.
Με αφορμή τις νομικές ρυθμίσεις για την συμβατότητα της ελεύθερης συμβίωσης παραθέτω μια σπουδή για την εξέλιξη των σχέσεων εκκλησίας και Κράτους.
Ο σεξουαλικός ορθολογισμός κατά την δογματική αλλά και μη δογματική αντίληψη της χριστιανικής θεωρίας, οδηγεί στο αντιφατικό συμπέρασμα, που μοιάζει με εξορκισμό, ότι η σεξουαλική ηδονή και απόλαυση θεοποιείται εντός του γάμου και ότι παράγεται μέσα σ’ αυτόν είναι νόμιμο.
Στην αντίθεση του στην κοινόβια ζωή ή την ομοφυλόφιλη σχέση «γάμου» η σεξουαλική ηδονή είναι ισότιμη της πορνείας και του εξευτελισμού της θεϊκή υπόσταση του σώματος και του πνεύματος, επειδή ο άνθρωπος είναι κατασκεύασμα του ίδιου του θεού. Με άλλα λόγια λοιδορείται το δημιούργημα του θεού εκτοπίζοντας τον Θεό από το δημιούργημά του και το δημιούργημα από τον δημιουργό του. Δηλαδή δημιουργείται σχήμα στις αμφίδρομες σχέσεις δημιουργού και δημιουργήματος.
Όμως το παράδειγμα της οικογένειας που ανταποκρίνεται στην θεϊκή της υπόσταση και θεϊκή της απόδειξη, είναι η τεκνοποίηση χωρίς την αμαρτωλή σεξουαλική επαφή. Δηλαδή δια της επιφύσεως του Αγίου Πνεύματος. Αυτό άλλωστε διδάσκεται από την Παλαιά Διαθήκη, με την περιγραφή της γέννησης του Χριστού.
Αντίθετα στον καπιταλιστικό άνθρωπο η σεξουαλική απελευθέρωση του ατόμου καταπιέζεται μέσα στα ηθικοπλαστικά όρια της οικογένειας επειδή αυτά έχουν ορισθεί ως ενέργεια θρησκευτικής αγάπης που κατευθύνεται προς τα άνω χωρίς να του επιτρέπεται η φυσική του κατεύθυνση.
Για να συνδεθεί η αναπαραγωγή με την σεξουαλική επαφή, αυτό που φαίνεται φυσιολογική ακολουθία στην εξέλιξη των ζώων αλλά όχι αυτονόητο στο λογικό όν, συνδέθηκε με την έκπτωση εκ του Παραδείσου των πρωτόπλαστων, αλλά μαζί μ΄ αυτό προστέθηκαν και άλλα επιζήμια για τον άνθρωπο, όπως η δουλεία, η διαφέντευση ή υποταγή, η δοκιμασία, ο θάνατος και η εξιλέωση στην επόμενη παρουσία του θεού στην γη.
Στην πραγματικότητα, στον καπιταλιστικό άνθρωπο η ερωτική ανάταση αρχίζει κυρίως από τα έξω, δηλαδή από την ίδια την αισθησιακή απόλαυση και όχι από τις ψυχικές ενέργειες, που οδηγούν προς τα άνω, ως επακόλουθο της θρησκευτικής, «της καθαρής αγάπης των ανθρώπων».
Βλέπουμε λοιπόν δυο αντιφάσεις που προσδίδονται στην σεξουαλική φιληδονία του ανθρώπου και τις ανακαλύπτουμε και στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής του λειτουργίας, ως παραγωγό ή ως καταναλωτή.
Στην πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ο άνθρωπος της σύγχρονης οικονομίας
αποσπάται από κάθε θρησκευτική-πνευματική κατεύθυνση και βιώνει την πραγματικότητα που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα έχει επιβάλει, παρά την αντίθεση του στον «ανήθικο» και «αμαρτωλό» τύπο σεξουαλικής απελευθέρωσης που ενοχοποιείται από την Εκκλησία και τα διάφορα θρησκευτικά της δόγματα, ( Ορθοδοξία, Καθολικισμός, Προτεσταντισμός,).
Ο φραγμός των σεξουαλικών ορμών, ενώ επιχειρείται από την οπτική της χριστιανικής ηθικής ελέγχεται από τον καπιταλισμό από την ηθική του κέρδους και της εξουσίας.
Δηλαδή ο καπιταλισμός από την μια μεριά βοηθά την Εκκλησία στα ζητήματα χριστιανικής ηθικής – ηθική στην υποταγή του θρησκευτικού καταναγκασμού- και από την άλλη διαχειρίζεται την ηθική αυτή ως μέσο εξουσίας και ασφάλειας ανάπτυξης των κερδών.
Ανεξάρτητα της συμφωνίας που μέχρι τα τέλη του προηγούμενου αιώνα υπήρχε μεταξύ Κεφαλαιουχικής εξουσίας και Εκκλησίας, εντούτοις η μια ηθική δεν συνέπεσε ποτέ με την άλλη, αλλά λειτούργησαν υποστηρικτικά στην υποδούλωση του ανθρώπου. Δηλαδή οι αιτίες δεν είχαν ταυτόσημη βάση ηθικής αλλά η κάθε πλευρά ανεξάρτητα πως αντιλαμβανόταν την ηθική είχαν συμφωνήσει ότι εξυπηρετούσε η ερμηνεία της ηθικής από θρησκευτικής άποψης η οποία προεκτεινόταν και στο επίπεδο της ατομικής ιδιοκτησίας και στην επιβολή νόμων διευθέτησης υπέρ του κέρδους, της ατομικής ιδιοκτησίας και της δουλείας.( Η μισθωτή εργασία είναι η εξελιγμένη μορφή της δουλείας, την οποίαν προπαγάνδισε η εκκλησία).
Δεν υπήρξε μια συμπληρωματική σπουδή ηθικής από την καπιταλιστική εξουσία προς ένα καθολικό έλεγχο των «παθών»που θα οδηγούσε σε μια πορεία καθολικής ευλάβειας και αγάπης προς τον Χριστό και στο επόμενό του, την φτωχή του ζωή και θυσία. Γιατί σ’ αυτήν την υποθετική περίπτωση, θα έπρεπε κατ’ αρχή τα «θύματα» της να ήταν οι ίδιοι οι Αστοί παραγωγοί και επιχειρηματίες, που μέχρι τούδε αποτελούσαν τα προβεβλημένα αξιόλογα, θρησκευόμενα και ευλαβή άτομα της κοινωνίας.
Ίσα –ίσα, αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι στηρίχθηκαν αμοιβαία δύο τύποι ανθρώπων, εκείνου του αγαθού και εργατικού που απασχολείται καθημερινά ως «καταναλωτής» και ενεργού αποδέχτη των χριστιανικών νουθεσιών, και εκείνου που εξωτερικεύει την «σεξουαλική» του επιθυμία με τον ερωτισμό που διακρίνει την εξουσία, της μετατροπής των «παθών» σε χρηματιστηριακό κίνητρο και μεγέθυνση της οικονομικής επιρροής και που εκδηλώνεται ως απεριόριστη τάση προς το κέρδος.
Τον δεύτερο τύπο αποδέχθηκε η εκκλησία περισσότερο, παρά την άποψη της για την πνευματικοποίηση της σεξουαλικής ζωής, επειδή δεν της στερήθηκαν δικαιώματα εξουσίας, δεν υποχρεώθηκε σε οικονομικό μαρασμό και δεν έχασε την καθοδηγητική της διεισδυτικότητας στην κοινωνία, παρ’ ότι υποχρεώθηκε να υπηρετεί την άρχουσα τάξη με όρους αμοιβαιότητας αλλά πάντως έξω από τα «θεϊκά» δόγματα που δικαιολογούν την ύπαρξη της.
Η εκκλησία, από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους συγκροτήθηκε χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, χωρίς δηλαδή κάποιο ιερατείο, επηρεασμένη από τις φιλοσοφικές σχολές της Ελληνιστικής περιόδου (Στωικούς, Νεοπλατωνικούς, Γνωστικούς) , και σε μεγάλο επίσης βαθμός από τις Ιρανικές και Βαβυλώνιες μυθοπλασίες, που σε πολλά σημεία όπως π.χ. καταγράφονταν και εορτάζονταν ο θάνατος και η ανάσταση του θεού ( Βαβυλώνιο ιερό δράμα) με την παρουσία των δύο ληστών, ή την Γέννηση με την γέννηση του Περσικού θεού Μίθρα, παντρεύοντας την θρησκευτική τελετουργία των ειδωλολατρικών κοινοτήτων που είχε αναπτυχθεί στην βάση των τοπικών ή και καθολικών θεοτήτων με τον διεθνιστικό χαραχτήρα της νέας θρησκείας, του Χριστιανισμού. Στα τελετουργικά και τις γιορτές επακολουθούσε μια σεξουαλική κραιπάλη που η εκκλησία την εξόρκιζε ως έργο του σατανά.
Όπως ο Μιθριανισμός ( η πιο ισχυρή θεολογική αντίθετη του Χριστιανισμού) θεωρούσε την σαρκική επαφή αμάρτημα ο Χριστιανισμός συμφωνούσε σε περισσότερο αμάρτημα. Στο κατά Ματθαίον διαβάζουμε: «Εγώ δε λέγω υμίν, ότι πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμείσαι αυτής, ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού. Ει δη ο οφθαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε, έξελε αυτόν και βάλε από σου και μην όλον το σώμα σου βληθεί είς γεενναν».Αλλά και «και ει η δεξιά σου χειρ σκανδαλίζει σε, έκκοψον αυτήν και βάλε από σου…»
Αλλά το ίδιο δεν συναντάμε και με τον αυτό-ευνουχισμό των Γκάλλων ιερέων του Άττυ ;
Οι γάμοι μεταξύ αδελφών, ενώ εξορκιζόντουσαν από την εκκλησία ως προϊόν «μαγείας» ή «εισβολή» του Σατανά, στα βασιλικά ζευγάρια ευλογήθηκε περισσότερο διότι οι Βασιλείς είχαν την του Θεού Σοφία και αποτελούσαν τους εκ δεξιών Του προνομιούχους και επιφορτισμένους την προστασία της ψυχής και του σώματος του λαού Του.
Αυτή όμως η συναλλαγή της μεσολάβησης έφερνε σε θέση υποταγή τους Βασιλείς και Αυτοκράτορες σε σχέση με την εξουσία της εκκλησίας που τώρα διαχεόταν και προς τα τμήματα των ευγενών. Μια εξουσία που πήρε αργότερα διαστάσεις όταν απόκτησε σημαντική οικονομική εξουσία είτε μέσα από τα κτήματα, την καλλιέργεια, το εμπόριο, τα μοναστήρια και τα θαύματα.
Το ίδιο όμως συνέβη και μετά την Αστική επανάσταση και την καθαίρεση της φεουδαρχίας.
Τώρα τα νέα «άντρα» εξουσίας μοιράζονταν ανάμεσα στους καπιταλιστές επιχειρηματίες και παραγωγούς, που αποτελούσαν και τους πιο σημαντικούς χρηματο-χορηγούς της επιρροής της εκκλησίας στις μάζες των εργαζομένων.
Η χρηματο-χορηγία συνδυάσθηκε με την παροχή εξουσιών στην εκκλησία, μια παροχή που σε αρκετές περιπτώσεις έφθασε στο επίπεδο της συγκυβέρνησης του Κράτους και ιδιαίτερα τις περιόδους κατάργησης των ελευθεριών ή την επιβολή άγριων μέτρων οικονομικής εκμετάλλευσης των μαζών.
Στον βαθμό που το καπιταλιστικό κεφάλαιο δεν είχε υπερβεί καθεστωτικές χριστιανικές αντιλήψεις, γιατί βολευόταν μέσα απο αυτές, και δεν μπορούσε να δει την αύξηση των κερδών του από την μεγέθυνση του πεδίου δράσης της επιχειρηματικότητας, τόσο δεν απειλούταν η εξουσιαστική υπεροχή της εκκλησία στις μάζες και στη ηθική του Κράτους.
Αν προσπαθήσουμε σήμερα να ερμηνεύσουμε είτε την αντίδραση της εκκλησίας μας στον πολιτικό γάμο ή την αντίδραση της στην νομιμοποίηση της ελεύθερης συμβίωσης που δημιουργεί νομικό δεσμό αντίστοιχο του νομικού δεσμού του γάμου, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τις σχέσεις οικονομίας χρήματος και εξουσίας που μέχρις εχθές δεν είχαν αμφισβητηθεί αλλά και δεν είχαν ομολογηθεί.
Η νομιμοποίηση παραδείγματος χάρη του ομοφύλου ζευγαριού πετά στα σκουπίδια τον καθωσπρεπισμό στην επιχειρηματικότητα και «νομιμοποιείται», απελευθερώνεται η βιομηχανία παραγωγής προϊόντων στο νέο καταναλωτικό υποκείμενο, η οποία πλέον δεν περιορίζεται στα εύπορα τμήματα αυτής της κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Σε αυτήν την νέα κοινωνική διαστρωμάτωση δεν υπάρχει χώρος ( δεν ξέρουμε αύριο) για την εκκλησιαστική ηθική αλλά σίγουρα έχουμε μια σημαντική απώλεια εσόδων. Μεγιστοποιείται όμως από την νομιμοποίηση της άνευ γάμου συμβίωσης, που ενδεχομένως να αποτελεί και το ενδιάμεσο της σημαντικής μείωση των διαζυγίων και από την άλλη την αύξηση των γεννήσεων, αφήνοντας εκτός "νυμφώνος" τους μέχρι πρότινος ετέρους τους.
Αλλά βεβαίως μειώνεται η προνομιακή εξουσία στην ερμηνεία της ηθικής που είχε βολέψει την εκκλησία στην άσκηση μιας εκβιαστικής, ανταποδοτικής πιο πολιτισμένα, εξουσίας τόσο στις κυβερνήσεις όσο και στον λαό.
Ενώ μέχρι εχθές ο λόγος του κομματάρχη, του πολιτευτή, του βουλευτή του Πρωθυπουργού είχε την αβανταδόρικη νομιμοφροσύνη της θείας βουλήσεως δια μέσου των παπάδων, των Δεσποτάδων ή του Αρχιεπισκόπου, σήμερα – αύριο – η εξουσία αυτή που είχε επιτευχθεί στην βάση της ανταποδοτικότητας και την μεσολάβησης, εξαϋλώνεται.
Μια άλλη και πολυ γνωστή μας ρήξη, μεταξύ Κράτους και εκκλησίας, είναι η γενικευμένη αντίδραση των κοινοβουλευτικών κομμμάτων στην ορκωμοσία της Κυβέρνησης και των βουλευτών μέσα απο την "θεϊκη" νομιμοποιησή τους.
Τα κόμματα της Δεξιάς, που πάντα χρησιμοποίησαν την εκκλησία υπέρ της υποταγής του Λαού και την εξασθένιση του λόγου και της λογικής, είναι τα μόνα που εξακολουθούν έστω και "αναχρονιστικά" να θέλουν την συνέχιση της παλιάς τους σχέσης.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτικά -ιδεολογικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτικά -ιδεολογικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 23 Απριλίου 2008
Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2008
Η ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. και για όλους εκείνους που νομίζουν οτι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι σοσιαλιστικό κόμμα.
Η Εξουσία είναι σαν το τρόλεϊ. . Πάντα γεμάτο. Κάθε φορά που ένας μπαίνει μέσα σ’ αυτό στριμώχνεται και ακουμπά την πλάτη του στην πόρτα που μόλις έκλεισε. Στον επόμενο του λέει πως το όχημα είναι πλήρες και δεν χωράει άλλον.
Με λίγο σπρώξιμο όμως και ένας καινούργιος μπαίνει μέσα. Τότε αρχίζει ο ίδιος κύκλος.
Το τρόλεϊ είναι τεράστιο, χωράει πολλούς. Μα κάθε ένας που μπαίνει σ’ αυτό φωνάζει στους άλλους: Είναι πλήρες. Δεν υπάρχει θέση για άλλον. Υπομονή, σε λίγο ακολουθεί το επόμενο.
Υπάρχουμε όμως σύντροφοι και εμείς που έχουμε αλλεργία με την εξουσία και με τα τρόλεϊ.
Η εξουσία, εκτός από τρόλεϊ, είναι και ένα δένδρο.
Ένα δένδρο γεμάτο καρπούς. Κάτι σαν τους Λωτούς του Ομήρου. Με την διαφορά ότι όποιος τους φάει αποκτά Βοναπαρτικές ιδιότητες, πέρα από το ότι ξεχνά για πάντα ποιος ήταν, τι ήταν, τι υπηρετούσε, για ποιους και που ήθελε να πάει.
Τώρα έχει μία και μόνη επιλογή. Να ποτίζει το δένδρο της Εξουσίας για να μπορεί να τρώει τους καρπούς του. Δηλαδή να «εξουσιάζει».
Έτσι λοιπόν θα έχει δύο ιδιότητες. Την μια του καλλιεργητή και της άλλη του ιδιοκτήτη. Δουλικό της εξουσίας το πρωί, παραγωγός εξουσίας το βράδυ.
Ως καλλιεργητής, εργάζεται σκληρά. Πολλές ώρες πολλά μεροκάματα. Ένας ακριβοπληρωμένος δούλος που μετά τη δουλειά του, φοράει το σμόκιν που του χάρισε το Αφεντικό του και συντρώει μαζί του. Το ….. μπαξίσι είναι η ψευδαίσθηση που καθιστά τον κάθε αφελή όμηρο και που νομίζει ότι κάτι του ανήκει, ότι κατέχει, ότι είναι ιδιοκτήτης μέσου παραγωγής, αλλά καταλήγει σε οικότροφο διαπλοκής και διαφθοράς. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
Εκείνο που μένει είναι μια έντονη δυσοσμία πτωμαϊνης, που μοιραία οδηγεί τα κίνηματα σε επαναλαμβανόμενες ήττες.
Που οδηγεί όμως αυτός ο κύκλος μετάλλαξης;
Σε έναν πολιτισμό χωρίς συνείδηση.
Ε, λοιπόν αυτόν τον Πολιτισμό σας τον χαρίζω. Τον χάρισα και στους παλιούς μου συντρόφους ( ξέρουν αυτοι για ποιούς μιλάω και τι λέω).
Τα παραπάνω κρατήστε τα για να σας θυμίζουν τις αδυναμίες σας.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Μιας όμως και με προκαλέσατε για έναν ιδεολογικό διάλογο, θα έχετε την ευχέρεια να διατυπώσετε τις αντιρρήσεις σας, αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι στην φιλοσοφία υπάρχουν όροι που δεν παρερμηνεύονται.
Οι συγκροτήσεις των κοινωνιών δεν δημιουργήθηκαν επειδή υπήρξε ανάγκη ή αδιέξοδα, αλλά ως αμυντικοί και ταυτόχρονα επιθετικοί μηχανισμοί με έναν στόχο. Την ιδιοποίηση των παραγόμενων εξουσιών που υποκρύπτονταν στις σχέσεις εργασία και ικανοποίηση βασικών αναγκών.
Στην συνέχεια οι ιδιοποιημένες εξουσίες, δημιουργούσαν τις πρώτες εκμεταλλευτικές σχέσεις ανάμεσα στις κοινωνίες και στα πράγματα, καθόρισαν τις μεταξύ τους σχέσεις, αλλά και τις σχέσεις ανάμεσα στο άτομο, στο παραγόμενο αποτέλεσμα , στην οικογένεια, στην ομάδα, στην κοινωνία.
Κάνοντας τώρα ένα μέγιστο άλμα, όχι βέβαια στο κενό, αλλά από το αρχικό μικροσκοπικό στάδιο των πρωταρχικών σταδίων εκμετάλλευσης και παραγωγής εξουσιών, παρακάμπτοντας τελείως την περίοδο της δουλοκτητικής παραγωγής και του πολιτισμού που διαμορφώθηκε σε όλη την περίοδο της δουλοκτησίας , στην οποία υπήρχε πάντα ένα συγκρουσιακό πεδίο μεταξύ κοινοκτημοσύνης και ολιγαρχικής παραγωγής που δημιουργούσε αντίστοιχα αξιώματα εξουσίας, καταπιάνομαι με το σήμερα, γιατί όλα αυτά σε ένα βαθμό είναι λυμένα.
Από την περίοδο του Ουτοπικού Σοσιαλισμού και το πέρασμα του στον Επιστημονικό Σοσιαλισμό μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί σε ένα ιδεολογικό συγκρουσιακό περιβάλλον θέσεων και αντί-θέσεων πάμπολλες θεωρίες πέρα από την «πατριαρχική» δηλαδή μετά τους Μαρξ – Ένγκελς.
Αλλά και αυτήν την μεγάλη περίοδο θα την αφήσω απ’ έξω από την συλλογιστική μου.
Όμως σε όλες τις περιόδους, σ’ όλες τις αναλύσεις, σε όλες τις διατυπώσεις θεωριών γύρο από τον Σοσιαλισμό, ο πυρήνας προβληματισμού ήταν η αντίθεση που προσδιόριζε την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμη από το Κεφάλαιο και την ανατροπή των εκμεταλλευτικών σχέσεων.
Η μετεξέλιξη των Σοσιαλιστικών και Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης σε αστικοδημοκρατικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, εδράζεται στην αιτία των έντονων κρίσεων των αναπτυγμένων κρατών, των αποτυχημένων επαναστάσεων που έλαβαν χώρα μετά την δεύτερη και επιτυχημένη Οχταβριανή επανάσταση και την ανάπτυξη εθνικό-σοσιαλιστικών κινημάτων που και αυτά με την σειρά του εμφανίζονται ως επιστέγασμα των συγκρούσεων αλλά και των αδυναμιών της Αριστεράς να υποστηρίξουν τα συμφέροντα των εργαζομένων τάξεων και να συντονιστούν για ένα θετικό αποτέλεσμα μιας επαναστατικής διαδικασίας ανατροπών.
