Το πρόβλημα δεν είναι να αντιπαρατεθούμε στο τι έλεγε το ΠΑΣΟΚ αλλα στο τι είναι και πως φτιασιδώνεται ώστε να εξαπατά τον Λαό

ΠΑΣΟΚ:
ΕΓΓΥΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΣΤΑΘΕΡΟ, ΔΥΝΑΜΙΚΟ, ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΠΟΠΤΕΙΑ
Γι αυτό προτείνουμε:
Στήριξη ενός ισχυρού και αποτελεσματικού «δημόσιου πυλώνα» στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, που με τις δράσεις και τις υπηρεσίες του, θα διασφαλίζει συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, θα προστατεύει τον καταναλωτή/δανειολήπτη, και θα στηρίζει την πραγματική οικονομία. Ενεργοποίηση του ρόλου που μπορούν να παίξουν οι τράπεζες που ελέγχονται από το Ελληνικό Δημόσιο
 
Ανάμεσα σε ένα πολιτικό λόγο, ενός προγράμματος διακυβέρνησης, μιας διακηρυγμένης οικονομικής πολιτικής και των πράξεων του συγκεκριμένου κόμματος ως Κυβέρνηση, διαπιστώνει κάποιος νηφάλια σκεπτόμενος, ότι το ΠΑΣΟΚ ανεξάρτητα πως και κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργήθηκε, πως εξελίχθηκε σε ένα εξτρεμιστικό νέο-φασιστικό κόμμα, με πρωτεργάτες αυτής της μετάλλαξης του, τους Σημίτη, Πάγκαλο και Παπανδρέου.
 
Το νέο-φασιστικό κόμμα Παπανδρέου, ανέπτυξε και χρησιμοποίησε, μια γνωστή μέθοδο προπαγάνδας που ειθίσται να χρησιμοποιούν όλα τα παρόμοιας πολιτικό-ιδεολογικής αίρεσης αντίστοιχα κόμματα, τον σοσιαλιστικό λόγο, απευθυνόμενο στους άστεγους συνείδησης και αμνήμονες οπαδούς και μέλη του, που ο διακαής πόθος τους δεν είναι το « κοινό καλό» του Λαού, αλλά η πιθανότητα ατομικού βολέματος μέσω της εξουσίας που θα διαχειρίζεται το κόμμα τους ως Κυβέρνηση και της προνομιακής τους σχέσης λόγω ιδιότητας και δεδηλωμένης ένταξής τους σε αυτόν το πολιτικό χώρο.
 
Αντίστοιχα, η αμνημοσύνη, η έλλειψη συνείδησης, ο "ακτιβισμός" στην εξουσία δια της εξουσίας, ο καιροσκοπισμός και ο τυχοδιωκτισμός των στελεχών του συγκεκριμένου κόμματος, των βουλευτών και των εν αναμονή προς βουλευτοποίηση πλήθος άλλων αυτόκλητων υπερασπιστών του Λαού και εκπροσώπων των εργαζομένων, επιτρέπει όχι μόνο να συνεχίζει το κόμμα αυτό να πειραματίζεται σε κάθε είδους νέο-φασιστικά μοντέλα πολιτικής δράσης, αλλά και να εξακολουθεί να επηρεάζει αποφασιστικά το παρόν και το μέλλον αυτής της χώρας.
 
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι να αντιπαρατεθούμε στο ΠΑΣΟΚ,  στο τι έλεγε πριν τις βουλευτικές εκλογές, αλλά με το τι είναι και το πως παρουσιάζεται, ώστε από την μια να προστατεύσουμε στο μέτρο του δυνατού τον πολιτικά και ιδεολογικά αναλφάβητο και αμνήμων Ελληνικό Λαό, και από την άλλη να διαμορφώσουμε συνθήκες και προϋποθέσεις ώστε ο Λαός αυτός να βγει από το καβούκι του, να πιστέψει στις δυνάμεις του, να χειραγωγήσει την συλλογικότητα και την κοινωνικότητα της ύπαρξής του μέσα από την διάλυση και το γκρέμισμα των τειχών που τον περιστοιχίζουν και του στερούν την δυνατότητα να αντικρύσει τον ήλιο και να επικοινωνήσει.

Επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω πως το μέγα πρόβλημα, το όποιο πρόβλημα θεωρείται μεγάλο, δεν είναι οι αιτίες που το δημιουργούν, αλλά πως και ποιοι παράγοντες διαμορφώνουν τις αιτίες παραγωγής προβλημάτων.

Το πρόβλημα της κρίσης, στην Ελληνική οικονομία, στην Ευρωπαϊκή οικονομία, στην παγκόσμια οικονομία, δεν είναι η αιτία των καταστροφών που εισπράττουν ως αποτέλεσμα και δευτερογενείς αιτίες αλυσιδωτών προβλημάτων οι Λαοί, ούτε καν η ίδια η δομή της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν αποτελεί αιτία.

Ο παραγωγός μέσω του οποίου δημιουργούνται συνθήκες ανάπτυξης αιτιών κρίσης, προβλημάτων, αναταραχών, εξέλιξης ή στασιμότητας, είναι το ίδιο το άτομο και η εμμονή του να μην κοινωνικοποιείται ως άτομο, ως φυσική συνιστώσα του οικοσυστήματος που το περιβάλλει.

Ενώ το οικοσύστημα υπάρχει ως κοινωνικό σύστημα παραγωγής ζωής και σταθερών αναπαραγωγής του, το άτομο απέδρασε εκ του οικοσυστήματος στην προσπάθεια του να το ελέγξει και να το υποδουλώσει ως εργαλείο και μέσο υπεροχής του πρώτα στον εαυτό του και αμέσως μετά σε ότι το περιβάλλει.

Στην διάρκεια αυτής της διαδικασίας απόδρασης και ελέγχου του οικοσυστήματος πραγματοποιήθηκε και η βίαιη εξέλιξη του ατόμου, όταν το άτομο ανακάλυψε ότι η ιδιοποίηση των δυνάμεων που κρύβονταν μέσα στην πολυπλοκότητα (κοινωνικότητα) ζωής και εξέλιξης του οικοσυστήματος, του απελευθέρωνε την δύναμη να ιδιοποιηθεί όχι μόνο το οικοσύστημα, όχι μόνο τις δυνάμεις προστασίας του, όχι μόνο την διαδικασία αναπαραγωγής του, αλλά κυρίως τις δυνάμεις κινδύνων που αποκάλυπταν τον πυρήνα της φύσης του οικοσυστήματος.

Οι δυνάμεις κινδύνων στα χέρια του γρήγορα εξελισσόμενου ατόμου, μια εξέλιξη που βίασε την φύση του οικοσυστήματος αλλά και αυτό καθ’ εαυτό το οικοσύστημα, απέκτησαν διττή υπόσταση. Από την μια εργαλείο προστασία του από τους κινδύνους που ως άτομο αντιμετώπιζε και από την άλλη ως εργαλείο υπεροχής του στην ολότητα του οικοσυστήματος, επομένως ως εργαλείο υποταγής των ατόμων στις δυνάμεις των κινδύνων και στον κάτοχο και διαχειριστή αυτών των δυνάμεων, δηλαδή το ίδιο το άτομο.

Αυτή η σχέση ανάμεσα στο άτομο και στους κινδύνους που το περιέβαλαν, αλλά και στην εξουσία που παρήχθη μέσω της ιδιοποίησης των δυνάμεων παραγωγής και χρήσης κινδύνων, είχε ως φυσική εξέλιξη την καθαίρεση της κοινωνικής συγκρότησης του οικοσυστήματος αλλά και της αναγκαιότητας το άτομο να κοινωνικοποιηθεί μέσα στην ίδια του την φύση.

Το άτομο κοινωνικοποιήθηκε μέσα στην φύση των δυνάμεων που καταχράστηκε, των δυνάμεων υπεροχής του, των δυνάμεων επιβολής του, των δυνάμεων επικυριαρχίας του, των δυνάμεων αυτοκαταστροφής του.

Αυτή η κοινωνικοποίηση του ατόμου που πραγματοποιήθηκε έξω από την φύση του, είναι η δύναμη που απόκτησε ώστε να του είναι αδύνατο και ανέφικτο να συγκροτήσει κοινωνία που θα το επαναφέρει στην φυσική του κατάσταση.

Αυτή η αδυναμία να συγκροτήσει κοινωνία, είναι η δύναμη που γεννά αιτίες και που αυτές με την σειρά τους γεννούν προβλήματα.
Τα κόμματα, οι σύλλογοι, οι λέσχες προβληματισμού, οι διάφορες οργανώσεις  σωτηρίας των δικαιωμάτων  και του πλανήτη, είναι απλώς εκτρώματα της αδυναμίας του ατόμου να κοινωνικοποιηθεί μέσα στην ίδια την φύση που το γέννησε και να συγκροτηθεί σε κοινωνία μέσα στο οικοσύστημα του οποίου αποτελεί ένα υποσύνολο και όχι ο ιδιοκτήτης ή ο δημιουργός του.

Επανερχόμενο στην αιτία του άρθρου αυτού, το ερώτημα προς απάντηση σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ αλλά και με τα άλλα κόμματα, αλλά και με την κρίση μέσα στην οποία έχουμε μπλεχτεί εκουσίως ή ακουσίως, είναι να αποκαλύψουμε την φύση των πραγμάτων, να τα απογυμνώσουμε από τα φτιασιδώματα, να απογυμνώσουμε ότι μας περιβάλλει και ότι μας κυβερνά, διότι δεν θα μας από-ενοχοποιήσει ένας αγώνας ενάντια στην νέο-ταξική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που το τέλος της θα επαναφέρει στην εξουσία την νέο-ταξική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ή των όποιων κομμάτων συγκροτήσουν κυβέρνηση στα επόμενα χρόνια, απεναντίας θα είμαστε οι αυτουργοί στην διαιώνιση του εγκλήματος κατά των ανθρώπων και της φύσης.

ΕΘΝΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΥΠΕΓΡΑΦΕΙ Η ΕΓΣΣΕ ΜΕ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΤΑ:
φέτος:  5,5%
το 2011  με σταθερό τον φετινό πληθωρισμό: 4,4%
το 2012 : 4,4%

Είναι η πρώτη φορά μετά την εποχή Μητσοτάκη που η ΓΣΕΕ συνυπογράφει με τους εργοδότες αρνητική αύξηση μισθών και ημερομισθίων, για την επόμενη τριετία στο μείον 14.3%

ΟΛΑ ΚΑΛΑ....... ΟΛΑ ΑΝΘΗΡΆ
Με ......τέτοιες συμβάσεις σε δεκαπέντε χρόνια θα δουλεύουμε άλλα δεν θα πληρωνόμαστε!!!

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ)

ΣΥΡΙΖΑ Απαρτίζεται από τις συνιστώσες: ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, Κόκκινο, ΔΕΑ (Διεθνιστική Εργατική Αριστερά), ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας), ΔΗΚΚΙ (Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα), ΑΚΟΑ (Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά), ΚΕΔΑ (κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς), ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ, ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, Ομάδα ΡΟΖΑ, ΑΠΟ (Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα)

ΚΚΕ (μ-λ)

ΜΛ-ΚΚΕ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή). Περιλαμβάνει τις οργανώσεις ΑΚΟΣ (Αυτόνομη Κομμουνιστική Οργάνωση Σερρών), ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, Κομμουνιστική Ανανέωση, ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ΟΚΔΕ- Σπάρτακος, ΣΕΚ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα)

Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ Τροτσκιστές)

ΟΑΚΚΕ (Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ)

ΟΚΔΕ - Εργατική Πάλη

ΑΣΚΕ (Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας)
......................................................................................................................

Υπάρχουν δύο κρίσιμα ερωτήματα πάνω στα οποία τοποθετείται ο Ελληνικός Λαός, σε σχέση με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, το δικό του και της χώρας σε ευθεία αντιστοιχία με το πολιτικό σύστημα και τις δυνάμεις που το εκπροσωπούν.

Από την μια έχουμε μια πολιτικό-ιδεολογική φατρία δυνάμεων που διαμόρφωσαν, οργάνωσαν, οικοδόμησαν και λειτουργούν ένα πολιτικό – ιδεολογικό σύστημα εξουσιών και δομών, με ταξική καταγωγή και διαίρεση, που γεννά μια αλληλουχία αναγκών καπιταλιστικοποιημένου αποικιοκρατισμού, που εμφανίζεται τόσο σαν απαίτηση του Κράτους εναντίον της Κοινωνίας, όσο και σαν απαίτηση των οικονομικό-πολιτικών φατριών που συγκροτούνται είτε ως κρατικές δυνάμεις του εξωτερικού είτε ως οικονομικά τράστ διεθνών οργανισμών και πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Από την άλλη έχουμε μια πολύ-ανησυχούσα, υπέρ-σκεπτόμενη, αυθαίρετων ερμηνειών και δημιουργίας παραδοχών Αριστερά, που ενώ καταγγέλλει και ενοχοποιεί τις φατρίες των πολιτικό-ιδεολογικών δυνάμεων όπως τις προανέφερα, αρνείται ταυτόχρονα να απεμπλακεί από ιδεολογήματα και απολυταρχικές αγκυλώσεις, που αποτελούν την μηχανή παραγωγής φυγοκεντρικών δυνάμεων, πολυδιάσπασης και αυθεντικών ερμηνειών της ύπαρξής της, τόσο σε σχέση με την πρωτογενή της δημιουργία, όσο και με την σε σημερινές συνθήκες αυτογνωσία της θέσης της σε ευθεία αντιστοιχία με τον Λαό και τα προβλήματα, με το παρόν και το μέλλον των κοινωνιών, των κρατών, των ατόμων και της ίδιας της Αριστεράς.

Οι διαφωνίες και πολυδιασπάσεις δεν εντάσσονται σε μια διαδικασία αμφισβήτησης του πρωτοπλάσματός της, δηλαδή των θεωριών όπως διαμορφώθηκαν ως πρωτόπλασμα γέννησης της Αριστεράς, αλλά στην ερμηνεία του πρωτοπλάσματος, θεωρώντας το θεϊκό και αμόλυντο και μη αμφισβητήσιμο επί ποινής.

Ακόμη και οι νέο-μαρξιστικές οικονομικές θεωρίες, παίζουν ένα συμπληρωματικό ρόλο μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις κριτικής όσων θεωριών πραγματώθηκαν σε σχέση με την εξέλιξη του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, της ανάπτυξης και της υπανάπτυξης κοινωνιών και οικονομιών, χωρίς να θέτουν σε αμφισβήτηση βασικά στοιχεία του πρωτοπλάσματος.

Δεν λέω ότι κατ’ ανάγκη, ό,τι γέννησε το πρωτόπλασμα και όπως αυτό γέννησε της Αριστερά, πάτησε σε βάση κινούμενης άμμου, αλλά εξ όσων έχουν πραγματωθεί και όπως εξελίσσεται ο Ιμπεριαλισμός καθώς και ο εκτοπισμός της Αριστεράς από τις κοινωνίες, το πρωτόπλασμα μάλλον εδράζεται σε κινούμενη άμμο.

Μια κίνηση που θα μπορούσε να διαμορφώσει μια Ανανεωτική Αριστερά, θα είχε αξία αν επανατοποθετούσε το πρωτόπλασμα στο ακτινογραφικό μηχάνημα των κοινωνιών και των κρατών, της ιμπεριαλιστικής επέκτασης και των νέο-μοντέρνων θεωριών ιμπεριαλιστικής ανάπτυξης, διαμορφώνοντας το καινούργιο μέσα από την διατύπωση μια καινούργιας ουτοπίας.

