Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

ΠΩΣ ΗΜΟΥΝ

ΠΩΣ ΕΓΙΝΑ

και .... ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ

ΚΑΙ ΠΟΥΣΑΙ ΑΚΟΜΑ !!!!!!

Δημοσιεύω την Ανακοίνωση του τομέα ενημέρωσης του ΠΑΣΟΚ και περιμένω τα σχόλια σας.

Λήψη του αρχικού συνημμένου αρχείου
ΤΟΜΕΑΣ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ Μ.Μ.Ε.
ΑΘΗΝΑ, 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2008
ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ
ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΠΑΝΤΟΥ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ. ΠΡΩΤΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!
1. Το ΠΑΣΟΚ, προχώρησε χθες, σε μια πολύ συγκεκριμένη αποκάλυψη-καταγγελία, την οποία συνόδευσε με αδιάψευστο οπτικοαουστικό υλικό, για νοθεία στην τελική ψηφοφορία για την Αναθεώρηση του Συντάγματος. Δύο είναι τα βασικά συμπεράσματα:
Η αυθαιρεσία του καθεστώτος Καραμανλή δεν γνωρίζει όρια. Παντού, στην οικονομία, στη δικαιοσύνη ακόμη και στους θεσμούς, τοποθετούν το στενό κομματικό συμφέρον και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων που τους στηρίζουν, πάνω από όλα. Καμία προστασία, κανένας σεβασμός, καμία αξιοπρέπεια για τον πολίτη.
Αυτή δεν είναι εικόνα Δημοκρατίας που μας αξίζει, δεν αντιπροσωπεύει τον Έλληνα πολίτη αυτή η κατάντια. Δεν πάει άλλο.
2. Η απίστευτη λαθροχειρία που αποκάλυψε το ΠΑΣΟΚ, ξεπέρασε το έπος της νοθείας που επιχείρησε πάλι η ΝΔ τον Φεβρουάριο του 2007, στη ψηφοφορία για το άρθρο 24 (προστασία των δασών) στην Επιτροπή Αναθεώρησης της Βουλής. Ήταν τότε που ο γραμματέας της Κ.Ο. της ΝΔ, Α. Σταύρου, πέρασε από την αίθουσα που γινόταν η ψηφοφορία και επί τη ευκαιρία ψήφισε και αυτός…Δικαιωθήκαμε για την επιλογή μας να μην αποτελέσουμε τμήμα μίας μικροκομματικής φαρσοκωμωδίας της κυβέρνησης Καραμανλή.
3. Η ΝΔ αντέδρασε στις αποκαλύψεις του ΠΑΣΟΚ χωρίς να πει τίποτα για την ταμπακέρα. Για αυτά που παρακολούθησε εμβρόντητος ο πολίτης να συμβαίνουν στην κορυφαία κοινοβουλευτική διαδικασία. Αυτά που είδαμε όλοι μας. Και ρωτά κάθε πολίτης:
Τι δουλειά είχαν ο Γραμματέας και η αναπληρώτρια Γραμματέας της Κ.Ο. της ΝΔ να ανακατευτούν σε μία διαδικασία, στην οποία σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής δεν είχαν κανένα ρόλο;
Γιατί, αν υπήρχαν «λάθος συμπληρωμένα ψηφοδέλτια», δεν καλούνταν ο βουλευτής επί τόπου να το διορθώσει, όπως προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής, αλλά παρενέβησαν άλλοι άσχετοι;
Και τέλος, τι αντάλλασαν κρυφά οι πρωταγωνιστές τις υπόθεσης; Τι τσαλάκωναν; Τι έβαζε στην τσέπη του ο ψηφολέκτης βουλευτής της ΝΔ, αν όχι ψηφοδέλτια; Και πώς ακριβώς συνάδουν όλα αυτά τα απίστευτα με την κοινοβουλευτική διαδικασία;
Η «ΜΟΥΓΓΑ» ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ!!
1. Σειρά δημοσιευμάτων στον σημερινό τύπο, φέρουν τον υφυπουργό Ανάπτυξης κ. Βλάχο να λέει στους επιχειρηματίες σχολικών ειδών, οι τιμές των οποίων έχουν εκτοξευτεί στα ύψη να πιέσουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ώστε να μην «παίζουν» στις ειδήσεις τους το θέμα των αυξήσεων. Συγκεκριμένα ο κ. υφυπουργός φέρεται να είπε: «Δίνετε μυθικά ποσά σε διαφήμιση στα κανάλια. Πρέπει λοιπόν να πιέσετε τους ομολόγους σας στα κανάλια να μην παίζουν το θέμα των αυξήσεων!»
2. Ο κ. υφυπουργός με λίγα λόγια θεωρεί ότι το πρόβλημα θα λυθεί δια της εξαφάνισης του από τα δελτία ειδήσεων. Δεν μας εκπλήσσει η λογική του κ. Βλάχου. Είναι η λογική Καραμανλή. Πρόβλημα δεν είναι αυτά που κάνουν δύσκολη τη ζωή του πολίτη, όπως η ακρίβεια και ιδιαίτερα αυτή την εποχή τα απλησίαστα σχολικά είδη. Δεν τους ενδιαφέρει ο πολίτης και τα προβλήματα του. Πρόβλημα είναι ό,τι χαλάει την εικόνα της κυβέρνησης. Γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι μόνο η εικόνα τους και τίποτα άλλο.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΤΩΝ
1. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. κατέστησε τους κατοίκους των νησιών μας νησιώτες και τη χώρα ομήρους επιχειρηματικών συμφερόντων, των λίγων, των εκλεκτών και των «ημετέρων». Η κυβέρνηση Καραμανλή αποδείχθηκε και εδώ πλήρως αναξιόπιστη. Χόρτασε τους νησιώτες με υποσχέσεις:
Θυμούνται οι νησιώτες την εξαγγελία για δωρεάν μετακίνηση στους κατοίκους των μικρών νησιών με τα υδροπλάνα. Οι νησιώτες ακόμα τα περιμένουν…
Ενώ διογκώνονται τα κονδύλια για τις επιδοτήσεις άγονων γραμμών, οι νησιώτες βιώνουν όλο και περισσότερο το αίσθημα της απομόνωσης, του κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού τα τελευταία 5 χρόνια. Οι μόνοι που χαίρονται είναι οι εφοπλιστές-φίλοι της ΝΔ.
2. Το ΠΑΣΟΚ, ως δύναμη ευθύνης για τον πολίτη, προτείνει:
Πρώτον, άμεση επανίδρυση της Ανεξάρτητης Ρυθμιστικής Αρχής Θαλάσσιων Ενδομεταφορών για τον συστηματικό έλεγχο των ακτοπλοϊκών υπηρεσιών και την προστασία του πολίτη κατά των εναρμονισμένων πρακτικών.
Δεύτερον, κατάρτιση αξιόπιστου μοντέλου παρακολούθησης των τιμών των εισιτηρίων, έτσι ώστε να είναι εφικτή, όπου χρειάζεται, μία υπεύθυνη παρέμβαση της Πολιτείας.
Τρίτον, επιδότηση του εισιτηρίου για τους μόνιμους κατοίκους των νησιών.
Τέταρτον, επαναπροσδιορισμό του δικτύου ακτοπλοϊκών συνδέσεων, μετά από δημόσιο διάλογο και διαβούλευση, με ισχυρή συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Πέμπτον, κατάρτιση επιχειρησιακού σχεδίου για την υποστήριξη των γραμμών δημοσίου συμφέροντος, το οποίο θα περιλαμβάνει το δίκτυο δρομολογίων, τους κατάλληλους τύπους πλοίων, τους τεχνικούς και οικονομικούς όρους για τη διενέργεια των δημόσιων διαγωνισμών, τις αναγκαίες παρεμβάσεις αναβάθμισης των λιμενικών υποδομών και τους τρόπους χρηματοδότησης.
Έκτον, διαμόρφωση κατάλληλου επιχειρηματικού κλίματος, που θα ευνοήσει νέες επενδύσεις για την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό του στόλου και θα παρέχει ειδικά μέτρα στήριξης σε μικρά εταιρικά σχήματα που εδρεύουν στα νησιά και δημιουργούν θέσεις εργασίας.
ΓΡΑΦΕΤΑΙ Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΜΙΑΣ ΘΛΙΒΕΡΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ…
1. Η κυβέρνηση γράφει τον επίλογο των έργων και των ημερών της, φορτώνοντας φόρους τους πολίτες. Είναι ξεκάθαρο ότι έχουν χάσει τελείως την μπάλα. Ότι έχουν εξαντλήσει τα λιγοστά αποθέματα αξιοπιστίας που διέθεταν. Τίποτα δεν μπορεί να περιμένει ο πολίτης από αυτούς. Μόνο φόρους και ακόμη χειρότερες μέρες:
Αντί να κυνηγήσουν την πραγματική φοροδιαφυγή, εξαπολύουν φοροεπιδρομή επί δικαίων και εκατοντάδων χιλιάδων αδίκων.
Αντί να φορολογήσουν τα μεγαλοστελέχη 200 επιχειρήσεων στα οποία χαρίζουν 1 δις ευρώ το χρόνο, αντί να υποχρεώσουν τις φαρμακοβιομηχανίες να επιστρέψουν πάνω από 200 εκ. ευρώ που χρωστούν στα ασφαλιστικά ταμεία, αντί να ζητήσουν συγνώμη που αποποινικοποίησαν τη χρήση πλαστών στοιχείων από τις επιχειρήσεις και επέτρεψαν με νόμο τον επαναπατρισμό από το εξωτερικό χρήματος από παράνομες δραστηριότητες, επιτίθενται στη γενιά των 700 ευρώ, στον νέο δικηγόρο, μηχανικό, στον ελεύθερο επαγγελματία και συνθλίβουν το μικρομεσαίο επιχειρηματία.
2. Ο πρωθυπουργός, αφού άφησε για μία ακόμη φορά τον Υπουργό Οικονομίας «να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά», ετοιμάζεται να παίξει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το ρόλο του «χρήσιμου και όχι ευχάριστου», πρωθυπουργού, που «είναι αποφασισμένος να τα βάλει με τις συντεχνίες». Συντεχνία και η γενιά των 700 ευρώ…Στην πραγματικότητα, ο κ. Καραμανλής θα εκφωνήσει στην ΔΕΘ τον επικήδειο μιας κυβέρνησης που έκανε τους Έλληνες πιο φτωχούς, πιο απαισιόδοξους, μιας κυβέρνησης που μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα χαμηλών προσδοκιών.
3. Είναι και πάλι η ώρα του ΠΑΣΟΚ. 34 χρόνια μετά την ίδρυση μας, οφείλουμε να ανταποκριθούμε στη νέα ιστορική μας υποχρέωση. Να δώσουμε και πάλι ελπίδα στους πολίτες. Το ΠΑΣΟΚ είναι και πάλι εδώ. Έτοιμο να εγγυηθεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με τους πολίτες. Για τον πολίτη που θέλει και μπορεί. Για την Ελλάδα που ξέρει να διεκδικεί και να κερδίζει. Τα βήματα προς τα πίσω τέλειωσαν. Είναι η ώρα για μια νέα πορεία προς τα εμπρός. Για το ΠΑΣΟΚ, για την Ελλάδα, για την Ελληνίδα και τον Έλληνα.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙς ΤΕΛΕΥΤΑΙΕς ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙς

Η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο κάτι πολύ φυσιολογικό για μια πορεία διεστραμμένης οικονομολαγνείας που βασίσθηκε στην ανεξέλεγκτη υποταγή της στα οικονομικά συμφέροντα με την προσδοκία μιας ανάπτυξης που θα εξυπηρετούσε το δικό της όραμα.Πιθανόν οι διεθνής οικονομικές πολιτικές χρηματιστηριακών τιμών και εμπορίου να επιδείνωσαν τις τοπικές πολιτικές οικονομικής ανάπτυξης, αλλά οι δυνατότητες των μικρών χωρών που δημιουργούν πολιτικές ανάπτυξης περιορίζονται σημαντικά όταν με μεγάλη αφέλεια πασχίζουν να "σωθούν" εντασσόμενες σε Διεθνής Οικονομικούς Οργανισμούς .Όταν η Ελλάδα μπήκε στην ΕΟΚ, υπόγραψε μυστικό μνημόνιο αναδιάρθρωση της οικονομικής της βάσης με την καταστροφή του εθνικού στρατηγικού της κορμού, που πάνω του βασιζόταν η οικονομική της θέση στο παγκόσμιο καταμερισμό κεφαλαιακής ανάπτυξης.
Η καταστροφή με επιδοτήσεις των πρωτογενών κεφαλαίων που τροφοδοτούσαν την Ελληνική βιομηχανία και το σπρώξιμο της στην εξάρτηση από τις εισαγόμενες πρώτες ύλες, θεωρήθηκε μια σύγχρονη μορφή ανάπτυξης που απεμπλοκάριζε την Ελλάδα από τα δεσμά μιας φτωχής Αγροτο-οικονομικής χώρας και την ενέτασσε στις αναπτυγμένες βιομηχανικές της σύγχρονης Δύσης.
Όταν η χώρα με Πρωθυπουργό τον Σημίτη έμπαινε στην ΟΝΕ και άλλαζε το εθνικό της νόμισμα με το Ευρώ, πάλι το παραμύθι της ισχυρής οικονομίας παίχτηκε από όλους που είχαν την δυνατότητα να επηρεάζουν τους κατά συνήθεια πλέον, αφελής Έλληνες Πολίτες – ψηφοφόρους.
Την περίοδο εκείνη το Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ εκπόνησε μια μελέτη σχετικά με τα δήθεν οφέλη για τους εργαζόμενους και την οικονομία που έτυχε της αποδοκιμασίας και του ενταφιασμού της από την ηγεσία της Γενικής Συνομοσπονδίας.
Η τότε ηγεσία της ΓΣΕΕ στήριζε και την ένταξη στην ΟΝΕ και την Χρηματιστηριακή ανάπτυξη.
Ο νέος Νταβελισμός που εμφανιζόταν ως μέσο ανάπτυξης της κερδοφορίας των επιχειρήσεων αλλά και η δημιουργία μιας νέας εισοδηματικής παρασιτικής τάξης των τζογαδόρων του Χρηματιστηρίου, προοιώνιζε το είδος και τον τύπο ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας.
Αυτόν τον Νταβελισμό υιοθέτησε και ως ανερχόμενη πολιτική εξουσιαστική δύναμη μιας βέβαιης επικράτησης στην κυβερνητική εξουσία, το κόμμα της Ν. Δημοκρατίας.
Ο Νταβελισμός αυτός επί Ν. Δημοκρατίας πήρε το όνομα του Ελεύθερου ανταγωνισμού και τις ανεξέλεγκτης διαμόρφωσης των τιμών. Υποστηρίχτηκε αυτός ο Νταβελισμός με την προσδοκία ότι θα δημιουργούσε ένα ασφαλές περιβάλλον για την παραμονή του Καραμανλή στον Πρωθυπουργικό Θώκο από την μια και την δημιουργία μια νέας επιχειρηματικής τάξης υπηρεσιών και εμπορίου που θα στήριζε την πολιτική ανάπτυξης, όπως αυτή περιγράφεται στο μυστικό μνημόνιο ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ.
Η διαφορά που προκύπτει μεταξύ Ν. Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ είναι η έκταση του Νταβελισμού και η διαχείρισή του.
Η περίπτωση Siemens είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα στην πολιτική και των δύο κομμάτων.
Από την άλλη μεριά τα μικρότερα σε ποσοστά κόμματα της Βουλής, εξαιρουμένου του ΚΚΕ μόνο ως προς τον τύπο , αδυνατούν να παράγουν μια διαφορετική πολιτική οικονομικής και κοινωνικής αναπτυξιακής πρότασης, παρά τις καταγγελίες τους και τις αποστάσεις που κατά περίπτωση βαστούν απέναντι στην νέα τάξη πραγμάτων που ο Νταβελισμός έχει δημιουργήσει.
Ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την διαμόρφωση πλέον μια αλλαγής στην στάση των πολιτών απέναντι των πολιτικών της συντήρησης και της κερδολαγνείας του νέου Νταβελισμού, εντούτοις τα κόμματα της Αριστεράς μόνο από σπόντα κερδίζουν κάποιες επαφές με τα δυσαρεστημένα στρώματα ή τους νεόπτωχους Έλληνες Πολίτες.
Σε μια αντίστοιχη προπολεμική κρίση της πολιτικής και της οικονομικής σταθερότητας στην Ελλάδα πάλι οι Αριστερές δυνάμεις ήταν ανήμπορες να επωφεληθούν και να πρωτοστατήσουν στην ανατροπή του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου.
Τα γκάλοπ , αυτά που παιχτήκαν προχθές, δείχνουν ότι από την μια μεριά, εκείνοι που ευθύνονται για την κατάντια της Ελληνικής οικονομίας εξακολουθούν να βρίσκονται πολύ μακριά από τον στόχο της δημιουργίας μια σίγουρης νίκης αν επιχειρηθεί στο άμεσο μέλλον εκλογική αναμέτρηση, από την άλλη όμως η Αριστερά συρρικνώνει τα ποσοστά αποδοχής της κατά ηχηρό τρόπο.
Η άρνηση της Αριστεράς να «νερώσει» το χαρτί της καθαρότητας της και της εξ αποστάσεως κριτικής δεν δημιουργεί βάσιμες υποψίες ότι μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα στην Ελλάδα και να οδηγηθεί πολύ γρήγορα ο Καραμανλής σε παραίτηση και εκλογική ήττα.
Αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός των αναποφάσιστων και της άρνησης ψήφου θα μεγαλώνει καθώς το ενδεχόμενο μιας συγκυβέρνησης του Κυβερνώντος κόμματος με το ΛΑΟΣ γίνεται περισσότερο σίγουρο για το σχηματισμό κυβέρνησης, αφού από την άλλη μεριά ο μεγαλοϊδεατισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν του επιτρέπει παρά μόνο την υποταγή του ΠΑΣΟΚ σ’ αυτόν, διαφορετικά δεν υπάρχει μέλλον συνεργασίας.
Τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης και προπαγάνδας παίζουν αρκετά το ζήτημα ακυβερνησίας στριμώχνοντας αποτελεσματικά τον ΣΥΡΙΖΑ , ο οποίος φοβάται την εξ αριστερά πολιτική καρατόμηση του από το ΚΚΕ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύεται περισσότερο με βάση ποια γνώμη έχει το ΚΚΕ γι’ αυτό παρά ποιες είναι οι ανάγκες του τόπου και του Λαού.
Μια διαφορετική πολιτική θέση θα ήταν η έξοδος από την ζώνη του Ευρώ και της ΟΝΕ. Διαφορετικά δεν μπορείς να μιλάς για άλλη πολιτική μέσα στα πλαίσια που καθορίζουν οι συμφωνίες ένταξης στην ΟΝΕ και στο Ευρώ.
Όταν λοιπόν δεν διαφοροποιήσε προς τους δύο αυτούς παράγοντες που σου καθορίζουν το μέλλον της οικονομίας σου και την όποια ανάπτυξη, τότες δεν γίνεται κατανοητή η άρνησή σου να απαντάς αρνητικά στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ για κυβερνητική συνεργασία ή έστω για ψήφο εμπιστοσύνης.