Το τονίζω αυτό, γιατί ξαναϋπήρξε ανταλλαγή θέσεων μεταξύ μου και του σ. Καραμήτσα για το τι προσδιορίζεται Σοσιαλιστικό και τι Αστικοδημοκρατικά Σοσιαλδημοκρατικό.
Εν κατακλείδι, ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός είναι εκείνο που ονομάζω Αστικοδημοκρατική Σοσιαλδημοκρατία.
Οπότε όταν μιλάμε για το ΠΑΣΟΚ, εννοούμε κατά κυριολεξία ένα Αστικοδημοκρατικό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.
Θα ήθελα λοιπόν τώρα να σας παραθέσω την θέση μου για τον Σοσιαλιστικό χαραχτήρα που πρέπει να έχει ένα κόμμα που θα ήθελε να ενταχθεί στην Αριστερά και να μην κινείτε στα όρια μεταξύ Αριστερά και Δεξιάς. Δηλαδή ως ένα μόρφωμα χωρίς ιδεολογική υπόσταση, αλλά μόνο πολιτική. Δηλαδή ένα μόρφωμα όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, Κεντροαριστερό.
ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ;
«Ο Σοσιαλισμός, για ένα κόμμα φορέα Σοσιαλισμού, αποτελεί μια διαδικασία μετασχηματισμού των κοινωνικών και οικονομικών δομών, που εγκαινιάζεται αφετηριακά με την κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας από τις κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας και εξελίσσεται σαν πορεία ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, προωθώντας μια νέα μορφή οργάνωσης των κοινωνιών με στόχους:
- την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής.
- την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με στόχο την κάλυψη των αναγκών των κοινωνιών κάτω από το ίδιο έλεγχο που εδράζεται στην βάση του δημοκρατικού προγραμματισμού, στην επαναστατική αποκέντρωση, την αυτοδιαχείριση και στην άρνηση υποταγής στις αποφάσεις του ιμπεριαλιστικού οργανισμού εξουσιών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
- την σταθερή προοπτική του μαρασμού και της κατάργησης του Κράτους και των δεσμωτών του ( ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, κλπ.) μέσα από την εγκαθίδρυση και ανάπτυξη της Άμεσης Δημοκρατίας, της κατάργησης της αντιπροσωπευτικότητας, της άμεσης λαϊκής εξουσίας με βασικούς πυλώνες την Αυτοδιοίκηση και τις κοινωνικές οργανώσεις σε όλα τα επίπεδα των οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών, πολιτειακών λειτουργιών.
- την τολμηρή και χωρίς όρια κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Την κατοχύρωση του πλουραλισμού σ’ όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης έκφρασης, του πολυκομματισμού, της αυτονομίας και της ανεμπόδιστης από κρατικές και κομματικές παρεμβάσεις στην δράση του συνδικαλιστικού κινήματος.
- την οικοδόμηση μιας κοινωνίας απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση και από κάθε μορφή ταξικής διαίρεσης, ανισότητας, διακρίσεων, καταπίεσης και αλλοτρίωσης.
ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
Ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι φορέας με σαφή ταξικό χαραχτήρα. Πρέπει να αποτελεί τομή απέναντι στην καθιερωμένη διαταξική λογική των υπαρκτών πολιτικών σχημάτων που έχει αποδεχτεί η σύγχρονη Αριστερά. Η ίδια ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι είναι αδύναμη , αδύνατη και αθέμιτη η προσπάθεια της πολιτικής συνέκφρασης των δυνάμεων της εργασίας με τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα και τάξεις.
Κάθε τέτοια προσπάθεια, έχει ήδη αποδειχτεί στο ΠΑΣΟΚ, μετατρέπει νομοτελειακά ένα πολιτικό οργανισμό σε χώρο που αντί ν’ αποτελεί φορέα έκφρασης των κοινωνικών αντιθέσεων και του ταξικού αγώνα των εργαζομένων (μισθωτών – αγροτών), λειτουργεί σαν διάφραγμα απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών και ιμάντα μεταβίβασης της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής πάνω στην εργατική και αγροτική τάξη.
Φυσικά είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα οι κοινωνικές συμμαχίες που συντελούνται σε μια πορεία κοινωνικών αλλαγών και νέων συγκροτήσεων.
Στα πλαίσια λοιπόν αυτά ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα πρέπει να είναι ανοιχτό στις πλατύτερες κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας, στα στρώματα δηλαδή, που από την άποψη των όρων δουλειάς και ζωής βρίσκονται πολύ κοντά με τους εργαζόμενους και στον αντίποδα του κεφαλαίου.
Στο επίπεδο των στρατηγικών στόχων, ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα στοχεύει στην επαναστατική επίλυση της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά παράλληλα και της αντίθεσης που λειτουργεί ιστορικά σαν δύναμη αδράνειας και αναπαραγωγής των συστημάτων εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Της αντίθεσης ανάμεσα στην σωματική και πνευματική εργασία, της αντίθεσης που απορρέει από κάθε δομή καταμερισμού της κοινωνίας βασισμένη στο σχήμα : διεύθυνση – εκτέλεση
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι φορέας ξένος προς την δογματική αντίληψη του κόμματος « ανώτερη μορφή οργάνωσης», που αποστασιοποιείται από τις τάξεις, λειτουργώντας είτε ως σεχταριστικός σχηματισμός, είτε σαν μηχανισμός διαμεσολάβησης ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους θεσμούς. Αντίθετα είναι η βασική συνιστώσα που διασφαλίζει την διαλεχτική ενότητα των τάξεων ( εργατικής και αγροτικής) με τον καθημερινό ταξικό αγώνα και με την προοπτική της Κοινωνικής Αλλαγής
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα πάνω απ’ όλα είναι Δημοκρατικό σε όλες τις δράσεις και τις εκφάνσεις του και πολύ περισσότερο σέβεται την εσωτερική του λειτουργία και τις σχέσεις του με το μαζικό λαϊκό κίνημα και τις οργανώσεις του.
Δομείται βασιζόμενος στην αρχή της συλλογικότητας, την πλήρη αυτονομία όλων των οργανώσεων σε τοπικό και κοινωνικό επίπεδο, σέβεται την αυτονομία του μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος, σέβεται την ύπαρξη και δράση των τάσεων που αναπτύσσονται, βασίζοντας την λειτουργία του στην διαλεχτική σχέση, τον δημοκρατικό διάλογο και την γόνιμη σύνθεση ».
Τα παραπάνω αποτελούν και πρέπει να αποτελούν τον καταστατικό χάρτη κάθε κόμματος που θα ήθελε να είναι φορέας Σοσιαλισμού. Φορέας – παιδαγωγός Σοσιαλιστικών Αλλαγών.
ΕΡΩΤΗΜΑ : ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΠΟΡΕΙ;
Μην αυταπατάστε σύντροφοι! Το ΠΑΣΟΚ ούτε θέλει ούτε μπορεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι η Εξουσία.
Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία. Εγώ μπορώ και ονειρεύομαι. Αυτό δεν θα μου το στερήσει κανείς!!!!
Γι’ αυτό και είμαι ελεύθερος.
Βαγγέλης Κωνσταντίνου.
(Κατά δήλωση και έργο Σοσιαλιστής)
Με λίγο σπρώξιμο όμως και ένας καινούργιος μπαίνει μέσα. Τότε αρχίζει ο ίδιος κύκλος.
Το τρόλεϊ είναι τεράστιο, χωράει πολλούς. Μα κάθε ένας που μπαίνει σ’ αυτό φωνάζει στους άλλους: Είναι πλήρες. Δεν υπάρχει θέση για άλλον. Υπομονή, σε λίγο ακολουθεί το επόμενο.
Υπάρχουμε όμως σύντροφοι και εμείς που έχουμε αλλεργία με την εξουσία και με τα τρόλεϊ.
Η εξουσία, εκτός από τρόλεϊ, είναι και ένα δένδρο.
Ένα δένδρο γεμάτο καρπούς. Κάτι σαν τους Λωτούς του Ομήρου. Με την διαφορά ότι όποιος τους φάει αποκτά Βοναπαρτικές ιδιότητες, πέρα από το ότι ξεχνά για πάντα ποιος ήταν, τι ήταν, τι υπηρετούσε, για ποιους και που ήθελε να πάει.
Τώρα έχει μία και μόνη επιλογή. Να ποτίζει το δένδρο της Εξουσίας για να μπορεί να τρώει τους καρπούς του. Δηλαδή να «εξουσιάζει».
Έτσι λοιπόν θα έχει δύο ιδιότητες. Την μια του καλλιεργητή και της άλλη του ιδιοκτήτη. Δουλικό της εξουσίας το πρωί, παραγωγός εξουσίας το βράδυ.
Ως καλλιεργητής, εργάζεται σκληρά. Πολλές ώρες πολλά μεροκάματα. Ένας ακριβοπληρωμένος δούλος που μετά τη δουλειά του, φοράει το σμόκιν που του χάρισε το Αφεντικό του και συντρώει μαζί του. Το ….. μπαξίσι είναι η ψευδαίσθηση που καθιστά τον κάθε αφελή όμηρο και που νομίζει ότι κάτι του ανήκει, ότι κατέχει, ότι είναι ιδιοκτήτης μέσου παραγωγής, αλλά καταλήγει σε οικότροφο διαπλοκής και διαφθοράς. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
Εκείνο που μένει είναι μια έντονη δυσοσμία πτωμαϊνης, που μοιραία οδηγεί τα κίνηματα σε επαναλαμβανόμενες ήττες.
Που οδηγεί όμως αυτός ο κύκλος μετάλλαξης;
Σε έναν πολιτισμό χωρίς συνείδηση.
Ε, λοιπόν αυτόν τον Πολιτισμό σας τον χαρίζω. Τον χάρισα και στους παλιούς μου συντρόφους ( ξέρουν αυτοι για ποιούς μιλάω και τι λέω).
Τα παραπάνω κρατήστε τα για να σας θυμίζουν τις αδυναμίες σας.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Μιας όμως και με προκαλέσατε για έναν ιδεολογικό διάλογο, θα έχετε την ευχέρεια να διατυπώσετε τις αντιρρήσεις σας, αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι στην φιλοσοφία υπάρχουν όροι που δεν παρερμηνεύονται.
Οι συγκροτήσεις των κοινωνιών δεν δημιουργήθηκαν επειδή υπήρξε ανάγκη ή αδιέξοδα, αλλά ως αμυντικοί και ταυτόχρονα επιθετικοί μηχανισμοί με έναν στόχο. Την ιδιοποίηση των παραγόμενων εξουσιών που υποκρύπτονταν στις σχέσεις εργασία και ικανοποίηση βασικών αναγκών.
Στην συνέχεια οι ιδιοποιημένες εξουσίες, δημιουργούσαν τις πρώτες εκμεταλλευτικές σχέσεις ανάμεσα στις κοινωνίες και στα πράγματα, καθόρισαν τις μεταξύ τους σχέσεις, αλλά και τις σχέσεις ανάμεσα στο άτομο, στο παραγόμενο αποτέλεσμα , στην οικογένεια, στην ομάδα, στην κοινωνία.
Κάνοντας τώρα ένα μέγιστο άλμα, όχι βέβαια στο κενό, αλλά από το αρχικό μικροσκοπικό στάδιο των πρωταρχικών σταδίων εκμετάλλευσης και παραγωγής εξουσιών, παρακάμπτοντας τελείως την περίοδο της δουλοκτητικής παραγωγής και του πολιτισμού που διαμορφώθηκε σε όλη την περίοδο της δουλοκτησίας , στην οποία υπήρχε πάντα ένα συγκρουσιακό πεδίο μεταξύ κοινοκτημοσύνης και ολιγαρχικής παραγωγής που δημιουργούσε αντίστοιχα αξιώματα εξουσίας, καταπιάνομαι με το σήμερα, γιατί όλα αυτά σε ένα βαθμό είναι λυμένα.
Από την περίοδο του Ουτοπικού Σοσιαλισμού και το πέρασμα του στον Επιστημονικό Σοσιαλισμό μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί σε ένα ιδεολογικό συγκρουσιακό περιβάλλον θέσεων και αντί-θέσεων πάμπολλες θεωρίες πέρα από την «πατριαρχική» δηλαδή μετά τους Μαρξ – Ένγκελς.
Αλλά και αυτήν την μεγάλη περίοδο θα την αφήσω απ’ έξω από την συλλογιστική μου.
Όμως σε όλες τις περιόδους, σ’ όλες τις αναλύσεις, σε όλες τις διατυπώσεις θεωριών γύρο από τον Σοσιαλισμό, ο πυρήνας προβληματισμού ήταν η αντίθεση που προσδιόριζε την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμη από το Κεφάλαιο και την ανατροπή των εκμεταλλευτικών σχέσεων.
Η μετεξέλιξη των Σοσιαλιστικών και Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης σε αστικοδημοκρατικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, εδράζεται στην αιτία των έντονων κρίσεων των αναπτυγμένων κρατών, των αποτυχημένων επαναστάσεων που έλαβαν χώρα μετά την δεύτερη και επιτυχημένη Οχταβριανή επανάσταση και την ανάπτυξη εθνικό-σοσιαλιστικών κινημάτων που και αυτά με την σειρά του εμφανίζονται ως επιστέγασμα των συγκρούσεων αλλά και των αδυναμιών της Αριστεράς να υποστηρίξουν τα συμφέροντα των εργαζομένων τάξεων και να συντονιστούν για ένα θετικό αποτέλεσμα μιας επαναστατικής διαδικασίας ανατροπών.
Το τονίζω αυτό, γιατί ξαναϋπήρξε ανταλλαγή θέσεων μεταξύ μου και του σ. Καραμήτσα για το τι προσδιορίζεται Σοσιαλιστικό και τι Αστικοδημοκρατικά Σοσιαλδημοκρατικό.
Εν κατακλείδι, ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός είναι εκείνο που ονομάζω Αστικοδημοκρατική Σοσιαλδημοκρατία.
Οπότε όταν μιλάμε για το ΠΑΣΟΚ, εννοούμε κατά κυριολεξία ένα Αστικοδημοκρατικό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.
Θα ήθελα λοιπόν τώρα να σας παραθέσω την θέση μου για τον Σοσιαλιστικό χαραχτήρα που πρέπει να έχει ένα κόμμα που θα ήθελε να ενταχθεί στην Αριστερά και να μην κινείτε στα όρια μεταξύ Αριστερά και Δεξιάς. Δηλαδή ως ένα μόρφωμα χωρίς ιδεολογική υπόσταση, αλλά μόνο πολιτική. Δηλαδή ένα μόρφωμα όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, Κεντροαριστερό.
ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ;
«Ο Σοσιαλισμός, για ένα κόμμα φορέα Σοσιαλισμού, αποτελεί μια διαδικασία μετασχηματισμού των κοινωνικών και οικονομικών δομών, που εγκαινιάζεται αφετηριακά με την κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας από τις κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας και εξελίσσεται σαν πορεία ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, προωθώντας μια νέα μορφή οργάνωσης των κοινωνιών με στόχους:
- την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής.
- την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με στόχο την κάλυψη των αναγκών των κοινωνιών κάτω από το ίδιο έλεγχο που εδράζεται στην βάση του δημοκρατικού προγραμματισμού, στην επαναστατική αποκέντρωση, την αυτοδιαχείριση και στην άρνηση υποταγής στις αποφάσεις του ιμπεριαλιστικού οργανισμού εξουσιών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
- την σταθερή προοπτική του μαρασμού και της κατάργησης του Κράτους και των δεσμωτών του ( ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, κλπ.) μέσα από την εγκαθίδρυση και ανάπτυξη της Άμεσης Δημοκρατίας, της κατάργησης της αντιπροσωπευτικότητας, της άμεσης λαϊκής εξουσίας με βασικούς πυλώνες την Αυτοδιοίκηση και τις κοινωνικές οργανώσεις σε όλα τα επίπεδα των οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών, πολιτειακών λειτουργιών.
- την τολμηρή και χωρίς όρια κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Την κατοχύρωση του πλουραλισμού σ’ όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης έκφρασης, του πολυκομματισμού, της αυτονομίας και της ανεμπόδιστης από κρατικές και κομματικές παρεμβάσεις στην δράση του συνδικαλιστικού κινήματος.
- την οικοδόμηση μιας κοινωνίας απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση και από κάθε μορφή ταξικής διαίρεσης, ανισότητας, διακρίσεων, καταπίεσης και αλλοτρίωσης.
ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
Ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι φορέας με σαφή ταξικό χαραχτήρα. Πρέπει να αποτελεί τομή απέναντι στην καθιερωμένη διαταξική λογική των υπαρκτών πολιτικών σχημάτων που έχει αποδεχτεί η σύγχρονη Αριστερά. Η ίδια ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι είναι αδύναμη , αδύνατη και αθέμιτη η προσπάθεια της πολιτικής συνέκφρασης των δυνάμεων της εργασίας με τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα και τάξεις.
Κάθε τέτοια προσπάθεια, έχει ήδη αποδειχτεί στο ΠΑΣΟΚ, μετατρέπει νομοτελειακά ένα πολιτικό οργανισμό σε χώρο που αντί ν’ αποτελεί φορέα έκφρασης των κοινωνικών αντιθέσεων και του ταξικού αγώνα των εργαζομένων (μισθωτών – αγροτών), λειτουργεί σαν διάφραγμα απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών και ιμάντα μεταβίβασης της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής πάνω στην εργατική και αγροτική τάξη.
Φυσικά είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα οι κοινωνικές συμμαχίες που συντελούνται σε μια πορεία κοινωνικών αλλαγών και νέων συγκροτήσεων.
Στα πλαίσια λοιπόν αυτά ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα πρέπει να είναι ανοιχτό στις πλατύτερες κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας, στα στρώματα δηλαδή, που από την άποψη των όρων δουλειάς και ζωής βρίσκονται πολύ κοντά με τους εργαζόμενους και στον αντίποδα του κεφαλαίου.
Στο επίπεδο των στρατηγικών στόχων, ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα στοχεύει στην επαναστατική επίλυση της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά παράλληλα και της αντίθεσης που λειτουργεί ιστορικά σαν δύναμη αδράνειας και αναπαραγωγής των συστημάτων εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Της αντίθεσης ανάμεσα στην σωματική και πνευματική εργασία, της αντίθεσης που απορρέει από κάθε δομή καταμερισμού της κοινωνίας βασισμένη στο σχήμα : διεύθυνση – εκτέλεση
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι φορέας ξένος προς την δογματική αντίληψη του κόμματος « ανώτερη μορφή οργάνωσης», που αποστασιοποιείται από τις τάξεις, λειτουργώντας είτε ως σεχταριστικός σχηματισμός, είτε σαν μηχανισμός διαμεσολάβησης ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους θεσμούς. Αντίθετα είναι η βασική συνιστώσα που διασφαλίζει την διαλεχτική ενότητα των τάξεων ( εργατικής και αγροτικής) με τον καθημερινό ταξικό αγώνα και με την προοπτική της Κοινωνικής Αλλαγής
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα πάνω απ’ όλα είναι Δημοκρατικό σε όλες τις δράσεις και τις εκφάνσεις του και πολύ περισσότερο σέβεται την εσωτερική του λειτουργία και τις σχέσεις του με το μαζικό λαϊκό κίνημα και τις οργανώσεις του.
Δομείται βασιζόμενος στην αρχή της συλλογικότητας, την πλήρη αυτονομία όλων των οργανώσεων σε τοπικό και κοινωνικό επίπεδο, σέβεται την αυτονομία του μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος, σέβεται την ύπαρξη και δράση των τάσεων που αναπτύσσονται, βασίζοντας την λειτουργία του στην διαλεχτική σχέση, τον δημοκρατικό διάλογο και την γόνιμη σύνθεση ».
Τα παραπάνω αποτελούν και πρέπει να αποτελούν τον καταστατικό χάρτη κάθε κόμματος που θα ήθελε να είναι φορέας Σοσιαλισμού. Φορέας – παιδαγωγός Σοσιαλιστικών Αλλαγών.
ΕΡΩΤΗΜΑ : ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΠΟΡΕΙ;
Μην αυταπατάστε σύντροφοι! Το ΠΑΣΟΚ ούτε θέλει ούτε μπορεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι η Εξουσία.
Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία. Εγώ μπορώ και ονειρεύομαι. Αυτό δεν θα μου το στερήσει κανείς!!!!
Γι’ αυτό και είμαι ελεύθερος.
Βαγγέλης Κωνσταντίνου.
(Κατά δήλωση και έργο Σοσιαλιστής)
Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2008
ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΡΑΜΗΤΣΑ
OIKONOMIA
"Το κερδοσκοπικό ιδιωτικό κεφάλαιο δεν μπορεί να επεκταθεί σε νέες μορφές δραστηριότητας που αφορούν τους βασικούς αυτούς τομείς και να καταστεί θεσμικός ρυθμιστής των κοινωνικών αναγκών και του κόστους τους. Τα βασικά βιοτικά αγαθά πρέπει να ελέγχονται από την κοινωνία, να είναι κτήμα όλων για να μπορεί ο άνθρωπος – πολίτης να βιώσει ελεύθερος την ζωή του."
