Η Moody's υποβάθμισε το ελληνικό χρέος σε επίπεδο σκουπιδιών (junk).

Η εταιρεία πιστοληπτικής αξιολόγησης μείωσε τη βαθμολογία της Ελλάδας από Α3 σε BA1 και δήλωσε ότι η κίνηση αντανακλά την ανάλυσή της για τo κοινό πακέτο διάσωσης Ευρωπαϊκής Ένωσης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και την αποτελεσματικότητά του .


Το πακέτο εξαλείφει αποτελεσματικά οποιαδήποτε βραχυπρόθεσμη επικινδυνότητα ρευστότητας, με γνώμονα την προεπιλογή και ενθαρρύνει την εφαρμογή ενός αξιόπιστου, εφικτού, και συμβατού με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις κινήτρου , το οποίο έχει μεγάλη πιθανότητα να σταθεροποιήσει τίς απαιτήσεις εξυπηρέτησης του χρέους σε διαχειρίσιμα επίπεδα, λέει η Σάρα Carlson, Αντιπρόεδρος-Senior Analyst στην Sovereign Risk Moody ομάδα και επικεφαλής αναλύτρια για την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, τα μακροοικονομικά στοιχεία και οι κίνδυνοι που συνδέονται με την εφαρμογή του προγράμματος είναι σημαντικοί.

source online.wsj.com πηγή

Σε νέα φάση αβεβαιότητας μπαίνει το τραπεζικό σύστημα της χώρας, μετά την..έκρηξη βόμβας με υπογραφή του οίκου Moodyʼs, που σε μια νύχτα μετέτρεψε τα ομόλογα της χώρας σε..σκουπίδια και αφαίρεσε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ από τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών.

Η χθεσινοβραδινή.. τρομοκρατική ενέργεια από την Moodyʼs, αν και είχε προαναγγελθεί όταν είχε προχωρήσει στην προηγούμενη υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων, «πάγωσε» την Αθήνα. Το υπουργείο Οικονομικών εκδήλωσε την έντονη ενόχλησή του, με μια ανακοίνωση όπου υπογραμμίζει, ότι ο διεθνής οίκος δεν έλαβε καθόλου υπόψη την πρόοδο της χώρας στην εφαρμογή του σταθεροποιητικού προγράμματος, ενώ από τους τραπεζικούς κύκλους εκφραζόταν έντονη δυσφορία για το χρόνο του «χτυπήματος», που αποδυναμώνει το τραπεζικό σύστημα στη χειρότερη στιγμή.

Η Moodyʼs ήταν ο τελευταίος οίκος που κρατούσε στην κατηγορία investment grade τα ελληνικά ομόλογα, αλλά χθες προχώρησε σε μια υποβάθμιση τεσσάρων βαθμίδων, προσγειώνοντας τους τίτλους του Δημοσίου σε κατηγορία junk (Ba1). Η υποβάθμιση αυτή αναμένεται να συνοδευθεί από ανάλογα «χτυπήματα» στις αξιολογήσεις των τραπεζών και των τίτλων που έχουν εκδώσει, ονομαστικής αξίας 45 δις. ευρώ.
Η υποβάθμιση από την Moodyʼs στέλνει τις ελληνικές τράπεζες για ένα εξαιρετικά επώδυνο «κούρεμα» της αξίας των τίτλων που έχουν δεσμεύσει στην ΕΚΤ για την άντληση ρευστότητας, δημιουργώντας σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την επάρκεια της ρευστότητας του τραπεζικού συστήματος. Απορίας άξιον είναι τώρα, αν οι ελληνικές τράπεζες θα καταφέρουν να βρουν στα ιδιαίτερα «ρηχά» χαρτοφυλάκιά τους πρόσθετους τίτλους αξίων πολλών δισεκατομμυρίων για να αποφύγουν να τους ζητηθεί από την ΕΚΤ η επιστροφή ρευστότητας, ή αν η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί να «νερώσει» ακόμη περισσότερο τους κανόνες αποδοχής καλυμμάτων, για να αποτρέψει σοβαρούς κλυδωνισμούς στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στην τελευταία λογιστική κατάσταση της Τράπεζας της Ελλάδος (Μάιος 2010) οι ελληνικές τράπεζες φαίνεται ότι με το πέρασμα του χρόνου γίνονται όλο και πιο εξαρτημένες από τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς της ΕΚΤ. Τον Μάιο, οι συνολικές τους χρηματοδοτήσεις πλησίασαν τα 90 δις. ευρώ, εκ των οποίων ο κύριος όγκος αφορά χορηγήσεις πιο μακροπρόθεσμης διάρκειας (περισσότερα από 72 δις. ευρώ).

Όμως, για να πάρουν αυτά τα 90 δις. ευρώ, τα στοιχεία της ΤτΕ δείχνουν, ότι οι τράπεζες δέσμευσαν αποδεκτούς για αναχρηματοδότηση τίτλους ονομαστικής αξίας 122,963 δις. ευρώ. Σε αυτούς τους τίτλους περιλαμβάνονται όλα τα ομόλογα Δημοσίου που έχουν οι τράπεζες στην κατοχή τους (ονομαστικής αξίας σχεδόν 40 δις. ευρώ), αλλά και ένας πρωτοφανής όγκος ιδιωτικών χρεογράφων, κυρίως δηλαδή τίτλων που προέρχονται από τιτλοποίηση στοιχείων ενεργητικού και καλυμμένα ομόλογα.

Με αυτά τα δεδομένα, ήδη οι τράπεζες υφίστανται ένα εξαιρετικά επώδυνο «κούρεμα» της αξίας των καλυμμάτων τους από την ΕΚΤ, το οποίο φθάνει στο 27%. Ήδη τον Μάιο είχαν δεσμεύσει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του ενεργητικού τους για την άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ και πλέον θα πρέπει να εξαντλήσουν και τα τελευταία αποθέματα αποδεκτών τίτλων για να διατηρήσουν τις ίδιες γραμμές χρηματοδότησης από την κεντρική τράπεζα.

Οι τίτλοι του ελληνικού Δημοσίου, πάντως, θα συνεχίσουν να γίνονται δεκτοί, όπως είχε ανακοινώσει στις 3 Μαΐου η ΕΚΤ, ανεξάρτητα από τις βαθμολογίες τους από τους οίκους αξιολογήσεων. Το ίδιο ισχύει και για τα τραπεζικά ομόλογα που έχουν εκδοθεί με εγγύηση του Δημοσίου. Το ερώτημα τώρα είναι τι θα συμβεί με τα άλλα «χαρτιά» των ελληνικών τραπεζών, που με βάση τους σημερινούς κανόνες της ΕΚΤ θα πρέπει να έχουν βαθμολογία της κατηγορίας «Α» για να γίνονται δεκτά από την ΕΚΤ, ενώ η κεντρική τράπεζα έχει ανακοινώσει ότι τον Ιούλιο θα δημοσιοποιήσει τους νέους κανόνες της για αυτούς τους τίτλους.

Η ονομαστική αξία των τιτλοποιήσεων από ελληνικές τράπεζες εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 45 δις. ευρώ, ενώ σε μεγάλο ύψος φθάνουν και τα καλυμμένα ομόλογα που έχουν εκδώσει, με εγγύηση δάνεια από τα χαρτοφυλάκιά τους. Το πιθανότερο είναι, ότι και αυτοί οι τίτλοι θα εξακολουθήσουν να γίνονται δεκτοί από την ΕΚΤ, αλλά με πολύ υψηλά ποσοστά «κουρέματος» της αξίας τους.



πηγη sofokleous10.gr
http://www.stopcartel.info/index.php
-------------------------------------------------------------------------------------
Σχόλιο του μπλογκ.
 
Τι σημαίνει υποβάθμιση του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας, στα επίπεδα των σκουπιδιών;
Η αξία, η δύναμη δηλαδή του εξωτερικού χρέους, αντανακλά σε ευθεία αναλογία και διαμορφώνει επίσης την αντίστοιχη αξία - δύναμη όλης της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας, καθώς και την δυναμική αξία των πλουτοπαραγωγικών πηγών και μέσων της Ελληνικής επικράτειας.
Επομένως η υποβάθμιση επι της ουσίας αποτελεί υποβοηθητικό εργαλείο, υπέρ όσων επιθυμούν να επενδύσουν στην Ελλάδα, αγοράζοντας σε τιμές ξεφτίλας ό,τι πρόκειται να εκποιήσει η Κυβέρνηση της Εθνικής Μειοδοσίας, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
 
Την περίοδο αυτή η Κυβέρνηση των μειοδοτών, ετοιμάζεται να υπογράψει συμβάσεις εκποίησης με τους Κινέζους, που ως γνωστό η Κίνα αποτελεί μια ισχυρή οικονομική δύναμη επενδύσεων και αγοράς εξωτερικών χρεών ( βλέπε εξωτερικό χρέος ΗΠΑ), καθώς και μια σειρά συμβάσεων με Αμερικάνικες εταιρείες αλλά και Ευρωπαϊκές.
 
Σε συνδυασμό με την παραίτηση όλων των νομικών δικαιωμάτων της χώρας απέναντι σε όποιες διεκδικήσεις εγερθούν στο παρόν ή στο μέλλον από την τρόικα ( ΔΝΤ - ΕΕ ), η εκχώρηση - πώληση κυριαρχικών δικαιωμάτων, γαιών, θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου, συγκοινωνιών, ενέργεια κλπ., θα πραγματοποιείται με συμφωνημένους ή και όχι όρους, όπως κατ' αντιστοιχία χθες η Moody's διαμόρφωσε. .


Όμως αν πολύ σύντομα ο Λαός επέβαλε μέσω του εξαναγκασμού σε παραίτηση απο την Κοινοβουλευτική ομάδα ΠΑΣΟΚ, πλήθος βουλευτών ή επέφερε την αφύπνιση της συνειδήσεως στο κ. Παπούλια και παραιτείτο από το αξίωμα που κατέχει και οδηγούσε την χώρα σε εκλογές, και στην περίπτωση που μια νέα κυβέρνηση από ένα σύνολο πατριωτικών κομμάτων εξ' αρχής έβαζε ζήτημα μη αναγνώρισης του εξωτερικού χρέους, μη αναγνώρισης των νομικών υποχωρήσεων εθνικής μειοδοσίας του Μνημονίου, τότε εκείνοι που θα έχαναν θα ήταν όσοι έβαλαν την Moody's και τις άλλους "οίκους" αξιολόγησης να υποβαθμίσουν την δυναμική αξία του εξωτερικού χρέους, που επιβάλει υποβάμιση των αξιών της Ελληνικής ιδιοκτησίας και οικονομίας.

Προς αυτήν την κατεύθυνση οφείλει να στρατευτεί ο πολιτικός λόγος και ρόλος της Αριστεράς, ώστε πολύ σύντομα να δημιουργηθεί η αναγκαία ανατρεπτική λαϊκή - πολιτική δύναμη που θα περιχαρακώσει το κακό εντός των τειχών του εαυτού του και σταματήσει να μολύνει με ό,τι έρχεται σε επαφή μαζί του.