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Θα ήθελα κατ’ αρχή να διευκρινίσω, γι’ αυτό και πρόλαβα να πω για ισχυρές αντιδράσεις σχετικά με το όρο «Σοσιαλιστικός Ιμπεριαλισμός», ότι ενώ δεν υπήρχε ένα σοσιαλιστικό σύστημα επιθετικό και ανταγωνιστικό ανάμεσα σε κείνο και στον Καπιταλισμό, εντούτοις αναπτύχθηκε η ιμπεριαλιστική του πλευρά ως απόρροια μιας αποτυχημένης επανάστασης ή μιας επιτυχημένης σε λάθος κοινωνίες και υπανάπτυχτες οικονομίες.
Είπα να εξετάσουμε πως αναπτύχθηκε η οικονομία στην Κίνα ή την Σοβιετική Ένωση από την ίδια σκοπιά που κριτικάρουμε τον καπιταλισμό την ανάπτυξή του και την ιμπεριαλιστική του εξέλιξη.
Από την οριοθέτηση των μοντέλων εφαρμοσμένης σοσιαλιστικής οικονομίας όπως τα έχουμε δει να αναπτύσσονται στις δύο προαναφερόμενες χώρες, οι οποίες ασκούσαν έναν ισχυρό ιμπεριαλιστικό πατερναλισμό στις πέριξ αυτών και επένδυσαν σε επεκτατικούς πολέμους( περίπτωση Αφγανιστάν, Τσεχοσλοβακία, Βιετνάμ κλπ.), διαμόρφωσαν την ιμπεριαλιστική εκδοχή μιας επιτιθέμενης Σοσιαλιστικής οικονομίας και επιχειρηματικότητας.
Αν ξενίζει ο όρος «Σοσιαλιστικό ιμπεριαλισμός» δεν γνωρίζω άλλον που να αποκαλύπτει με δύο λόγια το σύνολο της οικονομική και κοινωνικοπολιτικής στρατηγικής όπως σχεδιάστηκε και όπως υλοποιήθηκε.
Όμως από την άποψη της Ουμανιστικής προσέγγιση του Σοσιαλισμού και της ανάπτυξης ενός οικονομικού – κοινωνικοπολιτικού συστήματος ανθρωπισμού και Άμεσης Δημοκρατίας, διαβλέπω μια Ουτοπική «εκτροπή», αφού μέχρι σήμερα μια Σοσιαλιστική οικονομία δεν έχει καν περιγραφεί δεν έχει καν γίνει απόπειρα σχεδιασμού , παρά μόνο η κοινωνική της διάσταση έχει διατυπωθεί και περισσότερο σαν μια ανταγωνιστική προς τον καπιταλισμό κοινωνική λειτουργία θεσμών και εξουσίας.
Άλλωστε ουδέποτε ο καπιταλισμός στις μεγάλες του κρίσεις δεν επέτρεψε ωρίμανση των συνθηκών για την υποταγή του.
Αν παραδείγματος χάρη θέλαμε να δούμε μια θετική εξέλιξη του τέλους του Σοβιετικού μοντέλου, θα μπορούσαμε να την δούμε όχι όπως εξελίχθηκε αλλά ως την ωρίμανση των συνθηκών μιας σοσιαλιστικής οικονομικής ανάπτυξη που θα έπαιρνε επιθετικά χαρακτηριστικά και θα δημιουργούσε αλυσιδωτές επαναστάσεις σε αρκετές χώρες καταδικασμένες στην υπανάπτυξη τους, εκείνη δηλαδή που είχε επιβάλει ο ιμπεριαλισμός.
Έγινε κάτι στην Λιβύη; Είχε κάποιο πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα η «επανάσταση» του Καντάφι εναντίον των Αμερικάνικων και πολυεθνικών συμφερόντων; ΟΧΙ
Θέλω να πω δηλαδή, ότι το να σχεδιάζεται μια κοινωνικοπολιτική πλατφόρμα στην βάση μιας ουτοπίας δεν είναι κακό ούτε αμελητέο. Αλλά δεν φτάνει
Σύμφωνα με τις θεωρίες εξέλιξης, τίποτα δεν γεννιέται, αναπτύσσεται, ακμάζει, παρακμάζει και πεθαίνει.
Κάθε σύστημα κοινωνικής διαχείρισης δεν είναι ξεκομμένο από την αντίστοιχη οικονομική και ακολουθεί την κοινωνική ζωή των ανθρώπων όπως αυτή εξελίσσεται είτε απ’ έξω είτε από την ίδια την κοινότητα.
Η εξελικτική διαδικασία της ανθρώπινης φυλής αναγκαστικά συμπαρασύρει όλα τα συστήματα οργάνωσης και διαχείρισης καθώς δημιουργεί ανατροπές, αναθεωρήσεις και προσαρμογές βάση της εξέλιξης και της επιστήμης. Όπως παραδείγματος, η επιμήκυνση του προσδόκιμου χρόνου ζωής από τη εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης και των νέων ανακαλύψεων, ανατρέπει τα δεδομένα της προηγούμενης περιόδου, και φαίνεται πως κάθε σοσιαλιστικό μοντέλο επι χάρτου, δεν είναι ικανό να το διαχειριστεί απέναντι στην προτεινόμενη αλλά ήδη εφαρμόσιμη συνταγή του καπιταλισμού, που βρήκε την διέξοδό του στην «παγκοσμιοποίηση».
Ο Ιμπεριαλισμό πάντα είχε μια παγκόσμια λειτουργία αλλά ως επεκτατικός Εθνικο-κρατικός καπιταλισμός της Δύσης και κυρίως των ΗΠΑ. Η νέα του μορφή ξεπερνά το Έθνος –Κράτος και την ανάπτυξή του. Δεν τον ενδιαφέρουν δορυφορικά συστήματα ούτε εξαρτώμενες χώρες. Ακόμα και οι ΗΠΑ έπαψε να είναι το διεθνές καπιταλιστικό κέντρο.
Αυτό που λέμε πλέον «παγκοσμιοποίηση» δεν είναι τίποτε άλλο από τον νέο-τεχνοκρατικό καπιταλισμό που προωθείται από μια σύγχρονη χρηματιστηριακή αντίληψη που παράγει νέου τύπου εξουσίες.
Όλες οι σοσιαλιστικές θεωρίες ακολουθούν την εξέλιξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης είτε όταν είχε τα χαρακτηριστικά του εθνοκρατικού ιμπεριαλισμού είτε σήμερα του νέο-τεχνοκρατικού ιμπεριαλισμού. Δεν είδα μια σοσιαλιστική θεωρία που να προπορεύεται την όποια αντίστοιχη καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική της ανάπτυξης.
Ακόμα και σήμερα, όσοι δηλώνουν σοσιαλιστές μετρούν την ανάπτυξη με το ΑΕΠ και όχι με τους Δείκτες Υπανάπτυξης.
Εξακολουθούμε να παίζουμε στο γήπεδο του ιμπεριαλισμού ως ομάδα Β’ κατηγορίας με υπανάπτυκτο αθλητισμό που στην μικρή μας κοντόφθαλμη κοινότητα είμαστε πρωταθλητές.
Με άλλα λόγια οι παλιές θεωρίες αποτελούν εμπόδιο στην εξέλιξη των κοινωνικών – οικονομικών συστημάτων αλλά και των ίδιων των κοινωνιών, που πρέπει να τις αναθεωρήσουμε και ας χαρακτηριστούμε ως μη Μαρξιστές. Η δογματική αντίληψη δεν είναι μονομερής και ούτε κατηγορία σε βάρος ενός μπλογκ σκέψης και σχεδιασμού απέναντι σε ένα άλλο που σκέπτεται χρησιμοποιώντας την ίδια βάση τροφοδότη, αλλά δηλώνει κατήγορος του δογματισμού.
Χρειάζονται καινούργιες θεωρίες ανάπτυξης που θα ξεπερνούν την ιμπεριαλιστική, που θα δίνουν νέες στρατηγικές διαμορφώνοντας πρότυπα και πολιτικές που θα δημιουργούν άλλου τύπου ή νέου τύπου κινήματα και νέου τύπου επαναστάσεις. Όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να πατούν πάνω σε τετριμμένες του παρελθόντος επειδή κάποιοι θα μας κατηγορήσουν ίσως αντί ή μη Μαρξιστές.

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Ο/Η Κώστας Λάμπος είπε...
Αγαπητέ μου Βαγγέλη,ευχαριστώ για την επίσκεψη και για το σχόλιο και συγνώμη που οι συνθήκες δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω έγκαιρα το διάλογο. Είχα βέβαια και την ελπίδα πως θα έμπαινε στο μεταξύ κάποιος ακόμα στο διάλογο να σου κρατήσει συντροφιά.Λοιπόν Βαγγέλη προσπάθησα να κατανοήσω το συλλογισμό σου και να βρω σημεία επαφής, αλλά διαπίστωσα πως αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά κάποιες βασικές έννοιες, όπως αυτές του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Και συγκεκριμένα.Εμείς οι Ουμανιστές δεν πιστεύουμε πως τα κοινωνικά συστήματα, όπως λ.χ.ο καπιταλισμός, "αναγενώνται", αλλά γεννιόνται, ακμάζουν, παρακμάζουν και πεθαίνουν. Και φυσικά αντιλαμβανόμενα την παρακμή τους, ως αντικειμενική αδυναμία τους να ακμάζουν ασταμάτητα και να επαναστατικοποιούν τις εξελίξεις υπέρ της κοινωνίας, της Ανθρωπότητας και του πολιτισμού της συνολικά και γι’ αυτό κάνουν ότι μπορούν να μην πεθάνουν και σ' αυτή τους την προσπάθεια 'επιβιώνουν' ως τυμπανιαία ιστορικά πτώματα και ως βαρβαρότητα. Διαφορετικά αντιλαμβανόμαστε και το σοσιαλισμό και φυσικά δεν θεωρούμε τον όποιο υπαρκτό ή πρώην "υπαρκτό σοσιαλισμό" σοσιαλισμό γιατί τόσο η παγκόσμια προοδευτική σκέψη, όσο κα το παγκόσμιο εργατικό προοδευτικό, σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό κίνημα όρισαν το σοσιαλισμό ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα στα πλαίσια του οποίου καταργείται υπέρ της κοινωνίας-ανθρωπότητας η ιδιοκτησία (ατομική ή κρατική) των μέσων παραγωγής καθώς επίσης και η μισθωτή δουλεία, πράγμα που σημαίνει ότι καταργείται κάθε μορφής καταπιεστική εξουσία, γιατί στο σοσιαλισμό εγκαθιδρύονται σχέσεις ΑΥΤΟΔΙΕΎΘΥΝΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στα πλαίσια της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ. Κατά συνέπεια εμείς δεν πιστεύουμε σε ένα 'σοσιαλισμό' που θα 'αλληλοτροφοδοτείται' με τον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό και θα εξελιχθεί σε «σοσιαλιστικό ιμπεριαλισμό», όπως γράφεις, γιατί θεωρούμε τις έννοιες σοσιαλισμός και ιμπεριαλισμός ιστορικά ασυμβίβαστεςΟ δικός μας σοσιαλισμός για να είναι σοσιαλισμός θα πρέπει να είναι ουμανιστικός και οικουμενικός, πράγμα που προϋποθέτει ριζική και οριστική κατάργηση του καπιταλισμού σε κάθε δυνατή εκδοχή του.Με αυτή την έννοια δεν θεωρούμε αριστερά τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά ούτε και τα κρατικοκρυπτοκαπιταλιστικά τριτοτεταρτοδιεθνιστικά μοντέλα που χρεοκόπησαν ακριβώς γιατί δεν ήταν σοσιαλιστικά. Με την ίδια έννοια δεν θεωρούμε πως γι' αυτό έφταιξε ο Μαρξ ή οι νεομαρξιστές, τουλάχιστον περισσότερο από τον Λένιν και τον Τρότσκυ που έχτισαν τη «Δικτατορία του Προλεταριάτου" κόντρα στο Προλεταριάτο που αντιλαμβάνονταν την Οκτωβριανή Επανάσταση ως τη σοσιαλιστική επανάσταση που θα οδηγούσε στη Δημοκρατία του Προλεταριάτου. Τελικά όμως φαίνεται πως η ιστορία δεν γράφεται και ο ουμανιστικός σοσιαλισμός δεν γίνεται ή ανατρέπεται με 'επαναστατικούς' βολονταρισμούς, ή με αντεπαναστατικά διατάγματα, αλλά με την ωρίμανση των αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων πάνω στις οποίες θα στηριχθεί η ανατροπή του καπιταλισμού και η οικοδόμηση της πραγματικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.Το ζητούμενο της εποχής μας, λοιπόν, είναι η ανάλυση της σύγχρονης καπιταλιστικής πραγματικότητας για την κατανόηση των όρων της ανατροπής της και ταυτόχρονα ο επαναπροσδιορισμός του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, που δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση της συνειδητής κοινωνικής πλειοψηφίας, για να είναι ουμανιστικός και οικουμενικός, δηλαδή πανανθρώπινος και εγγυητής της ισότητας, της ελευθερίας και της συναδέρωσης. Από τη συμβολή μας σ’ αυτή τη διαδικασία προσδιορίζεται και η σύγχρονη «αριστεροσύνη».Ευχαριστούμε και πάλι για τη συμμετοχή σου στο διάλογο.Να είσαι καλά
Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
Κώστας Λάμπος

http://www.bazoma.blogspot.com/

Η στασιμότητα ήταν καί παραμένει, έως τίς μέρες μας, ένα μικρόβιο πού λέγεται «λοιμώδης διαιρετική αποβλάκωσις» καί είναι μία ασθένεια πού προκαλείται από τήν έμφυτη ανάγκη τού ανθρώπου νά ανήκει κάπου,νά πιστεύει σέ κάτι.