Φίλε Δημήτρη είπα να ησυχάσω αλλά δεν γίνεται.
Όπως έλεγε ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας, μην γινόμαστε αιθεροβάμονες.Μην βιαστείς να μου πείς οτι μιλάμε για το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Πρώτον γιατί δεν υπάρχει. Μπορεί στο "μαγαζί" να κρέμεται μια ταμπέλα που γράφει ΠΑΣΟΚ αλλα το "μαγαζί" έχει αλλάξει απο καιρού και ιδιοκτήτες και το αντικείμενο που εμπορευόταν!Εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, και το σέβομαι αυτό, οτι έχεις την αγωνία, το όραμα και την αγάπη σε άνα κόμμα που γέμισε τον Λαό με ελπίδα και του έδωσε δύναμη να αγωνισθεί και να πιστέψει οτι μπορεί να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα.
Πίστεψέ με, είναι πολύ χρήσιμο και θα βοηθήσει τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, να δημιουργήσουμε ένα Όμιλο Προβληματισμού για τον επαναπατρισμό του ΠΑΣΟΚ στον Σοσιαλιστικό χώρο.
Η θέση αυτή που διατυπώνεις προϋποθέτει την διάλυση των τραστ του Ιμπεριαλισμού ( Αμερικάνικη οικονομική ένωση, Ευρωπαϊκή Ένωση, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΗΕ.... να συνεχίσω; )
Εδώ οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να απαντήσουν,( σε πληροφορώ οτι πριν την εκλογή Προέδρου, ζήτησα και απο τους τρεις να πάρουν θέση ενάντια στην ελεύθερη αγορά. Ουδείς απάντησε), για την καθημερινότητα , την ακρίβεια και πως θα την πατάξουν και θα συμφωνήσουν στην παραπάνω θέση σου;Ή έχεις την εντύπωση οτι τα λεγόμενα Στελέχη και οι παρατρεχάμενοι τους, έχουν διαφορετικές ανησυχίες απο τον Γιώργο ή τον Βαγγέλη;
Για δες ποιους διάλεξε ο ΓΑΠ απο τους μπλοκερς να συμμετάσχουν στην ΚΟΕΣ. Όσους τον λιβάνιζαν!
Ένας εξ αυτών είπε στην ιστοσελίδα του: Έβλεπα τους Πασόκους να χειροκροτούν κάθε φορά που άκουγαν το όνομα Ανδρέας Παπανδρέου. .... Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία απο το ΠΑΣΟΚ.Οι πρώτες 24 ώρες μου στο ΠΑΣΟΚ!!!!!
Ο άνθρωπος πρώτη φορά πάτησε το πόδι του στο ΠΑΣΟΚ. Αυτός είναι το μέλλον. Αυτό το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ο Παπανδρέου.
Λοιπόν φίλε μου, επανέρχομαι για την δημιουργία Ομίλου Προβληματισμού μπας και περισώσουμε κάτι.
Γιατί βιάστηκαν πολλοί να λιθοβολήσουν τον Βενιζέλο και άφησαν αχαλίνωτο τον Παπανδρέου
Βαγγέλης Κωνσταντίνου
"Το κερδοσκοπικό ιδιωτικό κεφάλαιο δεν μπορεί να επεκταθεί σε νέες μορφές δραστηριότητας που αφορούν τους βασικούς αυτούς τομείς και να καταστεί θεσμικός ρυθμιστής των κοινωνικών αναγκών και του κόστους τους. Τα βασικά βιοτικά αγαθά πρέπει να ελέγχονται από την κοινωνία, να είναι κτήμα όλων για να μπορεί ο άνθρωπος – πολίτης να βιώσει ελεύθερος την ζωή του."
Φίλε Δημήτρη είπα να ησυχάσω αλλά δεν γίνεται.
Όπως έλεγε ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας, μην γινόμαστε αιθεροβάμονες.Μην βιαστείς να μου πείς οτι μιλάμε για το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Πρώτον γιατί δεν υπάρχει. Μπορεί στο "μαγαζί" να κρέμεται μια ταμπέλα που γράφει ΠΑΣΟΚ αλλα το "μαγαζί" έχει αλλάξει απο καιρού και ιδιοκτήτες και το αντικείμενο που εμπορευόταν!Εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, και το σέβομαι αυτό, οτι έχεις την αγωνία, το όραμα και την αγάπη σε άνα κόμμα που γέμισε τον Λαό με ελπίδα και του έδωσε δύναμη να αγωνισθεί και να πιστέψει οτι μπορεί να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα.
Πίστεψέ με, είναι πολύ χρήσιμο και θα βοηθήσει τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, να δημιουργήσουμε ένα Όμιλο Προβληματισμού για τον επαναπατρισμό του ΠΑΣΟΚ στον Σοσιαλιστικό χώρο.
Η θέση αυτή που διατυπώνεις προϋποθέτει την διάλυση των τραστ του Ιμπεριαλισμού ( Αμερικάνικη οικονομική ένωση, Ευρωπαϊκή Ένωση, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΗΕ.... να συνεχίσω; )
Εδώ οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να απαντήσουν,( σε πληροφορώ οτι πριν την εκλογή Προέδρου, ζήτησα και απο τους τρεις να πάρουν θέση ενάντια στην ελεύθερη αγορά. Ουδείς απάντησε), για την καθημερινότητα , την ακρίβεια και πως θα την πατάξουν και θα συμφωνήσουν στην παραπάνω θέση σου;Ή έχεις την εντύπωση οτι τα λεγόμενα Στελέχη και οι παρατρεχάμενοι τους, έχουν διαφορετικές ανησυχίες απο τον Γιώργο ή τον Βαγγέλη;
Για δες ποιους διάλεξε ο ΓΑΠ απο τους μπλοκερς να συμμετάσχουν στην ΚΟΕΣ. Όσους τον λιβάνιζαν!
Ένας εξ αυτών είπε στην ιστοσελίδα του: Έβλεπα τους Πασόκους να χειροκροτούν κάθε φορά που άκουγαν το όνομα Ανδρέας Παπανδρέου. .... Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία απο το ΠΑΣΟΚ.Οι πρώτες 24 ώρες μου στο ΠΑΣΟΚ!!!!!
Ο άνθρωπος πρώτη φορά πάτησε το πόδι του στο ΠΑΣΟΚ. Αυτός είναι το μέλλον. Αυτό το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ο Παπανδρέου.
Λοιπόν φίλε μου, επανέρχομαι για την δημιουργία Ομίλου Προβληματισμού μπας και περισώσουμε κάτι.
Γιατί βιάστηκαν πολλοί να λιθοβολήσουν τον Βενιζέλο και άφησαν αχαλίνωτο τον Παπανδρέου
Βαγγέλης Κωνσταντίνου
Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2008
ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ
Δημήτρη φίλε μου,
Προσβλέπεις στον αταξικό σοσιαλισμό που πραγματώνεται μέσα από μία δημοκρατική ιστορική διαλεκτική.
Ως θεώρημα και όχι ως αξίωμα, μπορεί διαλεκτικά προς μια συμβαίνουσα πραγματικότητα να αποτελέσει ένα υπόβαθρο διαλογισμού και μέσα από μια διαδικασία επιστημονικών προσεγγίσεων και ανταλλαγής θέσεων και απόψεων μια ουτοπική θεώρηση, όπως ο «αταξικός σοσιαλισμός» , να πάψει να είναι ουτοπία.
Η διαφορά μας είναι ότι εγώ ξεκινώ από την βάση, ότι τα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία και η μαρξιστική φιλοσοφία βάση της οποίας διαμορφωθήκαν, με την σειρά τους διαμόρφωσαν ένα συγκεκριμένο προτσές που βοήθησε ή βοηθήθηκε στην εξέλιξη της βιομηχανικής επανάστασης και στην συγκρότηση των κοινωνιών και των κινημάτων αλλά μετά την καταναλωτική επανάσταση που ξεκινά το 1990 τα ίδια τα στοιχεία αναζητούν πατρίδα.
Είναι και σε μένα γαργαλιστική πρόκληση να διατυπώσω ένα θεώρημα για μια αταξική κοινωνία στα πλαίσια μια αντίστοιχης Σοσιαλιστικής, αλλά το οικονομικό εποικοδόμημα πρέπει να βασίζεται σε ένα αντίστοιχο Σοσιαλιστικό.
Γιατί στην τελική ανάλυση το οικονομικό σύστημα που στην ανάπτυξή του γεννά εκμετάλλευση, ανταγωνισμούς και ανεργία, διαφέρει από ένα Σοσιαλιστικό που στην ανάπτυξή του γεννά δυναμικές ισόρροπης ανάπτυξης χωρίς τις διακρίσεις, το κέρδος, τις τάξεις και την εκμετάλλευση ως μέσον πλουτισμού και ισχύος. Όμως τίποτα δεν αποκλείει το Σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα επίσης να γεννά ανισότητες, εκμετάλλευση φτώχεια και ανεργία.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τις ιστορικές συνθήκες εξέλιξης των οικονομικών συστημάτων και της αντίστοιχης διαλεκτικής διαμόρφωσης των κοινωνικών στρωμάτων ή τάξεων ως εργαλεία μιας ολοένα και με μεγαλύτερη ταχύτητα, μετάλλαξη του καπιταλιστικού συστήματος, τα νέα γνωρίσματα του Ιμπεριαλισμού αλλά και την προσπάθεια προσεταιρισμού ανάλογων πεπαλαιωμένων φιλοσοφικών –οικονομικών ρευμάτων από την μεγαλύτερη μερίδα των αυτοαποκαλούμενων Σοσιαλιστών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που οραματίζονται μια παγκόσμια κυβέρνηση και μια παγκόσμια διαχειριστική εξουσία, με τρομοκρατεί η ιδέα να προτείνω μια σχεδία αταξικού σοσιαλισμού. Φοβάμαι τα κύματα
Όμως παρόλα αυτά δεν θάβω και την επαναστατικότητα μου, ούτε είμαι πρόθυμος να χάσω ή να διαπραγματευτώ την σοσιαλιστική μου παιδεία ή συνείδηση.
Λοιπόν, είμαι μαζί σου αλλά πολλά από όσα δεν έχουμε λύσει σήμερα θα υψωθούν
ως τείχη ή ως κύματα.
Προσβλέπεις στον αταξικό σοσιαλισμό που πραγματώνεται μέσα από μία δημοκρατική ιστορική διαλεκτική.
Ως θεώρημα και όχι ως αξίωμα, μπορεί διαλεκτικά προς μια συμβαίνουσα πραγματικότητα να αποτελέσει ένα υπόβαθρο διαλογισμού και μέσα από μια διαδικασία επιστημονικών προσεγγίσεων και ανταλλαγής θέσεων και απόψεων μια ουτοπική θεώρηση, όπως ο «αταξικός σοσιαλισμός» , να πάψει να είναι ουτοπία.
Η διαφορά μας είναι ότι εγώ ξεκινώ από την βάση, ότι τα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία και η μαρξιστική φιλοσοφία βάση της οποίας διαμορφωθήκαν, με την σειρά τους διαμόρφωσαν ένα συγκεκριμένο προτσές που βοήθησε ή βοηθήθηκε στην εξέλιξη της βιομηχανικής επανάστασης και στην συγκρότηση των κοινωνιών και των κινημάτων αλλά μετά την καταναλωτική επανάσταση που ξεκινά το 1990 τα ίδια τα στοιχεία αναζητούν πατρίδα.
Είναι και σε μένα γαργαλιστική πρόκληση να διατυπώσω ένα θεώρημα για μια αταξική κοινωνία στα πλαίσια μια αντίστοιχης Σοσιαλιστικής, αλλά το οικονομικό εποικοδόμημα πρέπει να βασίζεται σε ένα αντίστοιχο Σοσιαλιστικό.
Γιατί στην τελική ανάλυση το οικονομικό σύστημα που στην ανάπτυξή του γεννά εκμετάλλευση, ανταγωνισμούς και ανεργία, διαφέρει από ένα Σοσιαλιστικό που στην ανάπτυξή του γεννά δυναμικές ισόρροπης ανάπτυξης χωρίς τις διακρίσεις, το κέρδος, τις τάξεις και την εκμετάλλευση ως μέσον πλουτισμού και ισχύος. Όμως τίποτα δεν αποκλείει το Σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα επίσης να γεννά ανισότητες, εκμετάλλευση φτώχεια και ανεργία.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τις ιστορικές συνθήκες εξέλιξης των οικονομικών συστημάτων και της αντίστοιχης διαλεκτικής διαμόρφωσης των κοινωνικών στρωμάτων ή τάξεων ως εργαλεία μιας ολοένα και με μεγαλύτερη ταχύτητα, μετάλλαξη του καπιταλιστικού συστήματος, τα νέα γνωρίσματα του Ιμπεριαλισμού αλλά και την προσπάθεια προσεταιρισμού ανάλογων πεπαλαιωμένων φιλοσοφικών –οικονομικών ρευμάτων από την μεγαλύτερη μερίδα των αυτοαποκαλούμενων Σοσιαλιστών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που οραματίζονται μια παγκόσμια κυβέρνηση και μια παγκόσμια διαχειριστική εξουσία, με τρομοκρατεί η ιδέα να προτείνω μια σχεδία αταξικού σοσιαλισμού. Φοβάμαι τα κύματα
Όμως παρόλα αυτά δεν θάβω και την επαναστατικότητα μου, ούτε είμαι πρόθυμος να χάσω ή να διαπραγματευτώ την σοσιαλιστική μου παιδεία ή συνείδηση.
Λοιπόν, είμαι μαζί σου αλλά πολλά από όσα δεν έχουμε λύσει σήμερα θα υψωθούν
ως τείχη ή ως κύματα.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΡΑΜΙΤΣΑ ΣΤΟ 3ο ΓΡΑΜΜΑ
Ευχαριστώ Βαγγέλη.
Πρώτα απ' όλα δεν μπορώ παρά να σου πω ότι ιστορικά έχεις δίκιο. Ομως ο ταξικός σοσιαλισμός, ο παραδοσιακός, δεν είναι στις πολιτικές αναζητήσεις μου. Προσβλέπω στον αταξικό σοσιαλισμό που πραγματώνεται μέσα από μία δημοκρατική ιστορική διαλεκτική.Αλλά ας έλθουμε στο σήμερα ... .Δεν θα υπενθυμίσω την πολιτική σκοπιμότητα του κειμένου, νομίζω ότι είναι εμφανές που απευθύνεται.Ομως ο ίδιος ο σοσιαλισμός δεν θα έπρεπε να υπακούει στον διαλεκτισμό; δεν θα έπρεπε να κινείται ιστορικά;Ο γνωστός "ορθόδοξος" σοσιαλισμός γεννήθηκε σε συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες και σε αυτές τις δομές εκφράστηκε προσπαθώντας να συλλάβει το ιστορικό γίγνεσθαι με την σύλληψη "φυσικών" νόμων. Κάπου ανέλυσα ότι μπορούμε στην πραγματικότητα να μιλάμε μόνο για κατά κανόνα συμβαίνοντα ... . Ομως ο σοσιαλισμός των προηγ. αιώνων υποκατέστησε απλώς την κυριότητα στά μέσα παραγωγής εκφράζοντας στην ουσία τις αυτές παραγωγικές επιδιώξεις με μεγαλύτερο θεωρητικά αριθμό αποδεκτών. Μετά το 1990 έχουμε μπει για τα καλά στην μεταβιομηχανική εποχή και πρέπει να προλάβουμε το τραίνο της φεουδαλοποίησης για το οποίο εργάζονται οι οπαδοί του νεο-φιλελευθερισμού.Στις σημερινές κοινωνικές συνθήκες και δομές (ταξικές ή στρωματικές) αποδεκτός είναι για μένα ο χαρακτηρισμός :εκμεταλλευτές - εκμεταλλευόμενοι. Πως το έννοώ; Στην ισορροπία της υπεραξίας υπάρχουν πάντοτε κερδισμένοι και χαμένοι, άλλοι πολύ και άλλοι λιγότερο. Σε αυτή την ισορροπία καταρχήν αναφέρομαι και θέλω να πω ότι δεν θεωρώ αντίπαλο π.χ. τον ψιλικατζή της γειτονιάς που συμπιέζεται και παράγει υπεραξία υπέρ του μεγαλεμπόρου ή του βιομηχάνου. Αυτόν που τον τοποθετείς ; σε ποιά μεριά του ζυγού, μαζί μας ή ταξικά ως αστό. Σε αυτή την ισορροπία στοχεύω.Επειδή μάλιστα δεν πιστεύω ότι μια δικτατορία του προλεταριάτου είναι ικανή να σταματήσει την κίνηση των κοινωνιών θέτω την ισορροπία των αριθμών, δηλαδή την δημοκρατία ως κοινωνικό πρόταγμα.Ως προς το αξιακό σύστημα θαρρώ ότι θέτω ένα ουσιαστικό αξιακό δεδομένο των ανθρώπινων κοινωνιών, τον ίδιο τον άνθρωπο. Σε αυτό ή συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί, είναι το μοναδικό αξιακό δεδομένο που μπορώ να θέσω, με τον διευκρινιστικό όρο της συλλογικότητας και όχι της ατομικότητας.Εάν π.χ. δείς μια πρόταση για τα φάρμακα σε όλο τον πλανήτη (είναι στο blog μου) θα δεις ότι απενεργοποιώ την "αξία" :εμπορεύσιμο είδος, όταν βλάπτει την αξία : άνθρωπος ή δεν τον καλύπτει."Πάντων μέτρον άνθρωπος", για να επανέλθω σε θέματα λυμένα από αιώνες, αλλά ξεχασμένα ... .Εάν θέλεις Βαγγέλη ας μην το αποκαλέσουμε σοσιαλισμό, ας του δώσουμε άλλη ονομασία, όμως νομίζω ότι εννοιολογικά συνδέεται άμεσα με τις ξεχασμένες βασικές αρχές του σοσιαλισμού, έστω και χωρίς ειδική ταξική απεύθυνση.