Μια τέτοια Αριστερά, έχει να αντιπαλέψει τόσο την παρελθοντολογική Αριστερά, που εκπροσωπούν οι παραπάνω διαιρέσεις της, όσο και τις νέες τάσεις σοσιαλδημοκρατίας όπως αυτές έχουν εξελιχθεί τόσο σε Ευρωπαϊκό όσο και παγκόσμιο επίπεδο.

Θα είχε αξία αν η συσσώρευση εμπειρίας και γνώσης των Αριστερών στελεχών που αποσχίζονται από κόμματα ή κινήσεις που αναφέρονται είτε στην παρελθοντολογική Κομμουνιστική Αριστερά, είτε στην παρελθοντολογική και εκσυγχρονισμένη Σοσιαλδημοκρατία, συμπυκνώνονταν σε μια δύναμη ανατροπών, ακτινογράφησης του πρωτοπλάσματος και δημιουργίας μιας νέας θεωρίας και μιας νέας Ουτοπίας.

Σε μια τέτοια πορεία, προφανώς το μέγιστο δυναμικό των αριστερών, των σκεπτόμενων, των ριζοσπαστών θα μπορούσε να αποτελέσει την δύναμη διεξόδου από τα τείχη απελπισίας και τρομοκρατίας που μέσα σε αυτά ζει, εργάζεται, και αναπαράγεται ο λαός.

*Αφιξη κρουαζιερόπλοιου "ΖΕΝΙΘ" στον Πειραιά - Υποδοχή τουριστών από εμπόρους - Κινητοποιήσεις από ΠΝΟ

*   Η ΠΝΟ έχει ανακοινώσει: «Και αυτή η κινητοποίησή μας αποτελεί συνέχεια προηγούμενων κινητοποιήσεων της Ομοσπονδίας για την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ελλήνων ναυτεργατών, με πρώτο και κορυφαίο την διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους».
*   Η πλοιοκτήτρια εταιρεία του Zenith έχει προειδοποιήσει ότι εάν υπάρξει πρόβλημα στον κατάπλου του κρουαζιερόπλοιου ή παρεμποδιστεί η επιβίβαση και αποβίβαση τουριστών, τότε το κρουαζιερόπλοιο θα εγκαταλείψει το λιμάνι του Πειραιά.......

*    «Οι επαγγελματίες του τουρισμού και οι έμποροι θρηνούν κάθε μέρα σημαντικές απώλειες, βλέποντας να αίρεται το καμποτάζ... που μένει!», τονίζει το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδας και επισημαίνει ότι «η θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής παραμονής των επισκεπτών-επιβατών κρουαζιέρας στη χώρα μας για τουλάχιστον 72 ώρες, θυμίζει ρυθμίσεις άλλων εποχών και λογικές αναχρονιστικές».

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι είναι το Καμποτάζ

O όρος Καμποτάζ είναι σχετικά παλιός και είναι γαλλικής καταγωγής και αναφέρεται στις θαλάσσιες μεταφορές. Σαν ναυτικός, λοιπόν, όρος, εννοεί ότι χωρίς τη χορήγηση του προνομίου του Καμποτάζ, ένα ξένο πλοίο δεν μπορεί να μεταφέρει επιβάτες ή εμπορεύματα που επιβιβάστηκαν (φορτώθηκαν) από ένα λιμάνι σε ένα άλλο στην ίδια χώρα.

Υπάρχουν δύο τύποι ναυτιλιακού καμποτάζ. Το μικρό καμποτάζ συνεπάγεται εμπορικές συναλλαγές ανάμεσα σε δύο λιμάνια της ίδιας ακτής μιας χώρας. Το μεγάλο καμποτάζ συνεπάγεται εμπορικές συναλλαγές που αρχίζουν και τελειώνουν σε διαφορετικές ακτές της ίδιας χώρας.

Ο Κανονισμός 3577/92 με τον οποίο καταργείται το Καμποτάζ, το δικαίωμα δηλαδή εκμετάλλευσης των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών από πλοία ελληνικής σημαίας και ελληνικής πλοιοκτησίας, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, διευκολύνει του τουριστικούς και εφοπλιστικούς επιχειρηματίες, οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιούν ξένες επιχειρήσεις ή ναυλώνοντας με ξένη σημαία κρουαζιερόπλοια να προκαλούν αθέμιτο ανταγωνισμό σε ντόπιες πλοιοκτητικές εταιρείες κρουαζιέρας.

Η άρση του Καμποτάζ, εντάσσεται στα πλαίσια της πολιτικής απελευθέρωσης "κλειστών" επαγγελμάτων, στο όνομα μια δήθεν ανταγωνιστικότητας που εκτοπίζει απο την αγορά και την παραγωγή κεφαλαίων Ελληνικές επιχειρήσεις, εισάγοντας δικαιώματα ξένων επιχειρήσεων σε βάρος της εθνικής οικονομίας αντί πινακίου φακής.

Ένα κρουαζιερόπλοιο είναι μια πλωτή πολιτεία. Κατά μέσον όρο ένα κρουαζιερόπλοιο μεταφέρει περί τους 2.000-2.500 επιβάτες σε κάθε ταξίδι του, ενώ την ίδια ώρα απασχολεί επί του πλοίου τουλάχιστον 1.000 ανθρώπους σε κάθε ειδικότητα που απαιτείται για να λειτουργήσει αυτή η μικρή πολιτεία.
Με τη άρση του καμποτάζ, οι Έλληνες ναυτικοί φοβούνται ότι θα οδηγηθεί η απασχόληση στην απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας που σήμερα εργάζονται υποχρεωτικά Ελληνες, αφού έτσι ορίζει η κείμενη νομοθεσία για εκείνους που έχουν υψωμένη τη γαλανόλευκη.
Οι διαχειριστές κρουαζιεροπλοίων θεωρούν ότι η άρση του καμποτάζ που δεν θα συνοδεύεται από απελευθέρωση των σχέσεων εργασίας με τους Έλληνες ναυτικούς θα δημιουργήσει σοβαρό ανταγωνιστικό έλλειμμα σε βάρος τους σε σχέση με τα κρουαζιερόπλοια υπό σημαίες τρίτων χωρών.

Το προνόμιο του καμποτάζ που ισχύει στην Ελλάδα προβλέπει ότι τα κρουαζιερόπλοια τα οποία έχουν υψωμένες σημαίες τρίτων χωρών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορούν να παραλάβουν και να αποβιβάσουν έναν επιβάτη-τουρίστα στο ίδιο λιμάνι εντός της ελληνικής επικράτειας. Εφ' όσον σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά, κατά τη διάρκεια του 2007 από την Ελλάδα διακινήθηκαν περισσότεροι από 986.000 επιβάτες κρουαζιεροπλοίων, θα μπορούσε να είναι διπλάσιος ο αριθμός των επιβατών - τουριστών αν μπορούσαν να επιστρέψουν στον Πειραιά, και δεν ίσχυε το Καμπταζ.
Ταυτόχρονα όμως οι μη Κοινοτικές Χώρες δεν μπορούν να δημιουργήσουν έδρα του τον Πειραιά και επομένως περιορίζουν την δραστηριότητά τους επι Ελληνικού εδάφους.

Η λύση που αποφάσισε η Κυβέρνηση, η λύση δηλαδή Κυβέρνησης Ν.Δ., έστω και εάν προβλέπει υποχρεωτικό ελλιμενισμό 6 ωρών ανά προορισμό και απασχόληση Ελλήνων ναυτικών, ουσιαστικά κινείται τόσο εκτός συμφερόντων Ελληνικών, όσο - και καθόλου δεν με νοιάζει- εκτός συμφερόντων Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά βάση οι ωφελημένοι εξ αυτών, είναι οι Αμερικανοί διαχειριστές κρουαζιερόπλοιων και γενικώς οι μη κοινοτικοί.

Τα έσοδα του Κράτους μακροπρόθεσμα δεν ταυτίζονται με τα οφέλη της Ελληνικής κοινωνίας και ειδικά με τα συμφέροντα των εργαζομένων, όταν απεναντίας, τα προσδοκόμενα οφέλη δημιουργούνται για τις Ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις, επιχειρήσεις τουριστικών ειδών, ξενοδοχειακών μονάδων, από την εισαγωγή ανταγωνιστικών εργασιακών σχέσεων σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων ναυτικών.

Παράλληλα, ο αριθμός των Ελλήνων ναυτικών που θα απασχολούνται στα Κρουαζιερόπλοια, σε σχέση με την υποχρεωτικότητα της Ελληνικής νομοθεσίας για τα υπό Ελληνική σημαία, δεν καθορίζεται με τον ίδιο νόμο ως προς την υποχρεωτικότητα του νομικού καθεστώτος, αλλά επιτρέπει τον "διακανονισμό" ανάμεσα στην ΠΝΟ και τις εκμεταλλεύτριες εταιρείες κρουαζιεροπλοίων.

Αυτό σημαίνει, ότι κρίνεται ασύμφορη η Ελληνική σημαία και εκτοπίζεται από την αγορά η Ελληνική ιδιοκτησία, η οποία και θα απαιτήσει την εφαρμογή της ελαστικότητας του νόμου που πρόκειται να ψηφιστεί παρέχοντας το δικαίωμα της μη εφαρμογής της υπάρχουσας νομοθεσίας, στα πλαίσια της υγιούς ανταγωνιστικότητας αφού πλέον δεν λειτουργεί ο προστατευτισμός του Καμποτάζ.

Θα περίμενε κανείς, ο αφελής ΠΑΣΟΚος, ο αφελής που εξακολουθεί να πιστεύει στον "Πατριωτισμό" της Ελληνικής Κυβέρνησης, αντί να γίνει θύμα το Κράτος στην ανάγκη του αμφιλεγόμενου 1δις ευρώ που προσδοκάται, απο souvlaki, mozakas και τουριστικά μπιχλιμίδια ευτελούς αξίας,    να επιφέρει μια τροποποίηση στο καμποτάζ για τις μη κοινοτικές χώρες, παρέχοντας την δυνατότητα έδρας στον Πειραιά μέσω καθεστώτος σύστασης συνεταιριστικής επιχείρησης των υπό Ελληνική σημαία και ιδιοκτησία συμφερόντων με τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια, οριοθετώντας τα ποσοστά συμμετοχής κατά 1% υπέρ των Ελληνικών ναυτιλιακών επιχειρήσεων.

Αλλά η Κυβέρνηση, προσχωρώντας στην ταξική επιλογή της προκατόχου της, κυβέρνησης της Ν.Δ., προφανώς αποφάσισε πως τα συμφέροντα της Ελληνικής οικονομίας και του Κράτους πρέπει να υποταχθούν στα συμφέροντα των εμπόρων και επιχειρηματιών του τουρισμού, που ο πατριωτισμός τους εξαντλείται μέσα στην τσέπη τους. 

Τουρισμός δεν σημαίνει υποτέλεια του Κράτους και της Κοινωνίας, στα ντόπια και ξένα συμφέροντα.




Το νομοσχέδιο στη Διυπουργική

Προβλέπεται πως όλες οι εταιρείες θα δεσμεύονται ότι θα προσλαμβάνουν Έλληνες ναυτικούς, για τους οποίους θα ισχύει το ελληνικό Δίκαιο σε ό,τι αφορά τους όρους απασχόλησης και ασφάλισής τους, ενώ θα ισχύει και ειδικό τέλος ανά επιβάτη με το οποίο θα χρηματοδοτείται ένας νέος οργανισμός απασχόλησης ναυτεργατικού δυναμικού.

Το σχέδιο νόμου προβλέπει ότι οι πλοιοκτήτριες εταιρείες, προκειμένου να εκτελούν πλόες στην Ελλάδα με πλοία μεταφορικής ικανότητας άνω των 49 επιβατών, θα υπογράφουν σύμβαση τριετούς διάρκειας με το Ελληνικό Δημόσιο, βάσει της οποίας θα δεσμεύονται:

Για ελάχιστο πλου τουλάχιστον 72 ωρών.
Προσέγγιση τουλάχιστον τριών ελληνικών λιμανιών.
Παραμονή τουλάχιστον έξι ωρών σε κάθε ελληνικό λιμάνι.
 
(πηγές: ιντερνετικές εφημερίδες ΒΗΜΑ και ΕΘΝΟΣ)

Ανταγωνιστικότητα.

Ας ακτινογραφήσουμε τον μολυσματικό ιό της οικονομίας ως έχει και όχι όπως τον παρουσιάζουν οι φορείς μετάδοσής του, δηλαδή οι επιχειρηματίες, οι Κυβερνήσεις, τα ΜΜΕ, οι Τραπεζίτες, τα Διεθνή Καρτέλ.

Ας υποθέσουμε λοιπόν μια μηχανή, που στην είσοδο επεξεργασίας της τοποθετούμε μια χούφτα δολάρια και από την άλλη πλευρά παίρνουμε δέκα χούφτες δολάρια.

Αν όμως δεν πάρουμε δέκα χούφτες δολάρια, τότε αναρωτιόμαστε, τις πταίει.

Το Κράτος, που επιβάλει φόρους.

Οι Εργαζόμενοι που αμείβονται για να εργάζεται η μηχανή.

Οι εργαζόμενοι που εκτός της αμοιβής τους, έχουν την απαίτηση να πληρώνονται για την ασφάλεια τους, την ασφάλισή τους, τις συντάξεις τους.

Οι εργαζόμενοι που έχουν το δικαίωμα να οργανώνονται σε συντεχνίες και να απαιτούν ενιαία αντιμετώπιση από τον κατέχοντα την μηχανή.

Το κόστος προμήθειας της πρώτης ύλης.

Το κόστος παραγωγής της πρώτης ύλης.

Το κόστος αγοράς της ενέργειας που καταναλώνεται για να λειτουργήσει η μηχανή.

Η πρώτη ύλη για την παραγωγή της ενέργειας που χρειάζεται η μηχανή για να λειτουργήσει.

Το έδαφος, δηλαδή οι χώρες, που παράγουν τις πρώτες ύλες.

Το κόστος μεταφοράς των πρώτων υλών.

Το κόστος μεταφοράς των προϊόντων που παράγει η μηχανή.

Το κόστος διάθεσης των προϊόντων που παράγει η μηχανή.

Η αγοραστική ικανότητα των καταναλωτών για να αγοράσουν τα προϊόντα που παράγονται.

Η παραγωγή και διάθεση αντίστοιχων προϊόντων ιμιτασιόν. Δηλαδή παραποιημένων, σε χαμηλότερη τιμή παραγωγής και πώλησης.

Οι πολλές μηχανές που παράγουν με μια χούφτα δολάρια, προϊόντα που δίνουν αρκετές χούφτες δολάρια.

Ο κατασκευαστής της μηχανής.

Η παλαιότητα της μηχανής και το κόστος αντικατάστασης.

Η χρηματοδότηση του κόστους αντικατάστασης.


Σε όλα τα παραπάνω υπάρχουν κάποιες παραδοχές.

Πρώτον, μια χούφτα δολάρια δεν μας δίνει δέκα χούφτες δολάρια, ενώ πρέπει να μας δώσεις σύμφωνα με τον σχεδιασμό.

Δεύτερο, πίσω από κάθε κόστος κρύβεται ένας ανελαστικός παράγοντας που είτε είναι ο εργαζόμενος και οι αμοιβές του, είτε είναι μια χώρα και η παραγωγή των πρώτων υλών.

Τρίτο, πίσω από κάθε παραγωγή ενός προϊόντος κρύβεται η παραγωγή μια μαϊμούς.

Τέταρτο, για κάθε παραγωγή και για κάθε μηχανή το Κράτος εισπράττει φόρους.

Πέμπτο, πίσω από κάθε μηχανή και κάθε παραγωγή, κρύβεται μια κινητήριος ενέργεια που την κατέχει άλλος από αυτόν που έχει την μηχανή.

Έκτο, για κάθε αντικατάσταση χρειάζεται και ένας δανειστής ή ένας χορηγός.