Τα συμπτώματα της, είναι έντονη ανάγκη ένταξης, πού συνοδεύεται από καταστολή τής αντίληψης, ραθυμία, μερική, έως καί ολική, σέ ορισμένες περιπτώσεις,απώλεια μνήμης καί πλήρη απώλεια τών αντανακλαστικών,τό σημαντικώτερο όμως σύμπτωμα τής νόσου είναι η ολική απώλεια μνήμης,από τήν οποία επωφελούνται τά τρωκτικά πού νέμονται τήν εξουσία καί επιβάλλουν τά πάντα, και δυστυχώς, μέχρι σήμερα δέν έχει βρεθεί τό φάρμακο.

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ

Πέμπτη, 17 Ιούλιος 2008

Περί ΚΚΕ και οικονομικών
Αν κάποια πράγματα με βγάζουν έξω από τα ρούχα μου, είναι ο φαρισαϊσμός, και ο λαϊκισμός. Ξεκαθαρίζω κάτι. Όχι εν είδη απολογίας, αλλά διευκρίνησης. Δεν ήμουν ποτέ στο ΚΚΕ, ούτε στην ΚΝΕ. Σιχαίνομαι τον σταλινισμό, τον εργατισμό, και τον οικονομισμό ο οποίος διέπει και συναρθρώνει την κομματική κουλτούρα και ταυτότητα του ΚΚΕ. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι είναι δυνάμει σύμμαχος της ριζοσπαστικής αριστεράς, τόσο σε οικονομικά αιτήματα, όσο και ένα πλαίσιο αλλαγής των συσχετισμών για να ανασάνει ο κόσμος μέχρι να αλλάξει η κοινωνία. Αυτά ως εισαγωγή.Πάμε παρακάτω. Την πέφτουν όλοι -εκτός του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ- στο ΚΚΕ, για το σκάνδαλο του Γερμανού, επειδή απουσίαζε, από την επιτροπή της Βουλής, για την συγκεκριμένη υπόθεση. Εγώ δεν θα κάτσω να μπω σε σενάρια συνομωσίας και συνομωσιολογίας. Αυτά ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής, και εγώ σαν Μαρξιστής την μεταφυσική την σιχαίνομαι και την θεωρώ ό,τι πιο σκοταδιστικό μπορεί να υπάρξει. Του την πέφτουν επίσης γιατί δεν δέχεται λέει διαφάνεια στα οικονομικά του. Ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα. Το ΚΚΕ το μεγαλύτερο διάστημα της δράσης του, ήταν ένα κόμμα παράνομο από το αστικό καθεστώς, μονίμως διωκόμενο από το αστικό κράτος, πότε με το ιδιώνυμο του Βενιζέλου, πότε με τον έναν πότε με τον άλλον τρόπο. Λένε ότι το Κομμουνιστικό κίνημα γενικότερα, έπαιρνε λεφτά από την ΕΣΣΔ, ως οικονομική ενίσχυση για των αγώνα των Κ.Κ της δύσης. Μα αυτό ανιστόρητοι κατήγοροι ανερμάτιστοι, δεν το έκρυψαν ποτέ τα Κ.Κ της δύσης. Είναι πασίγνωστο ότι τα γραφεία του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στην Via delle Botteghe Oscure (η οδός των σκούρων μαγαζιών στα Ιταλικά, εξαιτίας του πολύ σκούρου κεραμιδί χρώματος στους εξωτερικούς τοίχους των καταστημάτων), αγοράστηκαν με χρήματα της ΕΣΣΔ, όταν το Ι.Κ.Κ, είχε καταθέσει βαρύ φόρο αίματος στον αντιφασιστικό αγώνα, και έβγαινε από πολλά χρόνια παράνομης δράσης τελείως αποδιοργανωμένο από το καθεστώς του Μουσολίνι, και έχοντας χιλιάδες νεκρούς του στον αγώνα κατά των δυνάμεων του ναζισμού. Είναι πασίγνωστο και γράφεται σε πολλά βιβλία, ότι την περίοδο της πολιτικής προσφυγιάς των μαχητών του Δ.Σ.Ε, η οικονομική ενίσχυση-εξόρμηση που έκανε το ΚΚΕ στην Κ.Ο.Τ (Κομματική Οργάνωση Τασκένδης) μεταξύ των πολιτικών προσφύγων, για να στείλει λεφτά στους αγωνιστές που σάπιζαν στα ξερονήσια, στις φυλακές και στις εξορίες από το καθεστώς εκείνο που νίκησε, και επεδίωξε να εξασφαλίσει την ελευθερία και την δημοκρατία (sic), το τελικό ποσό ήταν πολύ μεγάλο και συγκεντρώθηκε με αυταπάρνηση. Αυτά τα χρήματα ήταν για τους αγωνιστές οι οποίοι ζούσαν σε ένα κράτος που εξέδιδε πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, δεν δεχόταν τους αριστερούς ούτε στα νοσοκομεία για νοσηλεία, και η ασφάλεια δεν τους ήθελε να δουλεύουν ούτε μπακαλόγατοι.Είναι επίσης γνωστό ότι κατά την μεταπολίτευση χιλιάδες αγωνιστές του ΚΚΕ, δεχόντουσαν υγειονομική περίθαλψη στο σπίτι τους από μέλη της ΚΝΕ, και σε κάποιους π.χ που είχαν αναπνευστικά προβλήματα, το κόμμα τους εξασφάλιζε με δικά του έξοδα συσκευές παραγωγής οξυγόνου για να μην τα τινάξουν οι άνθρωποι. Όπως είναι επίσης γνωστό, ότι και το «σπίτι του Λαού» στον Περισσό, χτίστηκε με πολλά μεροκάματα από την εθελοντική δουλειά των οικοδόμων.
Πάμε στον αντίποδα τώρα. Όλοι αυτοί που συναινούν στο συγκεκριμένο κοινωνικό-οικονομικό σύστημα και το εκφράζουν πολιτικά, το οποίο έχει όνομα και επώνυμο και λέγεται καπιταλισμός, έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για: Από πού χρηματοδοτούνταν τα Gladio στην Ιταλία τα οποία ήταν μια παραστρατιωτική οργάνωση;;; Από πού έβρισκαν και βρίσκουν τα χρήματα οι διάφορες λέσχες και ινστιτούτα, και τα διάφορα think tanks;;;Όλοι αυτοί που στηρίζουν τον καπιταλισμό εξήγησαν ποτέ από πού χρηματοδοτήθηκε ο Πινοσέτ;;;;; Oι διάφορες χούντες, οι φασίστες της Ιταλίας στα χρόνια του μολυβιού όπως λέγεται;;;;;;
Κλείνοντας.
Τα γεγονότα είναι τα εξής. Ο ένας βγήκε δημόσια και είπε: ΝΑΙ. ΤΑ ΠΗΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΔΩΣΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ!!!!!!!!!!!! Κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωση του ΚΚΕ. Στο ότι απουσίαζε τώρα από την συγκεκριμένη επιτροπή είναι προφανές ότι είναι τεράστιο πολιτικό ολίσθημα, εδράζεται στην «κοσμάρα» του ΚΚΕ -το οποίο ζει μέσα σε αυτήν, και περιμένει τον καπιταλισμό να πέσει σαν ώριμο φρούτο-, εδράζεται στην μεταφυσική και αντιδιαλεκτική του λογική ότι τα σκάνδαλα υπάρχουν μέσα στον καπιταλισμό, και τέτοιες μπούρδες. Και τα περί προβοκάτσιας που λένε τα στελέχη του εγώ τα ακούω βερεσέ!!!!!
Άλλο όμως η λάθος πολιτική πρακτική, και άλλο η σπέκουλα.
Αναρτήθηκε από Sinistra Radicale στις Πέμπτη, Ιούλιος 17, 2008

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ απο την ESPRESSO

Κι εσείς στο Κολλέγιο;13.7.2008

Αποστολή Εκτύπωση
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ενα γελαστό απόγευμα στο σχολείο της εξουσίας

Οι πατεράδες τους δεν λένε ούτε καλημέρα που λέει ο λόγος. Οι συγκρούσεις τους στην πολιτική είναι έντονες. Αλλά τα παιδιά τους, που τώρα αρχίζουν τη ζωή τους, δεν... τσιμπάνε με τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις. Αντιθέτως, είναι και παραμένουν φίλοι σε πείσμα των κομματικών και ιδεολογικών αντιδικιών. Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Λιάπη, τον γιο του υπουργού Πολιτισμού, ο οποίος προσφάτως βρέθηκε στο στόχαστρο των μέσων ενημέρωσης για το θέμα της Siemens, και για τη Μαργαρίτα Παπανδρέου, την κόρη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ο Γιώργος να ζήτησε την παραίτηση του Μιχάλη Λιάπη από την κυβέρνηση, αλλά η Μαργαρίτα και ο Κωνσταντίνος είναι αγαπημένοι φίλοι και συμμαθητές και από την περασμένη Τετάρτη απόφοιτοι του Κολλεγίου Αθηνών, του σχολείου της εξουσίας, που για μία ακόμα φορά πλημμύρισαν οι χώροι του στο Παλαιό Ψυχικό για την επιβλητική τελετή αποφοίτησης. Φέτος ήταν μια χρονιά κατά την οποία οι γόνοι των πλούσιων και διάσημων που αποφοίτησαν ήταν περισσότεροι από ποτέ. Ποιον να πρωτοπροσέξει κανείς. Εστω κι αν τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στον υπουργό Πολιτισμού, που είναι το πρόσωπο των ημερών.

Ο κ. Λιάπης πήγε για λίγο, απέφυγε τις πολλές χαιρετούρες, συνεχάρη τον λατρεμένο του γιο και αποχώρησε χωρίς να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του προέδρου του Κολλεγίου για τη δεξίωση που παραχώρησε μετά στο σπίτι του, το οποίο κατακλύστηκε από πολλά και μεγάλα ονόματα της αθηναϊκής κοινωνίας.Και ποιος δεν ήταν εκεί. Στους ευχάριστους και φιλόξενους χώρους με τους πλούσιους μπουφέδες παρά τη ζέστη οι προσκεκλημένοι δεν έπαυαν να εκπλήσσονται συνεχώς από τα πρόσωπα που αντίκρ ριζαν.

Εκεί ο Θόδωρος και η Γιάννα Αγγελοπούλου για να χαρούν την αποφοίτηση του πρωτότοκου γιου τους Παναγιώτη, που φέρει το όνομα του παππού του, του μεγάλου ευεργέτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εκεί ο Αντώνης Σαμαράς, που με συγκίνηση διαπιστώνει ότι τα χρόνια μπορεί να περνούν και επωφελώς, καθώς μαζί με τη σύζυγό του Γεωργία δεν μπορούσαν παρά να χαίρονται για την αποφοίτηση της κόρης τους Ελένης.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο κ. Σαμαράς ανήκει στην οικογένεια Μπενάκη-Δέλτα που ίδρυσε το Κολλέγιο και ο αδελφός του Αλέξανδρος είναι πρόεδρος του Ιδρύματος στο οποίο ανήκει το σχολείο.

Εκεί και ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Γιώργος Βουλγαράκης μαζί με τη σύζυγό του, περήφανοι γονείς της αποφοίτου κόρης τους. Αλλά και ο γνωστός δημοσιογράφος του MEGA Γιάννης Πρετεντέρης με τη γυναίκα του Σάντρα, που δεν έκρυβαν τη συγκίνησή τους για την αποφοίτηση της κόρης τους Ιόλης, που είναι κολλητή φίλη της Μαργαρίτας Παπανδρέου, μολονότι οι πατεράδες τους δεν θέλουν να δουν ούτε ζωγραφιστό ο ένας τον άλλον.Η νεαρά Μαργαρίτα είχε έναν ακόμη λόγο να αισθάνεται υπέροχα. Δεν ήταν μόνον ότι εκεί βρίσκονταν ο μπαμπάς της (που της έχει απίστευτη αδυναμία) και η μαμά της Αντα, καθώς και όλοι οι παιδικοί της φίλοι που μεγάλωσαν μαζί και μαζί αποφοιτούσαν. Αλλά και γιατί κατόρθωσε, μια και είναι άριστη μαθήτρια, να γίνει δεκτή από ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας, το Imperial College στο Λονδίνο. Εστω κι αν η αρχική επιλογή της να σπουδάσει στο ιστορικό Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δεν στέφθηκε με επιτυχία (αφού δεν έγινε δεκτή), προς μεγάλη λύπη ιδίως της μητέρας της.

Η συγκεκριμένη γιορτή προκάλεσε το αδιαχώρητο αλλά και κυκλοφοριακό πρόβλημα στην Κηφισίας και στους γύρω δρόμους. Το προαύλιο και τα γήπεδα του Κολλεγίου Αθηνών στο Ψυχικό είχαν γεμίσει από αυτοκίνητα, κάποια ταπεινά, τα περισσότερα πολυτελή και μεγάλα, από Porsche Cayenne μέχρι Mercedes και αστραφτερές BMW μεγάλου κυβισμού, ακόμα και Ferrari θα έπαιρνε το μάτι κάποιου που τυχαία περνούσε από εκεί το βραδάκι της περασμένης Τετάρτης.Στο εντυπωσιακό κεντρικό κτίριο του Κολλεγίου πάνω από 1.300 απόφοιτοι, γονείς και μαθητές, οι περισσότεροι ανάμεσα στους πυλώνες της ελληνικής κοινωνίας, συνωθούνταν στους άπλετους χώρους. Αλλά το γκλάμορ που χαρακτηρίζει το Κολλέγιο είχε φέτος έντονη… αριστερή χροιά. Γιατί, πώς να το κάνουμε, οι πλούσιοι, οι διάσημοι και κυρίως οι πολιτικοί μας δεν προέρχονται μόνον από τον χώρο της Κεντροδεξιάς, όπως συνέβαινε παλιότερα. Κι αν κάτι είχε σημασία στις τελευταίες τελετές αποφοίτησης είναι ότι πλέον και η Αριστερά ψηφίζει Κολλέγιο. Πέρυσι το «κλου» της τελετής ήταν η αποφοίτηση του Παύλου, του γιου του Πέτρου Ευθυμίου, αλλά και της Ελένης, κόρης του Νίκου Κωνσταντόπουλου και της πρώην συζύγου του Φωτεινής Τομαή. Φέτος ήταν της Μαργαρίτας Παπανδρέου, της κόρης της Λούκας Κατσέλη και του Γεράσιμου Αρσένη, της κόρης του πρώην δημάρχου Αθηναίων Δημήτρη Μπέη και της Ντίνας Μπέη, σημερινής υπερνομάρχου Αττικής. Τα χρόνια πέρασαν και ήδη πολλοί από τους γόνους αριστερών οικογενειών αποφοιτούν από το «αμερικανοκρατούμενο» (όπως κάποτε υπερθεμάτιζε η Αριστερά) Κολλέγιο. Σήμερα όμως είναι «in» για όλους να στέλνουν εκεί τα παιδιά τους. Και για τους δεξιούς και για τους αριστερούς.Για τους νεοδημοκράτες αυτό ήταν μια φυσική συνέπεια επί σειρά ετών. Εκεί φοίτησαν ο Αντώνης Σαμαράς, ο Σωτήρης Χατζηγάκης, ο Μιχάλης Λιάπης, ο Μιλτιάδης Εβερτ, οι βουλευτές της Ν.Δ. Ν. Δένδιας, Ν. Γεωργιάδης, ο Στέφανος Μάνος, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και πολλοί άλλοι. Εκεί σπούδασαν και σπουδάζουν τα παιδιά τους ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ο Δημήτρης Σιούφας, ο Γιάννης Παπαθανασίου, ο Γιώργος Βουλγαράκης, ο Χρήστος Φώλιας, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, η Ντόρα Μπακογιάννη αλλά και ο διοικητής του ΙΚΑ Κ. Μέργος. Για όλους αυτούς ήταν απολύτως φυσιολογικό. Οπως και για τα παιδιά των πλούσιων επιχειρηματιών. Επί σειρά ετών, το Κολλέγιο ήταν το σχολείο του κατεστημένου. Τι γυρεύουν, άραγε, τα παιδιά των αριστερών στο Κολλέγιο; Μήπως άλλαξε το σχολείο; Ή μήπως άλλαξε η Αριστερά; Μάλλον το δεύτερο. Γι' αυτό και πλέον τίποτα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Οταν ακόμα και η κόρη της Αλέκας Παπαρήγα πήγε στο Κολλέγιο, καταλαβαίνετε ότι όλα πια είναι αποδεκτά. Οταν η Γιωργιάννα Νταλάρα, κόρη του τραγουδιστή της αμφισβήτησης, τελειώνει το Κολλέγιο από τις πρώτες και προγραμματίζει τις σπουδές της για την Αμερική, καταλαβαίνετε ότι όλα αλλάζουν. Κι αλλάζουν καίρια. Και πολιτικά και κοινωνικά.Στο παρελθόν ελάχιστοι από το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά είχαν φοιτήσει στο Κολλέγιο. Με την εξαίρεση του Ανδρέα Παπανδρέου και του σημερινού προέδρου του Γιώργου Παπανδρέου (κανείς εκ των δύο πάντως δεν είχε προλάβει για πολιτικούς λόγους να το τελειώσει), πολύ λίγοι ήταν εκείνοι από τον χώρο της αντιπολίτευσης που είχαν σπουδάσει στο Κολλέγιο. Με κάποιες μικροεξαιρέσεις, όπως αυτή του επικεφαλής των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ Σταύρου Λαμπρινίδη αλλά και του συμβούλου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπακωνσταντίνου εκ Κοζάνης. Ομως, έκτοτε όλα έχουν αλλάξει. Το ΠΑΣΟΚ έγινε εκ των πραγμάτων κατεστημένο, όπως γίνεται και η Αριστερά σιγά σιγά. Και το κατεστημένο της πολιτικής και του πλούτου (πολλές φορές πια αυτά τα δύο συγχέονται) πώς να το κάνουμε; Πάει Κολλέγιο…

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΑΝΟΣ

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ ΚΑΘ. Μ. ΔΑΝΕΖΗ

Στο παρακάτω κείμενο, του Καθ. Δανέζη, ακολούθησε ο διάλογος τον οποίο δημοσιεύω στην παρούσα ιστοσελίδα :

Θα μπορούσα να συμφωνήσω, αλλά κυρίως θα διαφωνήσω σε τρία βασικά σημεία της θέσης σας.