Πρώτα απ' όλα δεν μπορώ παρά να σου πω ότι ιστορικά έχεις δίκιο. Ομως ο ταξικός σοσιαλισμός, ο παραδοσιακός, δεν είναι στις πολιτικές αναζητήσεις μου. Προσβλέπω στον αταξικό σοσιαλισμό που πραγματώνεται μέσα από μία δημοκρατική ιστορική διαλεκτική.Αλλά ας έλθουμε στο σήμερα ... .Δεν θα υπενθυμίσω την πολιτική σκοπιμότητα του κειμένου, νομίζω ότι είναι εμφανές που απευθύνεται.Ομως ο ίδιος ο σοσιαλισμός δεν θα έπρεπε να υπακούει στον διαλεκτισμό; δεν θα έπρεπε να κινείται ιστορικά;Ο γνωστός "ορθόδοξος" σοσιαλισμός γεννήθηκε σε συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες και σε αυτές τις δομές εκφράστηκε προσπαθώντας να συλλάβει το ιστορικό γίγνεσθαι με την σύλληψη "φυσικών" νόμων. Κάπου ανέλυσα ότι μπορούμε στην πραγματικότητα να μιλάμε μόνο για κατά κανόνα συμβαίνοντα ... . Ομως ο σοσιαλισμός των προηγ. αιώνων υποκατέστησε απλώς την κυριότητα στά μέσα παραγωγής εκφράζοντας στην ουσία τις αυτές παραγωγικές επιδιώξεις με μεγαλύτερο θεωρητικά αριθμό αποδεκτών. Μετά το 1990 έχουμε μπει για τα καλά στην μεταβιομηχανική εποχή και πρέπει να προλάβουμε το τραίνο της φεουδαλοποίησης για το οποίο εργάζονται οι οπαδοί του νεο-φιλελευθερισμού.Στις σημερινές κοινωνικές συνθήκες και δομές (ταξικές ή στρωματικές) αποδεκτός είναι για μένα ο χαρακτηρισμός :εκμεταλλευτές - εκμεταλλευόμενοι. Πως το έννοώ; Στην ισορροπία της υπεραξίας υπάρχουν πάντοτε κερδισμένοι και χαμένοι, άλλοι πολύ και άλλοι λιγότερο. Σε αυτή την ισορροπία καταρχήν αναφέρομαι και θέλω να πω ότι δεν θεωρώ αντίπαλο π.χ. τον ψιλικατζή της γειτονιάς που συμπιέζεται και παράγει υπεραξία υπέρ του μεγαλεμπόρου ή του βιομηχάνου. Αυτόν που τον τοποθετείς ; σε ποιά μεριά του ζυγού, μαζί μας ή ταξικά ως αστό. Σε αυτή την ισορροπία στοχεύω.Επειδή μάλιστα δεν πιστεύω ότι μια δικτατορία του προλεταριάτου είναι ικανή να σταματήσει την κίνηση των κοινωνιών θέτω την ισορροπία των αριθμών, δηλαδή την δημοκρατία ως κοινωνικό πρόταγμα.Ως προς το αξιακό σύστημα θαρρώ ότι θέτω ένα ουσιαστικό αξιακό δεδομένο των ανθρώπινων κοινωνιών, τον ίδιο τον άνθρωπο. Σε αυτό ή συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί, είναι το μοναδικό αξιακό δεδομένο που μπορώ να θέσω, με τον διευκρινιστικό όρο της συλλογικότητας και όχι της ατομικότητας.Εάν π.χ. δείς μια πρόταση για τα φάρμακα σε όλο τον πλανήτη (είναι στο blog μου) θα δεις ότι απενεργοποιώ την "αξία" :εμπορεύσιμο είδος, όταν βλάπτει την αξία : άνθρωπος ή δεν τον καλύπτει."Πάντων μέτρον άνθρωπος", για να επανέλθω σε θέματα λυμένα από αιώνες, αλλά ξεχασμένα ... .Εάν θέλεις Βαγγέλη ας μην το αποκαλέσουμε σοσιαλισμό, ας του δώσουμε άλλη ονομασία, όμως νομίζω ότι εννοιολογικά συνδέεται άμεσα με τις ξεχασμένες βασικές αρχές του σοσιαλισμού, έστω και χωρίς ειδική ταξική απεύθυνση.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ 2ο ΓΡΑΜΜΑ
DimKaramitsas
Εγώ σε ευχαριστώ Βαγγέλη για τον χρόνο σου και τους χρήσιμους προβληματισμούς σου.(Ο Βαγγέλης είναι καθαρός και ευσυνείδητος σοσιαλιστής πιστός στις αρχές του).Οσα θέτεις τα συμμερίζομαι και προσωπικά και τα συνυπογράφω. Τα εντός παρενθέσεως θα τα προσθέσω στο κείμενο καθώς πιστεύω ότι οφελούν την υπόθεση ΠΑΣΟΚ και κοινωνία και δεν νομίζω κάποιος να έχει διαφορετική αρνητική γνώμη.Ομως θα μου επιτρέψεις να διατηρήσω το γενικό ευρύ πλαίσιο απεύθυνσης.Θα εξηγήσω τις σκέψεις μου: Το πρώτο είναι η προβολή ενός νέου αξιακού συστήματος, ενός αξιακού συστήματος που στην βάση του ταυτίζεται με όσα λες (αρχές σοσιαλισμού), αλλά αγκαλιάζει το σύνολο της κοινωνίας, τουλάχιστον τους τιθέμενους σε θέση εκμεταλλευόμενου (έστω και κατ' ελάχιστο). Η κοινωνική ευρύτυτα είναι αναγκαία για να απαλλαγούμε από τις αναφορές καθαρά ταξικού τύπου, που είναι προσανατολισμένες και αναφέρονται στην καπιταλιστική οργάνωση της οικονομίας. Το αξιακό σύστημα έχει ως ιδεατό την πρόταση και εφαρμογή ενός άλλου συστήματος (βλ. ενδεικτικά "το όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού). Η σοσιαλιστική κοινωνία δεν μπορεί να είναι ταξική, ούτε να κάνει διαχωρισμούς ανάλογα με την ταξική προέλευση. Η σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος ξεπερνά τις σημερινές παραγωγικές δομές, στηρίζεται στο παρελθόν, αλλά μεταβάλλει την στόχευση για να μπορέσει να εννοηθεί πραγματικός σοσιαλισμός που θα αγκαλιάσει το σύνολο της κοινωνίας, χωρίς να δημιουργεί νέες ανισότητες, γραφειοκρατικές δομές, εξάρτηση του ανθρώπου από έννοιες όπως παραγωγικότητα και κέρδος και τέλος να μην δημιουργεί καταστάσεις τύπου "Γκουλάγκ". Ας σκεφτούμε πιθανές μελλοντικές κοινωνίες στις οποίες θα παράγουν αυτοματοποιημένες μηχανές. Τότε δεν θα μιλάμε για εργατική τάξη, αλλά για όχλους. Πρέπει λοιπόν να θέσουμε ως ιδεατό ένα νέο αξιακό σύστημα που στηρίζεται στις ίδιες τις βασικές αρχές του σοσιαλισμού, αλλά θα αγκαλιάζει και θα συγκινεί κάθε ταξικό ή στρωματικό υποσύνολο της κοινωνίας, πλήν των εκμεταλλευτών αυτής. Για μένα δεν είναι μόνο ζήτημα αναδιανομής της όποιας υπεραξίας, αλλά απεξάρτησης του ανθρώπου συλλήβδην από τέτοιες και ανάλογες έννοιες."Οπλο" στην πορεία αυτή για μένα είναι η πραγματική άμεση δημοκρατία. Με το λογικό σχήμα δημοκρατία = πλειοψηφία = μη προνομιούχο τμήμα της κοινωνίας, είναι ευκολότερο να φτάσουμε σε κοινωνικό μετασχηματισμό από ό,τι με το κλασσικό σχήμα : επανάσταση ή νομή της εξουσίας = επιστημονικός σοσιαλισμός = αναγκαστικός μετασχηματισμός. Το σχήμα απέτυχε και θα εξακολουθήσει να αποτυγχάνει καθ'ό μέρος αγνοεί τον άνθρωπο ως οντότητα και τον θέτει έρμαιο των αποφάσεων μιας γραφειοκρατίας και των μηχανισμών παραγωγής.Ο λόγος μου αφορά ένα αξιακό σύστημα με κέντρο τον άνθρωπο και την κάλυψη των αναγκών του χωρίς την παρεμβολή κερδώας εκμετάλλευσης και των αντίστοιχων θεσμών. Δημοκρατία και Σοσιαλισμός είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του , η μεν δημοκρατία στο πολιτικό επίπεδο και οι αρχές του σοσιαλισμού (υπό νέα βάση) στο επίπεδο της οικονομίας.Μιας οικονομίας όμως που δεν αντιγράφει το μοντέλο του καπιταλισμού, αλλά βασίζεται και στοχεύει στην κοινωνική κάλυψη των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών (υλικών και ψυχικών). Μέχρι να φτάσουμε εκεί, έχουμε την ανάγκη του ΠΑΣΟΚ, ενός ΠΑΣΟΚ κινηματικού χαρακτήρα που θέτει τον άνθρωπο στο κέντρο της πολιτικής, ανεξαρτήτως καταβολών και θέσης στον μηχανισμό παραγωγής. Οποιος θέλει και αποδέχεται την απόλυτη ισότητα της δημοκρατίας μπορεί να μετάσχει. Οποιος δεν την αποδέχεται σίγουρα θα την πολεμήσει, σίγουρα αυτός είναι ο προνομιούχος τοις πράγμασι ή κατα στόχο.
Εγώ σε ευχαριστώ Βαγγέλη για τον χρόνο σου και τους χρήσιμους προβληματισμούς σου.(Ο Βαγγέλης είναι καθαρός και ευσυνείδητος σοσιαλιστής πιστός στις αρχές του).Οσα θέτεις τα συμμερίζομαι και προσωπικά και τα συνυπογράφω. Τα εντός παρενθέσεως θα τα προσθέσω στο κείμενο καθώς πιστεύω ότι οφελούν την υπόθεση ΠΑΣΟΚ και κοινωνία και δεν νομίζω κάποιος να έχει διαφορετική αρνητική γνώμη.Ομως θα μου επιτρέψεις να διατηρήσω το γενικό ευρύ πλαίσιο απεύθυνσης.Θα εξηγήσω τις σκέψεις μου: Το πρώτο είναι η προβολή ενός νέου αξιακού συστήματος, ενός αξιακού συστήματος που στην βάση του ταυτίζεται με όσα λες (αρχές σοσιαλισμού), αλλά αγκαλιάζει το σύνολο της κοινωνίας, τουλάχιστον τους τιθέμενους σε θέση εκμεταλλευόμενου (έστω και κατ' ελάχιστο). Η κοινωνική ευρύτυτα είναι αναγκαία για να απαλλαγούμε από τις αναφορές καθαρά ταξικού τύπου, που είναι προσανατολισμένες και αναφέρονται στην καπιταλιστική οργάνωση της οικονομίας. Το αξιακό σύστημα έχει ως ιδεατό την πρόταση και εφαρμογή ενός άλλου συστήματος (βλ. ενδεικτικά "το όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού). Η σοσιαλιστική κοινωνία δεν μπορεί να είναι ταξική, ούτε να κάνει διαχωρισμούς ανάλογα με την ταξική προέλευση. Η σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος ξεπερνά τις σημερινές παραγωγικές δομές, στηρίζεται στο παρελθόν, αλλά μεταβάλλει την στόχευση για να μπορέσει να εννοηθεί πραγματικός σοσιαλισμός που θα αγκαλιάσει το σύνολο της κοινωνίας, χωρίς να δημιουργεί νέες ανισότητες, γραφειοκρατικές δομές, εξάρτηση του ανθρώπου από έννοιες όπως παραγωγικότητα και κέρδος και τέλος να μην δημιουργεί καταστάσεις τύπου "Γκουλάγκ". Ας σκεφτούμε πιθανές μελλοντικές κοινωνίες στις οποίες θα παράγουν αυτοματοποιημένες μηχανές. Τότε δεν θα μιλάμε για εργατική τάξη, αλλά για όχλους. Πρέπει λοιπόν να θέσουμε ως ιδεατό ένα νέο αξιακό σύστημα που στηρίζεται στις ίδιες τις βασικές αρχές του σοσιαλισμού, αλλά θα αγκαλιάζει και θα συγκινεί κάθε ταξικό ή στρωματικό υποσύνολο της κοινωνίας, πλήν των εκμεταλλευτών αυτής. Για μένα δεν είναι μόνο ζήτημα αναδιανομής της όποιας υπεραξίας, αλλά απεξάρτησης του ανθρώπου συλλήβδην από τέτοιες και ανάλογες έννοιες."Οπλο" στην πορεία αυτή για μένα είναι η πραγματική άμεση δημοκρατία. Με το λογικό σχήμα δημοκρατία = πλειοψηφία = μη προνομιούχο τμήμα της κοινωνίας, είναι ευκολότερο να φτάσουμε σε κοινωνικό μετασχηματισμό από ό,τι με το κλασσικό σχήμα : επανάσταση ή νομή της εξουσίας = επιστημονικός σοσιαλισμός = αναγκαστικός μετασχηματισμός. Το σχήμα απέτυχε και θα εξακολουθήσει να αποτυγχάνει καθ'ό μέρος αγνοεί τον άνθρωπο ως οντότητα και τον θέτει έρμαιο των αποφάσεων μιας γραφειοκρατίας και των μηχανισμών παραγωγής.Ο λόγος μου αφορά ένα αξιακό σύστημα με κέντρο τον άνθρωπο και την κάλυψη των αναγκών του χωρίς την παρεμβολή κερδώας εκμετάλλευσης και των αντίστοιχων θεσμών. Δημοκρατία και Σοσιαλισμός είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του , η μεν δημοκρατία στο πολιτικό επίπεδο και οι αρχές του σοσιαλισμού (υπό νέα βάση) στο επίπεδο της οικονομίας.Μιας οικονομίας όμως που δεν αντιγράφει το μοντέλο του καπιταλισμού, αλλά βασίζεται και στοχεύει στην κοινωνική κάλυψη των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών (υλικών και ψυχικών). Μέχρι να φτάσουμε εκεί, έχουμε την ανάγκη του ΠΑΣΟΚ, ενός ΠΑΣΟΚ κινηματικού χαρακτήρα που θέτει τον άνθρωπο στο κέντρο της πολιτικής, ανεξαρτήτως καταβολών και θέσης στον μηχανισμό παραγωγής. Οποιος θέλει και αποδέχεται την απόλυτη ισότητα της δημοκρατίας μπορεί να μετάσχει. Οποιος δεν την αποδέχεται σίγουρα θα την πολεμήσει, σίγουρα αυτός είναι ο προνομιούχος τοις πράγμασι ή κατα στόχο.
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008
2ο ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ Δ. ΚΑΡΑΜΗΤΣΑ
Υπάρχουν μερικά ζήτημα και μια διεθνή πραγματικότητα, ή ας πούμε ένα διεθνές παράδειγμα, που απαντά στο ερώτημα σου.
Στον κλασικό Σοσιαλισμό, αναφέρονται οι όροι " Εργατική τάξη" και "Προλεταριάτο".
Η εξελικτική διαδικασία μεταμόρφωσης του Κεφαλαίου, αναγκαστικά οδήγησε σε ανάλογη μεταμόρφωση τις κοινωνίες, με αποτελεσματική παραμόρφωση των βασικών στοιχείων συγκρότησης τους.
Στο παράδειγμα της Αργεντινής, η κρίση και οι παρενέργειες της κρίσης επηρέαζαν μέχρι την στιγμή εκείνη που συνέβη το μοιραίο, μόνο τα μισθοσυντήρητα στρώματα και τους αγρότες. Την στιγμή, που το πρωινό εκείνο η Μικροαστική τάξη ξύπνησε πλήρως χρεοκοπημένη, γιατί το κράτος που εμπιστεύονταν τους δέσμευσε όλες τις καταθέσεις τους, αντελήφθησαν ότι στεκόμενοι όλα αυτά τα χρόνια αντιμέτωποι των εργατικών και αγροτικών στρωμάτων και υποβοηθώντας την Κυβέρνηση δημιουργώντας το ανάχομα , στηρίζοντας τις ξένες επενδύσεις και τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό που τους είχε δώσει την δυνατότητα να ζουν χωρίς κανέναν φόβο, όλα αυτά λοιπόν σήμερα τους είχαν αποκαλύψει ότι το Κράτος τους, η Κυβέρνησή τους, τους είχαν χρησιμοποιήσει για να ενοχοποιούν κάθε αντίδραση και ότι αντάλλαγμα είχαν πάρει δεν ήταν τίποτε λιγότερο ή τίποτε περισσότερο από μια χούφτα στάχτη.
Αυτό όμως το διεθνές παράδειγμα δεν μπορεί να μας αποκοιμίσει ούτε και να μας εκτροχιάσει ώστε να πούμε πως ενοποιούμε το σύνολο των τάξεων σε μία τάξη ή καλλίτερα σε ένα μόρφωμα που το αποκαλούμε « Λαό» ή «μη προνομιούχους» και που το ΠΑΣΟΚ πρέπει να τους εκφράζει.
Γιατί τότες θα έχουμε κρύψει τις αντιθέσεις που υφίστανται και που εσύ ο ίδιος αναφέρεις στο…. «Κίνημα του καταπιεσμένου αστού που συμπιέζεται προς την φτώχεια και την απαξίωση».
Αλλά τι σημαίνει αντίσταση στην συμπίεση του «αστού» προς την φτώχεια και την απαξίωσης;
Σημαίνει ό,τι ακριβώς εννοεί η εύπορη συνδικαλιστική μικροαστική τάξη όταν λέει ότι αγωνίζεται για όλους του εργαζόμενους αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εκχωρήσει τα προνόμια της και να καταστήσει αν χρειαστεί εαυτό όμοιο των εργατικών στρωμάτων για την «ευημερία» των οποίων αγωνίζονται
Αλήθεια πως το κάνουν αυτό; Απλά, με το να αγκιστρώνονται και να συναγελάζονται τις πάσης φύσεως εξουσίες , ώστε να αποφύγουν την συμπίεση προς την οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι τους οποίους εκπροσωπούν.
Το ίδιο κάνουν και οι αστοί, που έχουν εκπέσει των «αξιωμάτων» τους και νιώθουν τον βραχνά της κατάπτωσης και του εκτοπισμού.
Και οι δύο είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν και να συμμαχήσουν όπως ακριβώς συνέβη πριν το κραχ στην Αργεντινή, προσφέροντας σημαντικές υπηρεσίες εναντίον των κοινωνιών αρκεί κάποιος να τους εγγυηθεί την συνέχεια και την ασφάλεια.
Κάνοντας μια επανεκκίνηση στην μήνη και στην δράση των εύπορων μικροαστικών στρωμάτων όπου λαμβάνουν χώρα τα συνδικάτα των εργαζομένων στην Κοινή Ωφέλεια, την περίοδο της έντονης κρίσης που αποδεκάτιζε την Βιομηχανία και την Βιοτεχνία και δημιουργούσε νέες συνθήκες αποσταθεροποίησης και οικονομικής εξάρτησης της χώρας από επενδύσεις υπηρεσιών ( τριτογενής τομέας), η ΓΣΕΕ όλο και περισσότερο μεταβαλλόταν σε όργανο των συμφερόντων των μικροαστικών στρωμάτων , όλο και περισσότερο εκτοπίζονταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των βιομηχανικών εργατών από ρόλους ευθύνης , όλο και περισσότερα μέτρα που υπηρετούσαν τα συμφέροντα της εργοδοσίας ( ελαστικές μορφές απασχόλησης, Τοπικά σύμφωνα απασχόλησης, κλπ) όλο και απείχαν από την προκήρυξη απεργιών υπέρ των εργαζομένων στις « προβληματικές επιχειρήσεις» σε αντίθεση με προκηρύξεις απεργιών όταν χτυπήθηκαν οι εργαζόμενοι στις Τράπεζες ή στον ΟΤΕ.
Το ότι καταστρεφόταν η βιομηχανική βάση της χώρας και την καταστροφή είχαν αναλάβει εργολαβικά τα παλιά τζάκια και αποτυχημένοι αστοί, δεν σήμαινε τίποτα για τους προνομιούχους της Κοινής Ωφέλειας ούτε στα εύπορα στρώματα των εργαζομένων.
Σήμερα που έχουν επιδεινωθεί οι όροι και σ’ αυτούς τους χώρους και έχουν ανατραπεί τα στάνταρς της προϊούσας περιόδου, στον κίνδυνο της απαξίωσης που βιώνουν οι εργαζόμενοι τις Βιομηχανίας, της Βιοτεχνίας, του εμπορίου και των κατώτερων Υπηρεσιών ( Φύλαξης, ταχυμεταφορών, πιτσαδόρων κλπ) , τα στρώματα αυτά της μικροαστικής και αστικής τάξης προσφέρουν περισσότερα ανταλλάγματα και διατίθενται σε ρόλους χωρίς να ερυθριούν για τις υπηρεσίες που παρέχουν. Αγκιστρώνονται σε όλο και μεγαλύτερα κλιμάκια εξουσίας και είναι πρόθυμοι να διαπραγματευθούν οτιδήποτε αρκεί να μην συμπιεστούν στην θέση των «κατώτερων» άλλων.
Επομένως, όταν λέω πως θα πρέπει ένα Σοσιαλιστικό κίνημα να έχει σαφή ταξικό προσανατολισμό ώστε να δικαιολογείται και ο Σοσιαλιστικός του χαρακτήρας ή Σοσιαλιστική του προοπτική, θα πρέπει να επιλέξει αντί της πολυσυλλεκτικότητας, τις συμμαχίες του και να επιχειρήσει να τις εκφράσει αλλά πάντα προστατεύοντας τις ταξικές του αναφορές.
Τώρα αν θέλουμε να δώσουμε ένα νέο ορισμό ή να δημιουργήσουμε μια καινούργια τάξη πραγμάτων που να εντάσσονται σ’ αυτήν όλες οι δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής, δεν μπορούμε να το κάνουμε αφηρημένα ή να το εντάξουμε σε μια γενικότατα, αλλά αφού διαπιστώσουμε τις νέες μορφές, το νέο προλεταριάτο, τις νέες εργασιακές – κοινωνικές σχέσεις όπως έχουν σήμερα αποκρυσταλλωθεί, να βάλουμε τις διαχωριστικές γραμμές εκεί που χρειάζεται , έχοντας υπόψη ότι η φτώχεια και η ανεργία είναι οι ποιο κακοί σύμβουλοι στην ανάπτυξη κινημάτων.
Εγώ θα έβλεπα μια διατύπωση, όπως: «Το ΠΑΣΟΚ είναι το κίνημα του εργαζόμενου Λαού, που δυστυχεί. που αγωνίζεται, που επιθυμεί, που παράγει, που ονειρεύεται ένα μέλλον χωρίς διακρίσεις, χωρίς φτώχεια, χωρίς ρατσισμό και ενάντια σε κάθε τι ή σε όποιους επιβουλεύονται τον ανθρώπινο χαρακτήρα των κοινωνιών, των πολιτισμών και της οικονομίας».
«Το ΠΑΣΟΚ είναι το κίνημα των κινημάτων, της νεολαίας και του εργαζόμενου Λαού που προασπίζεται και διεκδικεί την ισονομία, την ισοπολιτεία, την βεβαιότητα της εργασίας και της απασχόλησης, την ευημερία των κοινωνιών, την ειρήνη και την συνύπαρξη, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αξίες του Ουμανισμού που οδηγούν στον εξανθρωπισμό της οικονομίας και των εργασιακών-παραγωγικών σχέσεων».
Τα παραπάνω είναι συστατικά στοιχεία ενός πραγματικού Σοσιαλιστικού κινήματος , το οποίο είναι από την μια διεθνιστικό και ταυτόχρονα πολέμιο της Παγκοσμιοποίησης από τη άλλη.
Το ερώτημα είναι, αν το σημερινό ΠΑΣΟΚ και η σημερινή του ηγεσία είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν μια πορεία διεθνισμού και Σοσιαλισμού ή μια πορεία μια δίκαιης διαχείρισης της Παγκοσμιοποίησης με ανθρώπινο πρόσωπο;
Το ανθρώπινο πρόσωπο της Παγκοσμιοποίησης είναι μια μπουρδολογία, που κάνει όμως αίσθηση στους ημιμαθείς, στους καιροσκόπους, στους αετονύχικες, στους οπαδούς και προσωπολάτρες και δημιουργεί ένα ομιχλώδη τοπίο που παραλλάσει, διαστρεβλώνει, αποσχηματοποιεί το εφιαλτικό πρόσωπο του νέου Ιμπεριαλισμού.
Αυτές είναι κάποιες σκέψεις μου και δεν ξέρω πόσο βοήθησα, αλλά νομίζω πως ο διάλογος πάντα βοηθά
Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου
Βαγγέλης Κωνσταντίνου.