Τι πρέπει να γίνει ώστε με μια χούφτα δολάρια η μηχανή να μας δίνει δέκα χούφτες δολάρια;

Πρώτον, να ελέγξουμε τα εδάφη που παράγουν τις πρώτες ύλες και να τα ενσωματώσουμε στην ιδιοκτησία μας ώστε να ελέγχουμε το κόστος παραγωγής και διάθεσης.

Δεύτερο να εξετάσουμε τις συνθήκες παραγωγής μαϊμού προϊόντων και, ή να τους μιμηθούμε όπου είναι δυνατό, ή να καταστρέψουμε την παρασιτική τους παραγωγή

Τρίτο να σμικρύνουμε αποτελεσματικά το κόστος που προκαλεί η συμμετοχή των εργαζομένων στην παραγωγική διαδικασία.

Τέταρτο να υπερχρεώσουμε τα Κράτη, ώστε να ελέγξουμε τους φόρους και μέσα από το έλεγχο των φόρων να κατευθύνουμε την οικονομία κάθε κράτους έτσι που να μην μπαίνει εμπόδιο στο στόχο των δέκα χουφτών δολάρια.

Πέμπτο, σε κάθε χρηματοδότηση το Κράτος οφείλει να εγγυάται την επένδυση είτε μέσω δανειστή, είτε ως χορηγός. 


Ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στο άτυπο υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο είχε ως θέμα τον ανταγωνισμό, τις τιμές, τις αποκρατικοποιήσεις και τις προτεραιότητες της οικονομικής πολιτικής:

"Το θέμα της ανταγωνιστικότητας, που είναι κεντρικό για εμάς, η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει, θεωρώντας ότι το κεντρικό πρόβλημα είναι το κοινωνικό κράτος και επομένως η λύση είναι η φθηνή εργασία και η μείωση των συντάξεων, ώστε να αντιμετωπίσουμε πιο ανταγωνιστικές οικονομίες"

Ο Γ. Παπανδρέου στην συνέλευση του ΣΕΠΕ όταν έφυγαν οι κάμερες, απευθυνόμενος στους νέους επιχειρηματίες, τους είπε: « Σας έφτιαξα φθηνά εργατικά χέρια…»

Πεταλωτής: « Είχαμε αποφασίσει από τον Οκτώβριο για το ΔΝΤ»

Δηλαδή για να οδηγήσουν την χώρα στην χρεοκοπία είχαν αποφασίσει πριν τις εκλογές και πως θα το κάνουν και γιατί θα το κάνουν και πως θα φανούν αγωνιστές για να μην …… χρεοκοπήσει η χώρα και ποιον θα υποδείξουν ότι ευθύνεται για την χρεοκοπία.

Όλα αυτά για να «προσαρμοστούν», Κράτος, Εργαζόμενοι, Κοινωνικές Παροχές, στο πάτο του βαρελιού, για να αυξηθεί η ….. ανταγωνιστικότητα της οικονομίας !!!

Αλλά επειδή κάθε κράτος διαθέτει Δημόσιες – Κρατικές επιχειρήσεις για να αντιμετωπίζει τις επιθέσεις που δέχεται από ξένα κεφάλαια και Κράτη, στην Ελλάδα έχουμε τον κατάλληλο μηχανισμό, δηλαδή τις Κυβερνήσεις και τα Κόμματα, για να αδυνατίσουμε το Κράτος και να χάσει την δύναμή του απέναντι στις ξένες αγορές, τα ξένα και ανταγωνιστικά κεφάλαια, στα άλλα Κράτη που θέλουν να μας ελέγξουν.

Κάθε Δημόσια επιχείρηση που χάνει τον χαραχτήρα της και το Κράτος- ιδιοκτήτη της, τόσο ακριβώς και λίγο παραπάνω το Κράτος βυθίζεται προς τον πάτο του βαρελιού.

ΜΙΖΑ ..... ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Μεγάλης ευφυΐας «ανακάλυψη» η διαφθορά και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι οποίοι αφού χρησιμοποιούν την περίοδο παντοδυναμίας τους για πλουτίσουν με παράνομο τρόπο τα «κερδοσάκουλα» των πολυεθνικών με το αζημίωτο, την κατάλληλη στιγμή που το πολιτικό σύστημα έχει εξαιρετική ανάγκη να σηκώσει κουρνιαχτό για να κρυφτεί και να κρύψει τις «πληγές» επί του λαού που κυβερνά , ανασύρονται, προβάλλονται και χτίζουν τα απαραίτητα τείχη, ώστε να εκτροχιάζουν το μυαλό και την αντίσταση των λαϊκών δυνάμεων, από τα πραγματικά τους προβλήματα.

Ο Μαντέλης δεν ήρθε από την «αυτοεξορία» του επειδή βρέθηκε σε κρίση ειλικρίνειας και μεταμέλειας για να καταθέσει ενώπιον της Εξεταστικής ότι έγινε «βαφτιστήρι» της Siemens,  σαν ένας φτωχός και μόνος εν μέσω λύκων αυτοθυσιαζόμενος πολίτης που έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Λαού της Β’ Αθηνών.

Μιας Β’ Αθηνών, που για να εκλεγείς στο επάγγελμα του Πολιτικού με μπόλικο και αφορολόγητο παραδάκι, χρειάζεται να ξοδέψεις αρκετά εκατομμύρια ( χιλιάδες σε ευρώ) και άμα δεν τα έχεις είναι καλοδεχούμενες οι προσφορές και οι προσφέροντες, καθότι άμα και εκλεγείς αυτοί πρώτοι θα ωφεληθούν που συνέδραμαν στην εκλογή σου.

Τον Μαντέλη τον έφεραν εκείνοι που κυβερνούν, για τους λόγους που γνωρίζουμε και για να εξαπατήσουν δια της εκτροπής του «Αχελώου» τους πολίτες, δηλαδή την συνείδηση και την στόχευση στα προβλήματα που ο λαός εξ αιτίας τους ( των πολιτικών) σήμερα αντιμετωπίζει και που φαίνεται ότι θα ξαναδεί ήλιο μετά από πενήντα χρόνια, αν δεν αντιδράσει και δεν τους πάρει τα κεφάλια.

Αυτό το κόμμα, αυτή η ηγεσία, που είχε την ευθύνη να δομήσει και να ξαναχτίσει το ΠΑΣΟΚ στα μέτρα και τις φιλοσοφικές αρχές του Σημίτη , ενός φαυλοκεντρικού νεοφιλελεύθερου σοσιάλ εκσυγχρονισμού, που συν-οραματιστής του ήταν ο σημερινός Πρωθυπουργεύων της Αμερικανό-Ευρωπαϊκής Κυβέρνησης mr. Papandreou, που είχε συμφωνήσει πριν τις εκλογές για την σημερινή κατάσταση της χώρας και τον αποδεκατισμό των κατεκτημένων δικαιωμάτων του Λαού, αυτό το κόμμα, αυτή η « κυβέρνηση» αυτοί έχουν πάρει εργολαβικά την ρομφαία της κάθαρσης, για να μας εκκαθαρίσουν.

Υψώνουν τείχη ηθικής οι φαύλοι, οι δωσίλογοι, οι εκμαυλιστές, οι άνθρωποι που εξαπάτησαν τους αφελής και πολιτικά αναλφάβητους, μέλη – οπαδούς – ψηφοφόρους τους, την ίδια στιγμή που από την περίοδο που η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ είχε συνεδριάσει στο Λαγονήσι, είχαν προσφωνήσει με αντάλλαγμα να καταστήσουν εαυτό κυβέρνηση αυτής της χώρας, αντί πινακίου φακής. Δηλαδή η χώρα θα παραδινόταν χειροπόδαρα στην Γερμανό-Αμερικάνικη οικονομία από «Οιονεί κρατική οντότητα» του ΝΑΤΟ σε «internal sovereignty», δηλαδή προτεκτοράτο εσωτερικής κυριαρχίας των Αμερικανών και των Γερμανών και ο Παπανδρέου θα εκπλήρωνε το όνειρο της Μάμας, να γινόταν Πρωθυπουργός.

Όσο πιο γρήγορα αντιδράσει οργανωμένα ο Λαός και πέσει αυτή η Κυβέρνηση, όσο πιο γρήγορα φύγουμε από την ΟΝΕ και το ευρώ, όσο πιο γρήγορα ανατραπεί τον σημερινό πολιτικό σύστημα, τόσο πιο γρήγορα θα σωθεί η χώρα και ο Λαός της.

Αν εξακολουθεί ο Λαός να εθελοτυφλεί, να παραμένει αναλφάβητος, να περιχαρακώνεται στην μιζέρια του, να οπαδοποιείτε σε πράσινους - μπλέ -  κόκκινους και μαύρους κόκκους, τόσο θα βοηθά να πολλαπλασιάζονται οι Λύκοι που θα φυλούν τα Πρόβατα !!!

Όσο ο λαός αρνείται να οργανωθεί σε ισχυρές τοπικές κοινωνίες, σε ισχυρές κοινωνίες που αρνούνται να εκπροσωπούνται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα, τόσο το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σύστημα θα τον αντιλαμβάνεται ως Πρόβατα και θα πολλαπλασιάζει τους Λύκους ( τον εαυτόν του)  που θα τον φυλάν.

ΘΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ Η Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. παρά τις επιδιώξεις του ΣΕΒ και της Κυβέρνησης;

Μια εκ των σοβαρών αποφάσεων στην χθεσινή συνεδρίαση της ολομέλειας της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, είναι η διεκδίκηση της υπογραφής της εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας, για την οποία υπάρχουν βάσιμες υποψίες ή βεβαιότητες, ότι τόσο η Κυβέρνηση όσο και ο ΣΕΒ δεν επιθυμούν την υπογραφή της, με το προφανή στόχο της απελευθέρωσης των ατομικών συμβάσεων και την καταπάτηση όλων των μέχρι σήμερα δεδομένων όπως αυτά διαμορφώθηκαν με αγώνες επί αγώνων.

Αλλά αυτή η απόφαση αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα, διότι προκύπτει μετά από τριάντα έξη χρόνια η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας ως αποτέλεσμα, να προϋποθέτει κινητοποιήσεις εργαζομένων και μάλιστα δυναμικές κινητοποιήσεις του συνόλου των εργαζομένων, που είναι ενταγμένοι σε συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Μέχρι σήμερα όμως αποτελούσε η υπογραφή της ε.σ.σ.ε. συντελεστή μιας ευνομούμενης πολιτείας και συνιστώσα πολιτισμού της συνεκτικότητα των κοινωνιών, δηλαδή μια υπερεσιακή ανάγκη του συστήματος να φαίνεται δημοκρατικό και αλληλέγγυο των κοινωνικών τάξεων και ομάδων.

Μέχρι σήμερα η υπογραφή της ε.σ.σ.ε. είχε ξεχάσει στα αζήτητα, ότι τα δικαιώματα κατακτιόνται με αγώνες και με αγώνες υπερασπίζονται.
Δηλαδή με κινηματικές διαδικασίες και ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και καθολική συμμετοχή σε κινητοποιήσεις για απλά, αλλά και πολύ περισσότερο, για δύσκολα ζητήματα, όπως η υπογραφή της ε.σ.σ.ε., των κλαδικών συμβάσεων, των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και όλων των άλλων που αντί των εργαζομένων το κράτος νομοθετούσε, "υπέρ" των εργαζομένων.

Αλλά όταν το Κράτος νομοθετεί το ύψος των συμβάσεων, το ύψος και τις προϋποθέσεις της ασφάλισης και της σύνταξης, τότε με την ίδια ευκολία και με το αναφαίρετο δικαίωμα που του εκχώρησαν τα συνδικάτα, προφανώς αντικαθιστά ή καταργεί δικαιώματα και αφαιρεί εισοδήματα.

 Όταν οι εργαζόμενοι εναπόθεταν στο Κράτος τα δικαιώματα τους και περιόριζαν τον αγώνα τους για περισσότερο κράτος στην διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, επειδή τους φόβιζε η καθημερινή πάλη και το καθημερινό μέλημα της ασφάλειας της εργασίας και της ασφαλιστικής και συνταξιοδοτικής προοπτικής και βεβαιότητας, σήμερα που το Κράτος αποφάσισε να κάνει την ταξική του επιλογή πιο βάναυση και πιο ξεκάθαρη απέναντι στην κοινωνία των εργαζομένων, σήμερα οι εργαζόμενοι καλούνται να θυμηθούν – αλλά πως – ότι χωρίς αγώνες και χωρίς δυναμικές οργανώσεις και χωρίς δυναμικές συγκεντρώσεις, δεν υπάρχει μέλλον, ούτε για εθνικές ή κλαδικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας, ούτε για εξασφάλιση ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.  
 
Ίσως αυτή η κρίση να αποτελέσει την έναρξη διαλόγου μεταξύ των εργαζομένων, για νέες μορφές και δομές οργάνωσης, αλλά και μια καινούργια πολιτική δράση των νέων συνδικαλιστικών οργανώσεων, ως κοινωνικές οργανώσεις, που όχι μόνο θα επαναδιεκδικήσουν τον θεσμικό του ρόλο, αλλά κα θα τον επιβάλλουν, παρά τις βέβαιες αντιδράσεις και αντιστάσεις του Κράτους και του πολιτικού συστήματος που το υπηρετεί.

Υ.Γ.


( Αυτό που επιθυμώ και που όλα τα χρόνια συνδικαλιστικής μου δράσης επεδίωκα, ήταν οι εργαζόμενοι να νιώθουν ασφαλείς επειδή υπάρχει η ΓΣΕΕ, ή Ομοσπονδία τους ή το Ε.Κ. και τους προστατεύει. Ότι, όταν αποφασίζουν κινητοποιήσεις, οι εργαζόμενοι νιώθουν υποχρέωση προς τις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες να κινητοποιηθούν και ως χρέος απέναντι στον εαυτό τους και όχι αίτιο στοχοποίησης συνδικαλιστικών στελεχών!

Γιατί η στοχοποίηση με τρομάζει, μου αφαιρεί τον λόγο, μου περιορίζει τον ορίζοντα και την σκέψη, με καθιστά συνένοχο.)

Καλείται η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ της ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ της ΓΣΣΕ σήμερα Πέμπτη 27 Μαίου 2010

Η ΓΣΕΕ σήμερα ετοιμάζεται, στην συνεδρίαση του Δ.Σ. να αποφασίσει για την ΕΣΣΕ, το Ασφαλιστικό, τα Εργασιακά και τον προγραμματισμό δράσης της.
Σαφώς τίθεται το ερώτημα προς τους διοικούντες την Γενική Συνομοσπονδία, και τι μ' αυτό;

Η ΓΣΕΕ, μέχρι σήμερα δεν έχει ξεκαθαρίσει, σε ό,τι αφορά τον εαυτό της, τι πρεσβεύει, πως το πρεσβεύει, για ποιον το πρεσβεύει και πως θα το πετύχει.
Για τους εργαζόμενους, που στην πλειοψηφία τους βρίσκονται συνειδητά εκτος συνδικαλιστικών οργανώσεων, ο ρόλος των συνδικαλιστικών στελεχών ούτε καθαρός είναι ούτε εμπνέει εμπιστοσύνη, παρά μόνο τους αντιλαμβάνονται ως επιτετραμμένοι των κομματικών συμφερόντων στον εργασιακό χώρο, που "πολιτεύονται" με γνώμονα το συμφέρον του κόμματος σε σχέση με την κοινωνία και το ατομικό συμφέρον σε σχέση με τις προσφερόμενες υπηρεσίες τους στο κόμμα που ανήκουν.
Από την μια, οι συνδικαλιστές του "Κυβερνοχώρου", ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, που τα κόμματά τους, και με ευθύνη της Αριστεράς, εναλλάσσονται στην κυβερνητική εξουσία και επομένως είναι εκ των ουκ άνευ στρατευμένοι στην υπηρεσία της άσκησης κυβερνητικής εξουσίας των κομμάτων τους, από την άλλη μια πολυδιασπασμένη συνδικαλιστική δύναμη της Αριστεράς, που δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία όταν τα πράγματα δυσκολέψουν να κρύβει το κεφάλι της στην άμμο.