ΌΧΙ δηλαδή στα Κόμματα του εκλεπτυσμένου φασισμού ή της Σοσιάλ εκδοχής των νεοταξικών που εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ. 
 
 

ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ

και η απάντηση

ΑΝ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ .......

Αν κάτι πρέπει να γίνει στην χώρα αυτή, που οι προδότες και οι δωσίλογοι έχουν αναλάβει εργολαβικά την διαπόμπευση και την εκχώρησή της ως φέουδο οικονομιών και συμφερόντων καταλήστευσης της, αυτό θα πρέπει πολύ σύντομα να το αποφασίσει ο Λαός, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος και χωρίς αγκυλώσεις ή προπατορικά «αμαρτήματα».

Σε μια τέτοια διαδρομή οι έχοντες ψήγματα εθνικής και πατριωτικής υπερηφάνειας οφείλουν να οδηγήσουν έστω και βιαίως την Κυβέρνηση σε παραίτηση και προκήρυξη εκλογών.

Αυτοί μπορεί να είναι όσοι εκ των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν χωρίς να γνωρίζουν, αλλά που σήμερα τίποτε κρυπτό υπό του ήλιου δεν επιτρέπει δικαιολογίες, ή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με την παραίτηση του από ένα αξίωμα που δεν τον περιποιεί με τιμή , μιας και είναι αξίωμα που αναφέρεται σε χώρα αποικιοκρατικού προτεκτοράτου.

Αλλά θα ζητούσα και από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, σεβόμενος τον ιδρυτικό καταστατικό χάρτη του Συμβουλίου, να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες καταστώντας έκπτωτες τις διατάξεις που συμφώνησε ο Αρχηπροδότης Πρωθυπουργός και ψήφισε η Βουλή και που καταργούν κάθε νομικό δικαίωμα στην χώρα να υπερασπιστεί την εδαφική και κυριαρχικής της δικαιοδοσία.

Παράλληλα πρέπει να διαταχθεί από το αρμόδιο, αν υπάρχει, δικαστικό όργανο η έκπτωση εκ του αξιώματος της Κυβέρνησης όλου του Υπουργικού Συμβουλίου και η άμεση προσαγωγή τους σε δίκη, με την κατηγορία της Εσχάτης Προδοσίας.

Αποτελεί Συνταγματικό δικαίωμα των Πολιτών, όταν η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή ή τρομοκρατία ή ασκείται σε βάρος της χώρας καθεστώς δουλείας ή εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων ή παραίτησης από κάθε νομικό δικαίωμα υπεράσπισης της, να προβαίνουν σε πράξεις υπεράσπισης, αντίστασης ( ακόμη και ένοπλης) και αποκατάστασης της Δημοκρατίας και της υπερηφάνειας της χώρας.


Το Συνταγματικό δικαίωμα των Πολιτών, αποτελεί υποχρεωτικό καθήκον των Δικαστών και του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Περιμένω να δω την αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Παπούλια, καθώς και τις αντιδράσεις των Προέδρων του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Περιμένω να δω τις αντιδράσεις του Προέδρου της Βουλής και όσων διατείνονται εκ των Βουλευτών για τα Πατριωτικά τους ένστικτα, αισθήματα και τις υποχρεώσεις τους στο όρκο που έδωσαν και στον λόγο για τον οποίο εκλέχθηκαν ως αντιπρόσωποι του Ελληνικού Λαού.

ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ, ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

http://go2.wordpress.com/?id=725X1342&site=olympiada.wordpress.com&url=http%3A%2F%2Fexomatiakaivlepo.wordpress.com%2F&sref=http%3A%2F%2Folympia.gr%2F

Διαβάστε τι διεμήφθη σήμερα στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών για την σύμβαση που έχουμε υπογράψει με την τρόικα.




ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, το περιοδικό “Επίκαιρα” παρουσιάζει σήμερα τη σύμβαση που έχει υπογραφεί μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της τρόικας. Στη σύμβαση, μεταξύ άλλων, υπάρχουν παράγραφοι οι οποίες αναφέρουν ότι η Ελλάδα, η κυβέρνηση παραιτείται από κάθε ασυλία, όσον αφορά τη δυνατότητα νομικής προσφυγής της ή νομικής άμυνάς της έναντι τυχόν αξιώσεων των δανειστών, ακόμη και από ασυλία που απορρέει από την εθνική κυριαρχία ή από την κυριότητα επί περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Έχει παραχωρηθεί η εθνική κυριαρχία στους δανειστές και όσον αφορά εθνικές γαίες και όσον αφορά κεφάλαια και πλουτοπαραγωγικές πηγές;

ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Όπως γνωρίζουμε το μνημόνιο αποτελεί μια δανειακή σύμβαση, ανάμεσα στη χώρα μας και στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και όπως κάθε τέτοιου είδους δανειακή σύμβαση έχει και συγκεκριμένους όρους, που πρέπει να διασφαλίζουν και τους δανειστές και τους οφειλέτες. Στο πλαίσιο αυτό είναι και οι όροι που υπάρχουν στο μνημόνιο.

ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Δηλαδή, εκχωρείτε τη δημόσια περιουσία στους δανειστές.

ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Καμία εκχώρηση δημόσιας περιουσίας δεν γίνεται στο μνημόνιο. Ευνόητο είναι, όμως, ότι και αυτοί που μας δανείζουν πρέπει να έχουν τις διασφαλίσεις τους και τις εγγυήσεις τους, όπως συμβαίνει σε κάθε δάνειο. Και ας μην ξεχνάμε ότι και μόνο, το ότι υπάρχει αυτή η δανειακή σύμβαση και η χώρα μας έχει βγει από την τραγική κατάσταση που βρισκόταν σε επίπεδο οικονομίας, είναι ένα πολύ μεγάλο επίτευγμα.

ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Γιατί, όμως, παραιτήθηκε η χώρα από τη δυνατότητα έστω νομικής άμυνάς της; Αν ου μη γένοιτο -κανείς δεν το εύχεται- το πρόγραμμα δεν πετύχει ή κάτι πάει στραβά, δεν θα έχουμε νομική άμυνα. Και επίσης, έχουμε παραιτηθεί και όπως είναι για παράδειγμα η εθνική κυριαρχία. Δεν είναι παρακινδυνευμένο αυτό;

ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν υπάρχει παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και φυσικά η νομική άμυνα έχει συγκεκριμένα στάδια και συγκεκριμένα επίπεδα, πολλά από τα οποία δεν απεμπολούμε, ακόμη και με τη βούληση των δύο μερών. Γι` αυτό, δεν θα πρέπει να ισοπεδώνουμε και δεν θα πρέπει να υπερβάλουμε. Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πάρα πολύ καλά, πώς θα προστατεύσει τα δικαιώματά της, τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη και το έχει κάνει με τον καλύτερο τρόπο, μέσα από την υπογραφή αυτού του μνημονίου.

Το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται πως με τα σωσίβια του ΔΝΤ και της Ευρωτρόικας δεν θα πτωχεύσει η Χώρα.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΑΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΟΤΑΝ ΨΗΦΙΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΤΟΥ

Το 41% επενδυτών και αναλυτών στις ΗΠΑ εκτιμά ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη

http://troktiko.blogspot.com/2010/06/41.html

Η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το ευρώ, σύμφωνα με το 41% των επενδυτών και οικονομικών αναλυτών που ρωτήθηκαν σχετικά σε δημοσκόπηση, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύει σήμερα το αμερικανικό οικονομικό ειδησεογραφικό δίκτυο Bloomberg...

Στην ερώτηση αν η χώρα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη, το 24% απάντησε ότι είναι "πολύ πιθανό", το 17% "αρκετά πιθανό", έναντι 23% που το θεωρεί "λίγο πιθανό" και 34% που πιστεύει ότι είναι "απίθανο".

Η χώρα που απειλείται περισσότερο μετά την Ελλάδα, σύμφωνα με τους ερωτηθέντες, είναι η Πορτογαλία (με την εκδοχή να εγκαταλείψει την ευρωζώνη "πολύ πιθανή" κατά το 6% και "αρκετά πιθανή" σύμφωνα με το 14%). Ακολουθεί η Ισπανία, με το 5% των ερωτηθέντων να κρίνει "πολύ πιθανή" την αποχώρηση της χώρας από το ευρώ και το 10% "αρκετά πιθανή". Τέλος για την Ιρλανδία, οι ερωτηθέντες σε ποσοστό 3% θεωρούν "πολύ πιθανό" να αποχωρήσει η χώρα από το ευρώ και σε ποσοστό 8% "αρκετά πιθανό".

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ)

ΣΥΡΙΖΑ Απαρτίζεται από τις συνιστώσες: ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, Κόκκινο, ΔΕΑ (Διεθνιστική Εργατική Αριστερά), ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας), ΔΗΚΚΙ (Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα), ΑΚΟΑ (Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά), ΚΕΔΑ (κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς), ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ, ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, Ομάδα ΡΟΖΑ, ΑΠΟ (Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα)

ΚΚΕ (μ-λ)

ΜΛ-ΚΚΕ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή). Περιλαμβάνει τις οργανώσεις ΑΚΟΣ (Αυτόνομη Κομμουνιστική Οργάνωση Σερρών), ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, Κομμουνιστική Ανανέωση, ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ΟΚΔΕ- Σπάρτακος, ΣΕΚ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα)

Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ Τροτσκιστές)

ΟΑΚΚΕ (Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ)

ΟΚΔΕ - Εργατική Πάλη

ΑΣΚΕ (Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας)
......................................................................................................................

Υπάρχουν δύο κρίσιμα ερωτήματα πάνω στα οποία τοποθετείται ο Ελληνικός Λαός, σε σχέση με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, το δικό του και της χώρας σε ευθεία αντιστοιχία με το πολιτικό σύστημα και τις δυνάμεις που το εκπροσωπούν.

Από την μια έχουμε μια πολιτικό-ιδεολογική φατρία δυνάμεων που διαμόρφωσαν, οργάνωσαν, οικοδόμησαν και λειτουργούν ένα πολιτικό – ιδεολογικό σύστημα εξουσιών και δομών, με ταξική καταγωγή και διαίρεση, που γεννά μια αλληλουχία αναγκών καπιταλιστικοποιημένου αποικιοκρατισμού, που εμφανίζεται τόσο σαν απαίτηση του Κράτους εναντίον της Κοινωνίας, όσο και σαν απαίτηση των οικονομικό-πολιτικών φατριών που συγκροτούνται είτε ως κρατικές δυνάμεις του εξωτερικού είτε ως οικονομικά τράστ διεθνών οργανισμών και πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Από την άλλη έχουμε μια πολύ-ανησυχούσα, υπέρ-σκεπτόμενη, αυθαίρετων ερμηνειών και δημιουργίας παραδοχών Αριστερά, που ενώ καταγγέλλει και ενοχοποιεί τις φατρίες των πολιτικό-ιδεολογικών δυνάμεων όπως τις προανέφερα, αρνείται ταυτόχρονα να απεμπλακεί από ιδεολογήματα και απολυταρχικές αγκυλώσεις, που αποτελούν την μηχανή παραγωγής φυγοκεντρικών δυνάμεων, πολυδιάσπασης και αυθεντικών ερμηνειών της ύπαρξής της, τόσο σε σχέση με την πρωτογενή της δημιουργία, όσο και με την σε σημερινές συνθήκες αυτογνωσία της θέσης της σε ευθεία αντιστοιχία με τον Λαό και τα προβλήματα, με το παρόν και το μέλλον των κοινωνιών, των κρατών, των ατόμων και της ίδιας της Αριστεράς.