Α. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία ποτέ δεν υπήρξε άμεση ακόμα και την περίοδο της Εκκλησίας του Δήμου που απαντούσε στην «βουλή» των 400ων.Και πάλι εδώ είχαμε την εξουσία του Κράτους να την ασκούσανε οι εύπορες τάξεις των εμπόρων και των βιοτεχνιών που είχαν αντικαταστήσει την παλιά αριστοκρατία.Αν , όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε Σοσιαλιστές θέλαμε να βρούμε ρίζες στο Αρχαίο παρελθόν, η Αθηναϊκή Δημοκρατία είναι το πιο κακό παράδειγμα. Θα πρέπει να επανεξετάσουμε τον κοινωνικό –οικονομικό και εξουσιαστικό –διαχειριστικό σύστημα των Σπαρτιατών, που με δεδομένο σε όλο τον Αρχαίο κόσμο , την δουλεία, το σύστημα που ήταν μια διαρκής ενεργή πάλη τάξεων ανάμεσα στους ολιγαρχικούς και τον λαό, που είχε έντονα επαναστατικά χαρακτηριστικά και συνδιαχείριση της εξουσίας, ήταν για την εποχή του ένα Σοσιαλιστικό σύστημα., όχι βέβαια σύμφωνα με την Μαρξιστική αντίληψη.

Β Τον Σοσιαλισμό τον αντιλαμβάνεστε λάθος όταν αναφερόμενος σ’ αυτό τον οριοθετείτε ως κοινωνικό σύστημα. Μάλλον λάθος ερμηνεύτηκε εξ’ αρχής , μιας και ο Σοσιαλισμός είναι κυρίαρχα Οικονομικό σύστημα και όπως κάθε οικονομικό σύστημα δημιουργεί αντίστοιχες κοινωνικές σχέσεις , ο Σοσιαλισμό κάνει το ίδιο. Όμως ξεχνάτε ότι δεν υφίσταται στην πραγματικότητα μια Κοινωνία, ακόμα και αν θέλαμε να την οριοθετήσουμε ως Εθνική. ΄Ακόμα και περιπτωσιολογικά, η Κοινωνία δεν θα μπορούσε να ήταν ποτέ ομογενοποιημένη και πόσο μάλλον μια οντότητα , στην οποία αναφερόμενοι μπορούσαμε να προσδιορίσουμε μια κοινωνική κουλτούρα εκπαίδευσης και παιδείας που θα δημιουργούσε Σοσιαλιστική συνείδηση και σοσιαλιστικό ήθος.

Γ Όταν αναφέρεστε ότι η δημιουργία μιας Νέας Αριστεράς είναι κυρίαρχα και αποστολικά έργο των διανοουμένων, νομίζω πως αναδιατυπώνεται αρκετά καθυστερημένα την ανάγκη συνέχισης του έργου των Ουτοπικών του περασμένου αιώνα ή της πρωτοπορίας της κοινωνίας σύμφωνα με το κομμουνιστικό μανιφέστο για τις «πρωτοπορίες» και το ρόλο τους.Αν λέγοντας αυτό, εννοείτε ότι αποτελεί χρέος της διανόησης να βοηθήσει αποτελεσματικά και στο αναγκαίο άλλωστε θεωρητικό επίπεδο, τους αγώνες των εργαζομένων ώστε να διαμορφωθούν οι νέες οργανώσεις σε μια αναθεωρημένη φιλοσοφία και νέες προοπτικές με καινούργιους στρατηγικούς στόχους που θα ανατρέπουν την καθεστηκυία τάξη και αντίληψη αλλά και συνείδηση της πραγματικότητας, στόχους όπως η ανατροπή του καπιταλιστικού πολιτισμού που δημιουργείται από την καπιταλιστική ανάπτυξη και παγκοσμιοποίηση της ανάπτυξης του, τότε ίσως θα πρέπει κάπως διαφορετικά να διατυπώσετε τις σκέψεις σας.
10:27 πμ, Ιούλιος 10, 2008
Ο/Η Κώστας Λάμπος είπε...
Αγαπητέ μου Βαγγέλη,Σε καλωσορίζω και πάλι στο Διάλογο για ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανισμό.Όπως γνωρίζεις η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, πέρα από τα δικά της κείμενα φιλοξενεί για πρώτη δημοσίευση αλλά και για αναδημοσίευση κείμενα που βρίσκονται στο ίδιο πνεύμα και συμβάλλουν στο Διάλογο. Με αυτό το πνεύμα αναδημοσιεύσαμε το παραπάνω πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Μάνου Δανέζη. Το σχόλιό σου ανοίγει ένα διάλογο πάνω στα θέματα που ο Μάνος θίγει και πιστεύω πως θα ακολουθήσουν κι’ άλλα , γιατί πράγματι το θέμα της Άμεσης Δημοκρατίας, του Σοσιαλισμού και του Ουμανισμού , ως προτάγματα για ένα καλύτερο κόσμο και όχι ως ιστορία, πρέπει να επαναδιατυπωθούν με βάση τη σημερινή πραγματικότητα , τις σημερινές ανάγκες και τα σύγχρονα οράματα της Ανθρωπότητας. Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη και τη συμμετοχή σου στο διάλογο.Να είσαι καλάΚώστας Λάμπος
6:16 μμ, Ιούλιος 10, 2008
Ο/Η vangelis konstantinou είπε...
Αγαπητέ μου Κώστα,

Πράγματι τα δύο κείμενα, του Δανέζη το ένα και το μεταφρασμένο του Moishe Postone το άλλο, δίνουν νομίζω μια αφορμή διατύπωσης ερωτημάτων και προβληματισμών χωρίς κατ’ ανάγκη να αναφερόμαστε στα ιστορικά στοιχεία, αλλά ας τα έχουμε κατά νου όταν διατυπώνουμε μια άποψη ή ένα ερώτημα.Εκείνο που με απασχολεί τα τελευταία 20 χρόνια και που κατά καιρούς έχω διατυπώσει θέσεις μου είτε ως ερωτήματα είτε ως προβληματισμούς, είναι η εξέλιξη του Καπιταλισμού σε αντιστοίχηση με τον Σοσιαλισμό.

Αντιλαμβάνομαι την εκ διαμέτρου αντίθετη εξέλιξη, ως απόρροια λανθασμένων προσεγγίσεων , αναλύσεων και εμμονών, της και στις, Μαρξιστικής θεωρίας. Μετά τις ήττες του Καπιταλισμού, Οκτωβριανή Επανάσταση, Κούβα, Κίνα, Χιλή, στην διαπίστωση του πόσο διάτρητος ήταν, βλέπουμε μια σταθερή πορεία αναγέννησης που προφανώς βασίσθηκε σε κομβικά λάθη της Μαρξιστικής θεώρησης. Λάθη που επαναλαμβάνονται ακόμα και από τις σύγχρονες αναλύσεις των Νέων-Μαρξιστών θεωρητικών σήμερα.

Βλέποντας και τα δύο αυτά συστήματα στον πυρήνα τους, τα αντιλαμβάνομαι ως δύο παράλληλα και άλληλο-τροφοδοτούμενα οικονομικά συστήματα τόσο στην παραγωγή όσο και στο εμπόριο, στην δημιουργία κοινωνικών σχέσεων και σχέσεων οικονομίας και ανταλλαγής, καθορισμού αξιών ως οικονομικούς όρους ή κοινωνικούς κλπ.

Η εξέλιξη του ενός συστήματος φαίνεται να μην «σπρώχνει» και την εξέλιξη του άλλου. Το αντιλαμβάνομαι αυτό ερμηνεύοντας την εξελικτική διαδικασία της ανάπτυξης , ως διαδικασία που συντελείτε έξω από την ανάγκη ανάπτυξης του κεφαλαίου αυτοτελώς, αλλά και έξω από την ανάγκη ανάπτυξης των κοινωνιών. Αντιλαμβάνομαι την ανάπτυξη των καπιταλιστικών δομών ως ανάγκη προσαρμογής του καπιταλισμού σε νέες μορφές εξουσίας, μιας και η εξουσία δεν αποτελεί καθώς φαίνεται, μέρος των δομών ή των συστημάτων.

Την παγκοσμιοποίηση του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ως αξιακή συνθήκη στις σχέσεις του εθνικού καπιταλισμού με μια παγκόσμια εξουσία, την βλέπουμε να εξελίσσεται ως προσαρμογή των εθνικών οικονομιών σ’ αυτήν την νέα παγκόσμια εξουσία που πλέον δεν μονοπωλείται από τις ΗΠΑ, παρ’ όλο που οι ΗΠΑ αποτελούν την βάση του πολιτισμού πάνω στον οποίο δημιουργείται ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός. Δηλαδή ο καπιταλισμό στην ουσία του, υποτιμάται ακόμα και ως τρόπο σκέψης και ως πολιτισμός, γιατί διαφορετικά η εξουσία δεν θα είχε αυτά τα χαρακτηριστικά και δεν θα καθόριζε ούτε την κίνηση κεφαλαίων ούτε τις μορφές εμπορίου και ανταλλαγών, ούτε την ανατροπή ή την ανασυγκρότηση των κοινωνιών.

Στον βαθμό λοιπόν που υποτιμάται ο Καπιταλισμός αναλόγως την ίδια πορεία ακολουθεί και ο Σοσιαλισμός, ο οποίος δεν κατάφερε να εξελιχθεί ως ιμπεριαλιστικό σύστημα, παρ’ ότι η Σοβιετική Ένωση λειτουργούσε και αναπτυσσόταν ως ιμπεριαλιστική αντί Αμερικανική δύναμη. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει να προσεγγίζεται η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης από την ιμπεριαλιστική της διάσταση ούτε έχουμε μελετήσει την εξέλιξη του Σοσιαλισμού στην ιμπεριαλιστική του εκδοχή.

Ο Παπανδρέου, όταν σήμερα τοποθετείται υπέρ μιας παγκόσμιας Σοσιαλιστικής κυβέρνησης νομίζω πως αναφέρεται χωρίς να το καταλαβαίνει, στην εξέλιξη του Σοσιαλισμού, ως Ιμπεριαλιστικός Σοσιαλισμός.Μπορεί βεβαίως να υπάρξουν δριμύτατες κριτικές για τον όρο «ιμπεριαλιστικός Σοσιαλισμός», αλλά δεν μπορεί να μην εξελιχθεί ως τέτοιος διότι οι νησίδες Σοσιαλισμού είναι καταδικασμένες να εξελιχθούν σε δορυφορικές ενός άκρατου και σκληρού καπιταλισμού που θέλει να κερδίσει τον «χαμένο χρόνο».

Η Αριστερά από την άλλη, αγκιστρωμένη στην ιστορικότητα των όρων διαμόρφωσής της και μέσα στα όρια μιας παιδαριώδους συλλογιστικής που δεν της επιτρέπει να παρεξηγηθεί αν χρειαστεί, εξακολουθεί δογματίζοντας να προσεγγίσει και την ιστορικής της διαδρομή αλλά και την αντί-εξελικτική της πορεία εν μέσω σειράς αντιφάσεων. Γι’ αυτό παρακολουθούμε την Αριστερά ως τον φτωχό και αδικημένο συγγενή στην εξελικτική πορεία των κοινωνιών.
11:44 πμ, Ιούλιος 12, 2008

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΣΥΣΗ Της ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ
Οκτώ βασικές αλήθειες

της Νέας Αριστεράς


Του Μάνου Δανέζη*


Στο Ευρωπαικό επίπεδο, η συντριβή της ψευδαίσθησης του απελευθερωτικού μύθου της αναπτυχθείσας γραφειοκρατικής επαγγελματικής αριστερής πολιτικής, αναγκάζει πλέον την ευρωπαική αριστερά να τολμήσει επιτέλους μια γενναία αυτοκριτική και μια γενναιότερη ίσως αλλαγή στρατηγικής προσέγγισης του σοσιαλιστικού οράματος.Με το ερώτημα να πλανάται στον αέρα, «έφτασε άραγε το τέλος του σοσιαλισμού» ,όπως επαγγέλεται ο διεθνής καπιταλισμός , η απάντηση είναι πολύ απλή… «Για να πεθάνει κάτι πρέπει πρώτα να υπάρξει και Σοσιαλιστική κοινωνία ποτέ δεν υπήρξε, όσο και αν διαφημίστηκε το αντίθετο».Κάθε μελλοντική προσπάθεια προσέγγισης μιάς ιδεατής Σοσιαλιστικής κοινωνίας, θα πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν της τις επόμενες οκτώ αλήθειες, που τις περισσότερες φορές προσποιούμαστε ότι αγνοούμε:

α) Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός , ο Ουμανιστικός Σοσιαλισμός ( Σοσιαλισμός=Ουμανισμός) αποτελεί την κοινωνική έκφραση ενός πολιτισμικού ρεύματος, αντίπαλου προς τον υλιστικό, οικονομίστικο πολιτισμό του Δυτικού κόσμου.Οι αρχές αυτού του σοσιαλισμού αποτελούν την μετεξέλιξη της φιλοσοφίας της Αθηναικής Άμεσης Δημοκρατίας και όχι της επικρατούσας Δυτικής, μη αριστοκρατικής ολιγαρχίας.

β) Η Νέα Αριστερά και ο Ουμανιστικός Σοσιαλισμός, δεν μπορούν να δομηθούν πάνω σε δογματικά πρότυπα. Αντίθετα αποτελούν έννοιες οι οποίες βρίσκονται σε ευθεία αντιστοίχιση με τους συμπαντικούς φυσικούς νόμους της συνεχούς αλλαγής και ανατροπής. Κάθε τι μέσα στην φύση που θέλει να αισθάνεται σταθερό και αναλλοίωτο στο χώρο και στον χρόνο, απλά εθελοτυφλεί. Δεν αντιλαμβάνεται ότι η ψευδαίσθηση της διαχρονικότητάς του εξαντλείται πίσω από τις ερμητικά κλειστές προθήκες πολιτισμικών και κοινωνικών μουσείων.