Στον κλασικό Σοσιαλισμό, αναφέρονται οι όροι " Εργατική τάξη" και "Προλεταριάτο".
Η εξελικτική διαδικασία μεταμόρφωσης του Κεφαλαίου, αναγκαστικά οδήγησε σε ανάλογη μεταμόρφωση τις κοινωνίες, με αποτελεσματική παραμόρφωση των βασικών στοιχείων συγκρότησης τους.
Στο παράδειγμα της Αργεντινής, η κρίση και οι παρενέργειες της κρίσης επηρέαζαν μέχρι την στιγμή εκείνη που συνέβη το μοιραίο, μόνο τα μισθοσυντήρητα στρώματα και τους αγρότες. Την στιγμή, που το πρωινό εκείνο η Μικροαστική τάξη ξύπνησε πλήρως χρεοκοπημένη, γιατί το κράτος που εμπιστεύονταν τους δέσμευσε όλες τις καταθέσεις τους, αντελήφθησαν ότι στεκόμενοι όλα αυτά τα χρόνια αντιμέτωποι των εργατικών και αγροτικών στρωμάτων και υποβοηθώντας την Κυβέρνηση δημιουργώντας το ανάχομα , στηρίζοντας τις ξένες επενδύσεις και τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό που τους είχε δώσει την δυνατότητα να ζουν χωρίς κανέναν φόβο, όλα αυτά λοιπόν σήμερα τους είχαν αποκαλύψει ότι το Κράτος τους, η Κυβέρνησή τους, τους είχαν χρησιμοποιήσει για να ενοχοποιούν κάθε αντίδραση και ότι αντάλλαγμα είχαν πάρει δεν ήταν τίποτε λιγότερο ή τίποτε περισσότερο από μια χούφτα στάχτη.
Αυτό όμως το διεθνές παράδειγμα δεν μπορεί να μας αποκοιμίσει ούτε και να μας εκτροχιάσει ώστε να πούμε πως ενοποιούμε το σύνολο των τάξεων σε μία τάξη ή καλλίτερα σε ένα μόρφωμα που το αποκαλούμε « Λαό» ή «μη προνομιούχους» και που το ΠΑΣΟΚ πρέπει να τους εκφράζει.
Γιατί τότες θα έχουμε κρύψει τις αντιθέσεις που υφίστανται και που εσύ ο ίδιος αναφέρεις στο…. «Κίνημα του καταπιεσμένου αστού που συμπιέζεται προς την φτώχεια και την απαξίωση».
Αλλά τι σημαίνει αντίσταση στην συμπίεση του «αστού» προς την φτώχεια και την απαξίωσης;
Σημαίνει ό,τι ακριβώς εννοεί η εύπορη συνδικαλιστική μικροαστική τάξη όταν λέει ότι αγωνίζεται για όλους του εργαζόμενους αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εκχωρήσει τα προνόμια της και να καταστήσει αν χρειαστεί εαυτό όμοιο των εργατικών στρωμάτων για την «ευημερία» των οποίων αγωνίζονται
Αλήθεια πως το κάνουν αυτό; Απλά, με το να αγκιστρώνονται και να συναγελάζονται τις πάσης φύσεως εξουσίες , ώστε να αποφύγουν την συμπίεση προς την οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι τους οποίους εκπροσωπούν.
Το ίδιο κάνουν και οι αστοί, που έχουν εκπέσει των «αξιωμάτων» τους και νιώθουν τον βραχνά της κατάπτωσης και του εκτοπισμού.
Και οι δύο είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν και να συμμαχήσουν όπως ακριβώς συνέβη πριν το κραχ στην Αργεντινή, προσφέροντας σημαντικές υπηρεσίες εναντίον των κοινωνιών αρκεί κάποιος να τους εγγυηθεί την συνέχεια και την ασφάλεια.
Κάνοντας μια επανεκκίνηση στην μήνη και στην δράση των εύπορων μικροαστικών στρωμάτων όπου λαμβάνουν χώρα τα συνδικάτα των εργαζομένων στην Κοινή Ωφέλεια, την περίοδο της έντονης κρίσης που αποδεκάτιζε την Βιομηχανία και την Βιοτεχνία και δημιουργούσε νέες συνθήκες αποσταθεροποίησης και οικονομικής εξάρτησης της χώρας από επενδύσεις υπηρεσιών ( τριτογενής τομέας), η ΓΣΕΕ όλο και περισσότερο μεταβαλλόταν σε όργανο των συμφερόντων των μικροαστικών στρωμάτων , όλο και περισσότερο εκτοπίζονταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των βιομηχανικών εργατών από ρόλους ευθύνης , όλο και περισσότερα μέτρα που υπηρετούσαν τα συμφέροντα της εργοδοσίας ( ελαστικές μορφές απασχόλησης, Τοπικά σύμφωνα απασχόλησης, κλπ) όλο και απείχαν από την προκήρυξη απεργιών υπέρ των εργαζομένων στις « προβληματικές επιχειρήσεις» σε αντίθεση με προκηρύξεις απεργιών όταν χτυπήθηκαν οι εργαζόμενοι στις Τράπεζες ή στον ΟΤΕ.
Το ότι καταστρεφόταν η βιομηχανική βάση της χώρας και την καταστροφή είχαν αναλάβει εργολαβικά τα παλιά τζάκια και αποτυχημένοι αστοί, δεν σήμαινε τίποτα για τους προνομιούχους της Κοινής Ωφέλειας ούτε στα εύπορα στρώματα των εργαζομένων.
Σήμερα που έχουν επιδεινωθεί οι όροι και σ’ αυτούς τους χώρους και έχουν ανατραπεί τα στάνταρς της προϊούσας περιόδου, στον κίνδυνο της απαξίωσης που βιώνουν οι εργαζόμενοι τις Βιομηχανίας, της Βιοτεχνίας, του εμπορίου και των κατώτερων Υπηρεσιών ( Φύλαξης, ταχυμεταφορών, πιτσαδόρων κλπ) , τα στρώματα αυτά της μικροαστικής και αστικής τάξης προσφέρουν περισσότερα ανταλλάγματα και διατίθενται σε ρόλους χωρίς να ερυθριούν για τις υπηρεσίες που παρέχουν. Αγκιστρώνονται σε όλο και μεγαλύτερα κλιμάκια εξουσίας και είναι πρόθυμοι να διαπραγματευθούν οτιδήποτε αρκεί να μην συμπιεστούν στην θέση των «κατώτερων» άλλων.
Επομένως, όταν λέω πως θα πρέπει ένα Σοσιαλιστικό κίνημα να έχει σαφή ταξικό προσανατολισμό ώστε να δικαιολογείται και ο Σοσιαλιστικός του χαρακτήρας ή Σοσιαλιστική του προοπτική, θα πρέπει να επιλέξει αντί της πολυσυλλεκτικότητας, τις συμμαχίες του και να επιχειρήσει να τις εκφράσει αλλά πάντα προστατεύοντας τις ταξικές του αναφορές.
Τώρα αν θέλουμε να δώσουμε ένα νέο ορισμό ή να δημιουργήσουμε μια καινούργια τάξη πραγμάτων που να εντάσσονται σ’ αυτήν όλες οι δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής, δεν μπορούμε να το κάνουμε αφηρημένα ή να το εντάξουμε σε μια γενικότατα, αλλά αφού διαπιστώσουμε τις νέες μορφές, το νέο προλεταριάτο, τις νέες εργασιακές – κοινωνικές σχέσεις όπως έχουν σήμερα αποκρυσταλλωθεί, να βάλουμε τις διαχωριστικές γραμμές εκεί που χρειάζεται , έχοντας υπόψη ότι η φτώχεια και η ανεργία είναι οι ποιο κακοί σύμβουλοι στην ανάπτυξη κινημάτων.
Εγώ θα έβλεπα μια διατύπωση, όπως: «Το ΠΑΣΟΚ είναι το κίνημα του εργαζόμενου Λαού, που δυστυχεί. που αγωνίζεται, που επιθυμεί, που παράγει, που ονειρεύεται ένα μέλλον χωρίς διακρίσεις, χωρίς φτώχεια, χωρίς ρατσισμό και ενάντια σε κάθε τι ή σε όποιους επιβουλεύονται τον ανθρώπινο χαρακτήρα των κοινωνιών, των πολιτισμών και της οικονομίας».
«Το ΠΑΣΟΚ είναι το κίνημα των κινημάτων, της νεολαίας και του εργαζόμενου Λαού που προασπίζεται και διεκδικεί την ισονομία, την ισοπολιτεία, την βεβαιότητα της εργασίας και της απασχόλησης, την ευημερία των κοινωνιών, την ειρήνη και την συνύπαρξη, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αξίες του Ουμανισμού που οδηγούν στον εξανθρωπισμό της οικονομίας και των εργασιακών-παραγωγικών σχέσεων».
Τα παραπάνω είναι συστατικά στοιχεία ενός πραγματικού Σοσιαλιστικού κινήματος , το οποίο είναι από την μια διεθνιστικό και ταυτόχρονα πολέμιο της Παγκοσμιοποίησης από τη άλλη.
Το ερώτημα είναι, αν το σημερινό ΠΑΣΟΚ και η σημερινή του ηγεσία είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν μια πορεία διεθνισμού και Σοσιαλισμού ή μια πορεία μια δίκαιης διαχείρισης της Παγκοσμιοποίησης με ανθρώπινο πρόσωπο;
Το ανθρώπινο πρόσωπο της Παγκοσμιοποίησης είναι μια μπουρδολογία, που κάνει όμως αίσθηση στους ημιμαθείς, στους καιροσκόπους, στους αετονύχικες, στους οπαδούς και προσωπολάτρες και δημιουργεί ένα ομιχλώδη τοπίο που παραλλάσει, διαστρεβλώνει, αποσχηματοποιεί το εφιαλτικό πρόσωπο του νέου Ιμπεριαλισμού.
Αυτές είναι κάποιες σκέψεις μου και δεν ξέρω πόσο βοήθησα, αλλά νομίζω πως ο διάλογος πάντα βοηθά
Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου
Βαγγέλης Κωνσταντίνου.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΟΥ
Αγαπητέ Βαγγέλη
Αναγνωρίζω στο πρόσωπό σου ένα καθαρό σοσιαλιστή προσανατολισμένο σε ένα σοσιαλισμό ουσιαστικό και πραγματικό, ανθρώπινο και δημοκρατικό. Διάβασα το σχόλιό σου για το κείμενο που κατέβασα, ευχαριστώ και θα ήθελα την συμμετοχή σου (σύντομα) στην τελική διαμόρφωσή του, ώστε να τεθεί ευρύτερα. Δήλωσα και στο ίδιο θέμα ότι το κείμενο δεν με εκφράζει απόλυτα, είναι ένα κείμενο πολιτικής σκοπιμότητας για να χρησιμεύσει στο όποιο "ουσιαστικό" ΠΑΣΟΚ, να προσδιορίσει ένα οραματικό λόγο σε πλαίσια πραγματιστικά με βάση τα δεδομένα του σήμερα. Η έτερη φιλοδοξία του κειμένου είναι να προκαλέσει ιδεολογική (κατ' αρχήν) κινητικότητα στην κοινωνία.Πιστεύω ότι το 1ο βήμα για να προχωρήσουν τα κοινωνικά πράγματα είναι η δημοκρατία (η πραγματική, η αποκαλούμενη "άμεση" - λές και υπάρχει και άλλη πραγματική δημοκρατία). Είναι το πιό απλό και εύκολο βήμα. Εκεί η μαζικότητα θα ανατρέψει τις ολιγαρχίες, αργά ή γρήγορα. Αντίστοιχα η επιλογή μιας πολιτικής ευρύτερης μαζικότητας θαρρώ πως είναι αναγκαία. Δεν θα μιλήσω μόνο για ανθρώπους από κλασσικά αστικά επαγγέλματα όπως εγώ, αλλά και για ανθρώπους του καθημερινού μόχθου, αυτοί πρέπει να είναι μαζί μας.Πέραν τούτου, θα ήθελα να συζητήσουμε το εξής: Μπορεί ένας πραγματικός σοσιαλισμός να είναι σοσιαλισμός μιας τάξης π.χ. της εργατικής. Μήπως ο σοσιαλισμός ανήκει στην κοινωνική ολότητα; και πέραν τούτου, η αποδοχή της εργατικής τάξης, η σχηματοποίησή της σε δεδομένα όρια και στόχους, μήπως ουσιαστικά αποδέχεται τον καπιταλισμό ως δεδομένο οργάνωσης της οικονομίας - κοινωνίας. Εννοώ ότι εργάτης δεν υπάρχει χωρίς κεφαλαιούχο, κάτοχο των μέσων παραγωγής.Θa πρέπει πιστεύω προσεκτικά να σταθούμε στις έννοιες, για να προσδιορίσουμε τους στόχους, για μένα ο στόχος είναι το σύνολο, ο συνολικός μετασχηματισμός της κοινωνίας.Αναμένω λοιπόν με αγωνία και χαρά τις θέσεις σου.
Δημ. Καραμήτσας
1 Φεβρουάριος 2008 2:33 πμ
Αναγνωρίζω στο πρόσωπό σου ένα καθαρό σοσιαλιστή προσανατολισμένο σε ένα σοσιαλισμό ουσιαστικό και πραγματικό, ανθρώπινο και δημοκρατικό. Διάβασα το σχόλιό σου για το κείμενο που κατέβασα, ευχαριστώ και θα ήθελα την συμμετοχή σου (σύντομα) στην τελική διαμόρφωσή του, ώστε να τεθεί ευρύτερα. Δήλωσα και στο ίδιο θέμα ότι το κείμενο δεν με εκφράζει απόλυτα, είναι ένα κείμενο πολιτικής σκοπιμότητας για να χρησιμεύσει στο όποιο "ουσιαστικό" ΠΑΣΟΚ, να προσδιορίσει ένα οραματικό λόγο σε πλαίσια πραγματιστικά με βάση τα δεδομένα του σήμερα. Η έτερη φιλοδοξία του κειμένου είναι να προκαλέσει ιδεολογική (κατ' αρχήν) κινητικότητα στην κοινωνία.Πιστεύω ότι το 1ο βήμα για να προχωρήσουν τα κοινωνικά πράγματα είναι η δημοκρατία (η πραγματική, η αποκαλούμενη "άμεση" - λές και υπάρχει και άλλη πραγματική δημοκρατία). Είναι το πιό απλό και εύκολο βήμα. Εκεί η μαζικότητα θα ανατρέψει τις ολιγαρχίες, αργά ή γρήγορα. Αντίστοιχα η επιλογή μιας πολιτικής ευρύτερης μαζικότητας θαρρώ πως είναι αναγκαία. Δεν θα μιλήσω μόνο για ανθρώπους από κλασσικά αστικά επαγγέλματα όπως εγώ, αλλά και για ανθρώπους του καθημερινού μόχθου, αυτοί πρέπει να είναι μαζί μας.Πέραν τούτου, θα ήθελα να συζητήσουμε το εξής: Μπορεί ένας πραγματικός σοσιαλισμός να είναι σοσιαλισμός μιας τάξης π.χ. της εργατικής. Μήπως ο σοσιαλισμός ανήκει στην κοινωνική ολότητα; και πέραν τούτου, η αποδοχή της εργατικής τάξης, η σχηματοποίησή της σε δεδομένα όρια και στόχους, μήπως ουσιαστικά αποδέχεται τον καπιταλισμό ως δεδομένο οργάνωσης της οικονομίας - κοινωνίας. Εννοώ ότι εργάτης δεν υπάρχει χωρίς κεφαλαιούχο, κάτοχο των μέσων παραγωγής.Θa πρέπει πιστεύω προσεκτικά να σταθούμε στις έννοιες, για να προσδιορίσουμε τους στόχους, για μένα ο στόχος είναι το σύνολο, ο συνολικός μετασχηματισμός της κοινωνίας.Αναμένω λοιπόν με αγωνία και χαρά τις θέσεις σου.
Δημ. Καραμήτσας
1 Φεβρουάριος 2008 2:33 πμ
Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2008
dialogos.pasok.gr
dialogos.pasok.gr :: forum » ΓΕΝΙΚΑ
KEIMENO ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ : Δ. ΚΑΡΑΜΗΤΣΑΣ
21. ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ Δ. ΚΑΡΑΜΗΤΣΑ.
Φίλε Δημήτρη διαβάζοντας μέρος της μπροσούρας σου, και μέρος των κριτικών θα ήθελα να σου πω, ότι αποτελεί φαίνεται, πεδίο διαλόγου που κρύβει μέσα του έναν ξεχωριστό δυναμισμό.Θα σταθώ σε μια ανταλλαγή απόψεων που έκανες με κάποιον σύντροφο σχετικά με τον «πλούτο που παράγουν οι Έλληνες», αντί του « τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι».
Η μπροσούρα που κατέθεσες ώστε να διαμορφωθεί κατ’ αρχήν μια πλατφόρμα συζήτησης και κατά δεύτερης ένα πάνελ συζητητών, είναι βέβαια εξόχως πολιτική, αλλά πίσω από κάθε πολιτική θέση κρύβεται αναγκαστικά και το υπόβαθρό της, που είναι η ιδεολογία.
Στο κείμενο σου αυτό υπάρχει και η αναφορά στην ταξική τοποθέτηση που πρέπει να έχει το ΠΑΣΟΚ, που κανείς δυσκολεύεται να την αναγνώσει, όταν αναφέρεσαι « σε ένα ΠΑΣΟΚ των Αστών» που πάει χέρι-χέρι με τους εργάτες ( του μόχθου και του πνεύματος) , τους αγρότες, τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Το μεγάλο αντί-ΠΑΣΟΚ στο ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή η αδιευκρίνιστη και μη ταξική και ιδεολογικά τυχοδιωκτική θέση του, οι «μη προνομιούχοι».Η πολυσυλλεκτικότητα, ως δεύτερη τυχοδιωκτική παραδοχή, αποτέλεσε και επί της ουσίας, την Αχίλλειο Πτέρνα, που το οδήγησε στον σημερινό του εκφυλισμό, όταν τότες εμφανίσθηκε είτε ως ριζοσπαστικός λόγος, είτε ως ανατρεπτική αλλά και συμφιλιωτική πρόταση σύνδεσης ενός δυστυχισμένου παρελθόντος και ενός αισιόδοξου μέλλοντος. Μιας Ελλάδας που να ανήκει στους Έλληνες, μιας Ελλάδας Σοσιαλιστικής.
Οι μη προνομιούχοι και η πολυσυλλεκτικότητα λειτούργησαν με την αναμενόμενη αμοιβαιότητα στην μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ από ένα Αριστερό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα σε ένα νέο-συντηρητικό και επί Σημίτη, Νέο- φιλελεύθερο.
Οι μη προνομιούχοι, που τους βρίσκεις στα φτωχά και εξαθλιωμένα στρώματα των αγροτών και των εργατών σε αντίθεση με τα μικροαστικά εύπορα των ίδιων διαστρωματώσεων, που τους βρίσκεις σε φτωχά και ξεπεσμένα στρώματα των πλουσίων Αστών σε συνδυασμό με την πολυσυλλεκτικότητα των εκ διαμέτρου αντίθετων ιδεολογικών θέσεων, αντιλήψεων, παραδοχών, οικονομικών θεωριών, πολιτικών προσεγγίσεων, συμμαχιών, οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ από τα’ αλώνια της πάλης στα σαλόνια της πλουτοκρατίας, στα σαλόνια του «μικρότερου κόστους», στα σαλόνια του «Δούρειου Ίππου της Δεξιάς» όπως αποκαλούσε ο Α. Παπανδρέου την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, στον ευτελισμό του όταν τον έσερναν ανήμπορο στο Λευκό Οίκο στις ΗΠΑ ξεφτιλίζοντας το ΠΑΣΟΚ και την αξιοπρέπεια του Λαού και όλων εμάς.
Στο ζήτημα τώρα, του ποιος παράγει τον πλούτο, οι εργαζόμενοι ( μισθωτοί και αγρότες) ή οι Βιομήχανοι, Χρηματιστές, Βιοτέχνες, Έμποροι, Εισαγωγείς, Εφοπλιστές, Φραγκάτοι Εισοδηματίες, Έλληνες και αυτοί, τον πλούτο τον παράγουν οι παραγωγοί του και τον σφετερίζονται οι «ιδιοκτήτες» των μέσων παραγωγής.
Στους κατέχοντες τα μέσα παραγωγής ανήκει η εξουσία, την οποίαν δανείζουν στους πολιτικούς και στα κόμματα τύπου ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία.
Ο Λαός όταν με το δάχτυλό του μας δείχνει ως συμπλήρωμα της Δεξιάς και μάλιστα ως κακόγουστη φάρσα, έχει το αλάθητο. Εμείς δεν βλέπουμε πέραν του δαχτύλου μας.Ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος και οι υπόλοιποι στελεχάρες, αυτό για το οποίο νοιάζονται και αυτό που υπηρετούν είναι η εξουσία. Τα συμφέροντα, στα οποία δεν θα πάνε ποτέ κόντρα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να χρησιμοποιήσουν κάποια από αυτά ως υποστηρικτική συμμαχική δύναμη εναντίον των άλλων.Στην διαμάχη αυτή, θα υπάρξει νικητής, αλλά και κάποιος ηττημένος.Γνωρίζεις ότι ο ηττημένος, είτε στις συμμαχίες είτε στις ψευδαισθήσεις είναι πάντα ο Λαός. Ο Λαός, που όλοι μας γι’ αυτόν παλεύουμε αλλά κανείς μας δεν θέλει να είναι στην θέση του. Οξύμωρο; Ναι, αλλά αληθινό.