Οι διαφωνίες και πολυδιασπάσεις δεν εντάσσονται σε μια διαδικασία αμφισβήτησης του πρωτοπλάσματός της, δηλαδή των θεωριών όπως διαμορφώθηκαν ως πρωτόπλασμα γέννησης της Αριστεράς, αλλά στην ερμηνεία του πρωτοπλάσματος, θεωρώντας το θεϊκό και αμόλυντο και μη αμφισβητήσιμο επί ποινής.

Ακόμη και οι νέο-μαρξιστικές οικονομικές θεωρίες, παίζουν ένα συμπληρωματικό ρόλο μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις κριτικής όσων θεωριών πραγματώθηκαν σε σχέση με την εξέλιξη του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, της ανάπτυξης και της υπανάπτυξης κοινωνιών και οικονομιών, χωρίς να θέτουν σε αμφισβήτηση βασικά στοιχεία του πρωτοπλάσματος.

Δεν λέω ότι κατ’ ανάγκη, ό,τι γέννησε το πρωτόπλασμα και όπως αυτό γέννησε της Αριστερά, πάτησε σε βάση κινούμενης άμμου, αλλά εξ όσων έχουν πραγματωθεί και όπως εξελίσσεται ο Ιμπεριαλισμός καθώς και ο εκτοπισμός της Αριστεράς από τις κοινωνίες, το πρωτόπλασμα μάλλον εδράζεται σε κινούμενη άμμο.

Μια κίνηση που θα μπορούσε να διαμορφώσει μια Ανανεωτική Αριστερά, θα είχε αξία αν επανατοποθετούσε το πρωτόπλασμα στο ακτινογραφικό μηχάνημα των κοινωνιών και των κρατών, της ιμπεριαλιστικής επέκτασης και των νέο-μοντέρνων θεωριών ιμπεριαλιστικής ανάπτυξης, διαμορφώνοντας το καινούργιο μέσα από την διατύπωση μια καινούργιας ουτοπίας.

Μια τέτοια Αριστερά, έχει να αντιπαλέψει τόσο την παρελθοντολογική Αριστερά, που εκπροσωπούν οι παραπάνω διαιρέσεις της, όσο και τις νέες τάσεις σοσιαλδημοκρατίας όπως αυτές έχουν εξελιχθεί τόσο σε Ευρωπαϊκό όσο και παγκόσμιο επίπεδο.

Θα είχε αξία αν η συσσώρευση εμπειρίας και γνώσης των Αριστερών στελεχών που αποσχίζονται από κόμματα ή κινήσεις που αναφέρονται είτε στην παρελθοντολογική Κομμουνιστική Αριστερά, είτε στην παρελθοντολογική και εκσυγχρονισμένη Σοσιαλδημοκρατία, συμπυκνώνονταν σε μια δύναμη ανατροπών, ακτινογράφησης του πρωτοπλάσματος και δημιουργίας μιας νέας θεωρίας και μιας νέας Ουτοπίας.

Σε μια τέτοια πορεία, προφανώς το μέγιστο δυναμικό των αριστερών, των σκεπτόμενων, των ριζοσπαστών θα μπορούσε να αποτελέσει την δύναμη διεξόδου από τα τείχη απελπισίας και τρομοκρατίας που μέσα σε αυτά ζει, εργάζεται, και αναπαράγεται ο λαός.

*Αφιξη κρουαζιερόπλοιου "ΖΕΝΙΘ" στον Πειραιά - Υποδοχή τουριστών από εμπόρους - Κινητοποιήσεις από ΠΝΟ

*   Η ΠΝΟ έχει ανακοινώσει: «Και αυτή η κινητοποίησή μας αποτελεί συνέχεια προηγούμενων κινητοποιήσεων της Ομοσπονδίας για την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ελλήνων ναυτεργατών, με πρώτο και κορυφαίο την διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους».
*   Η πλοιοκτήτρια εταιρεία του Zenith έχει προειδοποιήσει ότι εάν υπάρξει πρόβλημα στον κατάπλου του κρουαζιερόπλοιου ή παρεμποδιστεί η επιβίβαση και αποβίβαση τουριστών, τότε το κρουαζιερόπλοιο θα εγκαταλείψει το λιμάνι του Πειραιά.......

*    «Οι επαγγελματίες του τουρισμού και οι έμποροι θρηνούν κάθε μέρα σημαντικές απώλειες, βλέποντας να αίρεται το καμποτάζ... που μένει!», τονίζει το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδας και επισημαίνει ότι «η θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής παραμονής των επισκεπτών-επιβατών κρουαζιέρας στη χώρα μας για τουλάχιστον 72 ώρες, θυμίζει ρυθμίσεις άλλων εποχών και λογικές αναχρονιστικές».

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι είναι το Καμποτάζ

O όρος Καμποτάζ είναι σχετικά παλιός και είναι γαλλικής καταγωγής και αναφέρεται στις θαλάσσιες μεταφορές. Σαν ναυτικός, λοιπόν, όρος, εννοεί ότι χωρίς τη χορήγηση του προνομίου του Καμποτάζ, ένα ξένο πλοίο δεν μπορεί να μεταφέρει επιβάτες ή εμπορεύματα που επιβιβάστηκαν (φορτώθηκαν) από ένα λιμάνι σε ένα άλλο στην ίδια χώρα.

Υπάρχουν δύο τύποι ναυτιλιακού καμποτάζ. Το μικρό καμποτάζ συνεπάγεται εμπορικές συναλλαγές ανάμεσα σε δύο λιμάνια της ίδιας ακτής μιας χώρας. Το μεγάλο καμποτάζ συνεπάγεται εμπορικές συναλλαγές που αρχίζουν και τελειώνουν σε διαφορετικές ακτές της ίδιας χώρας.

Ο Κανονισμός 3577/92 με τον οποίο καταργείται το Καμποτάζ, το δικαίωμα δηλαδή εκμετάλλευσης των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών από πλοία ελληνικής σημαίας και ελληνικής πλοιοκτησίας, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, διευκολύνει του τουριστικούς και εφοπλιστικούς επιχειρηματίες, οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιούν ξένες επιχειρήσεις ή ναυλώνοντας με ξένη σημαία κρουαζιερόπλοια να προκαλούν αθέμιτο ανταγωνισμό σε ντόπιες πλοιοκτητικές εταιρείες κρουαζιέρας.

Η άρση του Καμποτάζ, εντάσσεται στα πλαίσια της πολιτικής απελευθέρωσης "κλειστών" επαγγελμάτων, στο όνομα μια δήθεν ανταγωνιστικότητας που εκτοπίζει απο την αγορά και την παραγωγή κεφαλαίων Ελληνικές επιχειρήσεις, εισάγοντας δικαιώματα ξένων επιχειρήσεων σε βάρος της εθνικής οικονομίας αντί πινακίου φακής.

Ένα κρουαζιερόπλοιο είναι μια πλωτή πολιτεία. Κατά μέσον όρο ένα κρουαζιερόπλοιο μεταφέρει περί τους 2.000-2.500 επιβάτες σε κάθε ταξίδι του, ενώ την ίδια ώρα απασχολεί επί του πλοίου τουλάχιστον 1.000 ανθρώπους σε κάθε ειδικότητα που απαιτείται για να λειτουργήσει αυτή η μικρή πολιτεία.
Με τη άρση του καμποτάζ, οι Έλληνες ναυτικοί φοβούνται ότι θα οδηγηθεί η απασχόληση στην απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας που σήμερα εργάζονται υποχρεωτικά Ελληνες, αφού έτσι ορίζει η κείμενη νομοθεσία για εκείνους που έχουν υψωμένη τη γαλανόλευκη.
Οι διαχειριστές κρουαζιεροπλοίων θεωρούν ότι η άρση του καμποτάζ που δεν θα συνοδεύεται από απελευθέρωση των σχέσεων εργασίας με τους Έλληνες ναυτικούς θα δημιουργήσει σοβαρό ανταγωνιστικό έλλειμμα σε βάρος τους σε σχέση με τα κρουαζιερόπλοια υπό σημαίες τρίτων χωρών.

Το προνόμιο του καμποτάζ που ισχύει στην Ελλάδα προβλέπει ότι τα κρουαζιερόπλοια τα οποία έχουν υψωμένες σημαίες τρίτων χωρών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορούν να παραλάβουν και να αποβιβάσουν έναν επιβάτη-τουρίστα στο ίδιο λιμάνι εντός της ελληνικής επικράτειας. Εφ' όσον σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά, κατά τη διάρκεια του 2007 από την Ελλάδα διακινήθηκαν περισσότεροι από 986.000 επιβάτες κρουαζιεροπλοίων, θα μπορούσε να είναι διπλάσιος ο αριθμός των επιβατών - τουριστών αν μπορούσαν να επιστρέψουν στον Πειραιά, και δεν ίσχυε το Καμπταζ.
Ταυτόχρονα όμως οι μη Κοινοτικές Χώρες δεν μπορούν να δημιουργήσουν έδρα του τον Πειραιά και επομένως περιορίζουν την δραστηριότητά τους επι Ελληνικού εδάφους.

Η λύση που αποφάσισε η Κυβέρνηση, η λύση δηλαδή Κυβέρνησης Ν.Δ., έστω και εάν προβλέπει υποχρεωτικό ελλιμενισμό 6 ωρών ανά προορισμό και απασχόληση Ελλήνων ναυτικών, ουσιαστικά κινείται τόσο εκτός συμφερόντων Ελληνικών, όσο - και καθόλου δεν με νοιάζει- εκτός συμφερόντων Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά βάση οι ωφελημένοι εξ αυτών, είναι οι Αμερικανοί διαχειριστές κρουαζιερόπλοιων και γενικώς οι μη κοινοτικοί.

Τα έσοδα του Κράτους μακροπρόθεσμα δεν ταυτίζονται με τα οφέλη της Ελληνικής κοινωνίας και ειδικά με τα συμφέροντα των εργαζομένων, όταν απεναντίας, τα προσδοκόμενα οφέλη δημιουργούνται για τις Ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις, επιχειρήσεις τουριστικών ειδών, ξενοδοχειακών μονάδων, από την εισαγωγή ανταγωνιστικών εργασιακών σχέσεων σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων ναυτικών.

