους και να δημιουργήσει μια ισχυρή και συντεταγμένη κοινωνία εργαζομένων που να διεκδικεί και να ελέγχει και όχι να υπηρετεί συμφέροντα και συμβιβασμούς.
Όχι να υπηρετεί Σωτήρες και να αναζητά Σωτήρες.
Όχι να υποτάσσει τα θέλω και τα οράματα των εργαζομένων και των οικογενειών τους στα θέλω του Κράτους και της νομιμοφροσύνης που απαιτεί το Κράτος.
Όχι να διεκδικεί σύμφωνα με τον κρατικοδίαιτο θεσμικό της ρόλο και να διαμορφώνει πολιτικό λόγο σύμφωνο με τις κομματικές ανάγκες και των πλειοψηφιών που αντιστοιχίζονται σ’ αυτές, αδιαφορώντας γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αρνείται να ενταχθεί στα σωματεία.
Αρνούνται την ύπαρξη εργατικού κινήματος και οι εργαζόμενοι αρνούνται να τους χρησιμοποιούν, αρνούνται να τους εκπροσωπούν οι αρεστοί των κομματικών ηγεσιών, αρνούνται να τους εντάσσουν σε συνθήματα και λάβαρα που δεν υπηρετούν την κοινωνία παρά το Κράτος και τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού.

Οι νέες γενιές, οι νέοι άνθρωποι, η ελπίδα αυτού του τόπου, έχουν ένα χρέος.
Να προχωρήσουν μπροστά δημιουργώντας όρους και δρόμους για μια νέα αλλά υπαρκτή και συγκροτημένη κοινωνία κοινοτήτων, που να ασκεί εξουσία, που να ασκεί πολιτική που να επιβάλει αποφάσεις, διεκδικήσεις, οράματα και μέλλον στο Κράτος και ό,τι αυτό εκπροσωπεί.
Να δημιουργήσουν τον μέλλον τους, όπως τους αξίζει και όπως το επιθυμούν, όπως εκείνοι το επιλέγουν απαξιώνοντας το παρόν και τα ναρκοθετημένα σχήματα που εμείς δημιουργήσαμε και που θέλουμε την διαιώνιση τους γιατί μας βολεύουν.
Να χαράξουν δρόμους μέσα από συλλογικούς αγώνες και συλλογικούς κοινωνικούς θεσμούς. Να δημιουργούν το μέλλον τους με κινηματικούς όρους και με όρους συγκροτημένης συλλογικής κοινωνίας που συγκρούεται και δεν υποτάσσεται.
Να μην υποτάσσεται και να μην συνθηκολογεί.
Να επιδιώκει το ανώτερο και το ανέφικτο. Το ουτοπικό.
Χωρίς την ουτοπία ο δρόμος για τον ενταφιασμό του ανθρώπου, της φύσης και των οραμάτων, είναι στρωμένος με άνθη και ωσαννά.
Χωρίς την ουτοπία η βαρβαρότητα και η χλέπα αντικαθιστούν και δημιουργούν αξίες και κανόνες ηθικής για υποταγμένους και αφεντάδες. Για «καθαρά» κολάρα και υποτακτικούς.
Για μπάτσους που είναι το Κράτος και Κυβερνήσεις του παρακράτους.
Για Κράτος ιδιώτη και εκπορνευτή συνειδήσεων και ανθρωπισμού.
Για αριστοκράτες και πληβείους.
Για ιδιοκτήτες της γνώσης και πτυχία της μιζέριας και της απόγνωσης.
Για ότι μας συμβαίνει σήμερα και ό,τι δεν μπορούμε να ανατρέψουμε.

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Θα ήθελα κατ’ αρχή να διευκρινίσω, γι’ αυτό και πρόλαβα να πω για ισχυρές αντιδράσεις σχετικά με το όρο «Σοσιαλιστικός Ιμπεριαλισμός», ότι ενώ δεν υπήρχε ένα σοσιαλιστικό σύστημα επιθετικό και ανταγωνιστικό ανάμεσα σε κείνο και στον Καπιταλισμό, εντούτοις αναπτύχθηκε η ιμπεριαλιστική του πλευρά ως απόρροια μιας αποτυχημένης επανάστασης ή μιας επιτυχημένης σε λάθος κοινωνίες και υπανάπτυχτες οικονομίες.