Όμως, παρά την παρατεταμένη αυτή κατάσταση εμπαιγμού του εργατικού κινήματος που οφείλεται από την μια στην δομή του συνδικαλιστικού κατεστημένου, μιας και από την στιγμή θεσμοθέτησης του έχασε τα εχέγγυα του συνδικαλιστικού και από την άλλη η εξάρτηση του από τις κομματικές αγκυλώσεις και εξαρτήσεις, οι στόχοι πορείας του εργατικού κινήματος ούτε συναισθηματισμούς χρειάζονται, ούτε δειλία, ούτε αποφυγή ευθυνών.

Πιο είναι το ζητούμενο σε κάθε κινητοποίηση ή σε κάθε σχεδιασμό δράσεων των συνδικάτων και κυρίως της ΓΣΕΕ, η οποία δίνει το στίγμα και χαράσσει πολιτικές;

Κάθε σχεδιασμός έχει διττό ρόλο. Έχει διπλό στόχο.


Από την μια να προάγει έναν διάλογο με την κοινωνία και τους κυβερνώντες στην επίτευξη ενός στόχου, στην επίλυση δηλαδή ενός προβλήματος και από την άλλη να προάγει, δημιουργώντας το κατάλληλο υπόβαθρο, μια κινηματική συνείδηση των εργαζομένων καθώς αυτή υπαγορεύει και την στάση των εργαζομένων συνολικά απέναντι στα ζητήματα διακυβέρνησης της χώρας, αλλά και την ανάγκη ενότητας των εργαζομένων που ως μια κοινωνία αντιλαμβάνεται την συλλογικότητα ως μέσο επιβίωσης και ατομικής ολοκλήρωσης.

Αλλά για γίνει πράξη μια τέτοια πολιτική διάσταση ενός σχεδιασμού αγώνων και διεκδικήσεων, πρέπει πρώτα να είναι ξεκάθαρο το πεδίο εφαρμογής, η βάση πάνω στην οποία θα κτιστεί το εποικοδόμημα, το εποικοδόμημα, τα μέσα και ο απώτερος στόχος.

Υπάρχει ένας στρατηγικός στόχος. Η Κοινωνία να επιβληθεί του Κράτους και να κυβερνήσει το Κράτος.
Αυτός ο Στρατηγικός σκοπός των κοινωνικών αγώνων έρχεται σαφώς αντιμέτωπος με τον Στρατηγικό σχεδιασμό του υπάρχοντος συστήματος οργανωτικής και πολιτικό-ιδεολογικής συγκρότησης του Κράτους και της Κοινωνίας.
Πως τοποθετείτε η ΓΣΕΕ απέναντι σε αυτό το Στρατηγικό σκοπό;
Απλά δεν τοποθετείτε !

Για να μην υπάρξει ηθελημένα ή αθέλητα παρανόηση, όπως συνηθίζεται απο μερίδα συνδικαλιστικών στελεχών, ο ρόλος των συνδικάτων και των ηγεσιών του δεν εξαντλείτε στα όρια της σύναψης ΣΣΕ και δεν αποτελεί την πεμπτουσία της ύπαρξης τους και της δράσης τους οι συλλογικές συμβάσεις.


Τα συνδικάτα και οι ηγεσίες τους, οφείλουν να διαπραγματεύονται και να υποδηλώνουν την υποστήριξη τους σε εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται τον θεσμικό ρόλο της κοινωνίας στην διοίκηση του Κράτους, όπως η κοινωνία των εργαζομένων, καθώς και την υλοποίηση προγραμμάτων και πολιτικών που στηρίζουν και προστατεύουν τους εργαζόμενους.

Να θυμίσω ότι επί Ε. Βενιζέλου, τα συνδικάτα της εποχής αντιλαμβανόμενα του συνδικαλιστικού τους ρόλου αλλά και την πραγματική ερμηνεία του Συνδικαλισμού, κάτι που σήμερα έχει υποταχθεί στην κομματική ένταξη, τρόπο σκέψης και δράσης,  επέβαλαν την υποστήριξη τους στην Κυβέρνηση Βενιζέλου δια μέσου και της υιοθέτησης αιτημάτων ως προγραμματική δέσμευση της Κυβέρνησης και επέβαλαν την συμφωνία αυτή με την εκλογή βουλευτών που όριζαν ως προς επισφράγιση των συμφωνηθέντων.
Να θυμίσω επιπρόσθετα ότι ο ΣΕΒ και οι λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις, η κοινωνία δηλαδή του επιχειρηματικού κόσμου, όχι μόνο ασκεί εξουσιαστικές πιέσεις στις Κυβερνήσεις, αλλά πλέον έχει επιβάλει την πολιτική σκέψη του κέρδους και του χρήματος πάνω στις κοινωνίες, στα θεσμικά τους εργαλεία, στις αποφάσεις και στις επιλογές τους.
Από την άλλη οι εργαζόμενοι,  δια των εκπροσώπων τους που "εξελέγησαν όχι για να κυβερνήσουν" υπόκεινται την βάσανο να χρησιμοποιούνται ως εφαλτήριο για να μπορούν οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες να εκλέγονται σε κομματικές ή βουλευτικές θέσεις, όπου δεν εκπροσωπούν πλέον την κοινωνική τους καταγωγή αλλά το αντίθετό της.

 

Στην σημερινή κατάσταση, ο στόχος των εργατικών αγώνων και του σχεδιασμού τους, ποιος είναι;
Να αλλάξει η Κυβερνητική πολιτική, αλλά όχι η Κυβέρνηση;

Να αντισταθούμε απέναντι στις αποφάσεις του ΔΝΤ και της ευρωτρόικας και όχι να βγει η χώρα από το Ευρώ και της Ευρωζώνη;

Να εξακολουθεί η Ελλάδα, μια χώρα που δεν παράγει τίποτε με ευθύνη όσων κυβέρνησαν μέχρι σήμερα τον τόπο, από τον Καραμανλή και την ΕΟΚ μέχρι το σημερινό Παπανδρέου, μια τέτοια χώρα που περισσότερο υπάρχει ως προτεκτοράτο παρά μια χώρα με αυτοσυνείδηση της ύπαρξής της, μια τέτοια χώρα μπορεί να εντάσσεται και να παραμένει μέλλος μια τρόικας δυναμικών κεφαλαίων που δεσπόζουν στην παγκόσμια αγορά και υποτάσσουν μικρότερες οικονομίες σπρώχνοντας τες σε κακοτοπιές, υπερχρέωσης και πτώχευση κεφαλαιοποιώντας το δυσμενές αποτέλεσμα των πολιτικών τους σε βάρος των οικονομιών των χωρών αυτών;

Αν στόχος είναι να αλλάξει πολιτική η Κυβέρνηση, η οποία έχει ενστερνισθεί ως ιδεολογία και πολιτική τον νεοφιλελευθερισμό και την υποταγή στα ξένα συμφέροντα, τότε ο εργαζόμενος λαός αυτό που βλέπει είναι πως "άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς"  αλλά ταυτόχρονα βλέπει πως κανένας δεν παίρνει την απόφαση να έρθει σε ρήξη με το σύστημα αυτό, πολύ δεν περισσότερο τέτοια απόφαση δεν παίρνουν τα συνδικάτα.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το δείγμα του 75% της επιλογής του «Κανένας».

Επομένως οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά πρόταση προοπτικής, καμιά δύναμη υποστήριξης και διασφάλισης, κανέναν καθαρό στόχο και καμιά εμπιστοσύνη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Η ΓΣΕΕ, οφείλει να χαράσσει πολιτικές, να προκηρύσσει και να πραγματοποιεί πολιτικούς αγώνες, κινητοποιήσεις με πολιτικό υπόβαθρο και πολιτικούς στόχους.
Δηλαδή, η ΓΣΕΕ οφείλει να είναι Συνδικαλιστική Δύναμη.

Όταν μια Κυβέρνηση στοχοποιεί τους εργαζόμενους και τα δικαιώματα τους, την δουλειά του, τον μισθό του, την σύνταξη του, την ιατρική και φαρμακευτική του περίθαλψη, το δικαίωμα να έχει εργασία και ασφάλεια, το δικαίωμα να έχει παρόν και μέλλον, τότε η Κυβέρνηση με απόφαση των συνδικάτων οδηγείται στην χρεοκοπία και προκηρύσσει εκλογές.
Αλλά προκηρύσσει εκλογές με όρους κινήματος των εργαζομένων και η επόμενη κυβέρνηση ασκεί τα καθήκοντά της με όρους εργατικού κινήματος. Με όρους Κοινωνίας Εργαζομένων και θεσμικού ρόλου στην Διοίκηση του Κράτους.
Αλλάζει ο εκλογικός νόμος και η ανθρωπογεωγραφία του κοινοβουλίου μεταβάλλεται έτσι ώστε το ένα τρίτων των βουλευτών να εκλέγονται με την υπόδειξη της ΓΣΕΕ.

Αυτός είναι ό ένας από τους ρόλους της Κοινωνίας των Εργαζομένων.

Αυτήν την στιγμή, που ό,τι επεδίωκε μέχρι χθες ο ΣΕΒ και οι λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις, με πρόσχημα την οικονομική κατάσταση, κρύβεται πίσω απο το ΔΝΤ και την Ευρωτρόικα και υιοθετούνται από την Κυβέρνηση στοχοποιώντας τους εργαζόμενους και τις όποιες συνδικαλιστικές ηγεσίες αντιδρούν προς τον σχεδιασμό αυτό, ποιος πρέπει να είναι το επόμενος πολιτικός δρασκελισμός της ΓΣΕΕ και των Συνδικάτων της;

Η ΓΣΕΕ φοβάται μη στοχοποιηθεί από την Κυβέρνηση ή  η άρνηση στο κομματικό καθήκον της ηγεσίας της να αποτελέσει τελικά  υπέρτερο των συμφερόντων του Κόμματος και μονοδιάστατη προσήλωση τους στα δίκαια των εργαζομένων και της Κοινωνίας, εκφοβίζει περισσότερο τα συνδικαλιστικά στελέχη;


Η κριτική μου αυτή προς την διοίκηση της ΓΣΕΕ, δεν με καθιστά απέναντι της ούτε και απέναντι σε κάποια από τα ηγετικά της στελέχη, μιας και με συνδέουν πολιτικές δράσεις και φιλία από την νεανικότητα μας.
Καταλαβαίνω την δυσκολία της υπέρβασης αλλά το μόνο που τους λέω είναι πως δεν πρέπει να φοβούνται.
Ας αναθεωρήσουν την τελευταία τους πολιτική στάση. Ήρθε ο καιρός των ρήξεων.


Άλλωστε το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν, αν και το αφήσαμε στην μέση!!!

Η ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ και οι Διαχειριστές της.

( οι απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων την τελευταία περίοδο, πραγματοποιούνται για να δικαιολογηθεί ο θεσμικός ρόλος που το Κράτος αναγνωρίζει στις συνδικαλιστικές οργανώσεις)
-------------------------------------------***--------------------------------------------

Η διορατικότητα δεν αποτελεί υποχρέωση αλλά στοιχείο αξιολόγησης ενός πολιτικού από όποια θέση υπηρετεί - όχι υπηρετείται – τα κοινά .
Οι μη μετέχοντες των κοινών, δηλαδή ο λαός, προφανώς δεν έχουν ούτε δικαιώματα ούτε λόγο.

Σε μια «δημοκρατία» όμως που αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα των μετεχόντων έναντι των απουσιαζόντων από τα κοινά, παρέχει όλες τις δυνατότητες τόσο στο κράτος όσο και στα άτομα να ιδιοποιούνται και να σφετερίζονται εξουσίες που ενώ δεν τους ανήκουν, να συμπεριφέρνονται ως κτήτορες της κοινωνίας και των δικαιωμάτων της.

Παράλληλα δημιουργείτε η πεποίθηση του άβουλου θύτη, που ενεργοποιεί το δικαίωμα της κρίσης και της επιλογής του, όταν του το επιτρέψουν, στιγμιαία και καθολικά, για το παρόν και το μέλλον του, παραιτούμενος από κάθε ευθύνη στην συνέχεια της πολιτικής δράσης και της εξουσίας των μετεχόντων τα κοινά, καθιστώντας εαυτό άβουλο και άνευ ευθυνών πολίτη.

Συνήθως κάθε φορά που λαμβάνονται αποφάσεις για το παρόν με την αιτιολογία της διασφάλισης του μέλλοντος, ο παραιτημένος πολίτης αντιδρά όπως λ.χ. « εμείς θα πληρώσουμε που οι άλλοι έφαγαν τα λεφτά;»

Αν όμως το κράτος και το πολιτικό υιοθετημένο σύστημα άσκησης κυβερνητικής και οικονομικής εξουσίας, επιθυμούν τους παραιτημένους πολίτες που αντιπροσωπεύονται στα κέντρα σχεδιασμού, νομοθετήσεων και άσκησης εξουσίας, να τους διατηρεί σε αυτήν την κατάσταση υποταγής τους, αυτό δεν σημαίνει σε καμιά των περιπτώσεων, ότι οι οργανώσεις που δημιουργεί ο πολίτης για να αντισταθμίσει τις εξουσίες και την βαρβαρότητα του κράτους, οφείλουν να συμπεριφέρονταν όπως το κράτος.

Ο πρόλογος αυτός είναι αναγκαίος για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ελεγχόμενης ήττας των πολιτών όχι μόνο από το κράτος, που ούτως ή αλλιώς το κράτος δεν έχει ανάγκη να εφεύρει μεθόδους και μέσα για ελεγχόμενη ήττα των πολιτών, αλλά για τα προς διάθεση μέσα άμυνας των πολιτών έναντι του κράτους, που είναι εκείνα που ιδιοποιούνται και σφετερίζονται την απόφαση των πολιτών να συστήσουν όργανα και εργαλεία που θα τους ισχυροποιήσουν τόσο στην άμυνά τους όσο και στην κατάκτηση του κράτους.

Από την μια μεριά τα κόμματα, ως φορείς άσκησης κεντρικών πολιτικών παραγωγής και διαχείρισης εξουσίας για τους πολίτες και από την άλλη οι κοινωνικές οργανώσεις παραγωγής και διαχείρισης εξουσίας, θεωρητικά αποτελούν το «οπλοστάσιο» των πολιτών απέναντι στο κράτος.

Το κράτος για το οποίο υπάρχουν αρκετές ερμηνευτικές εκδοχές, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα εργαλείο – μέσο – και παραγωγό κεντρικών εξουσιών οικονομίας και ιδιοκτησίας των πλέον ισχυρότερων οικονομικών συντελεστών ή δυνάμεων σε σχέση με την κοινωνία και το ρόλο της.

Τα κόμματα, με τον πολιτικό τους λόγο, με την δομή, το εύρος της σύνθεσής τους και την πολιτική τους δράσης, αντιπαρατίθενται στο κράτος είτε ως εταίροι επί της κοινωνίας, είτε ως αντίπαλοι για την κοινωνία.

Από την άλλη, οι κοινωνικές οργανώσεις που δημιουργούνται από τους πολίτες, εν πολλοίς ανταγωνίζονται την πολιτική δράση των κομμάτων συμπεριφερόμενες είτε ως εργαλεία των κομμάτων είτε ως επίδοξοι εραστές μιας άλλης εξουσίας με αντικειμενικό στόχο να ηγηθούν της κοινωνίας ανταγωνιστικά προς την υπάρχουσα κατάσταση.