Παράλληλα, ο αριθμός των Ελλήνων ναυτικών που θα απασχολούνται στα Κρουαζιερόπλοια, σε σχέση με την υποχρεωτικότητα της Ελληνικής νομοθεσίας για τα υπό Ελληνική σημαία, δεν καθορίζεται με τον ίδιο νόμο ως προς την υποχρεωτικότητα του νομικού καθεστώτος, αλλά επιτρέπει τον "διακανονισμό" ανάμεσα στην ΠΝΟ και τις εκμεταλλεύτριες εταιρείες κρουαζιεροπλοίων.

Αυτό σημαίνει, ότι κρίνεται ασύμφορη η Ελληνική σημαία και εκτοπίζεται από την αγορά η Ελληνική ιδιοκτησία, η οποία και θα απαιτήσει την εφαρμογή της ελαστικότητας του νόμου που πρόκειται να ψηφιστεί παρέχοντας το δικαίωμα της μη εφαρμογής της υπάρχουσας νομοθεσίας, στα πλαίσια της υγιούς ανταγωνιστικότητας αφού πλέον δεν λειτουργεί ο προστατευτισμός του Καμποτάζ.

Θα περίμενε κανείς, ο αφελής ΠΑΣΟΚος, ο αφελής που εξακολουθεί να πιστεύει στον "Πατριωτισμό" της Ελληνικής Κυβέρνησης, αντί να γίνει θύμα το Κράτος στην ανάγκη του αμφιλεγόμενου 1δις ευρώ που προσδοκάται, απο souvlaki, mozakas και τουριστικά μπιχλιμίδια ευτελούς αξίας,    να επιφέρει μια τροποποίηση στο καμποτάζ για τις μη κοινοτικές χώρες, παρέχοντας την δυνατότητα έδρας στον Πειραιά μέσω καθεστώτος σύστασης συνεταιριστικής επιχείρησης των υπό Ελληνική σημαία και ιδιοκτησία συμφερόντων με τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια, οριοθετώντας τα ποσοστά συμμετοχής κατά 1% υπέρ των Ελληνικών ναυτιλιακών επιχειρήσεων.

Αλλά η Κυβέρνηση, προσχωρώντας στην ταξική επιλογή της προκατόχου της, κυβέρνησης της Ν.Δ., προφανώς αποφάσισε πως τα συμφέροντα της Ελληνικής οικονομίας και του Κράτους πρέπει να υποταχθούν στα συμφέροντα των εμπόρων και επιχειρηματιών του τουρισμού, που ο πατριωτισμός τους εξαντλείται μέσα στην τσέπη τους. 

Τουρισμός δεν σημαίνει υποτέλεια του Κράτους και της Κοινωνίας, στα ντόπια και ξένα συμφέροντα.




Το νομοσχέδιο στη Διυπουργική

Προβλέπεται πως όλες οι εταιρείες θα δεσμεύονται ότι θα προσλαμβάνουν Έλληνες ναυτικούς, για τους οποίους θα ισχύει το ελληνικό Δίκαιο σε ό,τι αφορά τους όρους απασχόλησης και ασφάλισής τους, ενώ θα ισχύει και ειδικό τέλος ανά επιβάτη με το οποίο θα χρηματοδοτείται ένας νέος οργανισμός απασχόλησης ναυτεργατικού δυναμικού.

Το σχέδιο νόμου προβλέπει ότι οι πλοιοκτήτριες εταιρείες, προκειμένου να εκτελούν πλόες στην Ελλάδα με πλοία μεταφορικής ικανότητας άνω των 49 επιβατών, θα υπογράφουν σύμβαση τριετούς διάρκειας με το Ελληνικό Δημόσιο, βάσει της οποίας θα δεσμεύονται:

Για ελάχιστο πλου τουλάχιστον 72 ωρών.
Προσέγγιση τουλάχιστον τριών ελληνικών λιμανιών.
Παραμονή τουλάχιστον έξι ωρών σε κάθε ελληνικό λιμάνι.
 
(πηγές: ιντερνετικές εφημερίδες ΒΗΜΑ και ΕΘΝΟΣ)

Πάντα είναι επίκαιρο και όποιος το διαβάζει κάτι έχει να κερδίσει.

Το παρακάτω έχει δημοσιευθεί στο internet πριν τέσσερεις μήνες απο κάποιο στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας.
Είναι χρήσιμο να το διαβάσει κάθε ένας που προτείνει για τους άλλους μέτρα για την οικονομία.
Αλλά χρήσιμο είναι και για καθένα που που ακούει τους άλλους να του λένε τι πρέπει να γίνει, για το παρών και το αύριο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Το 1982 δούλευα σε μεγάλη βιομηχανική Αμερικανική εταιρεία στην Νέα Υόρκη.

Η ύφεση άρχιζε και στο διοικητικό συμβούλιο γινόταν η συζήτηση για πόσο κόσμο θα απολύσουμε .. Ήμουν υπεύθυνος για το σχέδιο κερδοφορίας και είχα μαζέψει όλες τις προτάσεις από 42 χώρες.

Όλοι είχαν προτείνει περικοπές προσωπικού-15 000 παγκοσμίως

Ο κάθε Αντιπρόεδρος έκανε τις προτάσεις του. Ο πρόεδρος μας δεν μιλούσε. Κοιτάζαμε όλοι ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε ιδέα γιατί ήταν αμίλητος.

Όταν τελειώσαμε ξαφνικά ο πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει.

Ο λόγος του έχει μείνει αποτυπωμένος στο μυαλό όλων που ήμασταν εκεί και αν και έχουν περάσει 28 χρόνια τον θυμάμαι λες και ήταν χθες. Θα τον αναπαράγω όσο ποιο σωστά μπορώ διότι οι αξίες που περιέχει είναι αθάνατες και μπορούν να φανούν χρήσιμες σε αυτό που θα ζήσουμε σύντομα.

«Ο καθαριστής όταν περνά την πόρτα του εργοστάσιου είναι σύζυγος, πατέρας παιδιών που πάει στο σπίτι που, χρωστάει και κοιτάει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε και αν και λίγα του είναι αρκετά. Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλεία του να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών.

Τι θα πει στα παιδιά του ..τι θα πει στην γυναίκα του, πώς να τους εξηγήσει ότι από αύριο χάνει την αξιοπρέπεια του.

Και εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά θα χάσει το σπίτι του και ίσως την γυναίκα του. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου............σε ένα σχέδιο που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων.

ΑΛΛΑ την ιδία στιγμή έχω και υποχρέωση στους μετόχους μου που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες του και εάν δεν κάνω κάτι τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν λεφτά για τις συντάξεις.

Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε μειώνουν τα ετήσια έξοδα 135.000.000 δολάρια.

Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο:

Ελάττωση του μισθού μου - 75%

Ελάττωση μισθού όλων των αντιπρόεδρων - 50%

Ελάττωση γενικών διευθυντών - 40%

Κλπ. κλπ.

Καμία απόλυση. Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα ».

Σηκώθηκε και έφυγε ... όπως έφευγε είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο:
«κρίμα που θα παίξετε Γκολφ μονό τρεις φόρες αντί για έξι παιδιά».

Περάσαμε την θύελλα χωρίς να διώξουμε άτομο και σε τρία χρόνια η άξια της μετοχής ήταν 147 δολάρια από 7,5 δολάρια το 1980 πριν αρχίσει η κρίση.  Α, ναι είχαμε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες σ 'το διάστημα. Δεν χρειάζεται να πω ότι ο κόσμος έπινε νερό στο όνομα του.

Το 1992 στο τραπέζι που του κάναμε για την συνταξιοδότηση του-και είχαμε έρθει από όλο τον κόσμο αν και δουλεύαμε σε άλλες εταιρείες - τον ρωτήσαμε να απαντήσει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του γιατί διάλεξε να κάνει αυτό που έκανε. Όπως το θυμάμαι η απάντηση ήταν

«Ακουστέ μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα. Ήμαστε σε 42 χώρες από τις οποίες η 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα όπως μου είχατε προτείνει είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απελπισία.

Και κανείς μα κανείς ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ένας απελπισμένος άνθρωπος. Η πιθανότητα να ΕΚΑΙΓΑΝ το εργοστάσιο ήταν μεγάλη.

Ενώ εσείς που ήσασταν διπλά μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα δεν θα καίγατε τίποτα γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος δεν κάνουν επαναστάσεις.

Να θυμάστε ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα .. και εργοστάσια καίει».

Σήμερα ζωγραφίζει στο Σαν Φρανσίσκο και είναι στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας (άτυπη συνάντηση κάθε 8 εβδομάδες) του Ομπάμα .

Γιατί το έγραψα ?
Βλέπω όλους τους να βγαίνουν στη τηλεόραση / ράδιο και να μιλούν
για διαρθρωτικές αλλαγές (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ),
ανάγκη για αλλαγή (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ)
αλλαγή νοοτροπίας (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ) ..

Όλα αυτά χωρίς ίχνος συμπόνιας και λογικής σκέψης το ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα Φυσικά είναι για τις αλλαγές - ζουν με την φαντασίωση ότι ΑΥΤΟΙ δεν χρειάζεται να αλλάξουν Δεν έχουν τίποτα να χάσουν διότι είναι με το ΣΥΣΤΗΜΑ. Έτσι θα είναι όχι μονό προστατευμένοι αλλά η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ (σας θυμίζει κάτι αυτό) να γεμίσουν περισσότερο τις τσέπες τους.

Λοιπόν νάνοι της νοημοσύνης έγραψα το άρθρο αυτό για να ξέρετε πως συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, που είναι πραγματικά σκεφτόμενοι,
Έτσι δεν θα έχετε καμία δικαιολογία ότι δεν ξέρατε, όταν όμορφα εργοστάσια, αρχίσουν να καίγονται όμορφα. ΠΑΝΤΟΥ…

Τα ψέματα και οι αλήθειες για το χρέος

Δημήτρης Καζάκης,Οικονομολόγος Αναλυτής

Η χρεωκοπία της χώρας είναι δεδομένη. Όχι γιατί την επιδιώκουν κάποιοι καταχθόνιοι και σκοτεινοί κερδοσκόποι, αλλά γιατί το κράτος και η οικονομία της χώρας δεν μπορεί πια να σηκώσει το βάρος της εξυπηρέτησης των δανείων. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβεται συστηματικά από τον ελληνικό λαό.

Ο κ. Παπανδρέου μιλώντας στη 8η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20/3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει.»

Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν σε διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν, ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσουμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως.»

Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία αντί για ευρώ ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας που ήταν κλειδωμένο με την χρυσή Αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς, κλπ.) ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.

Για να στηριχθεί η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα. Το κράτος προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεωλύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απʼ αυτούς απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.

Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές. Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά από τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συντρίφτηκε και η χώρα κήρυξε επίσημα την χρεωκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεωστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους έφεραν ξανά στη χώρα το βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922 και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.

Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεωκοπία της χώρας, επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν την «ατάσθαλον οικονομικήν πολιτικήν» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθεια διάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα» ας πέθαινε η χώρα και ο λαός της.

Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για την στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ότι άλλο πολύτιμο είχαν «δια την εθνικήν υπόθεσιν». Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεωστάσιο και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά σαν χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός. Σύμφωνα μʼ αυτόν οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δις ευρώ το 2000 στα 84,2 δις ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009! Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού σε εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεωκοπίας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει, είτε όχι.

Που οφείλεται αυτός ο δανεισμός;

Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δις ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δις ευρώ. Απʼ αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.

Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δις, ο νέος δανεισμός του δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δις ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στο νέο δανεισμό του δημοσίου μόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι όσο κι αν περιορισθεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος. Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δις ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπεράσει το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.

Γιατί η κυβέρνηση που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο, αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δις ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας. Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;

Προς τα πού βαδίζουμε;

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του πάνω από 450 δις ευρώ. Παρʼ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία σχεδόν κατά 155 δις ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δις ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατό να συνεχιστεί αυτή αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην απόλυτη ανέχεια;

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απʼ όλα ο βρόγχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με την συνεπικουρία της ΕΕ. Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα ελλείμματα στην παραγωγή, το εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δις δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ.) του εξωτερικού! Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, που φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.

Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δις ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς θα ανακαλύπταμε την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.

Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετήσια η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην ΕΕ η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας! Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση μέσα στην ΕΕ ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθεί η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία, κοκ.

Το ελληνικό κράτος υπήρξε εξ ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό γιατί οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και το λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξυπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους για να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20ου αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50 από αυτά. Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στην χρεωκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης δια του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.

Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό γιατί φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της χώρας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της ΕΕ. Κι έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ότι μπορούν. Οι συζητήσεις στην ΕΕ, οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων, αφορούν στην προετοιμασία του εδάφους και στην τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της ΕΕ, του ΔΝΤ, ή ενός συνδυασμού και των δυό; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σʼ ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος; Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση, την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.

Δημήτρης Καζάκης

Δείτε επίσης :

1.     Σενάριο καταστροφής και κρατικοποίησης τραπεζών!


2.     Σε ισχύ οι νέες μειώσεις των αποδοχών




Πηγή ειδήσεων: STOPCARTEL

Ανταγωνιστικότητα.

Ας ακτινογραφήσουμε τον μολυσματικό ιό της οικονομίας ως έχει και όχι όπως τον παρουσιάζουν οι φορείς μετάδοσής του, δηλαδή οι επιχειρηματίες, οι Κυβερνήσεις, τα ΜΜΕ, οι Τραπεζίτες, τα Διεθνή Καρτέλ.

Ας υποθέσουμε λοιπόν μια μηχανή, που στην είσοδο επεξεργασίας της τοποθετούμε μια χούφτα δολάρια και από την άλλη πλευρά παίρνουμε δέκα χούφτες δολάρια.

Αν όμως δεν πάρουμε δέκα χούφτες δολάρια, τότε αναρωτιόμαστε, τις πταίει.

Το Κράτος, που επιβάλει φόρους.

Οι Εργαζόμενοι που αμείβονται για να εργάζεται η μηχανή.

Οι εργαζόμενοι που εκτός της αμοιβής τους, έχουν την απαίτηση να πληρώνονται για την ασφάλεια τους, την ασφάλισή τους, τις συντάξεις τους.

Οι εργαζόμενοι που έχουν το δικαίωμα να οργανώνονται σε συντεχνίες και να απαιτούν ενιαία αντιμετώπιση από τον κατέχοντα την μηχανή.

Το κόστος προμήθειας της πρώτης ύλης.

Το κόστος παραγωγής της πρώτης ύλης.

Το κόστος αγοράς της ενέργειας που καταναλώνεται για να λειτουργήσει η μηχανή.

Η πρώτη ύλη για την παραγωγή της ενέργειας που χρειάζεται η μηχανή για να λειτουργήσει.

Το έδαφος, δηλαδή οι χώρες, που παράγουν τις πρώτες ύλες.

Το κόστος μεταφοράς των πρώτων υλών.

Το κόστος μεταφοράς των προϊόντων που παράγει η μηχανή.

Το κόστος διάθεσης των προϊόντων που παράγει η μηχανή.

Η αγοραστική ικανότητα των καταναλωτών για να αγοράσουν τα προϊόντα που παράγονται.

Η παραγωγή και διάθεση αντίστοιχων προϊόντων ιμιτασιόν. Δηλαδή παραποιημένων, σε χαμηλότερη τιμή παραγωγής και πώλησης.

Οι πολλές μηχανές που παράγουν με μια χούφτα δολάρια, προϊόντα που δίνουν αρκετές χούφτες δολάρια.

Ο κατασκευαστής της μηχανής.

Η παλαιότητα της μηχανής και το κόστος αντικατάστασης.

Η χρηματοδότηση του κόστους αντικατάστασης.


Σε όλα τα παραπάνω υπάρχουν κάποιες παραδοχές.

Πρώτον, μια χούφτα δολάρια δεν μας δίνει δέκα χούφτες δολάρια, ενώ πρέπει να μας δώσεις σύμφωνα με τον σχεδιασμό.

Δεύτερο, πίσω από κάθε κόστος κρύβεται ένας ανελαστικός παράγοντας που είτε είναι ο εργαζόμενος και οι αμοιβές του, είτε είναι μια χώρα και η παραγωγή των πρώτων υλών.

Τρίτο, πίσω από κάθε παραγωγή ενός προϊόντος κρύβεται η παραγωγή μια μαϊμούς.

Τέταρτο, για κάθε παραγωγή και για κάθε μηχανή το Κράτος εισπράττει φόρους.

Πέμπτο, πίσω από κάθε μηχανή και κάθε παραγωγή, κρύβεται μια κινητήριος ενέργεια που την κατέχει άλλος από αυτόν που έχει την μηχανή.

Έκτο, για κάθε αντικατάσταση χρειάζεται και ένας δανειστής ή ένας χορηγός.



Τι πρέπει να γίνει ώστε με μια χούφτα δολάρια η μηχανή να μας δίνει δέκα χούφτες δολάρια;

Πρώτον, να ελέγξουμε τα εδάφη που παράγουν τις πρώτες ύλες και να τα ενσωματώσουμε στην ιδιοκτησία μας ώστε να ελέγχουμε το κόστος παραγωγής και διάθεσης.

Δεύτερο να εξετάσουμε τις συνθήκες παραγωγής μαϊμού προϊόντων και, ή να τους μιμηθούμε όπου είναι δυνατό, ή να καταστρέψουμε την παρασιτική τους παραγωγή

Τρίτο να σμικρύνουμε αποτελεσματικά το κόστος που προκαλεί η συμμετοχή των εργαζομένων στην παραγωγική διαδικασία.

Τέταρτο να υπερχρεώσουμε τα Κράτη, ώστε να ελέγξουμε τους φόρους και μέσα από το έλεγχο των φόρων να κατευθύνουμε την οικονομία κάθε κράτους έτσι που να μην μπαίνει εμπόδιο στο στόχο των δέκα χουφτών δολάρια.

Πέμπτο, σε κάθε χρηματοδότηση το Κράτος οφείλει να εγγυάται την επένδυση είτε μέσω δανειστή, είτε ως χορηγός. 


Ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στο άτυπο υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο είχε ως θέμα τον ανταγωνισμό, τις τιμές, τις αποκρατικοποιήσεις και τις προτεραιότητες της οικονομικής πολιτικής:

"Το θέμα της ανταγωνιστικότητας, που είναι κεντρικό για εμάς, η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει, θεωρώντας ότι το κεντρικό πρόβλημα είναι το κοινωνικό κράτος και επομένως η λύση είναι η φθηνή εργασία και η μείωση των συντάξεων, ώστε να αντιμετωπίσουμε πιο ανταγωνιστικές οικονομίες"

Ο Γ. Παπανδρέου στην συνέλευση του ΣΕΠΕ όταν έφυγαν οι κάμερες, απευθυνόμενος στους νέους επιχειρηματίες, τους είπε: « Σας έφτιαξα φθηνά εργατικά χέρια…»

Πεταλωτής: « Είχαμε αποφασίσει από τον Οκτώβριο για το ΔΝΤ»

Δηλαδή για να οδηγήσουν την χώρα στην χρεοκοπία είχαν αποφασίσει πριν τις εκλογές και πως θα το κάνουν και γιατί θα το κάνουν και πως θα φανούν αγωνιστές για να μην …… χρεοκοπήσει η χώρα και ποιον θα υποδείξουν ότι ευθύνεται για την χρεοκοπία.

Όλα αυτά για να «προσαρμοστούν», Κράτος, Εργαζόμενοι, Κοινωνικές Παροχές, στο πάτο του βαρελιού, για να αυξηθεί η ….. ανταγωνιστικότητα της οικονομίας !!!

Αλλά επειδή κάθε κράτος διαθέτει Δημόσιες – Κρατικές επιχειρήσεις για να αντιμετωπίζει τις επιθέσεις που δέχεται από ξένα κεφάλαια και Κράτη, στην Ελλάδα έχουμε τον κατάλληλο μηχανισμό, δηλαδή τις Κυβερνήσεις και τα Κόμματα, για να αδυνατίσουμε το Κράτος και να χάσει την δύναμή του απέναντι στις ξένες αγορές, τα ξένα και ανταγωνιστικά κεφάλαια, στα άλλα Κράτη που θέλουν να μας ελέγξουν.

Κάθε Δημόσια επιχείρηση που χάνει τον χαραχτήρα της και το Κράτος- ιδιοκτήτη της, τόσο ακριβώς και λίγο παραπάνω το Κράτος βυθίζεται προς τον πάτο του βαρελιού.

ΜΙΖΑ ..... ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Μεγάλης ευφυΐας «ανακάλυψη» η διαφθορά και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι οποίοι αφού χρησιμοποιούν την περίοδο παντοδυναμίας τους για πλουτίσουν με παράνομο τρόπο τα «κερδοσάκουλα» των πολυεθνικών με το αζημίωτο, την κατάλληλη στιγμή που το πολιτικό σύστημα έχει εξαιρετική ανάγκη να σηκώσει κουρνιαχτό για να κρυφτεί και να κρύψει τις «πληγές» επί του λαού που κυβερνά , ανασύρονται, προβάλλονται και χτίζουν τα απαραίτητα τείχη, ώστε να εκτροχιάζουν το μυαλό και την αντίσταση των λαϊκών δυνάμεων, από τα πραγματικά τους προβλήματα.

Ο Μαντέλης δεν ήρθε από την «αυτοεξορία» του επειδή βρέθηκε σε κρίση ειλικρίνειας και μεταμέλειας για να καταθέσει ενώπιον της Εξεταστικής ότι έγινε «βαφτιστήρι» της Siemens,  σαν ένας φτωχός και μόνος εν μέσω λύκων αυτοθυσιαζόμενος πολίτης που έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Λαού της Β’ Αθηνών.