Είπα να εξετάσουμε πως αναπτύχθηκε η οικονομία στην Κίνα ή την Σοβιετική Ένωση από την ίδια σκοπιά που κριτικάρουμε τον καπιταλισμό την ανάπτυξή του και την ιμπεριαλιστική του εξέλιξη.
Από την οριοθέτηση των μοντέλων εφαρμοσμένης σοσιαλιστικής οικονομίας όπως τα έχουμε δει να αναπτύσσονται στις δύο προαναφερόμενες χώρες, οι οποίες ασκούσαν έναν ισχυρό ιμπεριαλιστικό πατερναλισμό στις πέριξ αυτών και επένδυσαν σε επεκτατικούς πολέμους( περίπτωση Αφγανιστάν, Τσεχοσλοβακία, Βιετνάμ κλπ.), διαμόρφωσαν την ιμπεριαλιστική εκδοχή μιας επιτιθέμενης Σοσιαλιστικής οικονομίας και επιχειρηματικότητας.
Αν ξενίζει ο όρος «Σοσιαλιστικό ιμπεριαλισμός» δεν γνωρίζω άλλον που να αποκαλύπτει με δύο λόγια το σύνολο της οικονομική και κοινωνικοπολιτικής στρατηγικής όπως σχεδιάστηκε και όπως υλοποιήθηκε.
Όμως από την άποψη της Ουμανιστικής προσέγγιση του Σοσιαλισμού και της ανάπτυξης ενός οικονομικού – κοινωνικοπολιτικού συστήματος ανθρωπισμού και Άμεσης Δημοκρατίας, διαβλέπω μια Ουτοπική «εκτροπή», αφού μέχρι σήμερα μια Σοσιαλιστική οικονομία δεν έχει καν περιγραφεί δεν έχει καν γίνει απόπειρα σχεδιασμού , παρά μόνο η κοινωνική της διάσταση έχει διατυπωθεί και περισσότερο σαν μια ανταγωνιστική προς τον καπιταλισμό κοινωνική λειτουργία θεσμών και εξουσίας.
Άλλωστε ουδέποτε ο καπιταλισμός στις μεγάλες του κρίσεις δεν επέτρεψε ωρίμανση των συνθηκών για την υποταγή του.
Αν παραδείγματος χάρη θέλαμε να δούμε μια θετική εξέλιξη του τέλους του Σοβιετικού μοντέλου, θα μπορούσαμε να την δούμε όχι όπως εξελίχθηκε αλλά ως την ωρίμανση των συνθηκών μιας σοσιαλιστικής οικονομικής ανάπτυξη που θα έπαιρνε επιθετικά χαρακτηριστικά και θα δημιουργούσε αλυσιδωτές επαναστάσεις σε αρκετές χώρες καταδικασμένες στην υπανάπτυξη τους, εκείνη δηλαδή που είχε επιβάλει ο ιμπεριαλισμός.
Έγινε κάτι στην Λιβύη; Είχε κάποιο πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα η «επανάσταση» του Καντάφι εναντίον των Αμερικάνικων και πολυεθνικών συμφερόντων; ΟΧΙ
Θέλω να πω δηλαδή, ότι το να σχεδιάζεται μια κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα στην βάση μιας ουτοπίας δεν είναι κακό ούτε αμελητέο. Αλλά δεν φτάνει
Σύμφωνα με τις θεωρίες εξέλιξης, τίποτα δεν γεννιέται, αναπτύσσεται, ακμάζει, παρακμάζει και πεθαίνει.
Κάθε σύστημα κοινωνικής διαχείρισης δεν είναι ξεκομμένο από την αντίστοιχη οικονομική και ακολουθεί την κοινωνική ζωή των ανθρώπων όπως αυτή εξελίσσεται είτε απ’ έξω είτε από την ίδια την κοινότητα.
Η εξελικτική διαδικασία της ανθρώπινης φυλής αναγκαστικά συμπαρασύρει όλα τα συστήματα οργάνωσης και διαχείρισης καθώς δημιουργεί ανατροπές, αναθεωρήσεις και προσαρμογές βάση της εξέλιξης και της επιστήμης. Όπως παραδείγματος, η επιμήκυνση του προσδόκιμου χρόνου ζωής από τη εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης και των νέων ανακαλύψεων, ανατρέπει τα δεδομένα της προηγούμενης περιόδου, και φαίνεται πως κάθε σοσιαλιστικό μοντέλο επι χάρτου, δεν είναι ικανό να το διαχειριστεί απέναντι στην προτεινόμενη αλλά ήδη εφαρμόσιμη συνταγή του καπιταλισμού, που βρήκε την διέξοδό του στην «παγκοσμιοποίηση».