Στο οργανωμένο χώρο των εργαζομένων αυτό είναι πιο φανερό από οπουδήποτε αλλού και πιο αποκαλυπτικό της πραγματικότητας μέσα από την οποία δραστηριοποιείται η κοινωνία.

Οι λεγόμενες συνδικαλιστικές παρατάξεις, προϊόν ποδηγέτησης των κοινωνικών εκρήξεων και της διαφαινόμενη ανεξάρτητης συγκρότησης των κοινωνιών των εργαζομένων, που καθοδηγούνταν από τον επαναστατικό ριζοσπαστισμό μετά την εναλλαγή της χούντας με το πολιτικό σύστημα που την γέννησε, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον εγκλωβισμό των εργαζομένων στους κομματικούς σχηματισμούς και την ιδεολογική προσάρτηση τους στον κομματικό λόγο και τις πολιτικές συμφερόντων που εξυφαίνονταν.

Αναπτύχθηκε ένας ιδιότυπος κομματικός – ιδεολογικός πατριωτισμός, που κατέστησε τους εργαζόμενους αντιμαχόμενους στρατούς επικράτησης των κομμάτων πάνω στην κοινωνία και εργαλεία ισχυροποίησης των κομμάτων έναντι του κράτους.

Την πρώτη περίοδο, τα κόμματα απλόχερα παρείχαν ασφάλεια, αναγνωρισιμότητα και προβολή των ηγετικών ικανοτήτων σε στελέχη των εργατικών οργανώσεων και του αγώνα τους, φροντίζοντας την προώθηση των ηγετικών εργατικών στελεχών σε ανώτερα καθοδηγητικά κομματικά όργανα, αποδεχόμενα τόσο την υιοθέτηση των εργατικών αιτημάτων όσο και κάθε «παραξενιά» των στελεχών αυτών.

Το μέσο των κομμάτων σε σχέση με τους εργαζόμενους και τις ηγεσίες τους, είναι από την μια να δίνουν με κάθε πρόσφορο μέσο όλες τις δυνατότητες απελευθέρωσης των ηγετικών προσόντων σε όσους τα κατέχουν και από την άλλη να αναδεικνύουν ηγετικά στελέχη στον εργατικό χώρο μέσα από ένα ενοχικό δίκαιο, που καθιστά τα στελέχη υποχείρια τους. Παράλληλα διαμορφώνουν και το κατάλληλο περιβάλλον που τους επιτρέπει να ενοχοποιούν τους εργαζόμενους ως προς την επιλογή των ηγεσιών τους κάνοντας εκτεταμένη χρίση τον κομματικό – ιδεολογικό πατριωτισμό δημιουργώντας ένα συνδυασμό ενοχικών συναισθημάτων στοχοποιώντας το ίδιο το κόμμα και τις επιλογές τους.

Κάθε εργατικό στέλεχος που «αυτονομείται» από την επίσημη γραμμή του κόμματος, ο κομματικός πατριωτισμός των μαζών κραδαίνει ως πέλεκυς πάνω από το κεφάλι του εργατικού στελέχους.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον βουλευτή, που ενώ εκλέγεται ως εκπρόσωπος της κοινωνικής του καταγωγής – δηλαδή την κοινωνία εργασίας από όπου προέρχεται- εντούτοις αν θεωρήσει πως η πολιτική πράξη του κόμματος με το οποίο εξελέγη είναι αντίθετος με τα συμφέροντα της κοινωνίας που τον εξέλεξε, είναι υποχρεωμένος να «προδώσει» την κοινωνία αλλά όχι το κόμμα.

Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε προβλέπεται να είναι η τελευταία, που βλέπουν πρώην εργατικά στελέχη και νυν βουλευτές να καταφέρονται βάναυσα στην κοινωνική του καταγωγής και ότι εκπροσωπούσαν μέχρι χθες.

Η ελεγχόμενη ήττα του εργατικού κινήματος και του συνόλου των εργαζομένων, δεν αποτελεί μόνο εργαλείο των κομμάτων σε βάρος της κοινωνίας αλλά και «πατριωτικό – κομματικό» καθήκον των ηγετικών του στελεχών.

Η ελεγχόμενη ήττα των εργαζομένων από το κράτος δια των κομμάτων και αυτών δια των εργατικών στελεχών, προνοεί βεβαίως την «αντιμισθία» που επιδοτείται δια μιας θέσης στην κυβερνητική μηχανή ή μιας θέσης εξουσίας στην διαχείριση θεσμών και οργάνων του κράτους ή μιας θέσης στην ανώτατη νομενκλατούρα της κομματικής ηγεσίας.

Στην τελική όμως οι εργαζόμενοι έμαθαν να είναι υποχείρια, απαθής, φοβισμένοι, ατομικιστές, αντικοινωνικοί και πολιτικά αναλφάβητοι.

Έτσι επικρατέστεροι όλων, είναι όσοι έχουν την εύνοια του κόμματος και χρηστοί όσοι εργάζονται για το κόμμα.

Για τους άλλους, τους πολλούς, δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε!

Οι άλλοι, είμαστε όλοι εμείς !!!

«Αλλαγή θεσμικού πλαισίου για την ενοποίηση και ανασυγκρότηση του αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος»

ΕΡΩΤΗΜΑ στα πλαίσια της "διαβούλευσης":
ΜΕ ΠΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ στην κοινωνία των αγροτών για να καθορίσει τον τρόπο, την μέθοδο, την αυτοδιάθεση της οργάνωσης τους;


Ποιος σας είπε, ότι επειδή έχετε υποβάλει το δικαίωμα και τις οργανώσεις των μισθωτών στην διαπλοκή με την εξουσία και την υποταγή των εργαζομένων στο Κράτος και τα πολιτικοοικονομικά και εξουσιαστικά συμφέροντα των Κομμάτων - διαμεσολαβητών, Κράτους – Κοινωνίας και στα φερέφωνά τους ( σας), μπορείτε να επεκτείνετε την κορπορατίστικη αντίληψη σας και την αντίστοιχη φιλοσοφία σας για την συγκρότηση της περιφέρεια και των ατόμων που μετέρχονται κοινή παιδεία, σε κοινωνία υποχείριο του Κράτους και της εξουσία σας;

Οι Αγρότες οφείλουν να συστήσουν τις μορφές οργάνωσης και εκπροσώπησης όπως αυτοί επιθυμούν και όχι όπως επιθυμεί το Κράτος και τα υποχείριά του.

Οφείλουν να συγκροτήσουν την κοινωνία τους σε Δήμο - Κοινωνία και να επιβάλλουν τον θεσμικό του ρόλο και στις κυβερνήσεις και στο Κράτος.


Η μορφή οργάνωσης και δράσης των αγροτών με τα «μπλόκα» , είναι μορφή και οργάνωση με έντονα κινηματικά στοιχεία και η εξέλιξη τους θα είναι μια αυτοδιάθετη συνδικαλιστική οργανωμένη συγκρότηση της κοινωνίας τους απέναντι στην δική σας.

Greek police flatten migrant camp

By Malcolm Brabant BBC News, Athens

Greek riot police have led an operation to demolish a makeshift camp housing illegal immigrants in the western port city of Patras.
The camp was used by migrants hoping to smuggle themselves onto ships bound for Italy and Western Europe.
Its closure is more proof of Greece's tougher stance on illegal immigration.
The camp had been a source of tension with many Greeks who regarded it as a major eyesore for themselves and for tourists arriving from Italy.
'Terrorising migrants'
About 100 riot police escorted bulldozers into the camp before dawn.

They levelled scores of cardboard and plastic hovels.
Only a makeshift mosque and a tent used by volunteer doctors were left untouched.
The camp in Patras had been in existence in some form or another for 13 years.
A few months ago, it accommodated about 1,800 people, mainly from Afghanistan.
But that number had dwindled to about 100 following large-scale arrests and also because the port authorities had made it nearly impossible to get on board ferries to Italy.
The early morning operation was described by Red Cross officials in Patras as "terrorising" the migrants.
One worker said it was designed to send a message to all illegal immigrants that they had no future in Greece

'Migrant threat'
The conservative government in Athens has started taking tougher measures against the so-called "clandestines" in recent weeks, especially since the success of the right-wing nationalist Laos party in the European parliamentary election.
A new law has been passed which makes deportation easier.
Greece has been criticised internationally for its handling of would-be asylum seekers.
But recently the EU Justice Commissioner, Jacques Barrot, acknowledged that the "uncontrollable flow of immigration" posed a major threat to the equilibrium of Greek democracy.
The clampdown in Patras will push some migrants into the hands of traffickers in Athens and Italy who are demanding up to $8,000 (£4,940) for passage out of Greece.
Others have given up trying to catch a boat to Western Europe and have headed for Greece's land borders with Bulgaria and the former Yugoslav republic of Macedonia.


Έχω τονίσει από αυτό το μπλόγκ πολλές φορές, ότι η ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ Κυβέρνηση Καραμανλή, αβαντζάρει οργανωμένα συμφέροντα μέσα από μια στρατηγική βιαιοπραγιών κατά του Λαού και των δικαιωμάτων του.

Τρομοκρατεί, είτε μέσω Σουφλιά και τους ημιυπαίθριους, είτε μέσω Δένδια και Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (κουκούλες, ιντερνετ κλπ), είτε μέσω κεφαλικών φόρων και χάρισμα δισεκατομμυρίων στις Τράπεζες και στους μετόχους μεγάλων επιχειρήσεων, είτε με τα καρτέλ των καυσίμων και την μαυραγορίτικη αντίληψη περί οικονομίας και παρεμβάσεων του Υπουργείου Ανάπτυξης, είτε με τις "σκούπες" της Αστυνομίας κατά των μεταναστών, μεταναστών είτε με αφαίρεση δικαιωμάτων από τους εργαζόμενους στην περίθαλψη και στην σύνταξη, στα βαρέα και ανθυγιεινά, είτε με την υιοθέτηση κατευθύνσεων από το έτερο φασιστικό κόμμα του κ. Καραντζαφέρη.

Όσο θα πλησιάζει ο χρόνος των πρόωρων εκλογών, τόσο θα θέτει σε εφαρμογή σχέδια Συνταγματικής εκτροπής, βάζοντας νεαρούς "καθηγητές" του Συνταγματικού δικαίου να ερμηνεύσουν το Σύνταγμα και συγκεκριμένα το ζήτημα της μη εκλογής Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και της συνάφειας του, με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών.

Όσο θα πλησιάζουν οι πρόωρες εκλογές τόσο πιο αυταρχική και τρομοκρατική θα παρουσιάζεται η Κυβερνητική πολιτική, και θα εκτρέπεται σε φασιστοειδής μεθόδους.

Αλλά στο τελευταίο δράμα, μιας πλήρους φασιστικής νοοτροπίας επιχείρηση, της «κραταιάς» αστυνομίας και του κ. Δένδια, που εξελίχθηκε για να βουλώσει κάποια στόματα της ακροδεξιάςο του Νομού Αχαίας, αλλά και για να «επενδύσει» σε μελλοντικούς ψήφους από τους Πατρινούς, για τους οποίους διατηρώ τα χειρότερα αισθήματα, θέση δεν πήρε ούτε ο πολλά διατεινόμενος ως επερχόμενος Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου, ούτε το ΠΑΣΟΚ ως ντε και καλά «Σοσιαλιστικό» κόμμα.

Μπορεί λοιπόν να επιθυμεί η πλειοψηφία ή άντε το μισό του εκλογικού σώματος, πρόωρες εκλογές για να ξεκουμπιστεί η Φασιστική Κυβέρνηση, εμείς όμως δεν μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι ούτε να αφηνόμαστε στην τύχη του εκλογικού αποτελέσματος και στις "τομές" που είναι "έτοιμος" ο κ. Παπανδρέου να κάνει, γιατί με ανυσηχεί το όνειρο.
Και με τα όνειρα το πρόβλημα έγκειται στην ερμηνεία τους και όχι στην τρομοκρατία που ασκούν στο υποσυνείδητο.

Όπως δεν μπορούμε να δεχόμαστε χλιαρές δηλώσεις Αριστερών κομμάτων ούτε και να καθόμαστε επί του καναπέως ασκώντας «υψηλή» κριτική.

Αλήθεια που είναι οι αντιδράσεις των ΜΚΟ και των Κινημάτων που δρουν στο όνομα του Λαού και των δικαιωμάτων των μεταναστών;

Θα περιμένω να δω τις αντιδράσεις και το «χρώμα» αλλά και το «ύφος» των αντιδρώντων, μιας και ζούμε στην Χώρα του «σιγά μην βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα του».

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΑΛΜΟΥΝΙΑ

Κακοφάνηκε στον επίτροπο κ. Αλμούν(ι)α η αντικατάσταση του Αλογοσκούφη από τον Παπαθανασίου, καθώς και η διάθεση της Κυβέρνησης για ….. αλλαγή οικονομικής πολιτικής ( Εδώ γελάμε).
Εξ’ αιτίας αυτής της στάσης της Ελληνικής Κυβέρνησης, να αμφισβητήσει τον Αλμούνια και το Μεγάλο Αφεντικό, η χώρα αντιμετωπίζει την ανάγκη εξευμενισμού στα Τοτέμ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με έκτακτα εισοδηματικά φορομπηχτικά μέτρα !!!!

Ο…… Πρωθυπουργός, άρχισε την σταδιοδρομία του ως Πρωθυπουργός, ανασύροντας από την φαρέτρα των επιχειρημάτων του τσιτάτα του Α. Παπανδρέου, για να αντιμετωπίσει την Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Το …… « Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ» δεν τον εξυπηρετεί διότι εκ πολιτικής φύσεως και παράδοσης οι Καραμανλήδες είναι σκυψοκώλιδες στην Δύση (ανήκομεν εις την Δύση ).

ΑΦΟΥ ΡΕ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΕΙΣΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙΣ ΗΣΥΧΟΥΣ

για τους Χατζηαβατες τεχνοκρατες και Πολιτικους

Ποιος θα μπορούσε να είναι σήμερα ο Χατζηαβάτης;

«Ακούσατε, ακούσατε, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Έλλη­νες και Οθωμανοί,..». Έτσι χώνεται στη σκηνή, καλώντας τους απανταχού υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ουχί μόνον, ο Χατζηαβάτης, ο τελάλης του Πασά, Ο «άσπονδος» φίλος του Καραγκιόζη έχει τον ακριβώς αντί­θετο από αυτόν χαρακτήρα:
Κόλακας και συμβιβα­σμένος, οσφυοκάμπτης και δειλός, καταρτισμένος για όλα τα γραφειοκρατικά και διοικητικά δρώμενα. Έλληνας πλαγίως βολεμένος και ξεπουλημένος: «Πολυχρονεμένε μου Πασά, ο Θεός να μου κόβει μέρες και να σας δίνει χρό­νια...»

ΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Σε βάρος του συνδικαλιστή Δημήτρη Πουλόπουλου, πρόεδρος του επιχειρ. Σωματείου Εργαζομένων

Το Αδέκαστο Κράτος των Δικαστών συναντιέται με τα οικονομικά συμφέροντα που υπηρετεί, απονέμοντας την δικαιοσύνη όπως την αντιλαμβάνεται το Μεγάλο Αφεντικό. Δηλαδή το Κεφάλαιο.

Η κρίση των οικονομιών και του ιμπεριαλιστικού συστήματος, έχει ανοίξει όλο το υπέδαφος και έχει αποκαλύψει τις διαδρομικές οδεύσεις και τα συγκοινωνούντα δοχεία από όπου αναδύεται η δυσοσμία και η πτωμαΐνη του ίδιου του συστήματος που τρέφεται από τις σάρκες της Κοινωνίας.