Μιας Β’ Αθηνών, που για να εκλεγείς στο επάγγελμα του Πολιτικού με μπόλικο και αφορολόγητο παραδάκι, χρειάζεται να ξοδέψεις αρκετά εκατομμύρια ( χιλιάδες σε ευρώ) και άμα δεν τα έχεις είναι καλοδεχούμενες οι προσφορές και οι προσφέροντες, καθότι άμα και εκλεγείς αυτοί πρώτοι θα ωφεληθούν που συνέδραμαν στην εκλογή σου.

Τον Μαντέλη τον έφεραν εκείνοι που κυβερνούν, για τους λόγους που γνωρίζουμε και για να εξαπατήσουν δια της εκτροπής του «Αχελώου» τους πολίτες, δηλαδή την συνείδηση και την στόχευση στα προβλήματα που ο λαός εξ αιτίας τους ( των πολιτικών) σήμερα αντιμετωπίζει και που φαίνεται ότι θα ξαναδεί ήλιο μετά από πενήντα χρόνια, αν δεν αντιδράσει και δεν τους πάρει τα κεφάλια.

Αυτό το κόμμα, αυτή η ηγεσία, που είχε την ευθύνη να δομήσει και να ξαναχτίσει το ΠΑΣΟΚ στα μέτρα και τις φιλοσοφικές αρχές του Σημίτη , ενός φαυλοκεντρικού νεοφιλελεύθερου σοσιάλ εκσυγχρονισμού, που συν-οραματιστής του ήταν ο σημερινός Πρωθυπουργεύων της Αμερικανό-Ευρωπαϊκής Κυβέρνησης mr. Papandreou, που είχε συμφωνήσει πριν τις εκλογές για την σημερινή κατάσταση της χώρας και τον αποδεκατισμό των κατεκτημένων δικαιωμάτων του Λαού, αυτό το κόμμα, αυτή η « κυβέρνηση» αυτοί έχουν πάρει εργολαβικά την ρομφαία της κάθαρσης, για να μας εκκαθαρίσουν.

Υψώνουν τείχη ηθικής οι φαύλοι, οι δωσίλογοι, οι εκμαυλιστές, οι άνθρωποι που εξαπάτησαν τους αφελής και πολιτικά αναλφάβητους, μέλη – οπαδούς – ψηφοφόρους τους, την ίδια στιγμή που από την περίοδο που η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ είχε συνεδριάσει στο Λαγονήσι, είχαν προσφωνήσει με αντάλλαγμα να καταστήσουν εαυτό κυβέρνηση αυτής της χώρας, αντί πινακίου φακής. Δηλαδή η χώρα θα παραδινόταν χειροπόδαρα στην Γερμανό-Αμερικάνικη οικονομία από «Οιονεί κρατική οντότητα» του ΝΑΤΟ σε «internal sovereignty», δηλαδή προτεκτοράτο εσωτερικής κυριαρχίας των Αμερικανών και των Γερμανών και ο Παπανδρέου θα εκπλήρωνε το όνειρο της Μάμας, να γινόταν Πρωθυπουργός.

Όσο πιο γρήγορα αντιδράσει οργανωμένα ο Λαός και πέσει αυτή η Κυβέρνηση, όσο πιο γρήγορα φύγουμε από την ΟΝΕ και το ευρώ, όσο πιο γρήγορα ανατραπεί τον σημερινό πολιτικό σύστημα, τόσο πιο γρήγορα θα σωθεί η χώρα και ο Λαός της.

Αν εξακολουθεί ο Λαός να εθελοτυφλεί, να παραμένει αναλφάβητος, να περιχαρακώνεται στην μιζέρια του, να οπαδοποιείτε σε πράσινους - μπλέ -  κόκκινους και μαύρους κόκκους, τόσο θα βοηθά να πολλαπλασιάζονται οι Λύκοι που θα φυλούν τα Πρόβατα !!!

Όσο ο λαός αρνείται να οργανωθεί σε ισχυρές τοπικές κοινωνίες, σε ισχυρές κοινωνίες που αρνούνται να εκπροσωπούνται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα, τόσο το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σύστημα θα τον αντιλαμβάνεται ως Πρόβατα και θα πολλαπλασιάζει τους Λύκους ( τον εαυτόν του)  που θα τον φυλάν.

ΘΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ Η Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. παρά τις επιδιώξεις του ΣΕΒ και της Κυβέρνησης;

Μια εκ των σοβαρών αποφάσεων στην χθεσινή συνεδρίαση της ολομέλειας της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, είναι η διεκδίκηση της υπογραφής της εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας, για την οποία υπάρχουν βάσιμες υποψίες ή βεβαιότητες, ότι τόσο η Κυβέρνηση όσο και ο ΣΕΒ δεν επιθυμούν την υπογραφή της, με το προφανή στόχο της απελευθέρωσης των ατομικών συμβάσεων και την καταπάτηση όλων των μέχρι σήμερα δεδομένων όπως αυτά διαμορφώθηκαν με αγώνες επί αγώνων.

Αλλά αυτή η απόφαση αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα, διότι προκύπτει μετά από τριάντα έξη χρόνια η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας ως αποτέλεσμα, να προϋποθέτει κινητοποιήσεις εργαζομένων και μάλιστα δυναμικές κινητοποιήσεις του συνόλου των εργαζομένων, που είναι ενταγμένοι σε συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Μέχρι σήμερα όμως αποτελούσε η υπογραφή της ε.σ.σ.ε. συντελεστή μιας ευνομούμενης πολιτείας και συνιστώσα πολιτισμού της συνεκτικότητα των κοινωνιών, δηλαδή μια υπερεσιακή ανάγκη του συστήματος να φαίνεται δημοκρατικό και αλληλέγγυο των κοινωνικών τάξεων και ομάδων.

Μέχρι σήμερα η υπογραφή της ε.σ.σ.ε. είχε ξεχάσει στα αζήτητα, ότι τα δικαιώματα κατακτιόνται με αγώνες και με αγώνες υπερασπίζονται.
Δηλαδή με κινηματικές διαδικασίες και ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και καθολική συμμετοχή σε κινητοποιήσεις για απλά, αλλά και πολύ περισσότερο, για δύσκολα ζητήματα, όπως η υπογραφή της ε.σ.σ.ε., των κλαδικών συμβάσεων, των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και όλων των άλλων που αντί των εργαζομένων το κράτος νομοθετούσε, "υπέρ" των εργαζομένων.

Αλλά όταν το Κράτος νομοθετεί το ύψος των συμβάσεων, το ύψος και τις προϋποθέσεις της ασφάλισης και της σύνταξης, τότε με την ίδια ευκολία και με το αναφαίρετο δικαίωμα που του εκχώρησαν τα συνδικάτα, προφανώς αντικαθιστά ή καταργεί δικαιώματα και αφαιρεί εισοδήματα.

 Όταν οι εργαζόμενοι εναπόθεταν στο Κράτος τα δικαιώματα τους και περιόριζαν τον αγώνα τους για περισσότερο κράτος στην διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, επειδή τους φόβιζε η καθημερινή πάλη και το καθημερινό μέλημα της ασφάλειας της εργασίας και της ασφαλιστικής και συνταξιοδοτικής προοπτικής και βεβαιότητας, σήμερα που το Κράτος αποφάσισε να κάνει την ταξική του επιλογή πιο βάναυση και πιο ξεκάθαρη απέναντι στην κοινωνία των εργαζομένων, σήμερα οι εργαζόμενοι καλούνται να θυμηθούν – αλλά πως – ότι χωρίς αγώνες και χωρίς δυναμικές οργανώσεις και χωρίς δυναμικές συγκεντρώσεις, δεν υπάρχει μέλλον, ούτε για εθνικές ή κλαδικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας, ούτε για εξασφάλιση ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.  
 
Ίσως αυτή η κρίση να αποτελέσει την έναρξη διαλόγου μεταξύ των εργαζομένων, για νέες μορφές και δομές οργάνωσης, αλλά και μια καινούργια πολιτική δράση των νέων συνδικαλιστικών οργανώσεων, ως κοινωνικές οργανώσεις, που όχι μόνο θα επαναδιεκδικήσουν τον θεσμικό του ρόλο, αλλά κα θα τον επιβάλλουν, παρά τις βέβαιες αντιδράσεις και αντιστάσεις του Κράτους και του πολιτικού συστήματος που το υπηρετεί.

Υ.Γ.


( Αυτό που επιθυμώ και που όλα τα χρόνια συνδικαλιστικής μου δράσης επεδίωκα, ήταν οι εργαζόμενοι να νιώθουν ασφαλείς επειδή υπάρχει η ΓΣΕΕ, ή Ομοσπονδία τους ή το Ε.Κ. και τους προστατεύει. Ότι, όταν αποφασίζουν κινητοποιήσεις, οι εργαζόμενοι νιώθουν υποχρέωση προς τις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες να κινητοποιηθούν και ως χρέος απέναντι στον εαυτό τους και όχι αίτιο στοχοποίησης συνδικαλιστικών στελεχών!

Γιατί η στοχοποίηση με τρομάζει, μου αφαιρεί τον λόγο, μου περιορίζει τον ορίζοντα και την σκέψη, με καθιστά συνένοχο.)

Καλείται η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ της ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ της ΓΣΣΕ σήμερα Πέμπτη 27 Μαίου 2010

Η ΓΣΕΕ σήμερα ετοιμάζεται, στην συνεδρίαση του Δ.Σ. να αποφασίσει για την ΕΣΣΕ, το Ασφαλιστικό, τα Εργασιακά και τον προγραμματισμό δράσης της.
Σαφώς τίθεται το ερώτημα προς τους διοικούντες την Γενική Συνομοσπονδία, και τι μ' αυτό;

Η ΓΣΕΕ, μέχρι σήμερα δεν έχει ξεκαθαρίσει, σε ό,τι αφορά τον εαυτό της, τι πρεσβεύει, πως το πρεσβεύει, για ποιον το πρεσβεύει και πως θα το πετύχει.
Για τους εργαζόμενους, που στην πλειοψηφία τους βρίσκονται συνειδητά εκτος συνδικαλιστικών οργανώσεων, ο ρόλος των συνδικαλιστικών στελεχών ούτε καθαρός είναι ούτε εμπνέει εμπιστοσύνη, παρά μόνο τους αντιλαμβάνονται ως επιτετραμμένοι των κομματικών συμφερόντων στον εργασιακό χώρο, που "πολιτεύονται" με γνώμονα το συμφέρον του κόμματος σε σχέση με την κοινωνία και το ατομικό συμφέρον σε σχέση με τις προσφερόμενες υπηρεσίες τους στο κόμμα που ανήκουν.
Από την μια, οι συνδικαλιστές του "Κυβερνοχώρου", ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, που τα κόμματά τους, και με ευθύνη της Αριστεράς, εναλλάσσονται στην κυβερνητική εξουσία και επομένως είναι εκ των ουκ άνευ στρατευμένοι στην υπηρεσία της άσκησης κυβερνητικής εξουσίας των κομμάτων τους, από την άλλη μια πολυδιασπασμένη συνδικαλιστική δύναμη της Αριστεράς, που δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία όταν τα πράγματα δυσκολέψουν να κρύβει το κεφάλι της στην άμμο.