γ) Η φιλοσοφία της Νέας Αριστεράς, αποτελεί μια πολιτικοκοινωνική πρόταση η οποία προσεγγίζεται με επί μέρους εξειδικεύσεις, οι οποίες αγκαλιάζουν το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Οι πρωτοβουλίες αυτές έχουν ως στόχο την διαμόρφωση μιας κοινωνίας ευτυχισμένων ανθρώπων και όχι ευημερούντων αριθμών. Ως εκ τούτου η δόμηση μιάς Νέας Αριστεράς, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή καιροσκοπική στρατολόγηση επαγγελματικών στελεχών μιάς ήδη αποτυχημένης αριστερής νοοτροπίας, αλλά ως ένα σύνολο νέων, σαφών και ευκρινώς διατυπωμένων προτάσεων ή παρεμβάσεων. Αυτό σημαίνει ότι μια νέα Αριστερή πρόταση ισοδυναμεί με μια νέα πρόταση πολιτισμικής και όχι πολιτικής επανίδρυσης, η οποία θα εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τη σύγχρονη πραγματικότητα. Μια τέτοια προσπάθεια – έκφραση ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος, αποτελεί κύρια, έργο και αποστολή των διανοουμένων, οι οποίοι θα πρέπει να αφυπνιστούν επιτέλους από τον λήθαργο της αυταρέσκειάς τους,και όχι των επαγγελματιών της πολιτικής, οι οποίοι απλά θέλουν να επιζήσουν και να διαιωνίσουν την προσωπική εξουσία τους.

δ) Ο Ουμανιστικός Σοσιαλισμός επαγγέλλεται μια ανώτερη μορφή πολιτισμικής οργάνωσης και προυποθέτει την ύπαρξη πολιτών υψηλού κοινωνικού, πολιτιστικού και πολιτικού επιπέδου. Πολιτών που δεν έχουν στόχο το κέρδος, αλλά την ανθρώπινη ευτυχία, που προτιμούν να «Είναι» παρά να « Έχουν». Η ανώτερη Σοσιαλιστική Συνείδηση και το Σοσιαλιστικό Ήθος, δεν μπορούν να προχωρήσουν, σε μια κοινωνία που ο καθένας συνεχίζει να ψεύδεται, να λασπολογεί, να εκμεταλλεύεται χωρίς μέτρο αυτά που ανήκουν σε όλους, προς όφελος μόνο λίγων. Έτσι είναι φανερό ότι, με το να βάζουμε ως στόχο την ανατροπή του σημερινού σαθρού συστήματος αξιών, δεν δημιουργούμε αυτόματα και το σύνολο των προυποθέσεων που απαιτούνται προκειμένου να υπάρξει μια νέα κοινωνική προοπτική. Το ζητούμενο είναι μιάς νέας ποιότητας κοινωνική εκπαίδευση που πρέπει να παρέχει η κοινωνία στα μέλη της προκειμένου αυτά να διαμορφώσουν μια νέας ποιότητας κοινωνική συνείδηση.

ε) Ο Σοσιαλισμός δεν αποτελεί ένα κοινωνικό σύστημα εκπλήρωσης των οποιονδήποτε προσωπικών σκοπιμοτήτων και φιλοδοξιών. Όσοι θέλουν βαθιά μέσα τους να εκπροσωπήσουν το λαό, πρέπει πρώτα μέσω της δράσης τους να αποσπάσουν την αποδοχή και τον σεβασμό του. Οι επίδοξοι ηγέτες δεν εκλιπαρούν, ούτε μηχανορραφούν προκειμένου να αναδειχθούν ως υποψήφιοι, αλλά προσμένουν να τους το προτείνουν, ή να τους στρατεύσουν, μέσα από ένα πλέγμα διαδικασιών σεβασμού της εξατομικευμένης άποψης και παρουσίας των αντιπάλων απόψεων, προκειμένου να προσφέρουν και όχι να εισπράξουν.

στ) Η ιδέα της προσωπικής ελευθερίας σε μια Σοσιαλιστική Κοινωνία, έχει διπλό νόημα:Aφ΄ενός μέν καταργεί κάθε εξωτερικό έλεγχο , αφετέρου δε προυποθέτει την ανάπτυξη μιάς εσωτερικής δύναμης αυτοελέγχου. Το σημαντικό είναι να αντιληφθούμε ότι θα ήταν καταστροφικό αν, ξεφεύγοντας από την εξουσία ενός άλλου ανθρώπου, βρεθούμε στο έλεος των παρορμήσεών μας. Ένας άνθρωπος που η ζωή του ηγεμονεύεται από αυτές τις δυνάμεις, δεν έχει παρά την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθερος, ενώ στην ουσία άγεται και φέρεται από δυνάμεις που δεν ελέγχει. Το βαθύτερο νόημα της ελευθερίας συνδέεται με μια εσωτερική δύναμη να βάζουμε στόχους και να τους πραγματοποιούμε. Έτσι δεν είναι παράλογη η εμμονή της σοσιαλιστικής πρακτικής στην ουσιαστική και καθημερινή συμμετοχή του πολίτη στις διαδικασίες σχηματισμού των σκοπών και των κανόνων που καθοδηγούν τη δράση του μέσα στην κοινωνία.

ζ) Στον Ουμανιστικό Σοσιαλισμό η πολιτική ζωή είναι «ασκητική». Με τον όρο βέβαια «ασκητισμός» δεν αναφερόμαστε στον μοναχικό αναχωρητισμό. Ο ασκητικός βίος των εκπροσώπων του λαού συνίσταται στον αυτοέλεγχο των ανθρώπινων παρορμήσεών τους, την συνειδητοποίηση των πραγματικών υλικών αναγκών τους και την ανάπτυξη του αισθήματος της αυταπάρνησης. Όπως αναφέρει ο Μarcuze : « οι εκπρόσωποι του λαού θα πρέπει να έχουν επιτύχει την «ειρήνευση» της ύπαρξής τους». Αυτό σημαίνει ότι οι ανάγκες τους, οι πόθοι τους και οι επιθυμίες τους δεν θα καθορίζονται από ιδιωτικά συμφέροντα που αποβλέπουν στην κυριαρχία και στη διαιώνιση των καταστροφικών μορφών της πάλης του ανθρώπου με την Φύση.

η) Η Σοσιαλιστική Κοινωνία δεν κατακτάται «δι΄εφόδου» μέσω επιτυχημένων ή αποτυχημένων εκλογικών αναμετρήσεων. Ο Σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι μια επίπονη και μακρόχρονη κοινωνική διαδικασία βελτίωσης της ποιότητας σκέψης και έκφρασης των πολιτών. Ο Σοσιαλισμός δεν είναι ο κεραυνοβόλος κατακτητής των κοινωνικών διεκδικήσεων, αλλά ο επίμονος πολιορκητής μιάς κοινωνίας που ο κάθε πολίτης οραματίζεται.Η νέα αριστερά που μέλλει να γεννηθεί στην Ευρώπη , ας μην χρησιμοποιήσει για τις πρόσκαιρες και φθαρτές επιδιώξεις της το όνομα του «Σοσιαλιστικού Ρόδου» , αν δεν θέλει να το ξαναλερώσει και τουλάχιστον μέχρι να αισθανθεί έτοιμη να το τιμήσει.
___________________________

* Ο Μάνος Δανέζης είναι καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθήνας. ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΖΕΝΙΘ. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ
"ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ" : www.politesenergoi.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

«Απάτη » δεκάδων χιλιάδων ευρώ της ΓΣΕΕ κατά της Εργατικής Εστίας για «μούφα» αποζημίωση –απόλυση- συνταξιοδότηση , επαναπρόσληψη ,γραμματέας του Πολυζωγόπουλου!

«Απάτη» πρόκληση για τους εργαζόμενους και τους χιλιάδες ανέργους αποτελεί η παρακάτω μεθόδευση ,για να «τσεπώσει» μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ , ( με υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105 ,ότι όντως απολύθηκε και αποζημιώθηκε από τη ΓΣΕΕ λόγω συνταξιοδότησης) γραμματέας του Πολυζωγόπουλου στη ΓΣΕΕ , ως δήθεν απολυμένη με εθελουσία έξοδο ( δηλαδή ενισχυμένη αποζημίωση ) για να πάρει επικουρική σύνταξη. Και ενώ απολύθηκε και υπέγραψαν η ίδια και οι υπεύθυνοι κατά το νόμο ΓΣΕΕ , δήλωση προς την Εργατική Εστία για να εκταμιεύσουν το ποσό …την ίδια ώρα ,με άλλη απόφαση, τα ίδια πρόσωπα αποφάσιζαν να ΤΗΝ προσλάβουν πάλι ως υπάλληλο της ΓΣΕΕ ,δηλαδή του παραρτήματος της ΓΣΕΕ ( ΙΝΕ –ΓΣΕΕ) με τον ίδιο μισθό.

Έτσι η «ημετέρα» του Πολυζωγόπουλου …πήρε αποζημίωση δεκάδων χιλιάδων ευρώ από την Εργατική Εστία ( δηλαδή χρήματα όλων των εργαζόμενων) , πήρε σύνταξη από το επικουρικό ταμείο , και λαμβάνει κανονικό μισθό ως εργαζόμενη στη ΓΣΕΕ, το ΙΝΕ ΓΣΕΕ …
Αν αυτό δεν είναι «απάτη» τι είναι …
Και τι κάνει ο πρόεδρος της Εργατικής Εστίας , ο πάρεδρος που ελέγχει τις δαπάνες μισθοδοσίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων και η αρμόδια υπουργός . Θα ελέγξουν όλες τις δαπάνες της Εργατικής Εστίας για το προσωπικό της ΓΣΕΕ , θα στείλουν την επιθεώρηση εργασίας στη ΓΣΕΕ το ΙΝΕ – ΓΣΕΕ και το ΚΕΠΕΑ να δουν αν υπάρχουν και άλλες τέτοιες «μαϊμούδες» απολύσεις και επαναπροσλήψεις .
Το ηθικό όμως που το Πάτε …Είναι πρόκληση στο κεντρικό συνδικάτο, την ΓΣΕΕ, να δουλεύουν συνταξιούχοι , να στήνονται «απάτες» με τέτοιες απολύσεις -επαναπροσλήψεις ,την ώρα που 500.000 άνεργοι ψάχνουν για μια δουλειά…
Τώρα πλέον αποκαλύπτονται…γιατί με απέλυσαν …
Αυτοί ,με απέλυσαν βρώμικα ,καταχρηστικά, παράνομα , μετά απο 18 χρόνια εργασίας , χωρίς αποζημίωση, ενώ με εκβίαζαν με ανταγωγή 100.000 ευρώ!
Συγκεκριμένα .Με νομικό «εγκέφαλο» το νομικό της Τσέκου (επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας της ΓΣΕΕ ), με πρωταγωνιστή τον Πολυζωγόπουλο με απέλυσαν το 2004 παράνομα και κατά παράβαση του εσωτερικού κανονισμού εργασίας , ενώ εξέδιδαν βρώμικες και ανυπόστατες ανακοινώσεις σε βάρος μου !
Στην συνέχεια και με εκβιαστικούς τρόπους , όπως και στις εξαθλιωμένες καθαρίστριες των σχολείων που πήγαν στη ΓΣΕΕ να διεκδικήσουν την δουλειά τους και μετά βρέθηκαν με αγωγές από το νομικό γραφείο του επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας της ΓΣΕΕ και προφυλακισμένο για το σκάνδαλο του ροζ DVD ,που τους ζητούσε δικηγορική αμοιβή τους μισθούς τους, των 500 ευρώ που είχαν για το γάλα των παιδιών τους , μου κατέθεσαν εκτρωματική ανταγωγή 100.000 ευρώ ( πρόεδρος Παναγόπουλος) για να «εκβιάσουν» την παραίτηση μου από την αγωγή …
Με τον Ανδρέα Κολλά, στο εργατικό δικαστήριο, να καταθέτει ψεύτικα και ανυπόστατα ότι δήθεν ο Πολυζωγόπουλος ( ο ίδιος δεν είχε το θάρρος να έρθει να καταθέσει ,ως μάρτυρας , έστειλε τον «μπροστινό») μου έκανε παρατηρήσεις ότι είχα περιοδικό και site για την ιδιωτική ασφάλιση και έπαιρνα διαφημίσεις , δημοσιεύοντας απόρρητες εκθέσεις του ΙΝΕ –ΓΣΕΕ .. (Που ουδέποτε βέβαια συνέβη γιατί δεν είχα οποιαδήποτε δραστηριότητα που να εξαρτάτε από την ΓΣΕΕ . Αφού είχα διακόψει και την εργασία μου σε εφημερίδες στο Εργατικό Ρεπορτάζ, που είχα τα πρώτα χρόνια που άρχισα να απασχολούμε στο Γραφείο Τύπου της ΓΣΕΕ )
Η γελοιότητα και η αστειότητα σ όλο της το μεγαλείο…
Μάλιστα τώρα αμείβουν όλους όσους στράτευσαν εναντίον μου με ταξίδια στην Γενεύη και πολυήμερες διαμονές ως εκπροσώπους της ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ στη συνέλευση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας…
Βέβαια είχαν πετύχει τον σκοπό τους. Μέσα σε μια νύχτα «έχασα» την δουλεία μου και κάθε εργασιακό δικαίωμα και αμοιβή ,με ωμή παραβίαση του κανονισμού εργασίας, τον οποίον πέτυχαν αν αμφισβητήσουν πρωτόδικα σε εργατικό δικαστήριο (για όλους τους εργαζόμενους ,έτσι πλέον τα δικαστήρια μπορούν να θεωρούν ότι οι εργασιακοί κανονισμοί δεν έχουν ισχύ ) επικαλούμενοι νόμους του 1920 …με τους οποίους είχαν απολυθεί στρατιές συνδικαλιστών …πριν το νόμο για την προστασία του συνδικαλιστικού δικαιώματος!
ΘΑ ΠΑΤΕ Σ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ «ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ» ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΏΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ …ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ …ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙ …ΤΟΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ …ΚΑΙ ΟΠΟΙΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ τους αφορά είναι …ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ !
Αυτό σήμαινε για μένα ,ολοκληρωτικό οικονομική καταστροφή …που αυτός ήταν ο στόχος τους , (αφού είχα ως αποκλειστική εργασία μόνο την ΓΣΕΕ) να μην έχω χρήματα να αντισταθώ νομικά, κατά των αθλιοτήτων τους και των εργασιακών βιαιοτήτων τους…
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΒΡΩΜΙΚΑ ΜΕΣΑ ΑΝΤΙΠΑΛΕΥΩ …ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΧΡΗΜΑ ΥΠΆΡΧΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ …
Με όποιες οικονομικές δυνάμεις έχω, θα προσφύγω στο Εφετείο και στον Άρειο Πάγο ,απλά να μείνει ένα μνημείο αντεργατικής νομολογίας ,με την σφραγίδα της ΓΣΕΕ και αυτών που την εκφράζουν στην δεδομένη στιγμή και όσων θα συνεχίζουν στο μέλλον ως «διάδοχοί» τους να μου υπεξαιρούν την εργασία και τα δικαιώματα μου !
Και ποιες αντιλήψεις έχουν όσοι συνεργούν σ αυτή την απόλυση για το δικαίωμα της εργασίας και την αξιοπρέπεια των εργαζόμενων…
Oτι η εργασία είναι δικαίωμα των κολλητών , των συγγενών , ότι οι «κομπίνες» και οι «μαϊμουδιές» αποτελούν το όραμα τους…Και σαν «κοράκια» περιμένουν στην γωνία …να αρπάξουν …το ψωμί του διπλανού τους για το δικό τους «παντεσπάνι»!!!
Γιάννης Χαρονικολάου
Απολυμένος από τη ΓΣΕΕ
apasxolisi.blog@gmail.com
http: apasxolisi.wordpress.com

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑΣ ΤΟ Σ. Κ.

Αναδιατυπώνω παλαιότερη ανάρτηση περισσότερο επεξεργασμένη.

Υπάρχει ένα ζήτημα από πολύ παλιά στο οποίο έχω διατυπώσει αρκετές φορές απόψεις γι’ αυτό. Είναι το ζήτημα της οργάνωσης των εργαζομένων και η τύχη των συνδικάτων, που δεν είναι ούτε συνδικάτα ( με την κλασική έννοια) ούτε συνδικαλιστικές οργανώσεις, διότι έχουν απολέσει τα χαρακτηριστικά τους.
Η οργάνωση των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως συντεχνίες ίδιου επαγγέλματος, δηλαδή επαγγελματικές ενώσεις και διέπονται από τα άρθρα του Αστικού Κώδικα.