Απότοκος της κατολίσθησης των αξιών μια ευνοούμενης Δημοκρατίας για τις κοινωνίες και τον Λαό που τις συγκροτούν, αποτελεί η πλήρης ταύτιση των συμφερόντων των εργοδοτών και του Κράτους.

Σε μια μακρά περίοδο εκπτώσεων και αποσύνθεσης ηθικών κανόνων, πρωτογενών αξιών πολιτισμού, ομηρίας και εξαθλίωσης των συνεκτικών ιστών των κοινωνιών και των εργασιακών σχέσεων, υπονόμευσης των θεσμών και υποκριτικών πολιτικών περιφρούρησης δικαιωμάτων, θεσμών και πολιτεύματος, τα δικαιώματα των εργαζομένων συντρίβονται στο όνομα της αποθέωσης και της υπεροχής του Κεφαλαίου.

Θα αποτελούσε σχήμα οξύμωρο η διαφοροποίηση της Δικαιοσύνης, μιας και απονέμεται όχι στο Όνομα του Λαού, αλλά στο Όνομα το επικυρίαρχου των Κοινωνιών, Κράτους.

Είναι λοιπόν αυτονόητη η απόφαση των δικαστών, να καταδικάσουν την συνδικαλιστική δράση και να εξοβελίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων υπογραμμίζοντας με τις αποφάσεις τους αυτές τον υποτελή ρόλο τους στο Κράτος και το Κεφάλαιο.

Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι τυφλή, διότι δεν της επιτρέπεται.
Η Δικαιοσύνη δεν ανήκει στην κατηγορία των «ατόμων» με ειδικές ανάγκες.
Η Δικαιοσύνη δεν ανεξαρτητοποιείται από το Κράτος και δεν υπακούει στην Κοινωνία. Απεναντίας, μαζί με τους μηχανισμούς καταστολής, αποτελεί τον στυλοβάτη του Συστήματος που το ίδιο το Κράτος από την συγκρότησή του εκφράζει, εκπροσωπεί και ταυτίζεται μαζί του.

Στις πέντε μονάδες το προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ

Πέφτει κατά 2,5% ο ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με την Public Issue, την ίδια στιγμή που φαίνεται να ενισχύεται ο δικομματισμό και να καταγράφεται σταθερό προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ έναντι της Νέας Δημοκρατίας.









Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας " Εθνος", # Στην εκτίμηση της εκλογικής επιρροής το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυξάνει το ποσοστό του κατά 1,5% (σε σχέση με τη μέτρηση του προηγούμενου μήνα) και κατά μία μονάδα η Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 40%, η Νέα Δημοκρατία 35%, το ΚΚΕ παραμένει στο 8,5%, ενώ για πρώτη φορά σύμφωνα με την ίδια εταιρεία ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τέταρτο κόμμα με 7,5% (στη μέτρηση του Φεβρουαρίου είχε 10%). Στην πέμπτη θέση είναι ο ΛΑΟΣ με 5%, ενώ στο όριο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης κινείται το κόμμα των Οικολόγων - Πρασίνων. #









Σύμφωνα με την δημοσκοπική εταιρία Real News για το " Παρον" τα ποσοστά των μικρότερων κομμάτων εμφανίζονται διαφορετικά: Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει το 7,9% , το ΚΚΕ συγκεντρώνει το 7,1%, το ΛΑΟΣ συγκεντρώνει το 5,1% και οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ συγκεντρώνουν το 3,2%.









Στην πρόθεση ψήφου, στο ¨Παρόν", σύμφωνα με την Real News η διαφορά του ΠΑΣΟΚ από την Νέα Δημοκρατία περιορίζεται στο 3%.









Δημοσιογραφικά σχόλια αναφέρουν πως το "ΠΑΡΟΝ" προσπαθεί να επιδείξει φιλοκυβερνητική πρόθεση στις αναλύσεις και στην ..... ενημέρωση.
















Στο ....... παραπληγικό ερώτημα : Ποιος είναι καταλληλότερος Πρωθυπουργός, μεταξύ του Καραμανλή που είναι ήδη ο Πρωθυπουργός και του Παπανδρέου που διεκδικεί την Πρωθυπουργία, ο Καραμανλής προηγείται με .... 8%.

Είναι να γελά ο κάθε πικραμένος με τους ανεκδιήγητους των δημοσκοπικών εταιριών.








Επειδή λοιπόν το μπλοκ αυτό δεν μπορεί να παρακολουθήσει τα συμφέροντα που εργολαβικά έχουν αναλάβει να εξυπηρετήσουν οι δημοσκοπήσεις και να διαμορφώσουν αντίληψη πειθαναγκασμού, που θα εξασφαλίσει εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και αντίστοιχη ήττα της Νέας Δημοκρατίας, καλό θα είναι να πούμε ορισμένα πράγματα με το όνομά τους.


ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΚΕ !!!!


Στην ιδιότυπη Ελληνική Δημοκρατία, η συνταγματική υποχρέωση του Έλληνα Πολίτη να εκφράζεται με ελεύθερη βούληση στην προτίμηση του στον υποψήφιο για τη Βουλευτική έδρα συμπολίτη του, αλλά και του κόμματος που θέλει να καταστεί Κυβέρνηση του Τόπου, είναι για τα μάτια του λαγού και της κουκουβάγιας.

Το ποιος θα εκλεγεί Πρωθυπουργός και ποιο κόμμα θα κυβερνήσει, είναι απόφαση και θέληση των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία επιβάλουν την θέληση τους ως θέληση του Λαού, μέσα από την εργολαβική σχέση των ΜΜΕ με τα συμφέροντα και του προπαγανδιστικού τους ρόλου στην "σύνδεση" του Λαού με την ¨πληροφόρηση" και την "πληροφορία".



Η πληροφορία είναι ατομική ιδιοκτησία και η πληροφόρηση, δηλαδή η διοχέτευση μια "είδησης" στους ενδιαφερόμενους ( και ας μην το επιθυμούν), πραγματοποιείται εφαρμοζόμενης της σχέσης "αγοράς - πώλησης" και της σχέσης αμοιβαιότητας μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων που εξυπηρετεί τόσο ο παραγωγός της πληροφορίας όσο και ο μεσάζων και μεταφορέας της.
Δηλαδή, η πληροφορία, η είδηση είναι οικονομική δύναμη, ικανή να εξουσιάζει ή να υπονομεύει τη εξουσία.
Με άλλα λόγια είναι ΧΡΗΜΑ. Είναι ένα πολύ - πολύ ακριβό και πολυτελές εμπόρευμα που δεσπόζει στην "Αγορά".

Άλλωστε, δεν είναι τυχαία η παχυλή αποζημίωση των "δημοσιογραφικών" στελεχών και δεν είναι αδικαιολόγητη η πρεμούρα της δημόσιας στήριξης του ...... δημοσιογραφικού "λειτουργήματος" ( να μην χ.......ω), όποτε μπαίνει στο στόχαστρο των τρομοκρατικών οργανώσεων.



Η Εξουσία, αντιλαμβάνεται την υπεροχή της και έναντι του Κράτους και έναντι των θεσμών και έναντι της ισοπολιτείας και έναντι της ισονομίας και έναντι των κοινωνιών, ως αυτοτελής δύναμη που όποιος την επικαλείται οφείλει να δηλώσει δούλος της και πιστός της υπηρέτης.
Την εξουσία, πρέπει να την βλέπουμε και να την αντιλαμβανόμαστε ως ιδιοκτήτη αλλά και ως ενδιάμεσο της σχέσης ιδιοκτήτη και ιδιοκτησίας. Ως ενδιάμεσο του Κράτους και της Κοινωνίας, ως ενδιάμεσο της ελεύθερης βούλησης και της ανάγκης να υπηρετήσει ο Πολίτης το Κράτος και την Κοινωνία.

Έτσι λοιπόν η ανάγκη να εξυπηρετηθεί η εξουσιαστική υπεροχή του Κράτους πάνω στις κοινωνίες και πάνω στα συμφέροντα που το υπηρετούν, το προστατεύουν και που από αυτό αντλούν την εξουσιαστική τους επιρροή στις μάζες , απαιτείται να υπηρετηθεί από Πολιτικούς και Πολιτικά Σχήματα που ούτε αμφισβητούν την υπεροχή της Εξουσίας, ούτε την υπεροχή των οικονομικών συμφερόντων ούτε βεβαίως την υπεροχή του Κράτους.



Για να γίνει λοιπόν αυτό, δηλαδή η εξασφάλιση αυτής της διαρκούς διαδικασίας εξουσιαστικής υπεροχής του Κράτους και των οικονομικών συμφερόντων, στρατεύονται πολλοί παράγοντες ως ενδιάμεσοι θύλακες ασφαλείας. Όπως τα ΜΜΕ και οι δημοσκοπικές εταιρίες.

'Έχει αναγνωριστεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια, πως η ιδιοκτησία και διαχείριση της γνώσης, της πληροφορίας και η ιδιοκτησία και διαχείριση των μέσων διαμεσολάβησης, αποτελούν πηγές απόλυτης και ισοδύναμης του Θεού, εξουσίας. Δηλαδή το απόλυτο Κεφάλαιο.
Αυτό το απόλυτο Κεφάλαιο είναι εκείνο που σε λίγες μέρες θα συνεδριάζει ως "΄Λέσχη Μπίλντεσμπεργκ " για να αποφασίσει με τι μέσα και σε βάρος ποιων και σε όφελος άλλων θα διατηρηθεί η οικονομική κρίση, θα οδηγηθούν Εθνικές Οικονομίες σε πτώχευση και θα αναδειχθούν οι νέες ηγεσίες που θα διαχειριστούν την έξοδο από την κρίση.



Οι Λαοί, δεν είναι ανάγκη να κουράζονται ή να σκέπτονται ή να ανησυχούν, τα ΜΜΕ, οι Δημοσκόποι, τα Πολιτικά Κόμματα, οι ηγεσίες " Κοινωνικών κινημάτων", είναι πανέτοιμα να τους καθοδηγήσουν στις σωστές αποφάσεις, αυτές δηλαδή, που αποθεώνουν την ύπαρξη τους και την διατήρηση τους ως παγκόσμιους εξουσιαστικούς φύλακες του Παγκόσμιου Συστήματος Εξουσίας που ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ !!!!

Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ

Χωρίς ιδιαίτερα σχόλια, μα για του λόγου το αληθές και της εξαίρεσης που πάντοτε επιβεβαιώνει τον κανόνα, ο ρόλος και φυσιογνωμία των δράσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας ( ΓΣΕΕ) αποδεικνύεται αντίθετος ή σύμφυτος με το σύστημα συγκρότησης του Κράτους και των κοινωνιών του.

Ο Κορπορατισμός που αποτελεί την θεμέλια λίθο συγκρότησης και λειτουργίας του Κράτους και που εν πολλοίς καθορίζει και το πολίτευμα ( Η Δημοκρατία στις χώρες του Ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου δεν ταυτίζεται με την Δημοκρατία όπως οι Λαοί την αντιλαμβάνονται), καθορίζει και τις οργανωμένες εκφράσεις των κοινωνιών που συγκροτούν την Κοινωνία - Έθνος

Έτσι δεν αποτελεί οξύμωρο σχήμα η συγκρότηση και η λειτουργία της ΓΣΕΕ, ανεξάρτητα αν κατά διαστήματα , χάνοντας τον ....." Ταξικό" της προσανατολισμό, συνδικαλίζεται!

Στις 6 / 3/ 09 σε μια αποστροφή του ..... ενεργού της λόγου ( ο λόγος σε συνάφεια με την πράξη και η πράξη ως λόγος) αλλά και επί της ουσίας υπηρετώντας ανάγκες έξω απο τα όσα πολιτικά πρεσβεύει ( που θα περίμενε εις μάτην κανείς), η ΓΣΕΕ συνδικαλιζόμενη προφανώς ( η εξαίρεση που λέγαμε) καταθέτει την πολιτική της πρόταση για την ανάπτυξη της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και του Ν. Ηλείας, με την μελέτη που εκπόνησε για λογαριασμό του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Προφανώς τέτοιες ενέργειες που προσδιορίζουν τον ρόλο των συνδικάτων στην κοιωνία είναι καλοδεχούμενες, αν και τις συναντάμαι σπανίως !!

ΣΧΟΛΙΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

Το ερώτημα μπαίνει ως εξής:

Ως χώρα, βρισκόμαστε εντός της κρίσης ή στην αρχή της ας πούμε και επομένως χρειαζόμαστε οικονομικές πολιτικές που θα μειώνουν τους κραδασμούς της κρίσης και θα την οδηγούν προς εκτόνωση χωρίς μεγάλες απώλειες, ή αναμένοντας την κρίση πρέπει να συμφωνήσουμε σε μια οικονομική πολιτική υποδοχής της κρίσης με υψηλές δυνατότες διαχείρισης και εξόδου χωρίς απώλειες;

Νομίζω πως έχουμε εντάξει στην πολυδιαφιμιζόμενη παγκόσμια κρίση, την αδιέξοδη αλλά και επικίνδυνη οικονομική πολιτική και τα αποτελέσματα αυτής, που είναι κρίση οικονομική - κοινωνική - πολιτική της ασκούμενης Κυβερνητικής στρατηγικής, της Νέας Δημοκρατίας.

Η Ελλάδα συμπεριφέρεται εναγωνίως ως επαιτούσα την ένταξη της στην Παγκόσμια κρίση ώστε να αντικαταστήσει την ανικανότητα της και να ενταχθεί στις προς βοήθεια και προστασία, χώρες.

Μόνο που το τίμημα στην περίπτωση αυτή είναι πολύ σκληρό για τους κουτόφραγκους πολιτικούς μας, που βρήκαν ευκαιρία να κάνουν μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα.

Ενώ η πτώση της κατασκευαστικής δραστηριότητας έχει ξεκινήσει από το καλοκαίρι του 2008, πολύ πριν σκάσει η βόμβα της κρίσης, ως αποτέλεσμα την παλινδρομικής ακαταστασίας των οικονομικών από την Κυβερνώσα παράταξη, ενώ η βιομηχανική παραγωγή έχει συρρικνωθεί εξ' αιτίας την Κυβερνητικής οικονομίας του Νεοφιλελευθερισμού και της υποταγής της χώρας στο "ελεύθερο" εμπόριο και την ¨ελεύθερη" αγορά, προσχηματικά σήμερα επικαλούνται όλοι, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας - αν και κάποιες αιχμές περί απληστίας, πλουτισμού και μαυραγοριστισμού θα έλεγα εγώ, άφησε να εννοηθεί στις χτεσινές του δηλώσεις- μέχρι και τον τελευταίο επιχειρηματία που πουλά την πραμάτεια του σε καροτσάκι, την διεθνή κρίση που έχει επιπτώσεις πρώτα στα εισοδήματα των εργαζομένων και στην ασφάλεια της εργασίας των και αμέσως μετά στην παραγωγή και στο εμπόριο.

Το κόλπο της κρίσης ευχαρίστησε ιδιαίτερα το εργοδοτικό κατεστημένο, ως μάνα εξ' ουρανού, για την εκμηδένιση των εργασιακών σχέσεων και την αύξηση της παντοδυναμίας τους στα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα εξουσίας και οικονομικής διαχείρισης.

Αρωγός στο κόλπο της κρίσης και το συνδικαλιστικό κίνημα, όπου τις τελευταίες μέρες έχει πάρει ιδιαίτερες πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή.

Ταυτόχρονα το μπαλάκι των εκλογών πετάχτηκε στο άπειρο και στο τυχαίο δήθεν, αφού το χρήμα που μάζευε ο Αλογοσκούφης και που προοριζόταν για εξαργύρωση συνειδήσεων το 'φαγε το τραπεζικό θηρίο. Όμως η Κυβέρνηση γνωρίζει ότι δεν μπορεί να πάει πιο πέρα από την Άνοιξη και βιάζεται να κλείσει άρον - άρον τα γραμμάτια που έχει ανοικτά. Μετά το ξεπούλημα του ΟΤΕ, των Λιμανιών, των Εθνικών οδών, τώρα ήρθε και η σειρά της Ολυμπιακής.