Όμως, παρά την παρατεταμένη αυτή κατάσταση εμπαιγμού του εργατικού κινήματος που οφείλεται από την μια στην δομή του συνδικαλιστικού κατεστημένου, μιας και από την στιγμή θεσμοθέτησης του έχασε τα εχέγγυα του συνδικαλιστικού και από την άλλη η εξάρτηση του από τις κομματικές αγκυλώσεις και εξαρτήσεις, οι στόχοι πορείας του εργατικού κινήματος ούτε συναισθηματισμούς χρειάζονται, ούτε δειλία, ούτε αποφυγή ευθυνών.

Πιο είναι το ζητούμενο σε κάθε κινητοποίηση ή σε κάθε σχεδιασμό δράσεων των συνδικάτων και κυρίως της ΓΣΕΕ, η οποία δίνει το στίγμα και χαράσσει πολιτικές;

Κάθε σχεδιασμός έχει διττό ρόλο. Έχει διπλό στόχο.


Από την μια να προάγει έναν διάλογο με την κοινωνία και τους κυβερνώντες στην επίτευξη ενός στόχου, στην επίλυση δηλαδή ενός προβλήματος και από την άλλη να προάγει, δημιουργώντας το κατάλληλο υπόβαθρο, μια κινηματική συνείδηση των εργαζομένων καθώς αυτή υπαγορεύει και την στάση των εργαζομένων συνολικά απέναντι στα ζητήματα διακυβέρνησης της χώρας, αλλά και την ανάγκη ενότητας των εργαζομένων που ως μια κοινωνία αντιλαμβάνεται την συλλογικότητα ως μέσο επιβίωσης και ατομικής ολοκλήρωσης.

Αλλά για γίνει πράξη μια τέτοια πολιτική διάσταση ενός σχεδιασμού αγώνων και διεκδικήσεων, πρέπει πρώτα να είναι ξεκάθαρο το πεδίο εφαρμογής, η βάση πάνω στην οποία θα κτιστεί το εποικοδόμημα, το εποικοδόμημα, τα μέσα και ο απώτερος στόχος.

Υπάρχει ένας στρατηγικός στόχος. Η Κοινωνία να επιβληθεί του Κράτους και να κυβερνήσει το Κράτος.
Αυτός ο Στρατηγικός σκοπός των κοινωνικών αγώνων έρχεται σαφώς αντιμέτωπος με τον Στρατηγικό σχεδιασμό του υπάρχοντος συστήματος οργανωτικής και πολιτικό-ιδεολογικής συγκρότησης του Κράτους και της Κοινωνίας.
Πως τοποθετείτε η ΓΣΕΕ απέναντι σε αυτό το Στρατηγικό σκοπό;
Απλά δεν τοποθετείτε !

Για να μην υπάρξει ηθελημένα ή αθέλητα παρανόηση, όπως συνηθίζεται απο μερίδα συνδικαλιστικών στελεχών, ο ρόλος των συνδικάτων και των ηγεσιών του δεν εξαντλείτε στα όρια της σύναψης ΣΣΕ και δεν αποτελεί την πεμπτουσία της ύπαρξης τους και της δράσης τους οι συλλογικές συμβάσεις.


Τα συνδικάτα και οι ηγεσίες τους, οφείλουν να διαπραγματεύονται και να υποδηλώνουν την υποστήριξη τους σε εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται τον θεσμικό ρόλο της κοινωνίας στην διοίκηση του Κράτους, όπως η κοινωνία των εργαζομένων, καθώς και την υλοποίηση προγραμμάτων και πολιτικών που στηρίζουν και προστατεύουν τους εργαζόμενους.

Να θυμίσω ότι επί Ε. Βενιζέλου, τα συνδικάτα της εποχής αντιλαμβανόμενα του συνδικαλιστικού τους ρόλου αλλά και την πραγματική ερμηνεία του Συνδικαλισμού, κάτι που σήμερα έχει υποταχθεί στην κομματική ένταξη, τρόπο σκέψης και δράσης,  επέβαλαν την υποστήριξη τους στην Κυβέρνηση Βενιζέλου δια μέσου και της υιοθέτησης αιτημάτων ως προγραμματική δέσμευση της Κυβέρνησης και επέβαλαν την συμφωνία αυτή με την εκλογή βουλευτών που όριζαν ως προς επισφράγιση των συμφωνηθέντων.
Να θυμίσω επιπρόσθετα ότι ο ΣΕΒ και οι λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις, η κοινωνία δηλαδή του επιχειρηματικού κόσμου, όχι μόνο ασκεί εξουσιαστικές πιέσεις στις Κυβερνήσεις, αλλά πλέον έχει επιβάλει την πολιτική σκέψη του κέρδους και του χρήματος πάνω στις κοινωνίες, στα θεσμικά τους εργαλεία, στις αποφάσεις και στις επιλογές τους.
Από την άλλη οι εργαζόμενοι,  δια των εκπροσώπων τους που "εξελέγησαν όχι για να κυβερνήσουν" υπόκεινται την βάσανο να χρησιμοποιούνται ως εφαλτήριο για να μπορούν οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες να εκλέγονται σε κομματικές ή βουλευτικές θέσεις, όπου δεν εκπροσωπούν πλέον την κοινωνική τους καταγωγή αλλά το αντίθετό της.

 

Στην σημερινή κατάσταση, ο στόχος των εργατικών αγώνων και του σχεδιασμού τους, ποιος είναι;
Να αλλάξει η Κυβερνητική πολιτική, αλλά όχι η Κυβέρνηση;

Να αντισταθούμε απέναντι στις αποφάσεις του ΔΝΤ και της ευρωτρόικας και όχι να βγει η χώρα από το Ευρώ και της Ευρωζώνη;

Να εξακολουθεί η Ελλάδα, μια χώρα που δεν παράγει τίποτε με ευθύνη όσων κυβέρνησαν μέχρι σήμερα τον τόπο, από τον Καραμανλή και την ΕΟΚ μέχρι το σημερινό Παπανδρέου, μια τέτοια χώρα που περισσότερο υπάρχει ως προτεκτοράτο παρά μια χώρα με αυτοσυνείδηση της ύπαρξής της, μια τέτοια χώρα μπορεί να εντάσσεται και να παραμένει μέλλος μια τρόικας δυναμικών κεφαλαίων που δεσπόζουν στην παγκόσμια αγορά και υποτάσσουν μικρότερες οικονομίες σπρώχνοντας τες σε κακοτοπιές, υπερχρέωσης και πτώχευση κεφαλαιοποιώντας το δυσμενές αποτέλεσμα των πολιτικών τους σε βάρος των οικονομιών των χωρών αυτών;

Αν στόχος είναι να αλλάξει πολιτική η Κυβέρνηση, η οποία έχει ενστερνισθεί ως ιδεολογία και πολιτική τον νεοφιλελευθερισμό και την υποταγή στα ξένα συμφέροντα, τότε ο εργαζόμενος λαός αυτό που βλέπει είναι πως "άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς"  αλλά ταυτόχρονα βλέπει πως κανένας δεν παίρνει την απόφαση να έρθει σε ρήξη με το σύστημα αυτό, πολύ δεν περισσότερο τέτοια απόφαση δεν παίρνουν τα συνδικάτα.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το δείγμα του 75% της επιλογής του «Κανένας».

Επομένως οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά πρόταση προοπτικής, καμιά δύναμη υποστήριξης και διασφάλισης, κανέναν καθαρό στόχο και καμιά εμπιστοσύνη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Η ΓΣΕΕ, οφείλει να χαράσσει πολιτικές, να προκηρύσσει και να πραγματοποιεί πολιτικούς αγώνες, κινητοποιήσεις με πολιτικό υπόβαθρο και πολιτικούς στόχους.
Δηλαδή, η ΓΣΕΕ οφείλει να είναι Συνδικαλιστική Δύναμη.

Όταν μια Κυβέρνηση στοχοποιεί τους εργαζόμενους και τα δικαιώματα τους, την δουλειά του, τον μισθό του, την σύνταξη του, την ιατρική και φαρμακευτική του περίθαλψη, το δικαίωμα να έχει εργασία και ασφάλεια, το δικαίωμα να έχει παρόν και μέλλον, τότε η Κυβέρνηση με απόφαση των συνδικάτων οδηγείται στην χρεοκοπία και προκηρύσσει εκλογές.
Αλλά προκηρύσσει εκλογές με όρους κινήματος των εργαζομένων και η επόμενη κυβέρνηση ασκεί τα καθήκοντά της με όρους εργατικού κινήματος. Με όρους Κοινωνίας Εργαζομένων και θεσμικού ρόλου στην Διοίκηση του Κράτους.
Αλλάζει ο εκλογικός νόμος και η ανθρωπογεωγραφία του κοινοβουλίου μεταβάλλεται έτσι ώστε το ένα τρίτων των βουλευτών να εκλέγονται με την υπόδειξη της ΓΣΕΕ.

Αυτός είναι ό ένας από τους ρόλους της Κοινωνίας των Εργαζομένων.

Αυτήν την στιγμή, που ό,τι επεδίωκε μέχρι χθες ο ΣΕΒ και οι λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις, με πρόσχημα την οικονομική κατάσταση, κρύβεται πίσω απο το ΔΝΤ και την Ευρωτρόικα και υιοθετούνται από την Κυβέρνηση στοχοποιώντας τους εργαζόμενους και τις όποιες συνδικαλιστικές ηγεσίες αντιδρούν προς τον σχεδιασμό αυτό, ποιος πρέπει να είναι το επόμενος πολιτικός δρασκελισμός της ΓΣΕΕ και των Συνδικάτων της;

Η ΓΣΕΕ φοβάται μη στοχοποιηθεί από την Κυβέρνηση ή  η άρνηση στο κομματικό καθήκον της ηγεσίας της να αποτελέσει τελικά  υπέρτερο των συμφερόντων του Κόμματος και μονοδιάστατη προσήλωση τους στα δίκαια των εργαζομένων και της Κοινωνίας, εκφοβίζει περισσότερο τα συνδικαλιστικά στελέχη;


Η κριτική μου αυτή προς την διοίκηση της ΓΣΕΕ, δεν με καθιστά απέναντι της ούτε και απέναντι σε κάποια από τα ηγετικά της στελέχη, μιας και με συνδέουν πολιτικές δράσεις και φιλία από την νεανικότητα μας.
Καταλαβαίνω την δυσκολία της υπέρβασης αλλά το μόνο που τους λέω είναι πως δεν πρέπει να φοβούνται.
Ας αναθεωρήσουν την τελευταία τους πολιτική στάση. Ήρθε ο καιρός των ρήξεων.


Άλλωστε το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν, αν και το αφήσαμε στην μέση!!!

Η ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ και οι Διαχειριστές της.