Ο Ιμπεριαλισμό πάντα είχε μια παγκόσμια λειτουργία αλλά ως επεκτατικός Εθνικο-κρατικός καπιταλισμός της Δύσης και κυρίως των ΗΠΑ. Η νέα του μορφή ξεπερνά το Έθνος –Κράτος και την ανάπτυξή του. Δεν τον ενδιαφέρουν δορυφορικά συστήματα ούτε εξαρτώμενες χώρες. Ακόμα και οι ΗΠΑ έπαψε να είναι το διεθνές καπιταλιστικό κέντρο.
Αυτό που λέμε πλέον «παγκοσμιοποίηση» δεν είναι τίποτε άλλο από τον νέο-τεχνοκρατικό καπιταλισμό που προωθείται από μια σύγχρονη χρηματιστηριακή αντίληψη που παράγει νέου τύπου εξουσίες.
Όλες οι σοσιαλιστικές θεωρίες ακολουθούν την εξέλιξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης είτε όταν είχε τα χαρακτηριστικά του εθνοκρατικού ιμπεριαλισμού είτε σήμερα του νέο-τεχνοκρατικού ιμπεριαλισμού. Δεν είδα μια σοσιαλιστική θεωρία που να προπορεύεται την όποια αντίστοιχη καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική της ανάπτυξης.
Ακόμα και σήμερα, όσοι δηλώνουν σοσιαλιστές μετρούν την ανάπτυξη με το ΑΕΠ και όχι με τους Δείκτες Υπανάπτυξης.
Εξακολουθούμε να παίζουμε στο γήπεδο του ιμπεριαλισμού ως ομάδα Β’ κατηγορίας με υπανάπτυκτο αθλητισμό που στην μικρή μας κοντόφθαλμη κοινότητα είμαστε πρωταθλητές.
Με άλλα λόγια οι παλιές θεωρίες αποτελούν εμπόδιο στην εξέλιξη των κοινωνικών – οικονομικών συστημάτων αλλά και των ίδιων των κοινωνιών, που πρέπει να τις αναθεωρήσουμε και ας χαρακτηριστούμε ως μη Μαρξιστές. Η δογματική αντίληψη δεν είναι μονομερής και ούτε κατηγορία σε βάρος ενός μπλογκ σκέψης και σχεδιασμού απέναντι σε ένα άλλο που σκέπτεται χρησιμοποιώντας την ίδια βάση τροφοδότη, αλλά δηλώνει κατήγορος του δογματισμού.
Χρειάζονται καινούργιες θεωρίες ανάπτυξης που θα ξεπερνούν την ιμπεριαλιστική, που θα δίνουν νέες στρατηγικές διαμορφώνοντας πρότυπα και πολιτικές που θα δημιουργούν άλλου τύπου ή νέου τύπου κινήματα και νέου τύπου επαναστάσεις. Όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να πατούν πάνω σε τετριμμένες του παρελθόντος επειδή κάποιοι θα μας κατηγορήσουν ίσως αντί ή μη Μαρξιστές.

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Ο/Η Κώστας Λάμπος είπε...