Την ώρα λοιπόν που το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των σχολών του Σικάγου, που επικράτησε ως Μπούστια οικονομική εναλλακτική στην ανάπτυξη του κεφαλαίου, ευθύνεται και για την κρίση που δημιούργησε και για την εκτόπιση των εθνικών οικονομιών, την ίδια ώρα η διαχείριση της κρίσης έχει ως απώτερο σκοπό να απενοχοποιηθεί το οικονομικό - πολιτικό σύστημα του Νεοφιλελευθερισμού και της "ελεύθερης" αγοράς.

Με αυτή την γραμμή και σε αυτή την κατεύθυνση, η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς και τα κοινοβουλευτικά κόμματα σε συναίνεση και συμφωνία σε ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση που έχει εκπονηθεί από τα διεθνή κέντρα αποφάσεων, ακόμα και αν το σχέδιο αυτό θέλει την ριζική καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας.

Μοναδικό εθνικό σχέδιο διαχείρισης και εξόδου από την κρίση, είναι αυτό της υποταγής στη επαιτεία και τις αποφάσεις προστασίας του Νεοφιλελευθερισμού που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έτσι και αλλιώς η Εθνική Οικονομία πλέον υφίσταται ως αποπαίδι της κυρίαρχης παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο παιγνίδι του εξαναγκασμού της εισχώρησης της Ελλάδας στον πυρήνα της Διεθνούς κρίσεως, πρωταγωνιστικό ρόλο ανθελληνισμού της οικονομίας και της ευημερίας τους Ελληνικού Λαού, παίζουν τόσο οι Τράπεζες όσο και ορισμένοι εκ των στελεχών της Κυβέρνησης, με πρωτοστάτη, τον Πρωθυπουργό και άμεσο συνένοχο του τον κ. Χαντζηδάκη.

Ενώ η Κυβέρνηση δωρίζει 28,5 δις στο Τραπεζικό Σύστημα, καθιστώντας το ισχυρό και αρμόδιο ληξίαρχο της βιομηχανικής και βιοτεχνικής οικονομίας, καθώς και της αυτοαπασχολούμενης και η οικονομία βυθίζεται στο χάος των επιλογών της κυβέρνησης και της επιτροπείας της Ε.Ε., την ίδια στιγμή οι υπερασπιστές του Νεοφιλελευθερισμού ξεπουλούν την Ολυμπιακή.

Σε αυτήν την πράξη εθνικής μειοδοσίας οι ένοχοι έχουν ονοματεπώνυμο. Κυβέρνηση και Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Όσο για τα συνδικαλιστικά τους στελέχη, η δήλωση Πατέσκου, πρώην Προέδρου της ΟΣΠΑ, μιλάει από μόνη της. ¨Τα χειρότερα απετεύχθησαν"

Συνένοχοι όλοι τους στην δημιουργία ελλειμμάτων, συνένοχοι στην κατασυκοφάντηση της Ολυμπιακής, συνένοχοι και στο ξεπούλημα.

Επομένως το όχι Παπανδρέου στην πρόταση συναίνεσης και συμφωνίας των έξη σημείων του κ. Καραμανλή, εξαργυρώθηκε με την σιωπή του ΠΑΣΟΚ στην πώληση της Ολυμπιακής.

Αν λοιπόν θα ήθελε ο Ελληνικός Λαός να υπερασπιστεί τον παρόν και το μέλλον του, αν ήθελε να νιώσει ασφαλής γι' αυτόν και τα παιδιά του, τότε του μένει ως μοναδική ευκαιρία, δηλαδή ως μονόδρομος, να φοβηθεί τόσο την Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ.

- Η προοπτική για την χώρα και τις κοινωνίες της, η προοπτική της Ελληνικής παραγωγής και του εμπορίου, η προοπτική της κοινωνικής συνοχής και ευημερίας, αναγκαστικά περνάει μέσα από την αναντίρρητη ανάγκη ο Λαός να αρχίσει να σκέπτεται.

- Περνάει μέσα από την αναντίρρητη ανάγκη, να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες και τις Κασσάνδρες των δύο κομμάτων εξουσίας.

- Περνάει μέσα από την αναντίρρητη ανάγκη, να απαιτήσει εδώ και τώρα εκλογές και να δώσει την ψήφο εμπιστοσύνης του, στα δύο Αριστερά κόμματα, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Η μόνη οδός διαχείρισης και εξόδου από την κρίση, είναι η οδός του προστατευτισμού της Ελληνικής Οικονομίας και προστατευτισμού της Ελληνικής Κοινωνίας.

Ένα Προστατευτισμό που δεν θα θυσιάσει την οικονομία μας και τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές στην ανάγκη διατήρησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Νεοφιλελευθερισμού ως οικονομικό - πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης, εξουσίας και ανάπτυξης.

Κριτική Σκέψη με αφορμη την Συνεντευξη του Γιαννη Παναγόπουλου.

Δημοσιογράφος: Κύριε Πρόεδρε καλές και οι συμφωνίες και οι συνεργασίες και τα μετρά που πιθανόν να συμφωνήσετε αλλά οι εργαζόμενοι αναρωτιούνται μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή κρίση για τη γενική συνομοσπονδία υπάρχει ταξικός αντίπαλος; Συμπεριλάβετε και στην ερώτηση ότι απουσιάζουν δυο παρατάξεις σήμερα.

Γιάννης Παναγόπουλος: Σας διαβεβαιώνω πως η απουσία τους ( ΠΑΜΕ, Α. Π. ) δεν έγινε καθόλου αισθητή! Εμείς δεν είμαστε της άποψης ότι έχει καταργηθεί η πάλη των τάξεων. Κάποιοι είτε στα όνειρα τους είτε στα χαρτιά την καταργούν. Αντίπαλοι ταξικοί είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται τη μισθωτή εργασία, που έχουν συσσωρεύσει πλούτη αλλά επ ουδενί δεν είναι αντίπαλοι μικρομεσαίοι βιοτέχνες που απασχολούν 2 και 3 εργαζόμενους, οι οποίοι βρίσκονται σε μια δραματική κατάσταση και με τους οποίους είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε λύσεις για να προστατεύσουμε την εργασία................




Χωρίς να έχω καμιά διάθεση να θίξω προσωπικά τον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ, θα διατυπώσω δύο σημαντικές κατά την άποψή μου, παρατηρήσεις:


Α) Η αντίληψη ότι μπορούμε και μόνοι μας και μπορούμε να εκπροσωπούμε ή να εκφράζουμε τους εργαζόμενους, στο μικρόκοσμό τους καταδεικνύει την απεραντοσύνη της ασφάλειας που όμως είναι μια οδυνηρή για το κίνημα αφέλεια, που οδηγεί στην μιζέρια του πολιτικού λόγου και στην πεποίθηση μιας δήθεν υπεροχής στην ούτως ή αλλιώς συντριπτική μειοψηφία των οργανωμένων σε συνδικάτα, εργαζομένων. Δεν παρέχει καθόλου την δυνατότητα ανάτασης του ρόλου του εργατικού κινήματος που έχει ανάγκη η κοινωνία των εργαζομένων, η οποία αισθάνεται απομονωμένη, ανήμπορη, εξουθενωμένη ανυπεράσπιστη και εγκλωβισμένη.



Οι παρατάξεις επιβεβαιώνουν τον ρόλο τους ως κομματικοί επιτετραμμένοι στην κοινωνία των εργαζομένων ασκόντας πατερναλιστική εξουσία πάνω στους εργαζόμενους . Μια κοινωνία που θα μπορούσε να ήταν το πιο οργανωμένο κύτταρο στα πλαίσια της Εθνικής Κοινωνίας, που θα μπορούσε να αποτελεί το αντίπαλο δέος στην Κρατική εξουσία, παραμένει "πεδίο βολής που πάνω της ασκούνται βάναυσα κομματικοί φαντάροι".



Οι παρατάξεις, εφευρέθηκαν, υλοποιήθηκαν και εξελίχθηκαν ως μηχανισμοί αποξένωσης της προσωπικότητας των ατόμων και λειτούργησαν ως μηχανισμοί αφυδάτωσης της κοινωνικότητας του συλλογικού, το οποίο μετατράπηκε σε "κατευθυνόμενες συλλογικότητες" ομόκεντρων ζόμπι μηχανιστικής σκέψης, έκφρασης, λόγου και δράσης.


Το Κράτος, που πάσχιζε πάντοτε να υποτάξει τους εργαζόμενους, τους οποίους εξακολουθεί να φοβάται ως μια εν δυνάμει ανατρεπτική δύναμη, στο "πρόσωπο" των παρατάξεων δεν θα μπορούσε να βρει τον καταλληλότερο υπερασπιστή των συμφερόντων του αλλά και τον καταλληλότερο γητευτής της συνείδησης της επανάστασης που γεννιέται ως αυθεντικό παιδί της σύγκρουσης μεταξύ Κράτους - Κοινωνίας.


Η συνείδηση της επανάστασης διαπερνά πλέον τις σεχταριστικές οργανωμένες ομάδες που κινούνται αναγκαστικά ανάμεσα στο, ενάντια σε όλους και στο τίποτα. Έτσι η επανάσταση χάνει τα ταξικά της χαρακτηριστικά, λεηλατείται και συκοφαντείται, ενοχοποιώντας όχι μόνο τις συνειδήσεις αλλά ενοχοποιεί και όποιον την επικαλείται



Έτσι, η αναγκαιότητα των παρατάξεων δεν λειτουργεί μόνο ως κομματική ποδηγέτηση που "στρατεύει" την σκέψη και την δράση των συνδικάτων αλλά και ως μηχανισμοί ανελευθερίας και απόσβεσης των κοινωνικών αντιδράσεων, περιστολής των δικαιωμάτων, υποταγής της αυτονομίας, υπακοή στην εξουσία, υποστολή της αυτονομία και ανεξαρτησίας του λόγου, της σκέψης, της δράσης.



Οι ηγεσίες τους, "εκλεγμένες" ηγεσίες των συνδικάτων και κατά κάποιον τρόπο ηγεσίες των οργανωμένων εργατών, απηχούν τις αντιλήψεις και τις πολιτικές των κομμάτων, εκπροσωπώντας την κομματική αυθεντία στην εργατική κοινωνία υποχρεώνοντας την, στην αποδοχή τους ως το "νομιμοποιημένο" ως Θεσμικό Εταίρο του Πολιτικού συστήματος Κυβερνητικής Εξουσίας.



Η εξουσία που περιβάλλει τις ηγεσίες, και τις καθιστά Θεσμικό Εταίρο του Πολιτειακού και Πολιτικού περιβάλλοντος εξουσίας με την σειρά της υποβάλλει σε μεταβολισμό την κοινωνία των ατόμων προσδίδοντάς της χαρακτηριστικά μάζα, σε αντιδιαστολή με την διαδικασία κοινωνικής συγκρότησης των μαζών σε οργανωμένη Κοινωνία - Δήμο. Η εξουσία αυτή λειτουργεί ως μια διαρκή παρέμβαση διάσπασης, στην κάθε φορά αναπτυσσόμενη δυναμική, που ξεπηδά κυρίως κατά την διάρκεια διεκδικητικών αγώνων και που θέτει τις βάσεις για την κοινωνικοποιητική μετατροπή των μαζών (δηλαδή του ελεγχόμενου πλήθους έλλογων σε άλογο όχλο) σε οργανωμένη Κοινωνία - Δήμο.


Αυτός ο τύπος εξουσίας, δεν περιβάλλει απλώς τις ηγεσίες των συνδικάτων, αλλά τις "εξουσιάζει".


Διοχετεύεται σ' αυτές ως κομματική ιεραρχιακή εξουσία, που τις καθιστά υποχρεωτικές και αναγνωρίσιμες ως τέτοιες, έτσι, ώστε η μάζες των εργατών, να μην είναι σε θέση αυτοπροσδιορισμού και ελευθερίας στην αυτό-έκφραση και στην βούληση της μέσης συνείδησης, αλλά απόλυτα εξαρτημένες από την βούληση και την "συνείδηση" της κομματικής ιεραρχικής εξουσίας των συνδικαλιστικών στελεχών.



Μια συνείδηση με διαρκή κυμάτωση κατά το που φυσάει ο άνεμος. Άλλοτε εκπροσωπεί τον Κυβερνητισμό και άλλοτε τον Αντιπολιτευτισμό, εξαρτώμενη από την κάθε φορά δυναμική θέση ως προς την Κρατική εξουσία του Κόμματος, στο οποίο είναι ενταγμένοι οι συνδικαλιστές και των συνδικαλιστών ως προς το Κόμμα και την ιεραρχική θέση που κατέχουν σ' αυτό.



Β) Αν κανείς ήθελε να περιγράψει μονολεκτικά την βιωματική εξαθλίωση των εργαζομένων από κοινωνική, οικονομική και θέση ατομικών δικαιωμάτων, θα έλεγε " εργάζομαι σε μια Βιοτεχνία που απασχολούνται τρεις εργαζόμενοι".



Αυτό που αποτελεί κοινό αλλά και κρυφό μυστικό και που το ΠΑΜΕ πιστεύει πως ανακάλυψε τον πυρήνα της Γης για το βασικό μισθό των 1400 ευρώ, είναι πως σ' αυτούς τους χώρους δουλειάς, συντελείται η πιο σκληρή και αδυσώπητη εκμετάλλευση και στέρηση ατομικών δικαιωμάτων, που διαπερνά ως ενοχική συνείδηση την όποια ενδεχόμενη αντίδραση ή διεκδίκηση των ίδιων των εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές.



Είναι δε, το πλέον σοβαρό αντίβαρο στην ανάπτυξη της οικονομίας και στην καθήλωση των μισθών καθώς ο ανταγωνισμός και ο μη προστατευτισμός επιβουλεύεται αυτήν καθ' εαυτή την ενεργή παρουσία του συγκεκριμένου τύπου επιχειρηματικότητας, στην διαμόρφωση του ΑΕΠ.



Κάθε μονάδα αύξησης του κόστους απασχόλησης που σε μια Βιομηχανία των 500 και πλέον εργαζομένων που ισοδυναμεί με μια σταγόνα στον Ωκεανό, γιγαντώνεται στο επίπεδο μιας Βιοτεχνίας που έχει σαν επακόλουθο την περαιτέρω εξαθλίωση των εργασιακών σχέσεων.


Ενώ λοιπόν η Βιοτεχνική παραγωγή και ως οικονομία, επιβαρύνεται τόσο ως βαρίδι στην οικονομική ανάπτυξη της Χώρας, όσο όμως και ως αυτοματισμός φρεναρίσματος της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, εντούτοις στην διατήρηση των όρων υπανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας συμβαδίζει τόσο η ΓΣΕΕ όσο και ολόκληρος ο Πολιτικός Πυρήνας άσκησης εξουσίας.



Όταν μιλά η ΓΣΕΕ, δεν μιλούν οι εργαζόμενοι, παρά συντελείται μόνο μια διαδικασία επικοινωνίας του Κομματικού λόγου με τις μάζες των εργαζομένων, όπως αυτός διοχετεύεται στα κανάλια επικοινωνίας από τους εντεταλμένους στα συνδικαλιστικά όργανα, κομματικούς συνδικαλιστές.