Ως επαγγελματικές οργανώσεις δεν είναι σε θέση σήμερα να εκφράσουν σε πολιτικό, οικονομικό και συνδικαλιστικό επίπεδο τους εργαζόμενους για τέσσερις κυριότερους λόγους, που δεν είναι όμως μόνο αυτοί.
Ως συντεχνίες στρέφονται η μία συντεχνία εναντίον της άλλης και κατ’ επέκταση ενάντια στο συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας.
Ο επαγγελματικός κίνδυνος της απώλειας των συνεκτικότητας της συντεχνίας περνά αναγκαστικά μέσα από την ισχυροποίηση των δεσμών της με την διεκδίκηση αιτημάτων που δημιουργούν μοναδικό όφελος των εντός της συντεχνίας αλλά και των άλλων ( επικουρικά), μη ενταγμένων, που ανήκουν όμως στην ίδια επαγγελματική κατηγορία και κατ’ επιλογή τους ή εξαιτίας την τρομοκρατία που ασκείται εκ μέρους των εργοδοτών είτε από τον τρίτο παράγοντα που αναφέρω παρακάτω, δεν αποτελούν οργανωμένα μέλη των συντεχνιών.
Η χρηματοδότηση των συντεχνιών μέσω του Κράτους, απ’ όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα αν είναι ή όχι κατ’ επιλογή τους μέλη των συντεχνιών αυτών. Το Κράτος χρηματοδοτεί με ένα μέρος των χρημάτων που υποχρεωτικά εισπράττει για λογαριασμό της Εργατικής Εστίας από το σύνολο των εργαζομένων, ως ενίσχυσης των συντεχνιών και με ένα μέρος που προέρχεται από τις εισφορές των εργοδοτών, αποδίδονται ( το 25%) στις συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Μέσα σε κάθε συντεχνία λειτουργούν ταυτόχρονα εν ήδη φερέφωνων ή κακέκτυπα των κομματικών μηχανισμών, άλλες τρεις ή τέσσερις κομματικές συντεχνίες, που αναφέρονται ως πολιτικό-συνδικαλιστικοί οργανισμοί (Παρατάξεις), της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, του ΠΑΜΕ και της Αυτόνομης Παρέμβασης, η οποία όμως δεν έχει χαρακτηριστικά παράταξης.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση περισσότερο, είναι ένας συνδικαλιστικός συνδυασμός που ως παράταξη λειτουργεί μέσα από το τομέα εργατικής πολιτικής του Συνασπισμού.
Από την άποψη αυτή είναι πολύ πιο αυθεντική η παρέμβαση του Συν. στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ( δεν συμφωνώ) παρά εκείνο που γίνεται με τα άλλα κόμματα, τα οποία κάνουν τον ψόφιο κοριό και σχίζουν τα ιμάτια τους για την ανεξαρτησία του σ. κ.

Οι παραπάνω τέσσερις σπουδαίοι λόγοι, επηρεάζουν αποφασιστικά την μέγιστη αποχή των εργαζομένων, από τις συντεχνίες τους σε συνδυασμό μάλιστα με την χρησιμοποίηση του συνδικαλιστικού θώκου ως εφαλτήριο εκλογής στο κοινοβούλιο.
Οι ίδιοι οι συνδικαλιστές πλέον, ως «εθνοπατέρες», ψηφίζουν όλα και όσα σχέδια νόμο καταθέτει το κόμμα τους ως κυβέρνηση, που στρέφονται ενάντια των ίδιων των εργαζομένων που πριν εκπροσωπούσαν.

Υπάρχουν ακόμα όμως και ορισμένοι επιπλέον, ξεχωριστής και ίσως πιο σημαντικής αξίας λόγοι, που δεν επιτρέπουν στους εργαζόμενους να αυξήσουν την πυκνότητα των συντεχνιών τους.

Είναι η υποταγή των ηγεσιών τους στις αγκάλες μιας ιδιότυπης εξουσίας που παράγει προσωπική ανέλιξη και οικονομική ευρωστία, που λειτουργεί ενισχυτικά στην παραμονή τους στους θώκους της εργατικής εξουσίας μέχρι την συνταξιοδότηση τους. Τόσο οι νόμοι όσο και οι «αυτορυθμίσεις» των καταστατικών συνεδρίων των σ. ο., μαζί με μια ενορχηστρωμένη καταστρατήγηση δημιουργούν ένα μόνιμο καθεστώς εναγκαλισμού με την εξουσία κάθε συνδικαλιστή. ( ο Γιάννης Μανώλης, Γεν. Γραμματέας της ΓΣΕΕ, για να διατηρήσει για Τρίτη θητεία τον θώκο του και ενάντια στο Καταστατικό της Συνομοσπονδίας, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσει για την διεκδίκηση του βουλευτικού αξιώματος, παραιτήθη ένα μήνα πριν το συνέδριο της ΓΣΕΕ και επανεκλεγόμενος στην Διοίκηση , ανακατάλαβε την θέση του Γεν. Γραμματέα, για να συμπληρώσει δήθεν δύο ολόκληρες θητείες. Ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος, πριν λήξει η Δεύτερη θητεία του στο τελευταίο καταστατικό της ΓΣΕΕ, επέβαλε [συμφωνία και των άλλων παρατάξεων για τον ίδιο λόγο], αντί της διετίας την τριετία στα όργανα της Συνομοσπονδίας, ως ανώτερο χρόνο παραμονής ενός συνδικαλιστικού στελέχους, όπως ο Πρόεδρος και ο Γεν. Γραμματέας, για να ιδιοποιηθεί κομματικά την θέση του ως Προέδρου της Συνομοσπονδίας. ).

Άλλος παράγοντας είναι οι σύνθετες εργασιακές σχέσεις που δεν επιτρέπουν μια καθαρή εργασιακή σχέση ενός μισθωτού σε αντιστοιχία με μισθωτό - ελεύθερο επαγγελματία, ή έναν εργαζόμενο που απασχολείτε με μερική απασχόληση ή ασκεί «μαύρη» εργασία και εισπράττει «μαύρο» χρήμα ή επινοικιαζεται , δημιουργώντας αποκλεισμούς και ιδιόμορφες διαιρέσεις αλλά και πληθυσμιακές ομάδες που βιώνουν μια πραγματικότητα έξω από την πραγματικότητα των «βολεμένων» ή εργάζεται έξω από την επιχείρηση του εργοδότη ή εργάζεται σε ένα άλλο διαφορετικό και ελεύθερο χρόνο, ή αμείβεται με άλλον τρόπο ή ασφαλίζεται ανόμοια προς τους συναδέλφους του.
Οι νέες οικονομικό-πολιτικές δράσεις της σύγχρονης οικονομίας, έχουν δημιουργήσει καινούργιες κοινωνικό-οικονομικές σχέσεις που επηρεάζουν ανατρεπτικά την σύνθεση των κοινωνιών αλλά και τον χαρακτήρα των συντεχνιών.
Συνήθως παρατηρείτε και λόγω των αυξημένων αναγκών της οικογένειας και της ανεξέλεγκτης ακρίβειας, οι ιδιότητες αυτές να συγκεντρώνονται σε ένα άτομο – εργαζόμενο, ο οποίος για τον ίδιο χρόνο απασχόλησης αμείβεται με το ένα τρίτο του πραγματικού μισθού που του αναλογεί, σύμφωνα με ότι ίσχυε πριν τριάντα χρόνια. Έτσι ο εργαζόμενος πρέπει να αναλώνεται σε δύο και τρις δουλειές για να εισπράξει το πραγματικό μισθό που του αναλογεί σε μια οχτάωρη παρεχόμενη εργασία.
Οι ιδιότητες αυτές διαμορφώνουν ένα πλέγμα ιδιότυπων κοινωνικών σχέσεων, που κατακερματίζουν κοινωνικά-πολιτικά-οικονομικά τα άτομα, σε ένα σύνολο αντικρουόμενων υποσυνόλων, που στοχεύουν στην εκμηδένιση της προσωπικότητας και στην εμπέδωση μιας συνειδιασιακής αντίληψης της θέσης του, ως ατόμου ειδικής κατηγορίας ενταγμένου σε μια μη-κοινωνία της ίδιας της κοινωνίας, ως αδύναμο κρίκο μια αλυσίδας, που δεν προστατεύεται και το μόνο που μένει είναι η εξατομικευμένη προσπάθεια, ο συμβιβασμός, η ηττοπάθεια, η απέχθεια στην ενασχόληση με τα κοινά. Δηλαδή η από-κοινωνικοποίηση του ατόμου και η χειραγώγησή του.
Η αντίθεση που δημιουργείται από την πολυπλοκότητα των σχέσεων αυτών και που δεν είναι μία, με την σειρά της δημιουργεί μια αντιπαλότητα ανάμεσα στις εργασιακές σχέσεις που βιώνει το άτομο, από την άσκηση ενός επαγγέλματος με μια εργασία «αντίπαλη» και «υποτιμητική» της επαγγελματικής του ειδικότητας και των σπουδών του ή της υποτιμημένης κατά αναλογία χρόνου – μισθού και συνθηκών που τον κατηγοριοποιούν διαφορετικά από το σύνολο των συναδέλφων του που έχουν μόνιμη, σταθερή και αναγνωρίσιμη των προσόντων τους, εργασία.
Η νεολαία που αποφοιτεί ενός Πανεπιστημιακού ιδρύματος καλείται να εργασθεί σε ένα περιβάλλον εργασιακών σχέσεων που προσομοιάζει με εκείνο του ανειδίκευτου εργάτη.
Άλλος παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά την σχέση του εργαζόμενου με την συντεχνία του είναι ο κίνδυνος της ανεργίας.
Η ανεργία είναι ο ποιο κακός σύμβουλος στις αποφάσεις του ατόμου και ασκεί καταλυτικό ρόλο στις συμπεριφορές του.
Η ανεργία δημιουργεί περίεργους συνειρμούς και η επαπειλούμενη φτώχεια που οδηγεί το άτομο πρώτα στον ρόλο παράσιτου της οικογένειας και μετά στην αποπομπή του από την κοινωνική του ομάδα, περιθωριοποιεί το άτομο και το θέτει εκτός κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών και διεκδικήσεων.
Η ανεργία χρησιμοποιείτε ως τον πιο σίγουρο από τα μέσα τρομοκράτησης των πληθυσμών είτε από το Κράτος είτε από τους εργοδότες.
Η συντηρητικοποίηση του μεγαλύτερου ποσοστού των απασχολουμένων, εδράζεται και στο γεγονός της άσκησης τρομοκρατίας και φασιστικής αντιμετώπισης, του παρόντος αλλά κυρίως του μέλλοντος για κάθε εργαζόμενο. Η ανεργία ή η απειλή ανεργίας και ως τιμωρία , παιδαγωγεί τον εργαζόμενο στην αναγκαία υποταγή και συντηρητικοποίηση του.
Είναι γεγονός ότι το Κράτος για να επιζεί εξουσιάζοντας τις κοινωνίες, ανακαλύπτει συνεχώς καινοτόμες διεργασίες που τις αντιλαμβανόμαστε είτε ως κοινωνικό αυτοματισμό, είτε ως καταναλωτικό πρότυπο, είτε ως εκφοβιστικό μηχανισμό στην ύπαρξη των χαρακτηριστικών που συνθέτουν το άτομο με την ανθρώπινη του διάσταση, είτε ως μηχανισμό απόγνωσης μερίδας ατόμων μιας κοινωνικής τάξης από την εκτόπιση της από την ίδια την κοινωνική τάξη που ανήκουν, είτε η χρήση μηχανισμών αποστέρησης βασικών ανθρωπιστικών δικαιωμάτων ή αμφισβήτηση των δικαιωμάτων αυτών, είτε εφευρίσκοντας μεθόδους εικονικής οικονομικής αποκατάστασης η οποία όμως αποτελεί μόνιμη παγίδα εγκλωβισμού σε ένα χρέος πολλαπλασιαστικό της εξάρτησης του ατόμου από πολλές εργασίες και πολλές ώρες απασχόλησης, που δεν του επιτρέπουν την συμμετοχή του στις οργανώσεις του αλλά και που τον αποθαρρύνουν στην οποιαδήποτε κοινωνική του συμμετοχή.
Η διοίκηση του Κράτους είναι υπόθεση ενός επιστημονικό-οικονομικού κατεστημένου που διαμορφώνεται ως κατεστημένο από συγκεκριμένα συμφέροντα.
Όλοι οι άλλοι είναι απλά γρανάζια μιας μηχανής για πάρα πολλές δουλειές.

Τα …..συνδικαλιστικά στελέχη που βιώνουν μια διαφορετική προστατευμένη ζωή εργασιακών – κοινωνικών – οικονομικών σχέσεων, διαφορετική όλων όσων εκπροσωπούν, επιδιώκουν να γίνουν μέρος αυτού του κατεστημένου και μάλιστα του στενού του πυρήνα, ώστε να ασκούν τις εξουσιαστικές τους δυνάμεις ιδιοποιούμενοι την «ψήφο» ανάδειξής τους στα αξιώματα που κατέχουν, χωρίς να επιτρέπονται διαδικασίες εκτόπισης τους ή διαδικασίες διαδοχής τους που δεν ελέγχονται από το ίδιο το σύστημα επιβολής των συνδικαλιστών στην θέση εξουσίας που κατέχουν. Οι συνδικαλιστές δεν εκλέγονται αλλά επιβάλλονται από το κομματικό συμφέρον και το προσδοκούμενο αποτέλεσμα για τις κομματικές ηγεσίες και τους εκπροσώπους των εργοδοτών που είτε είναι χρηματοδότες των κομμάτων είτε είναι μέλη των ίδιων κομμάτων, που είναι και οι συνδικαλιστές.
Άλλωστε αυτό αποτελεί προϋπόθεση της συμμετοχής του στα κέντρα άσκησης εξουσίας. Δηλαδή η ενσυνείδητη χρησιμοποίηση τους από την κεντρική εξουσία στην θέση των εξουσιαστών της τάξης τους.
Η επιδίωξη και το όνειρο κάθε ανώτερου συνδικαλιστικού στελέχους είναι η ¨αξιοποίησή» του ως βουλευτή ή Διευθυντικού στελέχους μια επιχείρησης, που θα τον βοηθήσει να ενταχθεί σε μια μεσαία ή ανώτερη εισοδηματική τάξη διεκδικώντας παράλληλα και μερίδιο εξουσιών της τάξης αυτής.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι κάθε βουλευτής που προείχε συνδικαλιστική ιδιότητα, πλέον συμπεριφέρεται τόσο «αντικειμενικά» προς την προηγούμενη τάξη που άνηκε όσο αυτό του είναι απολύτως αναγκαίο στην επανεκλογή του αλλά και την υπουργοποίησή του. Επομένως δεν υπάρχει σχέδιο νόμου που να στρέφεται εναντίον των συμφερόντων των εργαζομένων και να μην το υπερψηφίσει.

Ας ανακεφαλαιώσουμε τώρα επιγραμματικά τα ποιο σημαντικά αντικίνητρα συμμετοχής των εργαζομένων στις οργανώσεις τους.

Το σωματείο ως συντεχνία, η συντεχνία ως παράγοντας του κοινωνικού αυτοματισμού, ο επαγγελματικός κίνδυνος απώλειας της δυναμικής της συντεχνίας, η κρατική –εργοδοτική χρηματοδότηση των οργανώσεων και των συνδικαλιστών, οι κομματικές παρατάξεις, η ανεργία, η εξουσία και η ιδιοποίηση της θέσης που κατέχει το συνδικαλιστικό στέλεχος στην ιεραρχία του σ. κ.