Τα συμφέροντα που στήριξαν τον Καραμανλή, κυρίως ο Λευκός Οίκος και τα καρχαριοειδή της Ευρωπαϊκή Ένωσης, σήμερα ανακαλύπτουν ότι πόνταραν σε κουτσό άλογο.Βλέπεις, οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές όπως και οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, μιας και ο ιμπεριαλισμός είναι δικό τους παιδί, μπορούν και τον χειρίζονται. Εμείς , που είδαμε πόσο πολύ λάμπει - ο Σημίτης οραματιζόταν τον ιμπεριαλιστικό ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια- βρισκόμαστε στον ίδιο παρανομαστή με τους Λαούς της κάποτε Σοσιαλιστικής πλευράς, που άκουγαν πόσο καλά και ελευθέρα είναι στην άλλη πλευρά και όταν το αντίκρισαν γνώρισαν το ποιο φρικτό τους όνειρο. Αυτό το όνειρο υποσχέθηκε ο Καραμανλής για την Ελλάδα και γι’ αυτές τις δεσμεύσεις του το έστησαν Πρωθυπουργό. Εκείνος όμως βασίσθηκε σε ένα πλήθος κουμπάρων και «έντιμων» πολιτικών που προκαλεί πονοκέφαλο στα Μεγάλα αφεντικά της Δύσης.
Αλλά το ίδιο πιστεύουν και για τον Παπανδρέου - κουτσό άλογο - ασχέτως αν σε πρόσφατο συνέδριο στο Santiago, Chile, στις 6 και 7 Νοεμβρίου το 2006, της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δήλωσε υποστηρικτής μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Δηλαδή μιας ηγεμονικής παγκόσμιας μονοκρατορίας.Αλήθεια ποια είχε ως πρότυπο ο «σύντροφος» Παπανδρέου, όταν ξεστόμιζε την πεποίθηση του για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση; Γιατί δεν τολμά και στην Ελλάδα να πει όσα ισχυρίζεται στα Διεθνή φόρα;
Τι άλλο πρόκειται να προσφέρει ο Παπανδρέου στην Λέσχη Μπίλντεσμπέργκ για εκμαιεύσει την εμπιστοσύνη τους, ώστε το ΠΑΣΟΚ να καταστεί κυβέρνηση στην θέση της Κυβέρνησης Καραμανλή;
Γιατί δεν θα ναι το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και ο Λαός στην εξουσία ( που άλλωστε ποτέ δεν ήταν), αλλά το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και στην εξουσία η Ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Γι’ αυτό θα ‘λεγα ότι αυτή η μπροσούρα σου είναι μια ευκαιρία ώστε αυτός ο προσχηματικός προσυνεδριακός διάλογος, να πάψει να είναι προσχηματικός. Μια ευκαιρία να συγκροτήσουμε ένα μέτωπο διαλόγου, έναν Όμιλο Προβληματισμού και να αποκαλύψουμε την σημερινή μέρα (το τώρα) και να συμβάλουμε σε μιαν αληθινή αυριανή ( το αύριο, το μέλλον).
Απο τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι είμαι πολέμιος της Κεντροαριστεράς και των φιλολογημάτων Ανδρουλάκη ! Για μένα, με πολιτικούς διεθνούς όρους, Κεντροαριστερά είναι ένας νεολογισμός του Φιλελευθερισμού όπως εξελίχθηκε στα τέλη του 20ου και όπως συνεχίζει στον 21ο,στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης με κοινωνικές ευαισθησίες.Αν αυτό το ΠΑΣΟΚ ονειρεύονται εγώ δεν θα είμαι συνοδοιπόρος.
Προφανώς είμαστε δεμένοι συναισθηματικά με το ΠΑΣΟΚ και τους αγώνες μας. Αλλά στην Πολιτική δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί. Αποδεικνύουμε καθημερινά τι πιστεύουμε, ποιοι είμαστε, για ποιους είμαστε, τι υπηρετούμε, πως κάνουμε πράξη τα ιδεώδη που μας εμπνέουν.Υπάρχουν και οι ρήξεις. Οι ρήξεις οδηγούν στην αποσαφήνιση και στην παραγωγή πολιτικής και ιδεολογίας. Σφυρηλατούν τα Θέλω, ανατρέπουν τα εμπόδια στο Μπορώ, ενώνουν το χώρο, τον προσδιορίζουν ταξικά ( δεν νοείται Σοσιαλιστικός χώρος με αταξικά χαρακτηριστικά), κερδίζουν τα κινηματικά στοιχεία ενός κόμματος της Αριστεράς, προστατεύουν την φυσιογνωμία του, παρέχουν ασφάλεια στον Λαό, του διδάσκουν τον ανιδιοτελή αγώνα και κερδίζουν την εμπιστοσύνη του.Αν το ΠΑΣΟΚ με μια Αριστερή καθαρότητα, με Σοσιαλιστική συνείδηση ΔΕΝ εμπνέει τον Λαό ΔΕΝ χρειάζεται να αλλάξει τον Λαό ούτε και εκείνο να μεταλλαχτεί σε κάτι αποδεκτό απο την Διεθνή κοινότητα για να καταστήσει εαυτό Κυβέρνηση.
Γιατί, αν φοβηθούμε τις ρήξεις θα αποδεχτούμε τους εκβιασμούς. Το πληρώσαμε με τον Σημίτη.Σήμερα το εισπράττουμε από τον Παπανδρέου ως απειλή διαγραφών του Βενιζέλου και των υποστηρικτών του αν δημιουργούσαν όμιλο προβληματισμού.
Αλλά πες μου ποτέ και ποιος απείλησε τον Σημίτη με διαγραφή αν δεν διαλύσει τον ΟΠΕΚ;Ποιος και πότε απείλησε τους Γεννηματικούς με διαγραφές αν δεν διαλύσουν τον όμιλο Γεννηματά;
Φίλε μου, δεν ξέρω αν σε βοήθησα. Θα συνεχίσω όμως είτε από εδώ, αλλά σίγουρα από το blog μου, να διατυπώνω τις θέσεις μου και να συμμετέχω στον διάλογο που προτείνεις.
Συντροφικά
Βαγγέλης Κωνσταντίνου
KEIMENO ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ : Δ. ΚΑΡΑΜΗΤΣΑΣ
21. ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ Δ. ΚΑΡΑΜΗΤΣΑ.
Φίλε Δημήτρη διαβάζοντας μέρος της μπροσούρας σου, και μέρος των κριτικών θα ήθελα να σου πω, ότι αποτελεί φαίνεται, πεδίο διαλόγου που κρύβει μέσα του έναν ξεχωριστό δυναμισμό.Θα σταθώ σε μια ανταλλαγή απόψεων που έκανες με κάποιον σύντροφο σχετικά με τον «πλούτο που παράγουν οι Έλληνες», αντί του « τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι».
Η μπροσούρα που κατέθεσες ώστε να διαμορφωθεί κατ’ αρχήν μια πλατφόρμα συζήτησης και κατά δεύτερης ένα πάνελ συζητητών, είναι βέβαια εξόχως πολιτική, αλλά πίσω από κάθε πολιτική θέση κρύβεται αναγκαστικά και το υπόβαθρό της, που είναι η ιδεολογία.
Στο κείμενο σου αυτό υπάρχει και η αναφορά στην ταξική τοποθέτηση που πρέπει να έχει το ΠΑΣΟΚ, που κανείς δυσκολεύεται να την αναγνώσει, όταν αναφέρεσαι « σε ένα ΠΑΣΟΚ των Αστών» που πάει χέρι-χέρι με τους εργάτες ( του μόχθου και του πνεύματος) , τους αγρότες, τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Το μεγάλο αντί-ΠΑΣΟΚ στο ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή η αδιευκρίνιστη και μη ταξική και ιδεολογικά τυχοδιωκτική θέση του, οι «μη προνομιούχοι».Η πολυσυλλεκτικότητα, ως δεύτερη τυχοδιωκτική παραδοχή, αποτέλεσε και επί της ουσίας, την Αχίλλειο Πτέρνα, που το οδήγησε στον σημερινό του εκφυλισμό, όταν τότες εμφανίσθηκε είτε ως ριζοσπαστικός λόγος, είτε ως ανατρεπτική αλλά και συμφιλιωτική πρόταση σύνδεσης ενός δυστυχισμένου παρελθόντος και ενός αισιόδοξου μέλλοντος. Μιας Ελλάδας που να ανήκει στους Έλληνες, μιας Ελλάδας Σοσιαλιστικής.
Οι μη προνομιούχοι και η πολυσυλλεκτικότητα λειτούργησαν με την αναμενόμενη αμοιβαιότητα στην μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ από ένα Αριστερό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα σε ένα νέο-συντηρητικό και επί Σημίτη, Νέο- φιλελεύθερο.
Οι μη προνομιούχοι, που τους βρίσκεις στα φτωχά και εξαθλιωμένα στρώματα των αγροτών και των εργατών σε αντίθεση με τα μικροαστικά εύπορα των ίδιων διαστρωματώσεων, που τους βρίσκεις σε φτωχά και ξεπεσμένα στρώματα των πλουσίων Αστών σε συνδυασμό με την πολυσυλλεκτικότητα των εκ διαμέτρου αντίθετων ιδεολογικών θέσεων, αντιλήψεων, παραδοχών, οικονομικών θεωριών, πολιτικών προσεγγίσεων, συμμαχιών, οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ από τα’ αλώνια της πάλης στα σαλόνια της πλουτοκρατίας, στα σαλόνια του «μικρότερου κόστους», στα σαλόνια του «Δούρειου Ίππου της Δεξιάς» όπως αποκαλούσε ο Α. Παπανδρέου την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, στον ευτελισμό του όταν τον έσερναν ανήμπορο στο Λευκό Οίκο στις ΗΠΑ ξεφτιλίζοντας το ΠΑΣΟΚ και την αξιοπρέπεια του Λαού και όλων εμάς.
Στο ζήτημα τώρα, του ποιος παράγει τον πλούτο, οι εργαζόμενοι ( μισθωτοί και αγρότες) ή οι Βιομήχανοι, Χρηματιστές, Βιοτέχνες, Έμποροι, Εισαγωγείς, Εφοπλιστές, Φραγκάτοι Εισοδηματίες, Έλληνες και αυτοί, τον πλούτο τον παράγουν οι παραγωγοί του και τον σφετερίζονται οι «ιδιοκτήτες» των μέσων παραγωγής.
Στους κατέχοντες τα μέσα παραγωγής ανήκει η εξουσία, την οποίαν δανείζουν στους πολιτικούς και στα κόμματα τύπου ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία.
Ο Λαός όταν με το δάχτυλό του μας δείχνει ως συμπλήρωμα της Δεξιάς και μάλιστα ως κακόγουστη φάρσα, έχει το αλάθητο. Εμείς δεν βλέπουμε πέραν του δαχτύλου μας.Ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος και οι υπόλοιποι στελεχάρες, αυτό για το οποίο νοιάζονται και αυτό που υπηρετούν είναι η εξουσία. Τα συμφέροντα, στα οποία δεν θα πάνε ποτέ κόντρα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να χρησιμοποιήσουν κάποια από αυτά ως υποστηρικτική συμμαχική δύναμη εναντίον των άλλων.Στην διαμάχη αυτή, θα υπάρξει νικητής, αλλά και κάποιος ηττημένος.Γνωρίζεις ότι ο ηττημένος, είτε στις συμμαχίες είτε στις ψευδαισθήσεις είναι πάντα ο Λαός. Ο Λαός, που όλοι μας γι’ αυτόν παλεύουμε αλλά κανείς μας δεν θέλει να είναι στην θέση του. Οξύμωρο; Ναι, αλλά αληθινό.
Τα συμφέροντα που στήριξαν τον Καραμανλή, κυρίως ο Λευκός Οίκος και τα καρχαριοειδή της Ευρωπαϊκή Ένωσης, σήμερα ανακαλύπτουν ότι πόνταραν σε κουτσό άλογο.Βλέπεις, οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές όπως και οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, μιας και ο ιμπεριαλισμός είναι δικό τους παιδί, μπορούν και τον χειρίζονται. Εμείς , που είδαμε πόσο πολύ λάμπει - ο Σημίτης οραματιζόταν τον ιμπεριαλιστικό ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια- βρισκόμαστε στον ίδιο παρανομαστή με τους Λαούς της κάποτε Σοσιαλιστικής πλευράς, που άκουγαν πόσο καλά και ελευθέρα είναι στην άλλη πλευρά και όταν το αντίκρισαν γνώρισαν το ποιο φρικτό τους όνειρο. Αυτό το όνειρο υποσχέθηκε ο Καραμανλής για την Ελλάδα και γι’ αυτές τις δεσμεύσεις του το έστησαν Πρωθυπουργό. Εκείνος όμως βασίσθηκε σε ένα πλήθος κουμπάρων και «έντιμων» πολιτικών που προκαλεί πονοκέφαλο στα Μεγάλα αφεντικά της Δύσης.
Αλλά το ίδιο πιστεύουν και για τον Παπανδρέου - κουτσό άλογο - ασχέτως αν σε πρόσφατο συνέδριο στο Santiago, Chile, στις 6 και 7 Νοεμβρίου το 2006, της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δήλωσε υποστηρικτής μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Δηλαδή μιας ηγεμονικής παγκόσμιας μονοκρατορίας.Αλήθεια ποια είχε ως πρότυπο ο «σύντροφος» Παπανδρέου, όταν ξεστόμιζε την πεποίθηση του για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση; Γιατί δεν τολμά και στην Ελλάδα να πει όσα ισχυρίζεται στα Διεθνή φόρα;
Τι άλλο πρόκειται να προσφέρει ο Παπανδρέου στην Λέσχη Μπίλντεσμπέργκ για εκμαιεύσει την εμπιστοσύνη τους, ώστε το ΠΑΣΟΚ να καταστεί κυβέρνηση στην θέση της Κυβέρνησης Καραμανλή;
Γιατί δεν θα ναι το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και ο Λαός στην εξουσία ( που άλλωστε ποτέ δεν ήταν), αλλά το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και στην εξουσία η Ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Γι’ αυτό θα ‘λεγα ότι αυτή η μπροσούρα σου είναι μια ευκαιρία ώστε αυτός ο προσχηματικός προσυνεδριακός διάλογος, να πάψει να είναι προσχηματικός. Μια ευκαιρία να συγκροτήσουμε ένα μέτωπο διαλόγου, έναν Όμιλο Προβληματισμού και να αποκαλύψουμε την σημερινή μέρα (το τώρα) και να συμβάλουμε σε μιαν αληθινή αυριανή ( το αύριο, το μέλλον).
Απο τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι είμαι πολέμιος της Κεντροαριστεράς και των φιλολογημάτων Ανδρουλάκη ! Για μένα, με πολιτικούς διεθνούς όρους, Κεντροαριστερά είναι ένας νεολογισμός του Φιλελευθερισμού όπως εξελίχθηκε στα τέλη του 20ου και όπως συνεχίζει στον 21ο,στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης με κοινωνικές ευαισθησίες.Αν αυτό το ΠΑΣΟΚ ονειρεύονται εγώ δεν θα είμαι συνοδοιπόρος.
Προφανώς είμαστε δεμένοι συναισθηματικά με το ΠΑΣΟΚ και τους αγώνες μας. Αλλά στην Πολιτική δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί. Αποδεικνύουμε καθημερινά τι πιστεύουμε, ποιοι είμαστε, για ποιους είμαστε, τι υπηρετούμε, πως κάνουμε πράξη τα ιδεώδη που μας εμπνέουν.Υπάρχουν και οι ρήξεις. Οι ρήξεις οδηγούν στην αποσαφήνιση και στην παραγωγή πολιτικής και ιδεολογίας. Σφυρηλατούν τα Θέλω, ανατρέπουν τα εμπόδια στο Μπορώ, ενώνουν το χώρο, τον προσδιορίζουν ταξικά ( δεν νοείται Σοσιαλιστικός χώρος με αταξικά χαρακτηριστικά), κερδίζουν τα κινηματικά στοιχεία ενός κόμματος της Αριστεράς, προστατεύουν την φυσιογνωμία του, παρέχουν ασφάλεια στον Λαό, του διδάσκουν τον ανιδιοτελή αγώνα και κερδίζουν την εμπιστοσύνη του.Αν το ΠΑΣΟΚ με μια Αριστερή καθαρότητα, με Σοσιαλιστική συνείδηση ΔΕΝ εμπνέει τον Λαό ΔΕΝ χρειάζεται να αλλάξει τον Λαό ούτε και εκείνο να μεταλλαχτεί σε κάτι αποδεκτό απο την Διεθνή κοινότητα για να καταστήσει εαυτό Κυβέρνηση.
Γιατί, αν φοβηθούμε τις ρήξεις θα αποδεχτούμε τους εκβιασμούς. Το πληρώσαμε με τον Σημίτη.Σήμερα το εισπράττουμε από τον Παπανδρέου ως απειλή διαγραφών του Βενιζέλου και των υποστηρικτών του αν δημιουργούσαν όμιλο προβληματισμού.
Αλλά πες μου ποτέ και ποιος απείλησε τον Σημίτη με διαγραφή αν δεν διαλύσει τον ΟΠΕΚ;Ποιος και πότε απείλησε τους Γεννηματικούς με διαγραφές αν δεν διαλύσουν τον όμιλο Γεννηματά;
Φίλε μου, δεν ξέρω αν σε βοήθησα. Θα συνεχίσω όμως είτε από εδώ, αλλά σίγουρα από το blog μου, να διατυπώνω τις θέσεις μου και να συμμετέχω στον διάλογο που προτείνεις.
Συντροφικά
Βαγγέλης Κωνσταντίνου
Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2007
ΕΤΟΣ 2007
Βρισκόμαστε στο τέλος του 2007, μιας χρονιάς με πολλά μηνύματα, ενέργειες, λάθη, παραλείψεις, ευσεβείς πόθους, ανακατατάξεις στο πολιτικό προσκήνιο αλλά και με μεγάλες ήττες.
Ο Λαός μας βιώνει μια έντονη τρομοκρατία, Κρατική - Κυβερνητική, που συνοδεύεται από μια έντονη οσμή Φασισμού.
Η Αξιωματική Αντιπολίτευση, μάλλον επειδή βολεύεται, ποιεί την νήσσαν .
Οι αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ παρατείνουν την φαυλότητα της Κυβέρνησης Καραμανλή, εξυπηρετούνται από τον αναδυόμενο φασισμό και διολισθαίνουν σε επαίσχυντα παλαιολιθικά πολιτικά ήθη, της προδικτατορικής περιόδου.
Στο ΠΑΣΟΚ επανέρχονται ήθη ρεβανσισμού και αμερικανοποίηση της πολιτικής του συγκρότησης.
Η βασική ιδεολογία που συνάδει με την πολιτική κουλτούρα του Γ. Παπανδρέου είναι μια καρικατούρα του ευτελισμένου πλέον Σοσιαλδημοκρατικού παγκόσμιου μπλοκ δυνάμεων και κυρίως του Ευρωπαϊκού.
Η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία έχει εκπέσει δεξιά όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και κάθε άλλης μικρο -Αριστεράς ή μέσω - Αριστεράς θεώρησης.
Η ισχυροποίηση των Δεξιών κομμάτων της Ευρώπης και η παγιοποίηση της Νέας ιδεολογικής - οικονομικής Ιμπεριαλιστικής Επανάστασης είναι δυστυχώς ό,τι κληροδότησε η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία το αιώνα που διανύουμε.
Αυτό το κληροδότημα αποτελεί και την πεμπτουσία της ιδεολογικής βάσης που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπανδρέου. Σ' αυτήν την ιδεολογική πλατφόρμα πορεύεται ή θέλει το Νέο ΠΑΣΟΚ.
Είναι μια πορεία που καθοδηγεί και δικαιολογεί και τον πολιτικό αντιπολιτευτικό λόγο στο επίπεδο της Κοινοβουλευτικής του δράσης και στο επίπεδο της κομματική συγκρότησης.
Τον Μάρτη του 2008 θα πραγματοποιηθεί το (νεκρώσιμο) Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που μια νεκροτομή δεν είναι βέβαιο τι θα αποκαλύψει.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το νέο έτος θα είναι πολύ ποιο βίαιο για τον Λαό μας και πολύ ποιο τρομοκρατικό.
Η πολιτική οικονομική βάση που εδράζεται η Κυβερνητική πολιτική δεν αφήνει περιθώρια λαθών στα κοινωνικά κινήματα, τα οποία όμως είναι και πολυδιάσπαστα και εκφράζουν αντικρουόμενα συμφέροντα.
Η Αριστερά το μόνο που έχει να επιδείξει, είναι τα κουρέλια μιας παρατεταμένης ήττας και την αδυναμία της να διαχειριστεί τις κρίσεις.
Είναι αξιοπερίεργο πως σε ένα τέτοιο σαθρό εποικοδόμημα η Αριστερά δεν μπορεί να ξεπεράσει τα κόμπλεξ της και να καταθέσει προτάσεις μόνιμης διεξόδου από την κρίση.
Το νέο έτος οφείλουμε όλοι οι ενεργοί πολίτες που δραστηριοποιούνται στα κοινωνικά δρώμενα να αφήσουμε κατά μέρος τις "ιδεολογικές" μας αγκυλώσεις και να δούμε με ποιο τρόπο θα δημιουργήσουμε ένα ελπιδοφόρο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που θα έχει την δύναμη και να αντιδρά και να διαμορφώνει ευρύτερες συμμαχίες , που θα καθοδηγεί αλλά και που θα μπαίνει μπροστά, που θα κινεί τις μηχανές του αγώνα χωρίς παλινδρομήσεις και χωρίς την καθαρότητα της ιδεολογίας και της Πολιτικής ταυτότητας.