Αγαπητέ μου Βαγγέλη,ευχαριστώ για την επίσκεψη και για το σχόλιο και συγνώμη που οι συνθήκες δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω έγκαιρα το διάλογο. Είχα βέβαια και την ελπίδα πως θα έμπαινε στο μεταξύ κάποιος ακόμα στο διάλογο να σου κρατήσει συντροφιά.Λοιπόν Βαγγέλη προσπάθησα να κατανοήσω το συλλογισμό σου και να βρω σημεία επαφής, αλλά διαπίστωσα πως αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά κάποιες βασικές έννοιες, όπως αυτές του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Και συγκεκριμένα.Εμείς οι Ουμανιστές δεν πιστεύουμε πως τα κοινωνικά συστήματα, όπως λ.χ.ο καπιταλισμός, "αναγενώνται", αλλά γεννιόνται, ακμάζουν, παρακμάζουν και πεθαίνουν. Και φυσικά αντιλαμβανόμενα την παρακμή τους, ως αντικειμενική αδυναμία τους να ακμάζουν ασταμάτητα και να επαναστατικοποιούν τις εξελίξεις υπέρ της κοινωνίας, της Ανθρωπότητας και του πολιτισμού της συνολικά και γι’ αυτό κάνουν ότι μπορούν να μην πεθάνουν και σ' αυτή τους την προσπάθεια 'επιβιώνουν' ως τυμπανιαία ιστορικά πτώματα και ως βαρβαρότητα. Διαφορετικά αντιλαμβανόμαστε και το σοσιαλισμό και φυσικά δεν θεωρούμε τον όποιο υπαρκτό ή πρώην "υπαρκτό σοσιαλισμό" σοσιαλισμό γιατί τόσο η παγκόσμια προοδευτική σκέψη, όσο κα το παγκόσμιο εργατικό προοδευτικό, σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό κίνημα όρισαν το σοσιαλισμό ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα στα πλαίσια του οποίου καταργείται υπέρ της κοινωνίας-ανθρωπότητας η ιδιοκτησία (ατομική ή κρατική) των μέσων παραγωγής καθώς επίσης και η μισθωτή δουλεία, πράγμα που σημαίνει ότι καταργείται κάθε μορφής καταπιεστική εξουσία, γιατί στο σοσιαλισμό εγκαθιδρύονται σχέσεις ΑΥΤΟΔΙΕΎΘΥΝΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στα πλαίσια της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ. Κατά συνέπεια εμείς δεν πιστεύουμε σε ένα 'σοσιαλισμό' που θα 'αλληλοτροφοδοτείται' με τον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό και θα εξελιχθεί σε «σοσιαλιστικό ιμπεριαλισμό», όπως γράφεις, γιατί θεωρούμε τις έννοιες σοσιαλισμός και ιμπεριαλισμός ιστορικά ασυμβίβαστεςΟ δικός μας σοσιαλισμός για να είναι σοσιαλισμός θα πρέπει να είναι ουμανιστικός και οικουμενικός, πράγμα που προϋποθέτει ριζική και οριστική κατάργηση του καπιταλισμού σε κάθε δυνατή εκδοχή του.Με αυτή την έννοια δεν θεωρούμε αριστερά τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά ούτε και τα κρατικοκρυπτοκαπιταλιστικά τριτοτεταρτοδιεθνιστικά μοντέλα που χρεοκόπησαν ακριβώς γιατί δεν ήταν σοσιαλιστικά. Με την ίδια έννοια δεν θεωρούμε πως γι' αυτό έφταιξε ο Μαρξ ή οι νεομαρξιστές, τουλάχιστον περισσότερο από τον Λένιν και τον Τρότσκυ που έχτισαν τη «Δικτατορία του Προλεταριάτου" κόντρα στο Προλεταριάτο που αντιλαμβάνονταν την Οκτωβριανή Επανάσταση ως τη σοσιαλιστική επανάσταση που θα οδηγούσε στη Δημοκρατία του Προλεταριάτου. Τελικά όμως φαίνεται πως η ιστορία δεν γράφεται και ο ουμανιστικός σοσιαλισμός δεν γίνεται ή ανατρέπεται με 'επαναστατικούς' βολονταρισμούς, ή με αντεπαναστατικά διατάγματα, αλλά με την ωρίμανση των αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων πάνω στις οποίες θα στηριχθεί η ανατροπή του καπιταλισμού και η οικοδόμηση της πραγματικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.Το ζητούμενο της εποχής μας, λοιπόν, είναι η ανάλυση της σύγχρονης καπιταλιστικής πραγματικότητας για την κατανόηση των όρων της ανατροπής της και ταυτόχρονα ο επαναπροσδιορισμός του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, που δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση της συνειδητής κοινωνικής πλειοψηφίας, για να είναι ουμανιστικός και οικουμενικός, δηλαδή πανανθρώπινος και εγγυητής της ισότητας, της ελευθερίας και της συναδέρωσης. Από τη συμβολή μας σ’ αυτή τη διαδικασία προσδιορίζεται και η σύγχρονη «αριστεροσύνη».Ευχαριστούμε και πάλι για τη συμμετοχή σου στο διάλογο.Να είσαι καλά
Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
Κώστας Λάμπος