Στο δεύτερο επίπεδο αντικινήτρων εντάσσονται, η υποταγή των ηγεσιών των συνδικάτων στο Κράτος μέσα από την υποτιθέμενη συμμετοχή στα κέντρα αποφάσεων.
Από τη περίοδο Βενιζέλου, το Κράτος μέσω των Κυβερνητικών διαχειριστών του, προσπαθούσε να «βολέψει» της συνδικαλιστές ηγεσίες ώστε να τις χρησιμοποιεί ως τον έμπιστο των εργατικών τάξεων, συνένοχο της Πολιτικής του.
Ο Βενιζέλος επιθυμούσε την δημιουργία ενός κατευθυνόμενου συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος, που δεν θα έμπαινε εμπόδιο στην διαμορφούμενη κοινωνική, πολιτική και οικονομική δομή της χώρας. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινούμενος μπήκε επικεφαλής μια τέτοιας πορείας, που έφθασε στο σημείο να παρίσταται στα εγκαίνια του Εργατικού Κέντρου της Αθήνας το 1910
Από την εποχή εκείνη μέχρι και σήμερα οι προσπάθειες χειραγώγησης του σ.κ. διαμόρφωσαν ένα περίγραμμα δράσεων και ηττών των εργαζομένων και αντίστοιχα μια μόνιμη και υποτακτική παρουσία του Κράτος σε κάθε ιστορική περίοδο. Η πολυαιτούμενη ενότητα στο συνδικαλιστικό κίνημα που το Οκτώβρη του 1918 δημιούργησε την ΓΣΕΕ, παρέμεινε από τότε μέχρι και σήμερα εμπόδιο τις σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων και των συνδικάτων τους και αποτελεί πράγματι σπουδαίο λόγο για την αποχή των εργαζομένων από την ενεργό και οργανωμένη συνδικαλιστική πάλη.
Η επίκληση της «ενότητας» σε κάθε δημόσια τοποθέτηση των συνδικαλιστικών ηγεσιών δημιουργεί περισσότερα σύννεφα καπνού πάνω από τις οργανώσεις των εργαζομένων παρά ανταποκρίνεται σε ένα επίπεδο ευθυνών που θα αναλάμβαναν εκείνοι που έχουν την αμέριστη ευθύνη για τον ευτελισμό της οργανωμένης πάλης και της πλήρους κομματικοποίησης του σ. κ.
Η κύρια ευθύνη για την σημερινή κατάντια του οργανωμένου σ. κ. αναλογικά των ευθυνών και της παρεμβατικότητα στα κοινωνικά – πολιτικά - οικονομικά πράγματα της χώρας, πρέπει στο πολιτικό κομματικό επίπεδο να επιμεριστεί στο ΠΑΣΟΚ και στο πολιτικό – συνδικαλιστικό, στην παράταξή του, τη ΠΑΣΚΕ.
Δεν είναι όμως άμοιροι ευθυνών τα κόμματα της Αριστεράς και οι συνδικαλιστικές τους παρατάξεις, που θα περίμενε κανείς με μια συσσωρευμένη εμπειρία από φυλακίσεις, εξορίες και εκτελέσεις, να μπορούσε να αποτελεί μια σίγουρη ασπίδα σε κάθε ενέργεια του Κράτους και των πολυεθνικών τόσο στις προσπάθειες διάσπασης του σ. κ. όσο και στις εκπτώσεις συνειδήσεων των νέων συνδικαλιστικών ηγεσιών, που μέσα από τον δήθεν «Κοινωνικό έλεγχο» πέρασαν στην συνενοχή της συνδιαχείριση του κράτους με τα διαπλεκόμενα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.
Μπορεί να υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα σε περιόδους , ιστορικές περιόδους στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας, αλλά και με ουσιαστικές πολιτικό-ιδεολογικές διαφορές, εντούτοις ο κεντρικός πυρήνας της κρατικής πολιτικής και του ολιγαρχικού, δήθεν Δημοκρατικού συστήματος, παρέμενε και παραμένει η χειραγώγηση του σ. κ. και η υποταγή των κοινωνιών στις δομές που επιλέγονται είτε από το Εθνικό κεφάλαιο είτε από το Παγκοσμιοποιημένο, από μηχανισμούς που δεν βρίσκονται έξω από τις κοινωνίες, αλλά που επιλέγονται ως ενδιάμεσοι των κοινωνιών και της κεντρικής εξουσίας.
Ένα παράδειγμα αλλοτρίωσης που ο εναγκαλισμός της εξουσίας έχει επιφέρει στο συνειδησιακό κόσμο της «πραγματικότητα» που βιώνουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, είναι να επαναφέρουμε στην μνήμη μας τα έργα και τις ημέρες που οι ίδιοι, που σήμερα εναντιώνονται στα αποτελέσματα μιας πολιτικής που στήριξαν την περίοδο του εκσυγχρονισμού και του Σημίτη, που προπαγάνδισαν τον εκσυγχρονισμό και τις επιλογές του Ηγέτη τους, σήμερα δεν είναι σε θέση να αναλάβουν την ευθύνη μιας μεγάλης αυτοκριτικής και μιας συγνώμης και να αυτό – εξοστρακισθούν από την δράση του σ. κ. παραμένουν δεσμώτες του κινήματος με άλλη προβιά.

Ο εναγκαλισμός με την εξουσία και οι σειρήνες της υπεροχής που σου δίνει ο εναγκαλισμός αυτός είναι ο παράδεισος της αυταπάτης που επιθυμεί κάθε καταπιεσμένος , όταν βρίσκεται στην «ευχάριστη» θέση της αναγνωρισιμότητας του από το ίδιο το σύστημα καταπίεσης των κοινωνιών.
Η δήθεν αναγνωρισιμότητα εξελίσσεται σε μια διαρκή διαδικασία απώλειας μνήμης και συνείδησης που σε καθιστά υποχείριο και εκτελεστικό όργανο των οργανωμένων συμφερόντων, τα οποία υπηρετείς πλέον πείθοντας τον εαυτό σου ότι τα αντιπολιτεύεσαι και τα πολεμάς.
Η ψυχολογία της εξουσίας και η εξουσία της ψυχολογικής αλλοτρίωσης των συνειδήσεων μέσα από την παρουσίαση μιας εικονικής πραγματικότητας ως αυθεντικής, είναι ζητήματα που γνωρίζει και διδάσκει το Κεφάλαιο σ’ όλη την πορεία εξέλιξης του και της τελικής του επικράτησης απέναντι στις κοινωνίες και των επαναστάσεων των.
Το συνειδησιακό υποκείμενο στις επαναστάσεις του προλεταριάτου σε κάθε εποχή όταν μια επανάσταση έπαιρνε πραγματικά χαρακτηριστικά, ούτε ταυτιζόταν με τον επαναστάτη προλετάριο ούτε διαμόρφωνε επαναστατική συνείδηση, αλλά παρέμενε όσο χρειαζόταν μέσο σύνδεσης της ηγεσίας ή της πρωτοπορίας της επανάστασης, χωρίς να διαχέεται στον χρόνο και στο σύνολο της νέας κοινωνίας.
Το ακριβώς αντίθετο παρατηρούμε στον καπιταλισμό και στην εξέλιξή του. Σε όλες τις Αστικές επαναστάσεις, ενώ το συνειδησιακό υποκείμενο της επανάστασης ήταν ο καταπιεζόμενος αγρότης – παραγωγός, ο εργάτης, ο μικρέμπορος ή πραματευτής, ο μικρός ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου, στην πορεία της επανάστασης και αμέσως μετά το συνειδησιακό υποκείμενο διαχέονταν ως συνείδηση μιας νέας κοινωνίας των όλων, των «ιδιοκτητών», αφήνοντας πάντα τον εργάτη εκτός των τειχών της νέας κοινωνίας ως απλό σύμμαχο και αργότερα ως εργαλείο ή προϊόν εκμετάλλευσης.
Από την Παρισινή Κομμούνα μέχρι και την Οκτωβριανή επανάσταση, η «μοίρα» του εργάτη ή του αγρότη χωρίς γη, παρέμεινε η ίδια.
Στον Καπιταλισμό όμως δεν ήταν απαγορευτικό το νέο συνειδησιακό υποκείμενο που είχε πλέον διαμορφωθεί ως καπιταλιστής και στους εργάτες ή τους αγρότες χωρίς γη, γι’ αυτό και αναπτύχθηκαν πλήθος θεωριών γύρο από τα χαρακτηριστικά και την «ουσία» του Λαϊκού καπιταλισμού και της ευημερίας της Κοινωνίας μέσα στο Καπιταλιστικό σύστημα.
Η προπαγάνδα, γιατί μόνο προπαγάνδα είναι, για την ισότητα των πολιτών στον καπιταλισμό, και οι εγγυήσεις ίσων ευκαιριών και δυνατοτήτων σε κάθε πολίτη ενός καπιταλιστικού κράτους, αποτέλεσε Συνταγματική επιταγή, ώστε να πείθεται και πιο κακόβουλος πολίτης αμφισβητίας.
Στην πράξη όμως ελάχιστοι «απόλαυσαν» το προνόμιο αυτό, ως παραδεκτή πραγματικότητα που είχε έναν παιδαγωγικό χαρακτήρα για τα υπόλοιπα μέλη της ίδιας τάξης.
Εκείνο δηλαδή που αποτελούσε απαγορευτικό στις Σοσιαλιστικές επαναστάσεις στον καπιταλισμό εκδηλωνόταν ως εικονική πραγματικότητα , που είχε ευρεία αποδοχή.
Δεν αναπτύχθηκε ο καπιταλισμό ενάντια στους λαούς, χωρίς οι λαοί να τον επιδιώκουν και να τον στηρίζουν. Εκείνο που έδινε ο καπιταλισμός, έστω και ως ονειρική κοινωνία , ήταν αρκετά ισχυρό κίνητρο για την εξέλιξή του, από την πρωταρχική του μορφή μέχρι σήμερα.
Σ’ αυτόν τον κυκεώνα της παραπλάνησης και της εικονικής πραγματικότητας αλλά και του νέου συνειδησιακού τοπίου που έχει πλέον εμπεδωθεί, είναι εγκλωβισμένες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των εργατών στις καπιταλιστικές οικονομίες και είναι πολύ δύσκολο και πολύ οδυνηρό για τις ίδιες τις κοινωνίες των εργαζομένων να ξαναδούν την ενεργή πραγματικότητα μέσα από τα μάτια των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών.

ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ

[Πρέπει να είναι σαφές ότι οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι ουδόλως ευθύνονται αλλά αποκλειστικά θίγονται. Ως εκ τούτου στην όποια συζήτηση δεν τίθεται θέμα αντιπαροχών και συμψηφισμών. Αντιθέτως η πλειονότητα των επιχειρηματιών (προφανώς και μελών σας) φέρουν βαριά ευθύνη για την ακρίβεια. Βαρύτατη είναι και η ευθύνη της κυβέρνησης αφ’ ενός γιατί δεν ασκεί τις ενδεικνυόμενες δημόσιες πολιτικές παρεμβάσεις αλλά επικοινωνιακά διαχειρίζεται «μέτρα» και αφ’ ετέρου με την αύξηση των τιμολογίων των ΔΕΚΟ «τροφοδοτεί» και την ακρίβεια και απαράδεκτες πολιτικές υπέρ ενίσχυσης της επικέρδειας (χαρακτηριστικό το παράδειγμα των Τραπεζών). ]

Τα παραπάνω αναφέρονται στην απαντητική επιστολή του Προέδρου της ΓΣΕΕ, προς τον ομόλογό του, κ. Δασκαλόπουλο, Πρόεδρο του ΣΕΒ.

Θα ήταν χρήσιμο για τον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ, να αντιληφθεί τόσο το αποτέλεσμα της πρόσφατης Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και το άδοξο τέλος μιας διαπραγμάτευσης που εξυπηρετούσε τις εργοδοτικές οργανώσεις παρά τα συμφέροντα των εργαζομένων, όταν το κίνημα βρισκόταν σε ανοδική κατεύθυνση, καθώς και τις ευθύνες της ΓΣΕΕ και των Ομοσπονδιών της, κυρίως της πρώην Κοινής Ωφέλειας, που διαδραματίζουν εξουσιαστικό ρόλο στην Διοίκηση της Συνομοσπονδίας, ότι στα ζητήματα της αντιμετώπισης της ακρίβειας, οφείλονται πρακτικά βήματα που θα επαναφέρουν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων στο πολύπαθο συνδικαλιστικό κίνημα.

Προτείνω να αποδεχτούν η ΓΣΕΕ και οι Ομοσπονδίες των: ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ και ΟΤΟΕ, την προκήρυξη συνεχόμενων απεργιακών κινητοποιήσεων εναντίον των αυξήσεων των τιμολογίων και των επιτοκίων.Άλλως τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα....... μας πάνε γάντι, μιας και είναι δυσδιάκριτες οι αντιλήψεις των συνδικάτων από τις αντίστοιχες των κομμάτων εξουσίας.

Άρα έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του φιάσκου στο Σύνταγμα και την απόρριψή τους απο τους ίδιους τ6ους εργαζόμενους που υποτίθεται εκπροσωπούν;

ΤΟ ΚΛΑΜΑ ...ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ

Ο ΣΕΒ συμμερίζεται την ανησυχία, την αγωνία όλων όσοι βιώνουν τις συνέπειες της εντεινόμενης παγκοσμίως κρίσης και χαιρετίζει κάθε πρωτοβουλία που συνεισφέρει στη συνειδητοποίηση και στην αντιμετώπιση του πολυδιάστατου προβλήματος της ακρίβειας. Το κύμα της ακρίβειας μειώνει το βιοτικό επίπεδο όλων, αλλά ιδιαίτερα των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων. Μία αγορά σε καθίζηση πλήττει την πλειονότητα των επιχειρηματιών, των επαγγελματιών, των βιοτεχνών, των εμπόρων. Πάνω από 100.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις πληρώνουν σήμερα τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αλλά και της συσσωρευμένης κρατικής αβελτηρίας που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τη βιωσιμότητά τους. Η κρίση δεν κάνει διακρίσεις. Η παγκόσμια έκρηξη τιμών επιδεινώνει δραματικά τις χρόνιες παθογένειες της οικονομίας μας. Το πρόβλημα δεν ξεπερνιέται με επικοινωνιακά ή παρωχημένα μέτρα, με αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων και κομματικές παραμυθίες, με μετάθεση ευθυνών. Η ακρίβεια συνιστά μια κρίσιμη πρόκληση συλλογικής ευθύνης και προσπάθειας –γιατί, σε μια σύγχρονη οικονομία, τα συμφέροντα όλων, καταναλωτών και παραγωγών, εργαζομένων και εργοδοτών είναι αλληλένδετα. Απαιτείται, σήμερα, ένα συντεταγμένο πρόγραμμα δράσης, πολιτική ειλικρίνεια, τόλμη και αποτελεσματικότητα. Ο ενεργός καταναλωτής και ο κοινωνικά υπεύθυνος επιχειρηματίας μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο –και ήδη το πράττουν. Πρωταρχικά, όμως, το ίδιο το Κράτος –που με τα ελλείμματά του, την αδιαφάνειά του και τις στρεβλωτικές παρεμβάσεις του απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού κάθε μήνα –καλείται να λάβει δομικά μέτρα κατά του κακού εαυτού του. Το Κράτος αποτελεί την κύρια πηγή ακρίβειας. Το Κράτος καθορίζει ή και επηρεάζει καθοριστικά πάνω από 95 τιμές που αφορούν σε βασικά προϊόντα και υπηρεσίες –και αυτές οι τιμές αυξάνονται διαρκώς. Η ακρίβεια, επομένως, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στη ρίζα της παρά μόνο αν το Κράτος αλλάξει ριζικά.

ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ

Εχθές η ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ είχαν «προετοιμάσει» συλλαλητήριο εναντίον της ακρίβειας και της αναρχίας του λεγόμενου «ανταγωνισμού».
Πρόσφατα, ο κ. Φώλιας, είχε εμμέσως ζητήσει την βοήθεια του καταναλωτικού κοινού σε ένα μποϊκοτάζ προϊόντων για τις απαράδεχτες τιμές και την αισχροκέρδεια των διαφόρων επιχειρηματιών και εμπόρων.
Κάποτε πανηγύριζαν οι οπαδοί του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ και μεταξύ αυτών και η τότε ηγεσία της ΠΑΣΚΕ στην ΓΣΕΕ, για την ένταξη της Ελλάδας, στην ζώνη του Ευρώ και την ΟΝΕ.
Όμως, όπως πάντα συμβαίνει στο Ελλαδιστάν, ο Λαός δεν χρειάζεται να γνωρίζει περισσότερα από όσα του είναι απαραίτητα για να επευφημεί τον Καίσαρα (κάθε 4 χρόνια), γιατί τα πράγματα είναι πολυσύνθετα και επομένως όσοι τα χειρίζονται έχουν την ενδεδειγμένη υψηλή μόρφωση που απαιτείται και για τον λόγο αυτό εκλέγονται.
Θα πρέπει να μην μας διαφεύγει και το γεγονός, ότι μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέ λάθος αναγνωρίζεται.
Λοιπόν, όταν ο Καίσαρας Σημίτης αποφάσισε να κάνει την Ελλάδα ισχυρή, δεν είπες στους αφελής υποστηριχτές του, ότι τα δικαιώματα αυτοδιάθεσης της Ελληνικής οικονομίας, παραχωρούνται στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα και ότι η οποιαδήποτε πίεση στον πληθωρισμό ή αύξηση των τιμών αποτελεί ζήτημα που το λύνει το Κεφάλαιο όταν και οπότε το θελήσει ή αγαπήσει τον Έλληνα εργαζόμενο.
Σήμερα ο Καίσαρας Καραμανλής, που ήρθε να μας σώσει και να κάνει πιο ισχυρή τούτην την Χώρα κάθε πρωί ανάβει και ένα κερί στον Άγιο Καίσαρα, Σημίτη.