Ο αγώνας πρέπει να έχει πολλούς αποδέκτες Ένας αγώνας ενάντια στο αρτηριοσκληρωτικό ΚΚΕ και την καθαρότητα του, ενάντια σε ένα ΣΥΝ με την αγοραία αριστερή του ιδεολογία, ενάντια σε ένα ΠΑΣΟΚ της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού με αριστερό προσωπείο, ενάντια σε κάθε φασιστοειδή απόφυση όποιας μορφής πολιτικό υποκείμενο κι' αν την ενσαρκώνει.
Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά έχει χρέος σε συνθήκες όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα να συγκροτηθεί με Έναν Πολιτικό Λόγο που δεν θα καθιστά απροσπέλαστη την επικοινωνία με τα Λαϊκά κινήματα, που θα κατεβάσει τα λάβαρα της αυθεντικότητας και του γνήσιου εκφραστή μιας πεθαμένης εποχής, που δεν θα αντλεί λόγο ύπαρξης σε τσιτάτα και ηγετικές μορφές περασμένων αιώνων ώστε να διατηρεί τον γκρουπαρίστικη δομή της και που θα βοηθά την ενεργή συμμετοχή των ριζοσπαστικών λαϊκών δυνάμεων, δίνοντας όραμα και προοπτική σε μια Νέα Εποχή για τον Λαό μας και για το μέλλον μας, μέσα από μια επαναθεώρηση των πραγμάτων και της εξελικτικής διαδικασίας.
Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τους δογματισμούς μας και τους αιώνες που πέρασαν. Δεν έχουμε την δυνατότητα να ερμηνεύουμε το σήμερα με όρους τους χθες δίνοντας στον Ιμπεριαλισμό την δύναμη να διαχειρίζεται και να δημιουργεί το μέλλον. Δηλαδή δεν μπορούμε να δογματίζουμε κατηγορώντας τους άλλους για δογματισμό και δεν μπορούμε να είμαστε απλοί θεατές των καπιταλιστικών επαναστάσεων και μόνιμα αμυνόμενοι και ηττημένοι.
Ελπίζω πως το 2008 να ανοίξει ένα Νέο παράθυρο για μια Νέα Εποχή για την Αριστερά και το μέλλον του Λαού μας.
Ο Λαός μας βιώνει μια έντονη τρομοκρατία, Κρατική - Κυβερνητική, που συνοδεύεται από μια έντονη οσμή Φασισμού.
Η Αξιωματική Αντιπολίτευση, μάλλον επειδή βολεύεται, ποιεί την νήσσαν .
Οι αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ παρατείνουν την φαυλότητα της Κυβέρνησης Καραμανλή, εξυπηρετούνται από τον αναδυόμενο φασισμό και διολισθαίνουν σε επαίσχυντα παλαιολιθικά πολιτικά ήθη, της προδικτατορικής περιόδου.
Στο ΠΑΣΟΚ επανέρχονται ήθη ρεβανσισμού και αμερικανοποίηση της πολιτικής του συγκρότησης.
Η βασική ιδεολογία που συνάδει με την πολιτική κουλτούρα του Γ. Παπανδρέου είναι μια καρικατούρα του ευτελισμένου πλέον Σοσιαλδημοκρατικού παγκόσμιου μπλοκ δυνάμεων και κυρίως του Ευρωπαϊκού.
Η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία έχει εκπέσει δεξιά όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και κάθε άλλης μικρο -Αριστεράς ή μέσω - Αριστεράς θεώρησης.
Η ισχυροποίηση των Δεξιών κομμάτων της Ευρώπης και η παγιοποίηση της Νέας ιδεολογικής - οικονομικής Ιμπεριαλιστικής Επανάστασης είναι δυστυχώς ό,τι κληροδότησε η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία το αιώνα που διανύουμε.
Αυτό το κληροδότημα αποτελεί και την πεμπτουσία της ιδεολογικής βάσης που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπανδρέου. Σ' αυτήν την ιδεολογική πλατφόρμα πορεύεται ή θέλει το Νέο ΠΑΣΟΚ.
Είναι μια πορεία που καθοδηγεί και δικαιολογεί και τον πολιτικό αντιπολιτευτικό λόγο στο επίπεδο της Κοινοβουλευτικής του δράσης και στο επίπεδο της κομματική συγκρότησης.
Τον Μάρτη του 2008 θα πραγματοποιηθεί το (νεκρώσιμο) Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που μια νεκροτομή δεν είναι βέβαιο τι θα αποκαλύψει.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το νέο έτος θα είναι πολύ ποιο βίαιο για τον Λαό μας και πολύ ποιο τρομοκρατικό.
Η πολιτική οικονομική βάση που εδράζεται η Κυβερνητική πολιτική δεν αφήνει περιθώρια λαθών στα κοινωνικά κινήματα, τα οποία όμως είναι και πολυδιάσπαστα και εκφράζουν αντικρουόμενα συμφέροντα.
Η Αριστερά το μόνο που έχει να επιδείξει, είναι τα κουρέλια μιας παρατεταμένης ήττας και την αδυναμία της να διαχειριστεί τις κρίσεις.
Είναι αξιοπερίεργο πως σε ένα τέτοιο σαθρό εποικοδόμημα η Αριστερά δεν μπορεί να ξεπεράσει τα κόμπλεξ της και να καταθέσει προτάσεις μόνιμης διεξόδου από την κρίση.
Το νέο έτος οφείλουμε όλοι οι ενεργοί πολίτες που δραστηριοποιούνται στα κοινωνικά δρώμενα να αφήσουμε κατά μέρος τις "ιδεολογικές" μας αγκυλώσεις και να δούμε με ποιο τρόπο θα δημιουργήσουμε ένα ελπιδοφόρο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που θα έχει την δύναμη και να αντιδρά και να διαμορφώνει ευρύτερες συμμαχίες , που θα καθοδηγεί αλλά και που θα μπαίνει μπροστά, που θα κινεί τις μηχανές του αγώνα χωρίς παλινδρομήσεις και χωρίς την καθαρότητα της ιδεολογίας και της Πολιτικής ταυτότητας.
Ο αγώνας πρέπει να έχει πολλούς αποδέκτες Ένας αγώνας ενάντια στο αρτηριοσκληρωτικό ΚΚΕ και την καθαρότητα του, ενάντια σε ένα ΣΥΝ με την αγοραία αριστερή του ιδεολογία, ενάντια σε ένα ΠΑΣΟΚ της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού με αριστερό προσωπείο, ενάντια σε κάθε φασιστοειδή απόφυση όποιας μορφής πολιτικό υποκείμενο κι' αν την ενσαρκώνει.
Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά έχει χρέος σε συνθήκες όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα να συγκροτηθεί με Έναν Πολιτικό Λόγο που δεν θα καθιστά απροσπέλαστη την επικοινωνία με τα Λαϊκά κινήματα, που θα κατεβάσει τα λάβαρα της αυθεντικότητας και του γνήσιου εκφραστή μιας πεθαμένης εποχής, που δεν θα αντλεί λόγο ύπαρξης σε τσιτάτα και ηγετικές μορφές περασμένων αιώνων ώστε να διατηρεί τον γκρουπαρίστικη δομή της και που θα βοηθά την ενεργή συμμετοχή των ριζοσπαστικών λαϊκών δυνάμεων, δίνοντας όραμα και προοπτική σε μια Νέα Εποχή για τον Λαό μας και για το μέλλον μας, μέσα από μια επαναθεώρηση των πραγμάτων και της εξελικτικής διαδικασίας.
Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τους δογματισμούς μας και τους αιώνες που πέρασαν. Δεν έχουμε την δυνατότητα να ερμηνεύουμε το σήμερα με όρους τους χθες δίνοντας στον Ιμπεριαλισμό την δύναμη να διαχειρίζεται και να δημιουργεί το μέλλον. Δηλαδή δεν μπορούμε να δογματίζουμε κατηγορώντας τους άλλους για δογματισμό και δεν μπορούμε να είμαστε απλοί θεατές των καπιταλιστικών επαναστάσεων και μόνιμα αμυνόμενοι και ηττημένοι.
Ελπίζω πως το 2008 να ανοίξει ένα Νέο παράθυρο για μια Νέα Εποχή για την Αριστερά και το μέλλον του Λαού μας.
Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2007
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 4
ΚΟΜΜΑ ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ή ΚΟΜΜΑ ΠΟΛΥΤΑΣΙΚΟ;
Τι σημαίνει πολυσυλλεκτικό κόμμα;Στο ΠΑΣΟΚ έχουμε μεγάλη εμπειρία του τι είναι , δηλαδή τι περιλαμβάνει το "Πολυσυλλεκτικό", καθώς γνωρίζουμε ότι μέχρι σήμερα η όποια αναφορά στον Σοσιαλισμό πάντα εννοούμε κάτι άλλο , που βρίσκεται στον συσχετισμό της δύναμης που συγκροτείται ανάμεσα από αντιμαχόμενες οικονομικές παρατάξεις συγκυριακά Μέχρι σήμερα όμως εκείνο που καταγράφεται σε επίπεδο κοινωνιών είναι το Φιλεργατικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Όχι η Σοσιαλιστική αντίληψη του ΠΑΣΟΚ για τις κοινωνίες, το Κράτος και την οικονομία, αλλά μια κορπορατίστικη μακιγιαρισμένη πολιτική επικυριαρχίας στις λαϊκές δυνάμεις που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Έτσι ή αλλιώς ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός προπαγανδίζει τις αλλαγές των πολιτιστικών στοιχείων συγκρότησης των κοινωνιών, την κοινωνικοποίηση των σχέσεων αφήνοντας έξω τις παραγωγικές σχέσεις, μιας και οι όποιες αλλαγές δύναται να συμβαίνουν χωρίς την ανατροπή των κεφαλαιοκρατικών δομών ανάπτυξης.Επομένως δεν τίθεται ζήτημα έκφρασης των κοινωνιών που συνωστίζονται μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αφού στα πλαίσια του συστήματος και της κορπορατίστικης συγκρότησης όλοι και όλες οι κοινωνικές ομάδες ή τάξεις μπορούν στην βάση της διαβούλευσης να εκπροσωπούνται και να εκφράζονται μέσα από κοινούς και παραδεκτούς στόχους αλλά και μέσα από μια συν-αντίληψη που αποτελεί προϋπόθεση για την ενότητα.Εκείνο όμως που πραγματοποιείται επί της ουσίας είναι η αναπαραγωγή της κρατικής εξουσίας και η δυναμική των ποιο ισχυρότερων ομάδων συμφερόντων ώστε μεταξύ των Αστικών κομμάτων εξουσίας και του Κράτους να μην δημιουργείται τοίχος ή σχίσμα Ακόμη δε περισσότερο να μην δημιουργούνται συνθήκες ωρίμανσης της σκέψης και της δράσης των Λαϊκών δυνάμεων που θα επιθυμούσαν την ανατροπή της καθεστωτικής αντίληψης για το Κράτος, το Κεφάλαιο, τις παραγωγικές σχέσεις, τα δικαιώματα, την αυτοδιάθεση και την αυτοδιαχείριση του παραγόμενου πλούτου.Δηλαδή να μην δημιουργούνται συνθήκες αριστερής συνείδησης - και άρα επαναστατικής- στα μέλη ή τους φίλους ενός Σοσιαλιστικού ή Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος που αλλού αλληθωρίζει και άλλους στόχους υπηρετεί.Η πολυσυλλεκτικότητα από μόνη της άλλωστε έρχεται να καταργήσει την πάλη των τάξεων, βρίσκεται έξω και απέναντι από κάθε Μαρξιστική ή νέο-μαρξιστική θέση, ομογενοποιεί παρα-φύσει αντιμαχόμενες κοινωνίες ( εργοδότες - εργαζόμενους) και προπαγανδίζει αταξικούς και απολιτικούς όρους, όπως " μη προνομιούχοι".Ένα κόμμα που δεν πατάει πάνω στην Μαρξιστική Θεωρία δεν του αρμόζει να αυτοπροσδιορίζεται ως Σοσιαλιστικό. Αλλά και Σοσιαλδημοκρατικό δεν μπορεί η βάση της συλλογιστικής του και η δράση του να παίρνει νόημα μέσα από το αντι της Συλλογιστικής κι των αναλύσεων της Ρ. ΛούξεμπουργκΓιατί η βάση της συλλογιστικής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς δεν εδράζεται ούτε στην Μαρξιστικής , ούτε στην Νέο -Μαρξιστική φιλοσοφία αλλά ούτε καν ακουμπάει τις Θεωρίες της Λούξεμπουργκ.Προφανώς ένας μικρός Βιοτέχνης που εργάζεται στην οικογενειακή του επιχείρηση δεν είναι προνομιούχος με το μεγάλο - βιοτέχνη που απασχολεί πέντε αλλοδαπούς τρεις - τέσσερις Έλληνες και παράγει τα ίδια προϊόντα.Αντίστοιχα δεν είναι προνομιούχος ο μεγάλο - βιοτέχνης με έναν εργοστασιάρχη.Ούτε και ο εργοστασιάρχης είναι προνομιούχος αντίστοιχα συγκρινόμενος με μια πολυεθνική.Δεν είναι προνομιούχος ένας αγρότης με μέσο κλήρο δέκα στρεμμάτων με έναν πεντακοσίων ή χιλίων στρεμμάτων;Πως είναι δυνατόν ο εργάτης να είναι το ίδιο προνομιούχος όπως ό μεγάλο - βιοτέχνης, ο επιχειρηματίας , ο τσιφλικάς και να συνυπάρχει σε ένα κόμμα που έχει πολιτική, την πολιτική του μέσου όρου και η οποία επηρεάζεται σαφέστατα από την υπεροχή των συμφερόντων που εκφράζουν είτε ο μεσαίος χώρος, είτε οι επιχειρηματίες είτε οι μεγάλο - βιοτέχνες είτε οι μεγάλο - γαιοκτήμονες;Για να δούμε λοιπόν ποια είναι η οικονομική επιφάνεια των στελεχών μας, πρώτης γραμμής; Ποια είναι η αναγνωρισιμότητα τους και ποια κέντρα πιστοποιούν αυτήν την αναγνωρισιμότητα; Ποια είναι η βάση της προβληματικής που κατέθεσε ο Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο για την συμμετοχή "προβεβλημένων" στελεχών του κοινωνικού γίγνεσθαι που θα έχουν την ευθύνη διεξαγωγής του συνεδρίου;Ποια είναι η οργανωτική λειτουργία του Κόμματος και ποιους σκοπούς εξυπηρετεί;Οι ομάδες συμφερόντων, εφόσον υπάρχουν και αποδεχόμαστε να υπάρχουν τότε το αποτέλεσμα είναι αναγκαστικά η ρήξη. Η σύνθεση προϋποθέτει διχασμό συμφερόντων και αποποίησης ιδιότητας. Πράγμα οξύμωροΟξύμωρο όμως είναι και η επίκληση του Σοσιαλιστικού χαραχτήρα του Κόμματος καθώς και η ερμηνεία της αριστεράς κατά τρόπο που να χωράει πολιτικές και όχι κατ' ανάγκη ιδεολογίες.Η Αριστερά δεν είναι λάστιχο που εκτείνεται όσο το τραβάει κάποιος ούτε κάδος απορριμάτων για να δέχεται μέσα του οτιδήποτε απόβλητο που εκτοπίστηκε ως τενεκές από τις τάξεις της!Αλλά άλλο πράγμα είναι η Αριστερά και άλλο η Αριστεροσύνη.Άλλο πράγμα ένα συλλογικό ΠΑΣΟΚ και άλλο η ενός Αρχηγού συλλογικότητα.Τι σημαίνει " ενός Αρχηγού συλλογικότητα"; Ακούγεται κάπως περίεργο. Αλλά ιστορικά η Σύγκλητος στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε χαραχτήρα συλλογικής ηγεσίας προεξέχοντος την απολυταρχικότητας του Καίσαρα. Αυτή η απολυταρχικότητα λειτουργούσε ως μέρος της Συγκλητικής πολυφωνίας και λήψης αποφάσεων υπό τις ευλογίες ή την άρνηση του εξέχοντος υιού του Ήλιου, που ήταν ο Καίσαρας.Άλλοι εξ' αυτών έμειναν στην ιστορία ως υποχείρια της συλλογικότητας και άλλοι ως δυνάστες της.Σε ότι αφορά το σήμερα, φαίνεται πως ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει αντιληφθεί καν τις σημαίνει συλλογικότητα, τι σημαίνει Συμμετοχική Δημοκρατία.Πρώτα να δούμε τι είναι, ποιο είναι τι, πως λειτουργεί, πως εκφράζεται, πως συγκροτείται , τι οργανωτικά χαρακτηριστικά έχει, να το δοκιμάσουμε εντός του κόμματος , να δημιουργήσουμε συνθήκες και όρους επανεκπαίδευσης της κοινωνίας στις νέες μορφές συμμετοχής και συν-εξουσίας και μετά να προσφύγουμε σε μια διαδικασία κοινωνικοποίησης των εσωτερικών διεργασιών του κόμματος που θα αφορά είτε την εκπόνηση θέσεων πολιτικής είτε ιδεολογικών αποσαφηνίσεων, είτε στρατηγικών είτε εκλογής Προέδρου, με ενεργή συμμετοχή των κοινωνιών που επιθυμούμε να εκφράσουμε.Διαφορετικά υπονομεύουμε τόσο την συλλογικότητα όσο και την Συμμετοχική Δημοκρατία.Η ίδια η διαδικασία εκλογής Προέδρου που ζήσαμε πρόσφατα μαρτυρά από την μια τον αμερικανοτραφής χαραχτήρα της και από την άλλη την παρωδία Συμμετοχικής Δημοκρατίας όπου με αντιφατικά επιχειρήματα και επιδιώξεις υπήρξε μια πραγματική συμμετοχή του στιλ " είδα φως και μπήκα".Η πολυσυλλεκτικότητα λειτούργησε πλήρως Εργαζόμενοι σε διάφορους χώρους και κυρίως σε μικρές επιχειρηματικές μονάδες (Βιοτεχνίες ή καταστήματα του εμπορίου) συνταυτίστηκαν με τα αφεντικά τους στην προτίμηση υπέρ Παπανδρέου ή υπέρ Βενιζέλου.Η ιδεολογική αφετηρία των "ηγετών" της εκλογικής διαδικασίας χώρισε το ΠΑΣΟΚ σε τρις φατρίες που έπαψαν να υφίστανται μετά το αποτέλεσμα αφού ο νικητής απείλησε την εφαρμογή της "καθαρής εντολής" προς τους αντιπάλους του. Οι ψευδεπίγραφες τάσεις που διαμορφώθηκαν οφείλουν να υποταχθούν στην ισχύ και την συλλογικότητα του Ενός Αρχηγού. Το τι είναι συλλογικότητα, το τι είναι Συμμετοχική Δημοκρατία, το ποια ιδεολογία θα έχει το κόμμα, με ποιες διαδικασίες και ποια τεχνοτροπία θα οδηγηθούμε σε Συνέδριο , είναι θέμα του νικητή αφού η "καθαρή εντολή"του παρέδωσε το ΠΑΣΟΚ ως λάφυρο. Επομένως η πολυσυλλεκτικότητα και ο ηγέτης της, είναι ηγέτης ομάδων συμφερόντων, που περιστασιακά συμμάχησαν [ ετερόκλητες πολιτικο-ιδεολογικές δυνάμεις ( Εκσυγχρονιστές με αντί-Εκσυγχρονιστές) ] και αποτελούν το νέο τοπίο που διαμορφώνουν το νέο ΠΑΣΟΚ που οδηγείται στην επανίδρυση του, ως εναρμονιστική εξέλιξη στον νεοδιεθνισμό που προπαγανδίζει η Παγκοσμιοποίηση.
Ένα ΠΑΣΟΚ ταυτόσιμο με την "Σοσιαλιστική Διεθνή", που ο Σοσιαλισμός είναι ένα άλλο φρούτο !!!!