Άλλωστε στους εργαζόμενους, στους οποίους έχει αφαιρεθεί και δια νόμου η ελευθερία βούλησης και οργάνωσης ( Νόμοι για τον εκδημοκρατισμό των συνδικαλιστικών οργανώσεων), η δυνατότητα συλλογικής έκφρασης γνώμης είναι απαγορευτική, εφ' όσον ο αναγνωρισμένος ως Θεσμικός Διαμεσολαβητής με το Κράτος και την Κυβέρνηση εταίρος, είναι οι νομιμοποιημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Νομιμοποιημές αφού τυγχάνουν κατ' αρχήν κομματικής αναγνωρισιμότητας



Στο μεσαίο παρελθόν, όταν υπήρξε κρίση στην Διοίκηση της ΓΣΕΕ ( 1985) η έλλειψη κομματικής αναγνωρισιμότητας επέβαλλε δικαστικά την αρχή της μειοψηφίας ως αρχή πλειοψηφίας, αφού λάμβανε υπόψη την αρχική συγκρότηση της πλειοψηφίας και όχι όπως μετεξελίχθηκε αυτή, όταν αποστασιοποιήθηκε τμήμα της από την κομματική επιτήρηση.


Σε προηγούμενο άρθρο μου, είχα γράψει για την ιδεολογία του Ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου. Στον πυρήνα του Ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου βρίσκεται η υπανάπτυξη που προωθείται ως μηχανιστικό αλλά και οικονομικοπολιτικό μέσο ελέγχου και άσκησης εξουσίας στις Εθνικές οικονομίες.



Η ολοένα μεγέθυνση της βιοτεχνικής παραγωγής σε αρμονία με την βιομηχανική υπανάπτυξη και συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής, βοηθούν αποτελεσματικά τον έλεγχο της Εθνικής οικονομίας από το Ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και εξελίσσουν την πολυπλοκότητα της υπανάπτυξης που επιβάλλεται πλέον ως, τους γνώριμους σε όλους μας, "μονόδρομους στην οικονομία".



Σε μια χώρα, άκρως υπανάπτυκτη όπως η Ελλάδα, ή Νέα Οικονομία που θα βασίζεται πλέον σε επενδύσεις Πράσινης Ανάπτυξης, θα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά όπως κάθε Οικονομία του πρόσφατου παρελθόντος και θα λάβει χώρα με τους ίδιους όρους υπανάπτυξης και απόλυτης εξάρτησης.



Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως χθες μάλιστα, ο κ Χαντζηδάκης σε επαφή του με τον Αμερικανό Πρεσβευτή στην Αθήνα, κάλεσε τις Αμερικάνικες εταιρείες να επενδύσουν στην Χώρα μας στηρίζοντας την Νέα Οικονομία.



Σε λίγο καιρό θα δούμε και τον Επίσημο Κρατικό Ντίλερ, Πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή, να περιοδεύει μετά την Ντόρα τις Αμερικάνικες Πολιτείες για να πουλήσει τον Ήλιο και τον Αέρα της Ελλάδας φέρνοντας νέες επενδύσεις στην Χώρα.



Δεν θυμάμαι να μας μένει τίποτε άλλο να πουλήσουμε, εκτός της Ακρόπολης, που ίσως έχει κάποια ...... συναισθηματική αξία για τους "Συλλέκτες Πολιτισμού" και τις Καντίνες πέριξ αυτής.

Η Μιζέρια του Συνδικαλιστικού Κινήματος

Η απουσία Συνδικαλιστικής παιδείας και η έλλειψη γνώσης του γνωστικού αντικειμένου, δηλαδή τι είναι "Συνδικαλισμός" και πως οργανώνεται ένα "Συνδικαλιστικό Συνδικάτο", οδηγεί τα τελευταία 30 χρόνια το "συνδικαλιστικό κίνημα" σε μια έρπουσα αλλά γραβατοδεμένη ευπρεπή κατάσταση άμυνας και αποσπασματική πολιτική δράση.

Επί της ουσίας απουσιάζει η πολιτική δράση των συνδικάτων, ο πολιτικός λόγος, η πολιτική σκέψη που έχει πλήρως αντικατασταθεί από την κομματική ανάγκη και την αναπαραγωγή κομματικών σκεπτικών με συνεπακόλουθα να απορρίπτονται οι πολιτικές εξουσίας που έπρεπε να είχαν μελετηθεί, σκιαγραφηθεί, προπαγανδιστεί και που θα καθοδηγούσαν την δράση τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα μη συνδικαλιστικής πολιτική, αλλά μίζερης περιχαράκωσις αποτελεί η παρακάτω συνέντευξη, του Προέδρου της ΓΣΕΕ.

18/02/2009
ΔΗΛΩΣΗ - Του Προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου μετά τη συνάντηση με τις εργοδοτικές οργανώσεις
Γιάννης Παναγόπουλος: Πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε τις εργοδοτικές οργανώσεις για να συζητήσουμε για την κρίση και κυρίως τις επιπτώσεις της στη μισθωτή εργασία δηλαδή στην ανεργία και στις απολύσεις. Και το κάναμε αυτό, γιατί δεν αρκεί να λέμε για ένα μπλόκο εναντίον της ανεργίας αλλά κυρίως για ένα μπλόκο για την τακτική που δημιουργεί την ανεργία, δηλ τις απολύσεις, τις οποίες κάνουν οι εργοδότες. Κάναμε μια εξαντλητική συζήτηση με τους εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων. Συμφωνήσαμε σε κάποια πράγματα που αφορούν κώδικες, κανόνες και συμπεριφορές και που πρέπει ως μήνυμα να εκπέμψουμε σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Συμφωνήσαμε ότι πρέπει να καταδικαστεί η στάση του τέως Γεν. Γραμματέα του Υπ. Οικονομικών για τη λεγόμενη μερική ανεργία. Είναι πρόταση άδικη, αντικοινωνική, αναποτελεσματική. Συμφωνήσαμε ότι το υπάρχον πλαίσιο δικαίου δεν πρέπει να παραβιάζεται και δε χρειάζεται καμία περαιτέρω ελαστικότητα στην αγορά εργασίας. Εμείς ζητάμε δημοκρατική επαναρρύθμιση τους χωρίς ελαστικότητες. Κανένα νέο μέτρο, καμία νομοθέτηση. Βεβαίως υπάρχουν και άλλα ζητήματα που αφορούν στην πολιτεία, αφορούν στις πρακτικές που μετέρχονται επιχειρήσεις και για αυτά θα εκδώσουμε αναλυτικό δελτίο τύπου. Θα απαιτηθεί να απευθυνθούμε και στο Υπ Απασχόλησης και στην πολιτεία και σε άλλους φορείς προκειμένου να υπάρξει από τη μεριά τους δραστηριότητα. Εκείνο που ως ΓΣΕΕ θα ήθελα να τονίσω είναι ότι ουδείς πρέπει να περιμένει από τη μεριά των εργαζομένων άλλες θυσίες. Μας εγκαλούν τον τελευταίο καιρό για υπευθυνότητα και αυτοσυγκράτηση. Αντιτείνουμε: υπευθυνότητα να δείξει η Κυβέρνηση που ασκεί οικονομική πολιτική που μας έχει φέρει σε μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση πριν την έλευση της διεθνούς κρίσης και αυτοσυγκράτηση να δείξουν οι επιχειρηματίες εκείνοι οι οποίοι έχουν υπερσυσσωρεύσει κέρδη όλα τα προηγούμενα χρόνια και τώρα χρησιμοποιούν κάποιοι εξ αυτών την οικονομική κρίση ως πρόσχημα για να επιδράμουν επί της εργασίας. Αυτές τις πρακτικές δε θα τις επιτρέψουμε

.Δημοσιογράφος: Από το Υπ. Απασχόλησης κύριε Πρόεδρε βρίσκετε ανταπόκριση ή είναι λίγα τα μέτρα τα οποία έχουν ληφθεί; Και κάτι ακόμα, η κ. Πετραλία σήμερα είπε ότι θα συγκαλέσει ευρεία σύσκεψη με τους κοινωνικούς εταίρους.
Γιάννης Παναγόπουλος: Εμείς σε οποιαδήποτε πρόσκληση, οποία θα κατατείνει στο να εξευρεθούν λύσεις για την αντιμετώπιση της ανεργίας των απολύσεων, των συμπεριφορών που πλήττουν τη μισθωτή εργασία πάντα θα ανταποκρινόμεθα και νομίζω πως το ίδιο θα πρέπει να κάνουν και οι εργοδοτικές οργανώσεις. Όσο αφορά τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται, όπως έχουμε πει, είναι «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα». Δεν υπακούουν σε κανένα σχεδιασμό. Είναι μέτρα επικοινωνιακού εντυπωσιασμού. Όλα τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί είναι μέτρα που τα χρηματοδοτούν οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες, δεν έχουμε ένα μέτρο που να στηρίζεται στον κρατικό προϋπολογισμό πλην αυτού που αφορά την ενίσχυση των τραπεζιτών .

Δημοσιογράφος: Είναι πρακτικά δυνατό να ελεγχθεί μια τέτοια συμφωνία με δεδομένο ότι και εχτές επιβεβαιώθηκε ότι αντιστοιχεί ένας επιθεωρητής εργασίας σε 1000 επιχειρήσεις. Επομένως είναι εύλογο το ερώτημα, ότι και να συμφωνήσετε σήμερα με τις εργοδοτικές οργανώσεις, στην πράξη ποιος θα πει να κάνει τους ελέγχους;

Γιάννης Παναγόπουλος: Είναι αλήθεια ότι ο πήχης των προσδοκιών από κάποιες συμφωνίες τίθεται ψηλά αλλά πρέπει όλοι να έχουμε αίσθηση του μέτρου. Δεν είμαστε εμείς που μπορούμε να λύσουμε αυτά τα ζητήματα σε ευρεία έκταση. Μπορούμε όμως να προσπαθούμε και οφείλουμε να προσπαθούμε. Ότι δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι κοινό μυστικό. Το παραδέχτηκε χτες και η Υπ. Απασχόλησης. Αυτό που εμείς ζητούμε είναι να ενισχυθούν με ανθρώπινο και εποπτικό υλικό οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Να ενισχυθούν και πολιτικά. Αυτό σημαίνει αρμοδιότητες για επιβολή κυρώσεων προληπτικά, με προληπτικούς ελέγχους και όχι μόνο με ελέγχους κατασταλτικούς. Είναι η καλύτερη μέθοδος και πρέπει επιτέλους εδώ να προσεγγίσουμε τα Ευρωπαϊκά δεδομένα γιατί πολλά ακούμε για Ευρώπη αλλά όταν φτάνουμε στο να υιοθετήσουμε καλές πρακτικές τις ξεχνάμε.

Δημοσιογράφος: Πως θα αξιοποιήσετε τα κονδύλια από τον ΟΑΕΔ;

Γιάννης Παναγόπουλος: Μιλήσαμε αναλυτικά με τις εργοδοτικές οργανώσεις και είπαμε ότι οι πόροι αυτοί πάνε σε λάθος κατευθύνσεις. Πολλές φορές γίνεται ανακατανομή πόρων ανάμεσα στους ανέργους και έχουμε πρόθεση, γιατί έχουμε κάνει και στο παρελθόν σοβαρές προτάσεις, προτάσεις που αφορούν στοχευμένες παρεμβάσεις που θα ενισχύσουν είτε διατήρηση θέσεων εργασίας είτε νέες θέσεις εργασίας και βεβαίως την ενίσχυση των ανέργων, να τις επανεξετάσουμε και εντός των ημερών αφού θα τύχουν πλήρους επεξεργασίας και εφόσον υπάρχουν και συμφωνίες να τις προωθήσουμε και προς την πολιτεία.

Δημοσιογράφος: Κύριε Πρόεδρε καλές και συμφωνίες και οι συνεργασίες και τα μετρά που πιθανόν να συμφωνήσετε αλλά οι εργαζόμενοι αναρωτιούνται μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή κρίση για τη γενική συνομοσπονδία υπάρχει ταξικός αντίπαλος. Συμπεριλάβετε και στην ερώτηση ότι απουσιάζουν δυο παρατάξεις σήμερα.

Γιάννης Παναγόπουλος: Σας διαβεβαιώνω πως η απουσία τους δεν έγινε καθόλου αισθητή!Εμείς δεν είμαστε της άποψης ότι έχει καταργηθεί η πάλη των τάξεων. Κάποιοι είτε στα όνειρα τους είτε στα χαρτιά την καταργούν. Αντίπαλοι ταξικοί είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται τη μισθωτή εργασία, που έχουν συσσωρεύσει πλούτη αλλά επ ουδενί δεν είναι αντίπαλοι μικρομεσαίοι βιοτέχνες που απασχολούν 2 και 3 εργαζόμενους, οι οποίοι βρίσκονται σε μια δραματική κατάσταση και με τους οποίους είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε λύσεις για να προστατεύσουμε την εργασία.

Δημοσιογράφος: Υπάρχει κάποιο μέτρο που προτείνετε εσείς που πρέπει να πάρει η Κυβέρνηση, το οποίο θα σας ικανοποιήσει.

Γιάννης Παναγόπουλος: Οι προτάσεις που κάνουμε εμείς κυρίως απευθύνονται προς την Κυβέρνηση και για κάποιες εκ των προτάσεων αυτών υπάρχει συμφωνία και από τις εργοδοτικές οργανώσεις. Σας είπα ότι επειδή απαιτούν και πιο συγκεκριμένη επεξεργασία γιατί είναι και λεπτά ζητήματα θα σας δοθούν τις προσεχείς μέρες με αναλυτική ανακοίνωση. Τώρα υπάρχει και ένα ζήτημα για να μη θεωρηθεί ότι έκανα κάποια υπεκφυγή για τον ταξικό αντίπαλο. Το ερώτημα είναι για τις κινητοποιήσεις. Εμείς, γιατί κάποιοι παραβιάζουν ανοιχτές θύρες, θα κάνουμε και αγωνιστικές κινητοποιήσεις και στα πλαίσια μάλιστα των Πανευρωπαϊκών δράσεων κατά των απολύσεων κατά της ανεργίας θα κάνουμε απεργιακές κινητοποιήσεις. Όμως γνωρίζετε πολύ καλά ότι όταν οι άνθρωποι θεωρούν ως μέγιστο διακύβευμα το αν θα έχουν εργασία αύριο, δεν αντιμετωπίζουν και δε θεωρούν ως τρόπο αντιμετώπισης μόνο την απεργιακή κινητοποίηση. Χρειάζεται συστράτευση του πολιτικού δυναμικού αυτής της χώρας γύρω από την υπεράσπιση της εργασίας, γύρω από την αντιμετώπιση του προβλήματος των απολύσεων. Κανένας να μη μεταθέτει τα βάρη στις πλάτες άλλων και από τη μεριά μας χρειάζεται διαρκής παρακολούθηση, επιχείρηση κατά επιχείρηση και όχι με οριζόντια μέτρα, διαρκείς παρεμβάσεις να σώσουμε θέσεις εργασίας, να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε στο μέτρο του δυνατού για τις δυνάμεις εργασίας με τις λιγότερες ζημιές αυτή τη μεγάλη κρίση που υπάρχει στην Ευρώπη, στον κόσμο και στη χώρα μας. Δημοσιογράφος: Υπάρχουν πλαίσια που καλύπτουν τους εργαζόμενους γιατί υπάρχουν νόμοι που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι εργοδότες.

Γιάννης Παναγόπουλος: Νομίζω ότι η πρώτη συμφωνία και το θέσαμε στις εργοδοτικές οργανώσεις ήταν ότι να μην υπάρχουν αυθαιρεσίες και να υπάρχει λειτουργία εντός του υπάρχοντος πλαισίου του εργατικού δικαίου. Δε χρειάζεται καμία ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Αυτά που ακούμε για ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, για απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων είναι απαράδεκτα και απορριπτέα. Εμείς διαφωνούμε με την ελαστικοποίηση και προτείνουμε μια νέα δημοκρατική ρύθμιση για τις εργασιακές σχέσεις.