Αν τώρα βαρυστομαχιάσουν οι έμποροι, οι μεταπράτες, οι επιχειρηματίες, οι πολυεθνικές, από τα κέρδη και τις αυξήσεις των τιμών, τότε οι τιμές θα πάψουν να αυξάνονται.
Αν όμως θέλουμε να σταματήσουμε εμείς αυτό το παιχνίδι των τιμών και της ακρίβειας, τότε οφείλουμε να οργανώσουμε τις μικρές μας κοινωνίες σε οργανώσεις καταναλωτών και να υποδουλώσουμε τις καταναλωτικές μας συνήθειες εν είδη αναγκών και να μποϊκοτάρουμε προϊόντα και «ανάγκες» μας, γιατί αν περιμένουμε είτε το κεφάλαιο είτε τις κυβερνήσεις, βλέπω να κατοικούμε σε νέες εργατικές κατοικίες από χαρτόκουτα και πάει λέγοντας.
Εντάξει, δεν είναι και ο πιο φερέγγυος εκπρόσωπος της κοινωνίας και των εργαζομένων η ΓΣΕΕ, αλλά όταν μας καλεί σε ένα συλλαλητήριο εναντίον της ακρίβειας, τότε συμμετέχουμε για τον εαυτό μας, την οικογένειά μας και τους φίλους αλλά και τους εχθρούς μας.
Αν δεν μας αρέσει η ΓΣΕΕ, τότε ας δημιουργήσουμε νέες οργανώσεις,
Κοινωνικές Εργατικές Οργανώσεις.
Αλλά αν δεν κάνουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο, είμαστε άξιοι της μοίρας μας και άξια δουλικά, όπως ακριβώς επιθυμούν οι Κυβερνώντες και τα Αφεντικά τους.

Η ΣΘΕΝΑΡΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

ΨΗΦΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ......ΕΥΡΩ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ;
Posted on 14 Μαΐου 2008 by exeisminima
ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ;
του Μάριου Μιχαηλίδη

Τις μέρες αυτές ξετυλίγεται μια πανελλαδική (και παμβοιωτική), πλατιά και πολύμορφη δράση εναντίον της εγκατάστασης μονάδων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, που θα καίνε λιθάνθρακα. Ταυτόχρονα, αντιστεκόμαστε στη μετατροπή της Βοιωτίας σε ενεργειακή «χαβούζα», με την εγκατάσταση πλήθους ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων με φυσικό αέριο αλλά και ανεμογεννητριών. Εκτός από το γεγονός της μειωμένης έστω, αλλά πάντα υπαρκτής ρύπανσης με το φυσικό αέριο, αρνούμαστε την υπερδιόγκωση αυτού του τομέα της βιομηχανικής δραστηριότητας στο νομό. Έχουμε και άλλους τομείς να αναπτύξουμε, έχουμε και άλλα σχέδια για τη ζωή μας. Επιπλέον, είναι ώρα να μιλήσουμε και για εξοικονόμηση ενέργειας. Η ασύμμετρη, άναρχη και πληθωρική ανάπτυξη μόνο τα επιχειρηματικά κέρδη εξυπηρετεί, όχι, όμως, το λαό της περιοχής μας (και κάθε περιοχής).
Είναι σωστό, όμως, να αφήνουμε έξω από τον προβληματισμό μας την ιδιωτικοποίηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας; Όλες αυτές οι μονάδες, και οι περισσότερο και οι λιγότερο βρώμικες και οι «καθαρές» ανήκουν σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Αυτοί θα παράγουν ρεύμα για να το πουλήσουν και να βγάλουν όσα περισσότερα λεφτά γίνεται. Συνέπειες: το ρεύμα θα είναι ακριβό για το λαό, η υπερεκμετάλλευση των εργατών τους θα «θερίζει». Θα παράγουν ρεύμα και για εξαγωγή, ενώ ο ανελέητος μεταξύ τους ανταγωνισμός θα αφήσει καμπόσους «χαμένους» στα μισά του δρόμου. Πιέσεις θα ασκούνται από τους ομίλους αυτούς για άσκηση φιλομονοπωλιακής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Και σιγά μη σεβαστούν το περιβάλλον! Ακόμη και στην «καθαρή» παραγωγή πάνε να σαρώσουν ό,τι βουνό και δάσος βρίσκουν μπροστά τους!
Η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας (που εντάσσεται στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε όλους τους τομείς) αποτελεί άλμα προς τα χειρότερα σε σχέση με την κρατική ΔΕΗ του παρελθόντος. Και αυτή, βέβαια, πουλούσε φτηνότερα το ρεύμα σε μονοπώλια και ακριβότερα στο λαό, και αυτή λειτουργούσε γραφειοκρατικά και αντιλαϊκά. Οι αρμόδιοι Υπουργοί, όμως, «στριμώχνονταν» αρκετές φορές κάτω από τη λαϊκή ή την αριστερή πολιτική πίεση για ζητήματα τιμολογίων, ρύπανσης του περιβάλλοντος, εργατικών δικαιωμάτων κλπ. Τώρα, η απάντηση θα είναι: «έχουμε ελεύθερη αγορά, απευθυνθείτε στους ιδιώτες»! Τα όσα περί ελέγχου λέγονται είναι παραμύθια για μικρά παιδιά!
Συμπέρασμα: το περιβαλλοντικό, αλλά και ευρύτερα, το εργατικό κίνημα πρέπει να συνδέσουν το πρόβλημα του περιβάλλοντος με το ευρύτερο και βασικότερο, εκείνο της ιδιωτικοποίησης της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, της μετατροπής της σε εμπόρευμα. Και να απαιτήσουν τη διατήρηση μιας και μόνης ΔΕΗ, ΔΗΜΟΣΙΑΣ, που να λειτουργεί, όμως, προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, με κεντρικό προγραμματισμό και κάτω από εργατικό – λαϊκό έλεγχο, για μια φιλολαϊκή αναπτυξιακή πολιτική. ΚΑΝΕΝΑΣ ΙΔΙΩΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ " ΕΧΕΙΣ ΜΗΝΥΜΑ"

ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Posted on 03 Ιουνίου 2008 by exeisminima
Λάβαμε γνώση της έντονης διαμαρτυρίας πολιτών της περιοχής στο Συνοικισμό της Θήβας για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί εκεί από δραστηριότητες αλλοδαπών μεταναστών. Το θέμα είναι ιδιαίτερα δύσκολο μιας και σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να αναμοχλεύσουμε ρατσιστικές διαθέσεις αλλά καταγράφουμε το γεγονός και θα προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε.
Είναι γνωστό ότι η περιοχή του Συνοικισμού με τα παρατημένα από χρόνια σπίτια του έγινε ένα ιδιότυπο γκέτο-καταφύγιο για ομάδες οικονομικών μεταναστών από διάφορες χώρες. ΟΙ άνθρωποι αυτοί παλεύουν για να ζήσουν και σε αυτό το σημείο κανένας δεν είναι αντίθετος. Ωστόσο και με τη βοήθεια ντόπιων δυστυχώς διαμένουν σε άθλιες συνθήκες πολλές φορές 15-20 άτομα σε μόλις 20 τετραγωνικά πολλές φορές χωρίς τουαλέτα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι συνθήκες διαβίωσης τους να είναι άθλιες και οι κάτοικοι του Συνοικισμού, όσοι έχουν απομείνει διαμαρτύρονται εδώ και χρόνια προς κάθε αρμόδιο χωρίς αποτέλεσμα.

Οι αγρότες που στοιβάζουν και μεταφέρουν κάθε πρωί και απόγευμα στα χωράφια τους μετανάστες οφείλουν και αυτοί να σέβονται τους ιδιοκτήτες και να φροντίζουν ώστε να μην παρουσιάζεται η απαράδεκτη εικόνα με τα σκουπίδια στους δρόμους και τις λάσπες που συσσωρεύονται στην περιοχή του Συνοικισμού αλλά και στη πλατεία των Αγίων Θεοδώρων αφού από εκεί γίνεται συνήθως η στρατολόγηση των εργατών γης.
Προσπάθεια και καλή διάθεση θέλει από όλους γιατί το ζήτημα είναι δύσκολο. Ωστόσο όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς καλό θα είναι να βρουν τρόπο να επικοινωνήσουν με τις κοινότητες αυτές των αλλοδαπών ώστε να υπάρξει μια τουλάχιστον επαφή για ενημέρωση, στο τι πρέπει να κάνει ο καθένας για να διατηρεί το περιβάλλον και την περιοχή που ζει όσο το δυνατό πιο καθαρή.
Οι κάτοικοι της περιοχής διαμαρτύρονται και έχουν από την πλευρά τους δίκιο αφού από τα απογεύματα η περιοχή αλλάζει όψη και καλούν κάθε αρμόδιο να τους δώσει μια προοπτική λύσης. Τουλάχιστον να μην είναι αναγκασμένοι να καθαρίζουν μπροστά από τα σπίτια τους λάσπες. Αλλιώς όπως μας κατάγγειλαν μας βλέπω για τον Τριανταφυλλόπουλο…
Popularity: 14% [?]

Δελτιο Τυπου

Η Ελληνική Δημοκρατική Εταιρεία (Ε.Δ.ΕΤ.) και το περιοδικό Monthly Review οργανώνουν διάσκεψη το Σάββατο 31 Μαΐου 2008, ώρα 11.00 π.μ., στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Ι.ΔΙ.Σ.) του Παντείου Πανεπιστημίου (Χιλ 3 & Αδριανού, Πλάκα) με θέμα:
ΝΑΤΟ: από την Gladio στις σύγχρονες επεμβάσεις
Η βασική εισήγηση θα γίνει από τον ερευνητή Daniele Ganser, συγγραφέα του βιβλίου Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ (εκδ. Antilogos). Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις και συζήτηση.
Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη και υποβάλλεται μέχρι την Πέμπτη 29 Μαΐου 2008, στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@monthlyreview.gr ή τηλεφωνικά στο 210 3214488. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Δ Πραξιτέλους 29, 10560, Αθήνα Τ 210 3214488 F 210 3213578 E info@monthlyreview.gr W www.monthlyreview.gr

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ .... ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ Ε.Σ.Κ.

( συνέχεια)
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

Η αποδόμηση όμως των συνδικαλιστικών οργανώσεων από τα φυσικά τους μέλη, στέρησε την δυναμική του οργανωμένου συνδικαλισμού. Μαζί με αυτήν χάθηκε και ο πολιτικός λόγος των οργανώσεων ο οποίος περιορίστηκε στο ιερατείο των συνδικαλιστικών παρατάξεων χωρίς βάση, χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική. Ένας πολιτικός λόγος ευθυγραμμισμένος με τα κόμματα και την κυβέρνηση.
Οι ευθύνες είναι τεράστιες στο επίπεδο των συνδικαλιστικών στελεχών από την στιγμή που προσανατόλισαν τον όποιο αγώνα τους στο κομματικό κέρδος.
Οι παρεμβάσεις να προσανατολιστεί το σ.κ. στην κομματική σημαία της πλειοψηφίας, οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένως διαμάχη μεταξύ των συνδικαλιστών και των παρατάξεων τους, σε βαθμό να δημιουργούνται παρά την διακηρυγμένη ενότητα σωματεία που κάλυπταν τους ίδιους χώρους και τις ίδιες ειδικότητες.
Το ζήτημα δεν είναι αν τα ψηφίσαντα μέλη των οργανώσεων δεν ήταν κοινά ( αν και ποτέ δεν έλειψαν οι αλληλοκατηγορίες για διπλοψηφίες ή για μέλη μαϊμού. – βλέπε Ομοσπονδία οικοδόμων ) αλλά Ζήτημα ήταν και είναι η πολυδιάσπαση και το αδυνάτισμα της δυναμικής που θεωρητικά θα είχε η ενότητα στον εργασιακό χώρο με ένα σωματείο.
Ενώ στην πράξη η χαμένη τιμή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ηγετών τους είναι πασίδηλη , η ΓΣΕΕ και στο σύνολο τους οι συνδικαλιστικές παρατάξεις βγάζουν διθυραμβικούς για την ενότητα την οποία οι ίδιοι έχουν ναρκοθετήσει.
Ο Φαρισαϊσμός αβαντζάρεται από τα ίδια τα κόμματα και από τον τρόπο (ρητορική) που επικοινωνούν με τον Λαό λίγο πριν τις Εθνικές εκλογές. Κάθε κόμμα και μάλιστα από εκείνα που έχουν κληρονομήσει το δικαίωμα της Κυβερνητικής εξουσίας, πριν τις εκλογές λένε τόσα που μεταξύ συνθημάτων και επικοινωνιακού διαλόγου με το συγκεντρωμένο πλήθος, ποτέ δεν τα εννοούν αλλά και αν τα εννοούν στις προγραμματικές δηλώσεις τα κωδικοποιούν με περισσότερη στρυφνότητα . Έτσι επί του «έργου» το εκάστοτε κυβερνών κόμμα δεν αναφέρεται επί των δεσμεύσεων που ενέκρινε το Κοινοβούλιο αλλά επί του προεκλογικού του προγράμματος που δεν κατάλαβαν οι «θαμώνες επί της ψήφου» οπαδοί τους.
Ακριβώς την ίδια ρητορική και επικοινωνιακή τεχνοτροπία ακολουθούν σε ότι αφορά την οργάνωση, την συγκρότηση, τις ελευθερίες, τα ατομικά δικαιώματα, το δικαίωμα ως το Σύνταγμα ορίζει, των εργαζομένων να συγκροτούν τις οργανώσεις τους.
Στην Ελλάδα του χθες και του σήμερα η Δημοκρατία δεν είναι ντε-φάκτο δικαίωμα ή μέθοδος λειτουργίας ή πολίτευμα αδιαπραγμάτευτο. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα υπήρχε πάντα υπό την αίρεση του συμφέροντος της κυρίαρχης τάξης. Η Δημοκρατία είναι διαπραγματεύσιμη και η τιμή της ποικίλει από χώρο σε χώρο, από δικαίωμα σε δικαίωμα, από υποχρέωση σε υποχρέωση, από το κομματικό χρώμα της μιας Κυβέρνησης στο κομματικό χρώμα της μιας Αντιπολίτευσης.
Στα πλαίσια αυτής της Δημοκρατίας ο Φασισμός ωχριά. Στα πλαίσια αυτής της Δημοκρατίας λειτουργεί και η σχέση Συνδικαλιστή και κόμμα που είναι προσκείμενος ή ενταγμένος. Επακόλουθο της σχέσης αυτής είναι τόσο οι οργανώσεις όσο και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποτελούν μέσο διαπραγμάτευσης για την εξουσία του Ενός έναντι των Άλλων. Μέσο διαπραγμάτευσης για αναρίχηση σε μεγαλύτερα αξιώματα εξουσίας και οικονομικής ευμάρειας.
Παρακολουθούμε πως κάθε Κυβέρνηση χρησιμοποιεί σε θέσεις κλειδιά και θέσεις εξουσίας, συνδικαλιστές εν ενεργεία. Συνδικαλιστές που ηγούνται του συνδικαλιστικού κινήματος στο επίπεδο της ΓΣΕΕ ή μεγάλων Ομοσπονδιών των ΔΕΚΟ ή των Μεγάλων Εργατικών Κέντρων.
Εξαργυρώνονται γραμμάτια και συνειδήσεις. Εξαργυρώνονται με την θέληση των συνδικαλιστών και επιδιώκεται αυτή η εξαργύρωση. Κάθε συνδικαλιστής που επιθυμεί να είναι εκπρόσωπος των εργαζομένων με συνείδηση εργαζόμενου βρίσκεται και θα βρίσκετε εκτός νυμφώνος . Αυτός ο συνδικαλιστής δεν πρόκειται να εκλεγεί ποτέ στην Διοίκηση ενός Ε.Κ. ή μιας Ομοσπονδίας και πόσο μάλλον της ΓΣΕΕ.
( συνέχεια στην επόμενη δημοσίευση)