Τι σημαίνει πολυσυλλεκτικό κόμμα;Στο ΠΑΣΟΚ έχουμε μεγάλη εμπειρία του τι είναι , δηλαδή τι περιλαμβάνει το "Πολυσυλλεκτικό", καθώς γνωρίζουμε ότι μέχρι σήμερα η όποια αναφορά στον Σοσιαλισμό πάντα εννοούμε κάτι άλλο , που βρίσκεται στον συσχετισμό της δύναμης που συγκροτείται ανάμεσα από αντιμαχόμενες οικονομικές παρατάξεις συγκυριακά Μέχρι σήμερα όμως εκείνο που καταγράφεται σε επίπεδο κοινωνιών είναι το Φιλεργατικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Όχι η Σοσιαλιστική αντίληψη του ΠΑΣΟΚ για τις κοινωνίες, το Κράτος και την οικονομία, αλλά μια κορπορατίστικη μακιγιαρισμένη πολιτική επικυριαρχίας στις λαϊκές δυνάμεις που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Έτσι ή αλλιώς ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός προπαγανδίζει τις αλλαγές των πολιτιστικών στοιχείων συγκρότησης των κοινωνιών, την κοινωνικοποίηση των σχέσεων αφήνοντας έξω τις παραγωγικές σχέσεις, μιας και οι όποιες αλλαγές δύναται να συμβαίνουν χωρίς την ανατροπή των κεφαλαιοκρατικών δομών ανάπτυξης.Επομένως δεν τίθεται ζήτημα έκφρασης των κοινωνιών που συνωστίζονται μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αφού στα πλαίσια του συστήματος και της κορπορατίστικης συγκρότησης όλοι και όλες οι κοινωνικές ομάδες ή τάξεις μπορούν στην βάση της διαβούλευσης να εκπροσωπούνται και να εκφράζονται μέσα από κοινούς και παραδεκτούς στόχους αλλά και μέσα από μια συν-αντίληψη που αποτελεί προϋπόθεση για την ενότητα.Εκείνο όμως που πραγματοποιείται επί της ουσίας είναι η αναπαραγωγή της κρατικής εξουσίας και η δυναμική των ποιο ισχυρότερων ομάδων συμφερόντων ώστε μεταξύ των Αστικών κομμάτων εξουσίας και του Κράτους να μην δημιουργείται τοίχος ή σχίσμα Ακόμη δε περισσότερο να μην δημιουργούνται συνθήκες ωρίμανσης της σκέψης και της δράσης των Λαϊκών δυνάμεων που θα επιθυμούσαν την ανατροπή της καθεστωτικής αντίληψης για το Κράτος, το Κεφάλαιο, τις παραγωγικές σχέσεις, τα δικαιώματα, την αυτοδιάθεση και την αυτοδιαχείριση του παραγόμενου πλούτου.Δηλαδή να μην δημιουργούνται συνθήκες αριστερής συνείδησης - και άρα επαναστατικής- στα μέλη ή τους φίλους ενός Σοσιαλιστικού ή Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος που αλλού αλληθωρίζει και άλλους στόχους υπηρετεί.Η πολυσυλλεκτικότητα από μόνη της άλλωστε έρχεται να καταργήσει την πάλη των τάξεων, βρίσκεται έξω και απέναντι από κάθε Μαρξιστική ή νέο-μαρξιστική θέση, ομογενοποιεί παρα-φύσει αντιμαχόμενες κοινωνίες ( εργοδότες - εργαζόμενους) και προπαγανδίζει αταξικούς και απολιτικούς όρους, όπως " μη προνομιούχοι".Ένα κόμμα που δεν πατάει πάνω στην Μαρξιστική Θεωρία δεν του αρμόζει να αυτοπροσδιορίζεται ως Σοσιαλιστικό. Αλλά και Σοσιαλδημοκρατικό δεν μπορεί η βάση της συλλογιστικής του και η δράση του να παίρνει νόημα μέσα από το αντι της Συλλογιστικής κι των αναλύσεων της Ρ. ΛούξεμπουργκΓιατί η βάση της συλλογιστικής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς δεν εδράζεται ούτε στην Μαρξιστικής , ούτε στην Νέο -Μαρξιστική φιλοσοφία αλλά ούτε καν ακουμπάει τις Θεωρίες της Λούξεμπουργκ.Προφανώς ένας μικρός Βιοτέχνης που εργάζεται στην οικογενειακή του επιχείρηση δεν είναι προνομιούχος με το μεγάλο - βιοτέχνη που απασχολεί πέντε αλλοδαπούς τρεις - τέσσερις Έλληνες και παράγει τα ίδια προϊόντα.Αντίστοιχα δεν είναι προνομιούχος ο μεγάλο - βιοτέχνης με έναν εργοστασιάρχη.Ούτε και ο εργοστασιάρχης είναι προνομιούχος αντίστοιχα συγκρινόμενος με μια πολυεθνική.Δεν είναι προνομιούχος ένας αγρότης με μέσο κλήρο δέκα στρεμμάτων με έναν πεντακοσίων ή χιλίων στρεμμάτων;Πως είναι δυνατόν ο εργάτης να είναι το ίδιο προνομιούχος όπως ό μεγάλο - βιοτέχνης, ο επιχειρηματίας , ο τσιφλικάς και να συνυπάρχει σε ένα κόμμα που έχει πολιτική, την πολιτική του μέσου όρου και η οποία επηρεάζεται σαφέστατα από την υπεροχή των συμφερόντων που εκφράζουν είτε ο μεσαίος χώρος, είτε οι επιχειρηματίες είτε οι μεγάλο - βιοτέχνες είτε οι μεγάλο - γαιοκτήμονες;Για να δούμε λοιπόν ποια είναι η οικονομική επιφάνεια των στελεχών μας, πρώτης γραμμής; Ποια είναι η αναγνωρισιμότητα τους και ποια κέντρα πιστοποιούν αυτήν την αναγνωρισιμότητα; Ποια είναι η βάση της προβληματικής που κατέθεσε ο Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο για την συμμετοχή "προβεβλημένων" στελεχών του κοινωνικού γίγνεσθαι που θα έχουν την ευθύνη διεξαγωγής του συνεδρίου;Ποια είναι η οργανωτική λειτουργία του Κόμματος και ποιους σκοπούς εξυπηρετεί;Οι ομάδες συμφερόντων, εφόσον υπάρχουν και αποδεχόμαστε να υπάρχουν τότε το αποτέλεσμα είναι αναγκαστικά η ρήξη. Η σύνθεση προϋποθέτει διχασμό συμφερόντων και αποποίησης ιδιότητας. Πράγμα οξύμωροΟξύμωρο όμως είναι και η επίκληση του Σοσιαλιστικού χαραχτήρα του Κόμματος καθώς και η ερμηνεία της αριστεράς κατά τρόπο που να χωράει πολιτικές και όχι κατ' ανάγκη ιδεολογίες.Η Αριστερά δεν είναι λάστιχο που εκτείνεται όσο το τραβάει κάποιος ούτε κάδος απορριμάτων για να δέχεται μέσα του οτιδήποτε απόβλητο που εκτοπίστηκε ως τενεκές από τις τάξεις της!Αλλά άλλο πράγμα είναι η Αριστερά και άλλο η Αριστεροσύνη.Άλλο πράγμα ένα συλλογικό ΠΑΣΟΚ και άλλο η ενός Αρχηγού συλλογικότητα.Τι σημαίνει " ενός Αρχηγού συλλογικότητα"; Ακούγεται κάπως περίεργο. Αλλά ιστορικά η Σύγκλητος στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε χαραχτήρα συλλογικής ηγεσίας προεξέχοντος την απολυταρχικότητας του Καίσαρα. Αυτή η απολυταρχικότητα λειτουργούσε ως μέρος της Συγκλητικής πολυφωνίας και λήψης αποφάσεων υπό τις ευλογίες ή την άρνηση του εξέχοντος υιού του Ήλιου, που ήταν ο Καίσαρας.Άλλοι εξ' αυτών έμειναν στην ιστορία ως υποχείρια της συλλογικότητας και άλλοι ως δυνάστες της.Σε ότι αφορά το σήμερα, φαίνεται πως ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει αντιληφθεί καν τις σημαίνει συλλογικότητα, τι σημαίνει Συμμετοχική Δημοκρατία.Πρώτα να δούμε τι είναι, ποιο είναι τι, πως λειτουργεί, πως εκφράζεται, πως συγκροτείται , τι οργανωτικά χαρακτηριστικά έχει, να το δοκιμάσουμε εντός του κόμματος , να δημιουργήσουμε συνθήκες και όρους επανεκπαίδευσης της κοινωνίας στις νέες μορφές συμμετοχής και συν-εξουσίας και μετά να προσφύγουμε σε μια διαδικασία κοινωνικοποίησης των εσωτερικών διεργασιών του κόμματος που θα αφορά είτε την εκπόνηση θέσεων πολιτικής είτε ιδεολογικών αποσαφηνίσεων, είτε στρατηγικών είτε εκλογής Προέδρου, με ενεργή συμμετοχή των κοινωνιών που επιθυμούμε να εκφράσουμε.Διαφορετικά υπονομεύουμε τόσο την συλλογικότητα όσο και την Συμμετοχική Δημοκρατία.Η ίδια η διαδικασία εκλογής Προέδρου που ζήσαμε πρόσφατα μαρτυρά από την μια τον αμερικανοτραφής χαραχτήρα της και από την άλλη την παρωδία Συμμετοχικής Δημοκρατίας όπου με αντιφατικά επιχειρήματα και επιδιώξεις υπήρξε μια πραγματική συμμετοχή του στιλ " είδα φως και μπήκα".Η πολυσυλλεκτικότητα λειτούργησε πλήρως Εργαζόμενοι σε διάφορους χώρους και κυρίως σε μικρές επιχειρηματικές μονάδες (Βιοτεχνίες ή καταστήματα του εμπορίου) συνταυτίστηκαν με τα αφεντικά τους στην προτίμηση υπέρ Παπανδρέου ή υπέρ Βενιζέλου.Η ιδεολογική αφετηρία των "ηγετών" της εκλογικής διαδικασίας χώρισε το ΠΑΣΟΚ σε τρις φατρίες που έπαψαν να υφίστανται μετά το αποτέλεσμα αφού ο νικητής απείλησε την εφαρμογή της "καθαρής εντολής" προς τους αντιπάλους του. Οι ψευδεπίγραφες τάσεις που διαμορφώθηκαν οφείλουν να υποταχθούν στην ισχύ και την συλλογικότητα του Ενός Αρχηγού. Το τι είναι συλλογικότητα, το τι είναι Συμμετοχική Δημοκρατία, το ποια ιδεολογία θα έχει το κόμμα, με ποιες διαδικασίες και ποια τεχνοτροπία θα οδηγηθούμε σε Συνέδριο , είναι θέμα του νικητή αφού η "καθαρή εντολή"του παρέδωσε το ΠΑΣΟΚ ως λάφυρο. Επομένως η πολυσυλλεκτικότητα και ο ηγέτης της, είναι ηγέτης ομάδων συμφερόντων, που περιστασιακά συμμάχησαν [ ετερόκλητες πολιτικο-ιδεολογικές δυνάμεις ( Εκσυγχρονιστές με αντί-Εκσυγχρονιστές) ] και αποτελούν το νέο τοπίο που διαμορφώνουν το νέο ΠΑΣΟΚ που οδηγείται στην επανίδρυση του, ως εναρμονιστική εξέλιξη στον νεοδιεθνισμό που προπαγανδίζει η Παγκοσμιοποίηση.
Ένα ΠΑΣΟΚ ταυτόσιμο με την "Σοσιαλιστική Διεθνή", που ο Σοσιαλισμός είναι ένα άλλο φρούτο !!!!
ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
Πέμπτη, 29 Νοέμβριος 2007
ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ
ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΌΜΑΣΤΕ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΟΥΤΕ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ
Η ανάρτηση αυτή απευθύνεται σε όσους δεν διακατέχονται από αισθήματα και πολιτικές Ρεβανσισμού!Σε όσους σέβονται τις αρχές της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και του δικαιώματος ελεύθερης εκφρασης και δράσης.Που σέβονται τις μειοψηφίες και δεν τους αφαιρούν το δικαίωμα να καταστούν πλειοψηφία.Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια παρατεταμένη κρίση αξιών και ιδεολογικού, πολιτικού προσανατολισμού.Οι πρόσφατες εκλογές ανάδειξης Προέδρου, επισήμαναν το χάσμα ιδεών και πολιτικής συνείδησης , που επικρατεί, καθορίζει και λειτουργεί ως εργαλείο σκέψης και πράξης.Το ξενόφερτο και Αμερικανικής έμπνευσης, διαδικαστικό – πολιτικό εγχείρημα ανάδειξη « Αρχηγού» με την χρήση μιας φιλελεύθερης πολιτικής εκστρατείας στρατοπέδων, με αποδέκτες τον οιονδήποτε ενδιαφερόμενο που βλέπει φως και μπαίνει, καθώς και μια μετεκλογική διγλωσσία που την χαρακτηρίζει ένας έντονος ρεβανσισμός και που δημιουργεί ιδιοκτησιακές αντιλήψεις στον νικητή και τους αυλικούς του, επισημαίνει την πολιτικό-ιδεολογική βάση του νέου εποικοδομήματος.Το νέο (;) ΠΑΣΟΚ που δημιουργείται χαρακτηρίζεται από τα πολιτιστικά στοιχεία που εισάγουν οι αποφάσεις διορισμού στα διάφορα όργανα που θα έχουν την ευθύνη διεξαγωγής του Συνεδρίου και την ευθύνη παραγωγής πολιτικών θέσεων.Η άρνηση της ύπαρξη τάσεων σε ένα κόμμα συνονθύλευμα αντικρουόμενων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και η πραξικοπηματική επιβολή των θέλω του νικητή, επιβάλουν σε όλους τους συντρόφους Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες να προβάλλουν σθεναρή αντίσταση στον διαφαινόμενο εκφυλισμό που οδηγεί στην μονοκρατορία και την αφαίρεση του δικαιώματος ελεύθερης έκφρασης και κριτικής λόγου και στάσης.Ο Παπανδρέου δεν μπορεί γιατί δεν επιθυμεί να εγγυηθεί την Δημοκρατία μέσα στο κόμμα, μιας και δεν αντιλαμβάνεται το ρόλο της. Καθώς δε είναι πεπεισμένος για ένα ΠΑΣΟΚ οργανωμένων στελεχών και όχι ένα ΠΑΣΟΚ οργανωμένων μελών κινείται στην βάση αποκλεισμών και προώθησης ημετέρων. Δεν αντιλαμβάνεται ότι σε ένα συλλογικό κόμμα δεν εξαιρείται η ηγεσία και οι αποφάσεις παίρνονται από τα όργανα και όχι από τον " ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΤΟΥ".Γίνεται φανερό ότι με την αξιοποίηση των δικών του και του αποκλεισμού όσων είχαν διαφορετική στάση και προτίμηση αλλά και διαφορετικό λόγο, το ΠΑΣΟΚ μικραίνει στα όρια του νικητή.Καλώ όλους τους συντρόφους , τους ιδεολογικά χειραφετημένους, που δεν άγονται και φέρονται από τις συγκυριακές καταστάσεις και δεν υποδουλώνουν την σκέψη και την δράση τους σε καμιά είδους εξουσία όπως και από όπου προέρχεται, να δημιουργήσουμε μια συμμαχία, ένα ενιαίο συγκροτημένο ρεύμα αντίστασης, πολιτικής και ιδεολογικής χειραφέτησης , που θα διαμορφώσει συνθήκες ανεκτικότητας και αλληλοσεβασμού, πολιτικής χειραφέτησης και προοδευτικού Αριστερού Σοσιαλιστικού δρόμου που έχει ανάγκη το Κίνημα και ο Ελληνικός Λαός.Καλώ τους άλλου δύο συντρόφους, σ. Βενιζέλο και σ. Σκανδαλίδη να αναλάβουν την πρωτοβουλία αυτή.Μια πρωτοβουλία που θα διατυπώσει μια διαφορετική θέση για ένα Συλλογικό ΠΑΣΟΚ, που θα δηλώνει την πίστη μας στην Σοσιαλιστική Δημοκρατία, που θα σφυρηλατεί την Σοσιαλιστική μας συνείδηση, που θα αποκλείει δεξιές ή ξενόφερτες λογικές και που δεν θα δημιουργεί συνθήκες και ευκαιρίες αποκλεισμών και ρεβανσισμού.Είναι ιστορικές οι ευθύνες για όλους μας, τους συνειδησιακά Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες , σε μια περίοδο που διαμορφώνονται νέου τύπου ήθη στην πολιτική δράση των κομμάτων και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, να αντιδράσουμε, να αφυπνισθούμε και να μην επιτρέψουμε την οπισθοδρόμηση και την δεξιά αντίληψη να αποτελέσει κεκτημένο των κομμάτων και της πολιτικής ζωής του τόπου.Να μην επιτρέψουμε στους «κουκουλοφόρους» και αριβίστες να δημιουργήσουν είτε ένα ΠΑΣΟΚ της συγκυρίας και της υποταγής στο σύστημα εξουσίας είτε ένα ΠΑΣΟΚ της συντήρησης και της ωφελιμότητας της ιδιοποίησης.
ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ
ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΌΜΑΣΤΕ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΟΥΤΕ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ
Η ανάρτηση αυτή απευθύνεται σε όσους δεν διακατέχονται από αισθήματα και πολιτικές Ρεβανσισμού!Σε όσους σέβονται τις αρχές της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και του δικαιώματος ελεύθερης εκφρασης και δράσης.Που σέβονται τις μειοψηφίες και δεν τους αφαιρούν το δικαίωμα να καταστούν πλειοψηφία.Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια παρατεταμένη κρίση αξιών και ιδεολογικού, πολιτικού προσανατολισμού.Οι πρόσφατες εκλογές ανάδειξης Προέδρου, επισήμαναν το χάσμα ιδεών και πολιτικής συνείδησης , που επικρατεί, καθορίζει και λειτουργεί ως εργαλείο σκέψης και πράξης.Το ξενόφερτο και Αμερικανικής έμπνευσης, διαδικαστικό – πολιτικό εγχείρημα ανάδειξη « Αρχηγού» με την χρήση μιας φιλελεύθερης πολιτικής εκστρατείας στρατοπέδων, με αποδέκτες τον οιονδήποτε ενδιαφερόμενο που βλέπει φως και μπαίνει, καθώς και μια μετεκλογική διγλωσσία που την χαρακτηρίζει ένας έντονος ρεβανσισμός και που δημιουργεί ιδιοκτησιακές αντιλήψεις στον νικητή και τους αυλικούς του, επισημαίνει την πολιτικό-ιδεολογική βάση του νέου εποικοδομήματος.Το νέο (;) ΠΑΣΟΚ που δημιουργείται χαρακτηρίζεται από τα πολιτιστικά στοιχεία που εισάγουν οι αποφάσεις διορισμού στα διάφορα όργανα που θα έχουν την ευθύνη διεξαγωγής του Συνεδρίου και την ευθύνη παραγωγής πολιτικών θέσεων.Η άρνηση της ύπαρξη τάσεων σε ένα κόμμα συνονθύλευμα αντικρουόμενων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και η πραξικοπηματική επιβολή των θέλω του νικητή, επιβάλουν σε όλους τους συντρόφους Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες να προβάλλουν σθεναρή αντίσταση στον διαφαινόμενο εκφυλισμό που οδηγεί στην μονοκρατορία και την αφαίρεση του δικαιώματος ελεύθερης έκφρασης και κριτικής λόγου και στάσης.Ο Παπανδρέου δεν μπορεί γιατί δεν επιθυμεί να εγγυηθεί την Δημοκρατία μέσα στο κόμμα, μιας και δεν αντιλαμβάνεται το ρόλο της. Καθώς δε είναι πεπεισμένος για ένα ΠΑΣΟΚ οργανωμένων στελεχών και όχι ένα ΠΑΣΟΚ οργανωμένων μελών κινείται στην βάση αποκλεισμών και προώθησης ημετέρων. Δεν αντιλαμβάνεται ότι σε ένα συλλογικό κόμμα δεν εξαιρείται η ηγεσία και οι αποφάσεις παίρνονται από τα όργανα και όχι από τον " ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΤΟΥ".Γίνεται φανερό ότι με την αξιοποίηση των δικών του και του αποκλεισμού όσων είχαν διαφορετική στάση και προτίμηση αλλά και διαφορετικό λόγο, το ΠΑΣΟΚ μικραίνει στα όρια του νικητή.Καλώ όλους τους συντρόφους , τους ιδεολογικά χειραφετημένους, που δεν άγονται και φέρονται από τις συγκυριακές καταστάσεις και δεν υποδουλώνουν την σκέψη και την δράση τους σε καμιά είδους εξουσία όπως και από όπου προέρχεται, να δημιουργήσουμε μια συμμαχία, ένα ενιαίο συγκροτημένο ρεύμα αντίστασης, πολιτικής και ιδεολογικής χειραφέτησης , που θα διαμορφώσει συνθήκες ανεκτικότητας και αλληλοσεβασμού, πολιτικής χειραφέτησης και προοδευτικού Αριστερού Σοσιαλιστικού δρόμου που έχει ανάγκη το Κίνημα και ο Ελληνικός Λαός.Καλώ τους άλλου δύο συντρόφους, σ. Βενιζέλο και σ. Σκανδαλίδη να αναλάβουν την πρωτοβουλία αυτή.Μια πρωτοβουλία που θα διατυπώσει μια διαφορετική θέση για ένα Συλλογικό ΠΑΣΟΚ, που θα δηλώνει την πίστη μας στην Σοσιαλιστική Δημοκρατία, που θα σφυρηλατεί την Σοσιαλιστική μας συνείδηση, που θα αποκλείει δεξιές ή ξενόφερτες λογικές και που δεν θα δημιουργεί συνθήκες και ευκαιρίες αποκλεισμών και ρεβανσισμού.Είναι ιστορικές οι ευθύνες για όλους μας, τους συνειδησιακά Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες , σε μια περίοδο που διαμορφώνονται νέου τύπου ήθη στην πολιτική δράση των κομμάτων και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, να αντιδράσουμε, να αφυπνισθούμε και να μην επιτρέψουμε την οπισθοδρόμηση και την δεξιά αντίληψη να αποτελέσει κεκτημένο των κομμάτων και της πολιτικής ζωής του τόπου.Να μην επιτρέψουμε στους «κουκουλοφόρους» και αριβίστες να δημιουργήσουν είτε ένα ΠΑΣΟΚ της συγκυρίας και της υποταγής στο σύστημα εξουσίας είτε ένα ΠΑΣΟΚ της συντήρησης και της ωφελιμότητας της ιδιοποίησης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΜΙΧΑΛΗS ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗS
ΑΠΕΒΙΩΣΕ 26/5/2009
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ....
ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΑS
ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΤΗΝ....OIKONOMIA
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ
