ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ

Το διαδίκτυο είναι ένας κόμβος που σε οδηγεί σε πολλές πόρτες. Πίσω από κάθε μια από αυτές κάτι κρύβεται, κάτι ανακαλύπτεις όταν την ανοίξεις. Οι περισσότερες ιστοσελίδες των bloggers έχουν «ειδησεογραφικό» χαρακτήρα, καταθέτοντας πληροφορίες χωρίς αμπαλάζ ή λογοκρισία.


Υπάρχουν όμως και μπλόγκ που ασχολούνται με τρέχοντα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, σε μια προσπάθεια ενεργοποίηση των ατόμων και σε μια αντίσταση των κοινωνικών μορφωμάτων.

Είναι νομίζω καιρός να ορίσουμε ένα τόπο συνάντησης, μια κοινή προσπάθεια όλων των κοινωνικοπολιτικών blogs, ώστε να διαμορφώσουμε μια ιντερνετική κοινωνικοπολιτική ομάδα bloggers που όχι μόνο να ανταλλάσουμε απόψεις, πληροφόρηση και διαπιστώσεις, αλλά και να δημιουργήσουμε ένα ιντερνετικό κίνημα ενάντια όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας, όσων εκδηλώνονται ή επεξεργάζονται εναντίον κοινωνιών, ομάδων ή ατόμων.

Όταν οι θεσμοθετημένοι ως θύλακες υπεράσπισης ή προστασίας δικαιωμάτων έχουν μετατραπεί σε κρατικοδίαιτα κυβερνητικά ή κομματικά μαγαζάκια της οδού Αθηνάς, το διαδίκτυο μπορεί να αποτελέσει ένα πιο κρυστάλλινο και πιο αυθεντικό θύλακα διεκδίκησης, υπεράσπισης, προστασίας και ανάδειξη δικαιωμάτων και κοινωνικών συμφερόντων.

Αν νομίζετε ότι το ιντερνετ έχει να δώσει μια τέτοια δυνατότητα ή μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς μια τέτοια κατεύθυνση, θα επιθυμούσα να είχα τις απόψεις σας.

Μια άλλου τύπου προσέγγιση του Σχεδίου Νόμου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

Ας κάνουμε μια γενική τοποθέτηση πάνω στο διαπιστωμένο συμπέρασμα ως πραγματικότητα την οποία ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος έχει παραδεχτεί, και αυτό αποτελεί το μείζον. Δηλαδή το έλλειμμα Δημοκρατίας που περιβάλει τους θεσμούς και την λειτουργία του Κοινοβουλίου καθώς και το έλλειμμα αντιπροσωπευτικότητας.




Το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου, θα μπορούσε να αποτελέσει την θεραπαινίδα του ελλείμματος δημοκρατίας των θεσμών και πιθανώς τα συμπεράσματα αυτής της διαδικασίας κατά την εφαρμογή, αλλά και τώρα κατά την συζήτηση, να βοηθούσαν στην διαμόρφωση ενός νέου επιπέδου έκφρασης αντιπροσωπευτικότητας και δημοκρατικής λειτουργίας θεσμών και κοινοβουλίου.

Αντ’ αυτού βλέπω να επαναλαμβάνεται ένα χρεοκοπημένο σύστημα αξιακών αρχών αντιπροσωπευτικότητας και εξουσίας, όπου η εξουσία εκλαμβάνεται ως εργαλείο υποταγής της αντιπροσωπευτικότητας στην «δημοκρατία» της εξουσίας. Δηλαδή στην « Δημοκρατία» που παράγει η εξουσία και που την διαχειρίζεται υπονομευτικά και καθεστωτικά επί της αρχής της αντιπροσωπευτικότατας διαμορφώνοντας έναν πυρήνα φυγοκεντρικών δυνάμεων όσων δεν «μετέχουν» της Δημοκρατίας της εξουσίας. Έτσι μπορούμε να «λεζαντάρουμε» Κινήσεις ή Τάσεις πολιτών ως αναρχικούς, υπονομευτές της Δημοκρατίας και των Θεσμών και πάει λέγοντας.

Εδώ, η Δημοκρατία απογυμνώνεται και αποκτά μόνο λειτουργικά, μηχανιστικά χαρακτηριστικά των μετεχόντων την εξουσία, διαμορφώνοντας τις μεταξύ τους σχέσεις ως προς την άσκηση εξουσίας επί των κοινωνιών, όπου η συγκρότησή τους σε μια ενιαία θεσμική κοινωνία αποκλείεται.

Το έλλειμμα αντιπροσωπευτικότητας λοιπόν, στο παρών σχέδιο νόμου, εκλαμβάνεται ως λειτουργικό, μηχανιστικό πρόβλημα και όχι όπως θα έπρεπε να ισχύει στην πραγματικότητα, όπου η Δημοκρατία αποτελεί αξιακό, νομοτελειακό στοιχείο συγκρότησης και σύνθεσης των κοινωνιών που κατευθύνει την σύνθεση και την ενοποίηση των επιμέρους κοινωνιών σε μια θεσμική κοινωνία που αυτοδιαχειρίζεται την ύπαρξή της και ως εξουσία.

Τι θα περίμενα να δω στο παρών σχέδιο νόμου:

Την ΕΞΑΛΕΙΨΗ της εξουσιαστικής δικαιοδοσίας του Ενός ( Δημάρχου ή Περιφερειάρχη) να διορίζει τους Αντί, να διορίζει την Εκτελεστική Εξουσία, αντικαθιστώντας αυτήν την διαδικασία με την εκλογή από το σύνολο των εκλεγμένων Δημοτικών ή Περιφερειακών συμβούλων τους Αντιδημάρχους ή τους Αντιπεριφερειάρχες, καθιστώντας την αντιπροσωπευτικότατα εργαλείο στην, δια της Δημοκρατίας παραγωγής και άσκησης εξουσίας.

Αντ’ αυτού βλέπω να αναπαράγεται το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της Μοναρχίας του Πρώτου, ντυμένο με τα ρούχα μιας κάποιας Δημοκρατίας.

Μέσα σε όλα αυτά η αποθέωση της Μοναρχίας του Πρώτου, έρχεται να ακυρώσει την εκφρασμένη δια της ψήφου, θέλησης της τοπικής Κοινωνίας, που η πολιτικής της σύνθεση θα επιθυμούσε το Τοπικό Αντιπεριφερειάρχη εκείνον που η Μοναρχία του Πρώτο ακυρώνει και στην θέση του επιλέγει τον σύμβουλο της αρεσκείας του και βεβαίως της ομοϊδεής κομματικής ένταξης.

Ο Τοπικός Αντιπεριφερειάρχης πρέπει να εκλέγεται χωριστά από την εκλογή του Περιφερειάρχη και του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Άλλως το έλλειμμα δημοκρατίας και αντιπροσωπευτικότητας μεγεθύνεται και εκφυλίζεται κάθε έννοια δημοκρατική αντιπροσωπευτικής συγκρότησης και λειτουργίας των θεσμών αλλά και την σύζευξης θεσμών και τοπικής κοινωνίας, ελέγχου των θεσμών από την τοπική κοινωνία κλπ.

Δημόσια διαβούλευση του Προγράμματος " Καλλικράτη".

Θα έλεγα στον κύριο Ραγκούση, τι κρίμα που η Νέα Δημοκρατία τον έχασε και τι όνειδος που τον κέρδισε το ΠΑΣΟΚ.


Η Δημοκρατία υπό το κ. Ραγκούση μπαίνει επιτέλους στο καναβάτσο. Μπαίνει επιτέλους στον γύψο.

Η Κοινωνία και η συλλογικότητα ενοχοποιούνται και εξοστρακίζονται προς χάριν του ολοκληρωτισμού και του ενός ( ανδρός) ή μιας (γυναικός) εξουσία.


Θαυμάζω την Δημοκρατική και την Σοσιάλ παιδεία του κ. Ραγκούση!!!



*Με την ανάληψη των καθηκόντων παρουσιάζει τις προγραμματικές του δηλώσεις, οι οποίες εγκρίνονται από το Περιφερειακό Συμβούλιο !!!



*Ο άμεσα αιρετός Περιφερειάρχης ασκεί τις καταστατικές και τις εκτελεστικές αρμοδιότητές του, συνεργαζόμενος με την Περιφερειακή Επιτροπή στην οποία μετέχουν και οι Αντιπεριφερειάρχες



*Οι Αντιπεριφερειάρχες επιλέγονται μεταξύ των περιφερειακών συμβούλων από τον Περιφερειάρχη !!! ( τους δικούς του, όπου όποιος θέλει να γίνει δικός του πρέπει να έχει ευλύγιστη μέση στο κ. Περιφερειάρχη)



*Η Εκτελεστική Επιτροπή, είναι το συλλογικό επιχειρησιακό – εκτελεστικό όργανο στις Περιφερειακές Αυτοδιοικήσεις …… Αποτελείται από τον Περιφερειάρχη και τους Αντιπεριφερειάρχες !!!

( δηλαδή από τον έναν που επέλεξε και τους ….. άλλους)



*Οι τοπικοί Αντιπεριφερειάρχες είναι αρμόδιοι……. επιλέγονται ( δεν εκλέγονται) μεταξύ των περιφερειακών συμβούλων που εκλέγονται στην αντίστοιχη περιοχή.

Και..... ποιος τους επιλέγει; 
O κ. Ένας.

Ο υπέρ πάντων εξουσιαστής της θέλησης των τοπικών Κοινωνιών.

( δηλαδή η εκλογή των τοπικών αρχόντων δεν συνάδει με τα δημοκρατικά ένστικτα και την Σοσιάλ παιδεία του κ. Ραγκούση)

Συμβούλιο Διαβούλευσης Περιφέρειας


Δηλαδή, αν ο Περιφερειάρχης δεν επιθυμεί την σύσταση του Συμβουλίου Διαβούλευσης, δεν τον υποχρεώνει κάποιος να το κάνει;

Αν δηλαδή οι τοπικές κοινωνίες και οι θεσμικοί τους εκπρόσωποι επιθυμούν το Συμβούλιο Διαβούλευσης και ο Περιφερειάρχης όχι, τότε πάει περίπατο η θέληση των τοπικών κοινωνιών.

Εύγε!!!

Δημόσια διαβούλευση του Προγράμματος " Καλλικράτη".

Συνήγορος του Δημότη και Συνήγορος της Επιχείρησης 


Η Δημοκρατία, εκτός από το νεφέλωμα που την περιβάλλει, στο σύγχρονο κόσμο, που έχει βομβαρδιστεί με γνωσιολογικούς νεωτερισμούς, ο υπερσυγκεντρωτισμός εξουσιών σε ένα πρόσωπο κύρους, η αναζήτηση της ατομικιστικής δύναμης που ακυρώνει το συλλογικό Εγώ των Κοινωνιών που συνθέτουν της Τοπική ή Εθνική Κοινωνία, αποθεώνονται στην προτεινόμενη διάταξη.

Αντί η Τοπική Κοινωνία να αναδείξει με όρους που η ίδια θα διαβουλευτεί και θα αποφασίσει, τόσο τον διαμεσολαβητή μεταξύ του «αιρετού» κονκλαβίου της Δημοτικής Αρχής και της ιδίας όσο των μελών της, εκτοπίζεται και της αφαιρείται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της αυτοχειραγώγησης σε Κοινωνία – Δήμο.

Η Τοπική Κοινωνία μεταβάλλεται σε χειραγωγούμενο μέσο άσκησης εξουσίας των τοπικών, πολιτικών και οικονομικών οργανωμένων συμφερόντων, όπου η συναλλαγή της με την, των πάντων Τοπική Αρχή, σκοντάφτει στην «προστασία» της «σοφίας», της «ακεραιότητας» και του «κύρους» του Ενός εκ των κατεχόντων την εξουσία της Τοπικής Αρχής που θα «εκπίπτει» αυτοβούλως των εξουσιών του, μεταβαλλόμενος σε ελέγχων διαμεσολαβητή μεταξύ της εξουσίας που κατέχει και της εξουσίας που ελέγχει.

Δεν μπορώ παρά να σας δώσω τα ειλικρινά μου συγχαρητήρια για τις αντιλήψεις περί Δημοκρατίας και συμμετοχής των πολιτών στην άσκηση εξουσιών δια της Δημοκρατίας, ως «οδού» ή ως «επιχείρημα».


7. Κριτήρια Συνενώσεων για τους Νέους Ισχυρούς Δήμους




1. Δεν γνωρίζω αν αποτελεί την ιδεατή βάση χωροθέτησης των διοικητικών ορίων των νέων ΟΤΑ, τα υιοθετημένα συμπεράσματα του συνεδρίου της ΚΕΔΚΕ του έτους 2007, αλλά νομίζω ότι η χωροθέτηση πρέπει να ξεκινά από την «επανασύσταση» των Νομών και των Περιφερειών στην ανάγκη προσαρμογής της διοικητική τους αυτοτέλειας η οποία συμπίπτει με τα Γεωγραφικά όρια.

Φέρνω ως παράδειγμα τον Νομό Βοιωτίας, όπου ενώ τα γεωγραφικά του όρια βρέχονται από τον Ευβοϊκό και τον Κορινθιακό, τα διοικητικά του όρια που επιφέρουν αρνητική οικονομική ανάπτυξη και υποβάθμιση, περιορίζονται στην πλευρά του Ευβοϊκού υπέρ της Εύβοιας.

Αν πρόκειται να ξεκινήσει μια διαδικασία ριζικής ανατροπής της δομικής συγκρότησης και διοίκησης της χώρας στο επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τότε πρέπει να ξεκινήσει αυτό από μηδενική βάση.

Κατόπιν πρέπει να έχουμε υπόψη την ισομερή κατανομή δικαιωμάτων και προϋποθέσεων ανάπτυξης ( Οικονομικής, περιβαλλοντικής, κοινωνικής, πολιτισμικής) και παροχής δυνατοτήτων που θα υπηρετούν τους κατοίκους των Νομών και της Περιφέρειας αλλά και την ενεργή θετική συμμετοχή των Νομών και των Περιφερειών στην διαμόρφωση του ΑΕΠ.

Η Ανάπτυξη δεν μπορεί να βασίζεται στην «κλοπή» των δυναμικών πηγών ενέργειας Περιφερειών, Νομών ή Δήμων που θεωρούνται αδύναμοι ή επαρκώς δυναμικοί που μπορούν να διαθέτουν πλουτοπαραγωγικούς τομείς τους σε όμορους και μη «επαρκείς δυνατοτήτων» Νομούς ή Δήμους ή Περιφέρειες.

2. Η συγκέντρωση περισσότερων τους ενός Δήμου σε έναν μεγεθυσμένο Δήμο προφανώς έχει να κάνει μόνο με την εξοικονόμηση πόρων από την μείωση των δαπανών και όχι από αυτήν καθ’ αυτήν την ανάγκη αύξησης δυνατοτήτων ανάπτυξης και απασχόλησης.

Το πρόβλημα που διαπιστώνετε είναι η έλλειψη δυνατοτήτων εξυπηρέτησης των πολιτών και η διοικητικές δυνατότητες στην διαχείριση προγραμμάτων ή επενδύσεων.

Το ζήτημα όμως είναι όχι η διοικητική ικανότητα του Δήμου στην διαχείριση και την εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά η ικανότητα δημιουργίας πηγών ανάπτυξης με την ενεργή συμμετοχή των δημοτών σε όλη την διαδικασία ανάπτυξης είτε ως εργαζόμενοι, είτε ως επιχειρηματίες.

Σε αυτήν την προοπτική, η συνένωση των Δήμων πρέπει να πάρει υπόψη της ότι σε κάποιους Νομούς τα «κέντρα» οικονομικής και διοικητικής ενεργητικότητας δεν αποτελούν προνόμιο των Πρωτευουσών των Νομών αλλά επιμερίζονται σε Επαρχιακές διαιρέσεις.

Επομένως ο ρόλος του Μητροπολιτικού Δήμου, δεν μπορεί να περιορίζεται στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, αλλά θα πρέπει να διαχυθεί και σε άλλους Νομούς που έχουν τα χαρακτηριστικά δύο ανταγωνιστικών «περιφερειακών» κέντρων οικονομικής δραστηριότητας ( Επαρχίες) οι οποίες έχουν και κοινωνικά, πολιτιστικά και ιστορικά στοιχεία που τις διαφοροποιούν και εντείνουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό.

Για τον λόγο αυτό θα πρέπει η νέα τάξη πραγμάτων να μην είναι άκαμπτη και να πάρει υπόψη της το γεγονός ότι οι διαιρέσεις ή οι συμπτύξεις δεν πρέπει να δημιουργήσουν συγκρουσιακές καταστάσεις.


3. Δομική Αλλαγή στον Έλεγχο της Διαχείρισης των Οικονομικών των ΟΤΑ: Διαφάνεια




108. Σημαντικός παράγοντας για τη χρηστή διοίκηση και την ουσιαστική τήρηση της νομιμότητας, είναι η διασφάλιση της διαφάνειας και του ελέγχου ως προς την οικονομική διοίκηση και τη δημοσιονομική διαχείριση. Στόχος είναι, σε συνεργασία με την ΚΕΔΚΕ, να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο οικονομικής λειτουργίας το οποίο να διασφαλίζει την οικονομική εξυγίανση των Δήμων και των Νομικών Προσώπων τους αλλά και την οικονομική τους βιωσιμότητα, με έλεγχο των δανειακών τους επιβαρύνσεων.

109. Γι’ αυτούς τους λόγους υπάγονται όλοι οι δήμοι και περιφέρειες στον προληπτικό έλεγχο δαπανών από το Ελεγκτικό Συνέδριο, ενώ εφαρμόζεται σταδιακά και το διπλογραφικό σύστημα σε συνδυασμό με αναλυτική λογιστική. Τα τελευταία εφαρμόζονται και σε όλους τους πρωτοβάθμιους ΟΤΑ (σήμερα, μόνο οι μισοί δήμοι και κοινότητες εφαρμόζουν το διπλογραφικό και μόλις 64 ακολουθούν αναλυτική λογιστική).

ΠΡΟΤΑΣΗ

Τους κανόνες και τον τύπο άσκησης οικονομικής διοίκησης και δημοσιονομικής διαχείρισης βεβαίως μπορεί να αποτελεί ευθύνη του Κράτους και της Κυβέρνησης. Όμως ο έλεγχος της οικονομικής διοίκησης και κυρίως της δημοσιονομικής διαχείρισης, πρέπει να αποτελεί αδιαφιλονίκητο δικαιοδοτικό δικαίωμα των πολιτών, όχι της ΚΕΔΚΕ ή του Κράτους, μέσα από ένα αδιάβλητο σύστημα ελέγχου που εδράζεται σε ένα Ελεγκτικό Σώμα Πολιτών που εκλέγονται για τον σκοπό αυτό ανεξάρτητα της εκλογικής διαδικασίας ανάδειξης Δημοτικής ή Περιφερειακής Αρχής.

Στο επίπεδο της Περιφέρειας , μπορεί να λειτουργεί ένα Ελεγκτικό Όργανο, τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου, το οποίο θα ασκεί οικονομικό και διαχειριστικό έλεγχο των Δήμων και την Περιφέρειας, σε δεύτερο βαθμό.

Η διαφοροποίηση δηλαδή, μεταξύ κεντρικής Κυβέρνησης και Περιφερειακής διακυβέρνησης εστιάζεται στην ανάγκη άσκησης Άμεσης Δημοκρατίας στην περιφέρεια, κάτι που δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να γίνει στο επίπεδο της Κεντρικής Διοίκησης.

Γενικές Διοικήσεις


Αντιλαμβάνομαι ότι το άγχος περί των οικονομικών είναι εκείνο που καθοδηγεί την πολιτική των υπουργών για «μεταρρυθμίσεις» όπως η «αλλαγή» της δομής της διοίκησης του Κράτους.

Όμως οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις δεν διαγράφονται με την αντικατάσταση του ονοματεπωνύμου των μέχρι σήμερα οργανισμών που ασκούν περιφερειακή διοίκηση.

Ούτε με την προσθήκη εξουσιών ή μετακίνηση αρμοδιοτήτων της κεντρικής διοίκησης στην περιφέρεια, η οποίες τηρούνται υπό την αίρεση της κεντρικής διοίκησης.

Αν αυτό συνδυαστεί και με το εκλογικό σύστημα όπως προτείνετε, τότε μιλάμε για μια κατάσταση της περίπου αυτονομίας 13 περιφερειών ή της περίπου περιφέρειας- καντονίου.

Αντιλαμβάνομαι δηλαδή πως η «διοικητική» επαναχάραξη της δομής εξουσιών του κράτους εντάσσεται στην αλλαγή του εκλογικού νόμου των μονοεδρικών εκλογικών περιφερειών.

Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, πράγμα που αποδεικνύεται από τα προτεινόμενα, αυτή η διοικητική διαίρεση πρέπει να υποστηριχτεί και με το δικαίωμα άσκησης τοπικής περιφερειακής οικονομικής πολιτικής, ανάπτυξης, αυτοτέλειας και φόρων.

Όμως η Κεντρική Διοίκηση δεν μπορεί να εξακολουθεί να προΐσταται, παρά μόνο να χαράζει την Γενική Στρατηγική της Ανάπτυξης.

Επομένως οι Γενικές Διοικήσεις πρέπει να στελεχώνονται με την ευθύνη της αιρετής περιφερειακής διοίκησης και να ασκούν διοίκηση σύμφωνα με τις αποφάσεις, τους σχεδιασμούς , τις ανάγκες και την αυτοτέλεια των περιφερειών και όχι ως το μακρύ χέρι του Κράτους στην Περιφέρεια.

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ με αφορμή την απόδοση Ελληνικής Ιθαγένειας στους Μετανάστες. 2

. από Κωνσταντίνου Ευάγγελος - http://vkonstantinou.blogspot.com — 4 Ιανουαρίου 2010 @ 11:47 Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού γίνει ο σχετικός έλεγχος (moderation) από τους υπεύθυνους της δικτυακής διαβούλευσης, περισσότερα..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Ανεξάρτητα των προθέσεων της Κυβέρνησης για την απόδοση Ελληνικής ιθαγένειας στους αλλοδαπούς που διαμένουν μόνιμα στην χώρα μας, εκείνο που αποκαλύπτει τις υποκρύπτουσες σκοπιμότητες είναι το γεγονός, της ανεδαφικότητας του χαρακτηρισμού «νόμιμος μετανάστης», της ιδιότητας δηλαδή που έχει ο αλλοδαπός ή που του αποδίδεται κατά την προσέλευση του στην χώρα μας.


Να θυμίσω στους κυβερνώντες εραστές της εξουσίας, ότι κατά την περίοδο που ο διωγμός των Ελλήνων στην μετανάστευση, δεν έγινε άναρχα, αν και φαινόμενα λαθραίας μετανάστευσης υπήρξαν σε διάφορες περιοχές της γης από Έλληνες μετανάστες, εντούτοις η μετανάστευση καθοριζόταν με κανόνες που είχαν επιβάλλει οι χώρες υποδοχής προς τις χώρες έκδοσης.

Σήμερα που τέτοιο καθεστώς δεν υπάρχει, επειδή δεν εξυπηρέτησε τους στόχους των συμφερόντων – δηλαδή την βίαιη ανατροπή ενός πολιτισμού βεβαιότητας και Κοινωνικού Κράτους, όπως οικοδομήθηκε μεταπολεμικά – η μετανάστευση αποτελεί φόβητρο από την μια και επιθυμία ή πρόσταγμα ικανοποίησης επιδιώξεων των ισχυρών οικονομιών σε βάρος των εξαρτημένων και υπανάπτυκτων.

Αφού λοιπόν κανένας μετανάστης δεν εισήλθε στην χώρα μας ως αποτέλεσμα διακρατικής συμφωνίας βοήθειας και ανάπτυξης, αφού λοιπόν η αθρόα εισαγωγή έγινε μετ’ επαίνων αλλά και με στόχο να χτυπηθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων, να μειωθούν οι αντοχές τους, να σπρωχτούν στην μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, να αντιστοιχηθούν οι εργασιακές τους σχέσεις με το καθεστώς εργασιακών σχέσεων που κατηγοριοποιηθήκαν οι μετανάστες, διαπιστώσατε έντρομοι ότι ενώ οι Επιχειρήσεις και οι Επιχειρηματίες ωφεληθήκαν στο έπακρο, ενώ δημιουργήσατε ένα νέο καθεστώς φαυλότητας, η οικονομία της χώρας έχασε σημαντικό παραγόμενο πλούτο.

Από την άλλη, βέβαιοι ότι η οικονομική σας πολιτική, της παλινδρόμησης μεταξύ των νεοφιλελεύθερων δοξασιών της ηγεμονεύουσας την Ευρωπαϊκή Ένωση και των «Σοσιαλδημοκρατικών» εκσυγχρονιστικών νουθεσιών, θα έχει δυσμενή αποτελέσματα και πολύ γρήγορα θα χάσετε το θετικό πρόσημο στους υποστηρικτές – ψηφοφόρους σας, σκέπτεστε να αντικαταστήσετε το χαμένο ποσοστό αποδοχής και εμπιστοσύνης με τον αριθμό των μεταναστών που πρόκειται να τους «υποδεχτείτε» ως Νεοέλληνες ιθαγενείς!

Είναι φανερό όμως, ότι η αναφορά σας στο «νόμιμος μετανάστης» σε αντιδιαστολή με την πραγματικότητα όπως την περιέγραψα παραπάνω, δηλαδή ότι κανείς εκ των μεταναστών, πλην όσων ζήτησαν πολιτικό άσυλο, δεν έχουν νομιμοποιητικά πιστοποιητικά εισόδου στην χώρα, δημιουργεί βάσιμες υποψίες ότι δεν ενδιαφέρεστε για την απόδοση Ελληνικής ιθαγένειας στου μακροχρόνια διαμένοντες στην Ελλάδα, αλλά στο να εμπλέξετε τους μετανάστες σε μια διαδικασία προσμονής της απόκτησης ιθαγένειας, αντίστοιχης εκείνης της «νομιμοποίησης» τους.

Γιατί αν είχατε καλές προθέσεις, τότε δεν θα βάζατε τον όρο «νόμιμος εισαχθείς στην χώρα».

Θα βάζατε σαν προϋπόθεση μόνο τον χρονικό ορίζοντα της πενταετίας, που κάποιος μένει μόνιμα και εργάζεται στην Ελλάδα, ανεξάρτητα αν κατοικεί μόνος ή με την οικογένεια του, ή έχει δημιουργήσει στο χρονικό διάστημα αυτό, οικογένεια.

Αν ήσασταν ολίγον πονηροί, θα προστρέχατε στην χωρίς όρους απόδοση της Ελληνικής ιθαγένειας, αφού στα πλαίσια της ελεύθερης διακίνησης των εργαζομένων εντός της Ε.Ε., οι περισσότεροι εκ των μεταναστών θα μετακινιόντουσαν σε χώρες με ισχυρότερη οικονομία από την δική μας, όπως Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία κλπ.

Έτσι οι Ευρωπαίοι «συνέταιροι» θα αναλάμβαναν και την ευθύνη όχι μόνο να χρηματοδοτήσουν την χώρα για το οικονομικό κόστος που δημιουργεί η αθρόα προσέλευση μεταναστών, αλλά και θα περιφρουρούσαν και θα αναγνώριζαν τα «σύνορα» της Ε.Ε. στο Αιγαίο.

Πρώτον, αν θέλετε πραγματικά να αποδώσετε την Ελληνική ιθαγένεια με ανθρωπιστικούς όρους και όρους δικαιοσύνης, τότε καταργήστε τον Νόμο 3284/2004 και δημιουργήστε έναν καινούργιο στην βάση της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης και του σεβασμού στην ανθρώπινη οντότητα, που η κατοχή της δεν αποτελεί προνόμιο μόνο των Ελλήνων άλλα όλων, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, θρησκείας και τόπου γέννησης.

Δεύτερο, δεν αποτελεί η Ελληνική ιθαγένεια απόδοση ή πρόσημο ανωτερότητας που θα πρέπει να υποταχθεί ο άμοιρος μετανάστης ώστε να του αναγνωριστεί το δικαίωμα να του συμπεριφέρνονται ως ανθρώπου και να του αναγνωρίσουν δικαιώματα.

Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να τους αποδώσετε τα «οφειλόμενα» μιας και τους χρησιμοποιήσατε για φθηνή πρώτη ύλη στην αποδιοργάνωση και στην απορρύθμιση των κοινωνιών και των εργασιακών σχέσεων και να τους νομιμοποιήσετε.

Να τους αποδεχτείτε ως νόμιμα εισαχθέντες στην χώρα.

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ με αφορμή την απόδοση Ελληνικής Ιθαγένειας στους Μετανάστες.

Εξακολουθούν να υφίστανται εθνικιστικές αγκυλώσεις στο άρθρο 5, ( Ν 3284/2004) αφού τα ισχύοντα σε αυτό δεν εφαρμόζονται επί των Ελλήνων και Ελληνίδων αυτοχθόνων , δεν τους στερούνται δηλαδή τα δικαιώματα που απορρέουν από την ιθαγένεια, όμως εφαρμόζονται στην απόκτηση ιθαγένειας από τους μετανάστες αιτούντες την. Μακρύς ο κατάλογος "αγιοσύνης" του άρθρου 5 για να αποκτήσει ένας αλλοδαπός την Ελληνική ιθαγένεια !!!

Αν σας ξενίζει ο όρος «εθνικιστικές αγκυλώσεις» ας τι αντικαταστήσουμε με τον όρο «φεουδαλικές αγκυλώσεις» οι οποίες ενισχύονται από τις έντονες αντιφάσεις που προκαλεί η «ανάπτυξη της εξάρτησης» όχι μόνο στο επίπεδο της οικονομίας αλλά και στο επίπεδο της πολιτικής και των προτύπων.


Τα πολιτικά πρότυπα των μητροπολιτικών χωρών επιδρούν στις χώρες εξάρτησης ανακατεύοντας τα εθνικιστικά κατάλοιπα της αυτοσυντήρησης με την τρομολαγνεία που δημιουργείται στο εσωτερικό τους και ενισχύεται στις μητροπολιτικές οικονομίες ο φόβος απώλειας των «εθνικών» τους χαρακτηριστικών και ο περιορισμός της παντοδυναμίας τους, στην άσκηση εκφοβισμού και εξαναγκασμού των Τρίτων ή των υπανάπτυκτων χωρών απο τον κίνδυνο της αλλοτρίωσης των σταθερών που τις συνθέτουν.
Ο Χίτλερ και η εθνικιστική Γερμανία φοβόντουσαν το Εβραϊκό στοιχείο που θα υπέτασσε και θα κατέπνιγε το Γερμανικό Έθνος. Σήμερα φοβούνται την εξάπλωση του Μουσουλμανισμού και τα δικαιώματα των μεταναστών. .
Ο Βρετανικός εθνικισμός για τα δικαιώματα και την ισότητα των αποικιοκρατουμένων ως «ομότιμων» της αντίστοιχης με την Βρετανική ανωτερότητα, Άριας φυλής, λειτουργεί ως προγεφύρωμα στην αιτιότητα της κατάργησης των κοινωνικό- εδαφικών περιορισμών, κάτι που δεν «υφίσταται» αλλά πρωτίστως υφίσταται ως εξαναγκασμός, στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον Λαών τους.

Πρόσφατα αντιμετωπίσαμε με ανάμικτα συναισθήματα το αποτέλεσμα του Ελβετικού δημοψηφίσματος για τους μιναρέδες. Αντίστοιχα στην χώρα μας βαστάει πολύ η «κολόνια» για την δημιουργία χώρων λατρείας στους Μουσουλμάνους Έλληνες ή Αλλοδαπούς πολίτες.

Δεν μας έχει ανησυχήσει το γεγονός της απεμπόλησης των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων που τους επέβαλε η πολιτική Σημίτη με την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ και την απάρνηση του Εθνικού μας Νομίσματος, άρα και την απαλλοτρίωση της Εθνικής Οικονομίας από την μητροπολιτική ιμπεριαλιστική ελίτ, μας ανησυχεί μην χάσουμε τα κουρέλια μας.



Δεν μας ανησυχεί που ο πολιτισμός μας έχει ενταφιαστεί από τα ευτελή υποκατάστατα του ιμπεριαλιστικού επεκτατισμού και της εντεινόμενης εξάρτηση στην υπανάπτυξη, μας ανησυχεί μήπως χάσουμε την πολιτιστική μας ταυτότητα αν αποδώσουμε την Ελληνική ιθαγένεια στου μετανάστες.


Δεν μας ανησυχεί η εντεινόμενη από-εθνικοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και εδαφών της χώρας μας ως κίνητρο μιας υποτιθεμένης ανάπτυξης που διεμβολίζει όλες τις κοινωνικές – οικονομικές σχέσεις και την αυθεντικότητα της Ελληνικής συνείδησης, αλλά μας φοβίζει η «ενδεχόμενη» ισότητα μας με τα αλλοδαπά στοιχεία που πρόκειται να Ελληνοποιηθούν.

…….. αυτήν την υποκρισία να μην είχαμε και τι στον κόσμο!!!

Η ..... ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ. Νο 2

. από Κωνσταντίνου Ευάγγελος - http://vkonstantinou.blogspot.com — 30 Δεκεμβρίου 2009 @ 09:15 Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού γίνει ο σχετικός έλεγχος (moderation) από τους υπεύθυνους της δικτυακής διαβούλευσης, περισσότερα..

---------------------------------------------------------------------------------------------------------




Κάθε κυβέρνηση, προσπάθησε να εφεύρει ένα σύνολο μέτρων, έξυπνων μέτρων που εμπεριείχε μεγάλη δόση πονηριάς, ώστε να ανακαλύψουν και να «συλλάβουν» την φοροδιαφυγή. Όμως ο φοροδιαφυγή ως πονηρότερη και εξυπνότερη απέδειξε τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα, τα οποία προσπαθείτε να τα φορτώσετε στον αριθμό των απασχολουμένων στην δημόσια διοίκηση και στα εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων.



Στις δεκαετίες του 60 και 70 το Κράτος εν πολλοίς βάσιζε την όποια ανάπτυξη του και την «ευημερία» του στους άδηλους πόρους και στην ναυτιλία.

Στους άδηλους πόρους την συντριπτική συμμετοχή στην διαμόρφωσή τους, είχαν τα εμβάσματα του εξωτερικού των Ελλήνων μεταναστών.



Το τέλος αυτής της διαδικασίας εισροών συναλλάγματος, αντικατέστησε το εσωτερικό μαύρο χρήμα και η άνθιση της παραοικονομίας.

Το κράτος βοήθησε την δημιουργία κλίματος προστατευμένης παραοικονομίας, αρκεί να σκεφτεί κανείς πως πριν ακόμα μια 20ετία, στις επιχειρήσεις ζητιόταν μόνο φορολογική ενημερότητα στις συναλλαγές τους με το Δημόσιο, κάνοντας τα στραβά μάτια στην εισφοροδιαφυγή της κοινωνικής ασφάλισης.



Ακόμα πιο πρόσφατα το μέτρο της προσωποκράτησης και της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα, για εισφοροδιαφυγή ακυρώθηκε, με αποτέλεσμα όλα τα μέτρα εξαναγκασμού για την είσπραξη εισφορών κυρίως από το ΙΚΑ, να καταλήξουν στον κάλαθο των αχρήστων.

Αν σε αυτό κανείς προσθέσει τα μέτρα απαλλαγών και διευκολύνσεων καθώς και μέτρα ανάληψης επιχειρηματικών υποχρεώσεων από το Κράτος έναντι των υποχρεωτικών εισφορών, μπορεί να διαπιστώσει και τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και την αφαίμαξη των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Οργανισμών, αφού το κράτος ποτέ δεν εξυπηρέτησε τις υποχρεώσεις του προς τα ασφαλιστικά ταμεία και οργανισμούς.



1.                     Έχω ξαναπεί σε δημοσιεύσεις του μπλογκ μου, Πολιτικοί Διάλογοι, και έχω κοινοποιήσει στο κυβερνών κόμμα την άποψη ότι, όπως ο μισθωτός φορολογείται στην πηγή απόκτησης εισοδήματος, αντίστοιχα πρέπει η επιχείρηση έτσι να φορολογείται ανά μονάδα προϊόντος στην πηγή παραγωγής του, και πρέπει να προκαταβάλλεται ο ΦΠΑ για κάθε προϊόν που εξάγεται στην αγορά ως εμπόρευμα.

Επιπλέον να ξεκαθαρίσουμε ότι η προστιθέμενη αξία του προϊόντος στην μετατροπή του σε εμπόρευμα, ανήκει κατά το πλείστον στους συντελεστές παραγωγής του και όχι στο Κράτος.

Επομένως ο ΦΠΑ πρέπει κατά ένα σημαντικό ποσοστό, να χρηματοδοτήσει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ως ανταπόδοση στην διαμόρφωσή του από τους εργαζόμενους – παραγωγούς, κατά ένα άλλο μέρος να επιστρέψει στην επιχείρηση ως επενδυτικό κεφάλαιο και κατά το τρίτο μέρος να εισπραχτεί από το Κράτος ως μέσο αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους.

Αν λοιπόν αναμορφωθεί η οικονομία κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε βεβαίως έχουμε ως μισθωτοί το κίνητρο για απαίτηση έκδοσης αποδείξεων και έχουμε λόγο να επέμβουμε στην απόδοση του ΦΠΑ.



2                        Μέχρι σήμερα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ έχουν ζητήσει την αύξηση του αφορολόγητου μέσα από την τιμαριθμική αναλογική αναπροσαρμογή.

Αντί να αυξήσετε το αφορολόγητο, ερχόσαστε και θέλετε να το μειώσετε και να βάλετε τα μισθωτά υποζύγια στην βάσανο να αποδείξουν ότι τα όρια της φτώχειας βρίσκονται κάτω από το μέχρις σήμερα αφορολόγητο.

Προσπαθείτε δηλαδή να επαναπροσδιορίσετε όχι με αντικειμενικά κριτήρια το όριο της φτώχειας που είναι ισοδύναμο με το αφορολόγητο, αλλά με εισπρακτικά υποκειμενικά στοιχεία, καθιστώντας τους μισθωτούς …. πλουσίους.

Ας γίνουμε σοβαροί και ας αφήσουμε στην άκρη τους νεοφιλελευθέρους υπαινιγμούς και πειραματισμούς.

Το αφορολόγητο των 12 χιλ. ευρώ πρέπει να παραμείνει ως σταθερά για όλους τους μισθωτούς.

Να νομοθετήσετε την κλιμακωτή του αύξηση, στις 18 χιλ. ευρώ, που θα διαμορφώνεται με κάθε δαπάνη που θα προσκομίζεται, λαμβάνοντας υπόψη ότι όλες οι δαπάνες πέραν μιας τεκμαρτής δαπάνης διαβίωσης, η οποία βεβαιώνεται βάση της οικογενειακής κατάστασης του φορολογουμένου, προσδιορίζουν το κέρδος μεταξύ του αφορολόγητου των 12 χιλ. ευρώ και των 18 χιλ. ευρώ.

Δεν μπορεί να υπάρξουν εξαιρέσεις στις δηλώσεις δαπανών.

Από την στιγμή που δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στην φορολόγηση εισοδημάτων, δεν επιτρέπεται να δημιουργείτε καθεστώς εξαιρέσεων στις δαπάνες που λαμβάνονται υπόψη για την διαμόρφωση του αφορολόγητου.

Η ..... ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ

. από Κωνσταντίνου Ευάγγελος - http://vkonstantinou.blogspot.com — 29 Δεκεμβρίου 2009 @ 09:10 Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού γίνει ο σχετικός έλεγχος (moderation) από τους υπεύθυνους της δικτυακής διαβούλευσης, περισσότερα..

Κατ’ αρχή ο διάλογος, η διαβουλευτική διαδικασία με στόχο το φορολογικό σχέδιο Νόμου, είναι αποπροσανατολιστικός αλλά και δημιουργεί ανατροπή του θεσμοθετημένου διαλόγου των θεσμικών εκπροσώπων των επιμέρους κοινωνιών.

Είτε το θέλουμε είτε όχι το πολιτικό μας σύστημα είναι η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Αν υπάρχει πρόβλημα – που υπάρχει- αντιπροσωπευτικότητας, η διαβουλευτική διαδικασία που έχει εγκαινιαστεί από την κυβέρνηση, δεν απαντά στα ζητήματα αντιπροσωπευτικότητας αλλά χρησιμοποιεί το πρόβλημα προς εξαπάτηση του Λαού και ενίσχυση της αμφισβήτησης θεσμών και δομών, χωρίς να βάζουν τα ζητήματα στρατηγικής, αντιπροσωπευτικότητας, θεσμών, συμμετοχής, δημοκρατίας, αξιοπιστίας της Κυβέρνησης σε σχέση με τις προγραμματικές δηλώσεις και άλλα εξ ίσου σημαντικά, από την πόρτα αλλά από το φεγγίτη.


Το φορολογικό σύστημα αποτελεί διαχρονικά το απαύγασμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που η χώρα μας έχεις αποδεχτεί στα πλαίσια της διατήρησης των βασικών σταθερών υπανάπτυξης, όπως αυτές έχουν σχεδιαστεί και όπως έχουν κατηγοριοποιήσει την Ελλάδα στο διεθνές καταμερισμό ανάπτυξης και την συμμετοχή της σ’ αυτήν.


Όλοι οι δείκτες υπανάπτυξης έχουν επιδεινωθεί, η αποβιομηχάνιση και η μετατροπή της οικονομίας της χώρας, σε χώρα διακίνησης, καταναλωτισμού και υπηρεσιών, υποτάσσει την οικονομία στις ανάγκες και στα αδιέξοδα των οικονομικών συμφερόντων των ισχυρών οικονομιών και από την άλλη επιδεινώνει τις κοινωνικές κατηγοριοποιήσεις που συνθέτουν την εθνική οικονομία.

Η αποεθνικοποίηση των δυναμικών πηγών παραγωγής κεφαλαίου, δεν επιτρέπουν στην Ελληνική οικονομία ούτε να διαχειριστεί το εξωτερικό χρέος, ούτε να μειώνει το δημοσιονομικό έλλειμμα, ούτε να δημιουργεί ανάπτυξη.

Η απορρύθμιση των οικονομικών και των κοινωνικών σχέσεων παραγωγής, ο νεοφιλελευθερισμός, που αποτελεί και το εναρκτήριο λάκτισμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης δεν αποτελεί μοναδική επιλογή της Δεξιάς αλλά και των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.

Με την απορρύθμιση και την κρίση που διαιωνίζεται προς χάρη της απορρύθμισης, τα οικονομικά συστήματα το μόνο που μπορούν να καταγράψουν στο ενεργητικό τους, είναι μια συνεχή επιδείνωση και μια συνεχή ανατροπή ακόμη και της υπόστασής τους.

Επομένως το φορολογικό ζητούμενο κινείται μέσα στην ίδια διαδρομή, με την ίδια λογική και με τα ίδια αδιέξοδα.

Σ’ αυτήν την πορεία πραγμάτων το φορολογικό εδράζεται στην αρχή της πλήρους ανατροπής χωρίς να λαμβάνει υπόψη του την πραγματικότητα ούτε και τους εξωτερικούς παράγοντες που ευθύνονται για την πραγματικότητα αυτή.

Ποιος ο λόγος συμμετοχής σε έναν τέτοιο διάλογο, όταν μάλιστα χρησιμοποιείται μόνο και μόνο για την ενοχοποίηση του ίδιου του Λαού και την συμμετοχή του στο έγκλημα σε βάρος της οικονομίας και της ανάπτυξης.

Όλη η διαδικασία είναι απάτη σε εξέλιξη.

Αφού πρώτα θα μειώσετε το αφορολόγητο, στην συνέχεια όσοι καλύψουν την διαφορά για να ξαναποκτήσουν το αφορολόγητο των 12 χιλ. ευρώ, θα κλιθούν να αποδείξουν που βρήκαν τα λεφτά, που βρήκαν τα εισοδήματα για να καταναλώσουν 6 χιλ. ευρώ.

Ακριβώς όπως έγινε και με τα αυτοκίνητα όταν πάρθηκαν τα δήθεν μέτρα υπέρ της κίνησης της αγοράς, από την Κυβέρνηση Καραμανλή.

Καλά λοιπόν, να ρωτήσω και εγώ, από όσους μέχρι σήμερα συμμετέχουν στον … διάλογο, ένας δεν έχει εν λειτουργία εγκέφαλο; Όλοι τον έχουν παρακάρει;