( οι απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων την τελευταία περίοδο, πραγματοποιούνται για να δικαιολογηθεί ο θεσμικός ρόλος που το Κράτος αναγνωρίζει στις συνδικαλιστικές οργανώσεις)
-------------------------------------------***--------------------------------------------

Η διορατικότητα δεν αποτελεί υποχρέωση αλλά στοιχείο αξιολόγησης ενός πολιτικού από όποια θέση υπηρετεί - όχι υπηρετείται – τα κοινά .
Οι μη μετέχοντες των κοινών, δηλαδή ο λαός, προφανώς δεν έχουν ούτε δικαιώματα ούτε λόγο.

Σε μια «δημοκρατία» όμως που αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα των μετεχόντων έναντι των απουσιαζόντων από τα κοινά, παρέχει όλες τις δυνατότητες τόσο στο κράτος όσο και στα άτομα να ιδιοποιούνται και να σφετερίζονται εξουσίες που ενώ δεν τους ανήκουν, να συμπεριφέρνονται ως κτήτορες της κοινωνίας και των δικαιωμάτων της.

Παράλληλα δημιουργείτε η πεποίθηση του άβουλου θύτη, που ενεργοποιεί το δικαίωμα της κρίσης και της επιλογής του, όταν του το επιτρέψουν, στιγμιαία και καθολικά, για το παρόν και το μέλλον του, παραιτούμενος από κάθε ευθύνη στην συνέχεια της πολιτικής δράσης και της εξουσίας των μετεχόντων τα κοινά, καθιστώντας εαυτό άβουλο και άνευ ευθυνών πολίτη.

Συνήθως κάθε φορά που λαμβάνονται αποφάσεις για το παρόν με την αιτιολογία της διασφάλισης του μέλλοντος, ο παραιτημένος πολίτης αντιδρά όπως λ.χ. « εμείς θα πληρώσουμε που οι άλλοι έφαγαν τα λεφτά;»

Αν όμως το κράτος και το πολιτικό υιοθετημένο σύστημα άσκησης κυβερνητικής και οικονομικής εξουσίας, επιθυμούν τους παραιτημένους πολίτες που αντιπροσωπεύονται στα κέντρα σχεδιασμού, νομοθετήσεων και άσκησης εξουσίας, να τους διατηρεί σε αυτήν την κατάσταση υποταγής τους, αυτό δεν σημαίνει σε καμιά των περιπτώσεων, ότι οι οργανώσεις που δημιουργεί ο πολίτης για να αντισταθμίσει τις εξουσίες και την βαρβαρότητα του κράτους, οφείλουν να συμπεριφέρονταν όπως το κράτος.

Ο πρόλογος αυτός είναι αναγκαίος για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ελεγχόμενης ήττας των πολιτών όχι μόνο από το κράτος, που ούτως ή αλλιώς το κράτος δεν έχει ανάγκη να εφεύρει μεθόδους και μέσα για ελεγχόμενη ήττα των πολιτών, αλλά για τα προς διάθεση μέσα άμυνας των πολιτών έναντι του κράτους, που είναι εκείνα που ιδιοποιούνται και σφετερίζονται την απόφαση των πολιτών να συστήσουν όργανα και εργαλεία που θα τους ισχυροποιήσουν τόσο στην άμυνά τους όσο και στην κατάκτηση του κράτους.

Από την μια μεριά τα κόμματα, ως φορείς άσκησης κεντρικών πολιτικών παραγωγής και διαχείρισης εξουσίας για τους πολίτες και από την άλλη οι κοινωνικές οργανώσεις παραγωγής και διαχείρισης εξουσίας, θεωρητικά αποτελούν το «οπλοστάσιο» των πολιτών απέναντι στο κράτος.

Το κράτος για το οποίο υπάρχουν αρκετές ερμηνευτικές εκδοχές, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα εργαλείο – μέσο – και παραγωγό κεντρικών εξουσιών οικονομίας και ιδιοκτησίας των πλέον ισχυρότερων οικονομικών συντελεστών ή δυνάμεων σε σχέση με την κοινωνία και το ρόλο της.

Τα κόμματα, με τον πολιτικό τους λόγο, με την δομή, το εύρος της σύνθεσής τους και την πολιτική τους δράσης, αντιπαρατίθενται στο κράτος είτε ως εταίροι επί της κοινωνίας, είτε ως αντίπαλοι για την κοινωνία.

Από την άλλη, οι κοινωνικές οργανώσεις που δημιουργούνται από τους πολίτες, εν πολλοίς ανταγωνίζονται την πολιτική δράση των κομμάτων συμπεριφερόμενες είτε ως εργαλεία των κομμάτων είτε ως επίδοξοι εραστές μιας άλλης εξουσίας με αντικειμενικό στόχο να ηγηθούν της κοινωνίας ανταγωνιστικά προς την υπάρχουσα κατάσταση.

Στο οργανωμένο χώρο των εργαζομένων αυτό είναι πιο φανερό από οπουδήποτε αλλού και πιο αποκαλυπτικό της πραγματικότητας μέσα από την οποία δραστηριοποιείται η κοινωνία.

Οι λεγόμενες συνδικαλιστικές παρατάξεις, προϊόν ποδηγέτησης των κοινωνικών εκρήξεων και της διαφαινόμενη ανεξάρτητης συγκρότησης των κοινωνιών των εργαζομένων, που καθοδηγούνταν από τον επαναστατικό ριζοσπαστισμό μετά την εναλλαγή της χούντας με το πολιτικό σύστημα που την γέννησε, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον εγκλωβισμό των εργαζομένων στους κομματικούς σχηματισμούς και την ιδεολογική προσάρτηση τους στον κομματικό λόγο και τις πολιτικές συμφερόντων που εξυφαίνονταν.

Αναπτύχθηκε ένας ιδιότυπος κομματικός – ιδεολογικός πατριωτισμός, που κατέστησε τους εργαζόμενους αντιμαχόμενους στρατούς επικράτησης των κομμάτων πάνω στην κοινωνία και εργαλεία ισχυροποίησης των κομμάτων έναντι του κράτους.

Την πρώτη περίοδο, τα κόμματα απλόχερα παρείχαν ασφάλεια, αναγνωρισιμότητα και προβολή των ηγετικών ικανοτήτων σε στελέχη των εργατικών οργανώσεων και του αγώνα τους, φροντίζοντας την προώθηση των ηγετικών εργατικών στελεχών σε ανώτερα καθοδηγητικά κομματικά όργανα, αποδεχόμενα τόσο την υιοθέτηση των εργατικών αιτημάτων όσο και κάθε «παραξενιά» των στελεχών αυτών.

Το μέσο των κομμάτων σε σχέση με τους εργαζόμενους και τις ηγεσίες τους, είναι από την μια να δίνουν με κάθε πρόσφορο μέσο όλες τις δυνατότητες απελευθέρωσης των ηγετικών προσόντων σε όσους τα κατέχουν και από την άλλη να αναδεικνύουν ηγετικά στελέχη στον εργατικό χώρο μέσα από ένα ενοχικό δίκαιο, που καθιστά τα στελέχη υποχείρια τους. Παράλληλα διαμορφώνουν και το κατάλληλο περιβάλλον που τους επιτρέπει να ενοχοποιούν τους εργαζόμενους ως προς την επιλογή των ηγεσιών τους κάνοντας εκτεταμένη χρίση τον κομματικό – ιδεολογικό πατριωτισμό δημιουργώντας ένα συνδυασμό ενοχικών συναισθημάτων στοχοποιώντας το ίδιο το κόμμα και τις επιλογές τους.

Κάθε εργατικό στέλεχος που «αυτονομείται» από την επίσημη γραμμή του κόμματος, ο κομματικός πατριωτισμός των μαζών κραδαίνει ως πέλεκυς πάνω από το κεφάλι του εργατικού στελέχους.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον βουλευτή, που ενώ εκλέγεται ως εκπρόσωπος της κοινωνικής του καταγωγής – δηλαδή την κοινωνία εργασίας από όπου προέρχεται- εντούτοις αν θεωρήσει πως η πολιτική πράξη του κόμματος με το οποίο εξελέγη είναι αντίθετος με τα συμφέροντα της κοινωνίας που τον εξέλεξε, είναι υποχρεωμένος να «προδώσει» την κοινωνία αλλά όχι το κόμμα.

Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε προβλέπεται να είναι η τελευταία, που βλέπουν πρώην εργατικά στελέχη και νυν βουλευτές να καταφέρονται βάναυσα στην κοινωνική του καταγωγής και ότι εκπροσωπούσαν μέχρι χθες.

Η ελεγχόμενη ήττα του εργατικού κινήματος και του συνόλου των εργαζομένων, δεν αποτελεί μόνο εργαλείο των κομμάτων σε βάρος της κοινωνίας αλλά και «πατριωτικό – κομματικό» καθήκον των ηγετικών του στελεχών.

Η ελεγχόμενη ήττα των εργαζομένων από το κράτος δια των κομμάτων και αυτών δια των εργατικών στελεχών, προνοεί βεβαίως την «αντιμισθία» που επιδοτείται δια μιας θέσης στην κυβερνητική μηχανή ή μιας θέσης εξουσίας στην διαχείριση θεσμών και οργάνων του κράτους ή μιας θέσης στην ανώτατη νομενκλατούρα της κομματικής ηγεσίας.

Στην τελική όμως οι εργαζόμενοι έμαθαν να είναι υποχείρια, απαθής, φοβισμένοι, ατομικιστές, αντικοινωνικοί και πολιτικά αναλφάβητοι.

Έτσι επικρατέστεροι όλων, είναι όσοι έχουν την εύνοια του κόμματος και χρηστοί όσοι εργάζονται για το κόμμα.

Για τους άλλους, τους πολλούς, δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε!

Οι άλλοι, είμαστε όλοι εμείς !!!

ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΕΙΟΔΟΤΕΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Περισσότερα στο:  http://adiavroxoi.blogspot.com/2010/05/blog-post_1896.html
ΥΒΡΙΣ ΣΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ: ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ, Ο ΚΕΜΑΛ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ!

ΙΔΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΘΛΙΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΒΙΑΙΗΣ ΤΟΥΡΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ: ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ!!!

ΑΡΧΗ 1ΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ


ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ΄ ΤΑΞΗΣ

ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΜΑΪΟΥ 2010

ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ

ΣΥΝΟΛΟ ΣΕΛΙΔΩΝ: ΕΠΤΑ (7)



ΚΕΙΜΕΝΟ

Γιώργου Ιωάννου



Στου Κεμάλ τό Σπίτι



Δέν ξαναφάνηκε ἡ μαυροφορεμένη ἐκείνη γυναίκα, πού ἐρχόταν στό κατώφλι μας κάθε χρονιά, τήν ἐποχή πού γίνονται τά μοῦρα, ζητώντας μέ εὐγένεια νά τῆς δώσουμε λίγο νερό ἀπ’ τό πηγάδι τῆς αὐλῆς. Ἔμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηροῦσε ὅμως πάνω της ἴχνη μιᾶς μεγάλης ἀρχοντικῆς ὀμορφιᾶς. Καί μόνο ὁ τρόπος πού ἔπιανε τό ποτήρι, ἔφτανε γιά νά σχηματίσει κανείς τήν ἐντύπωση πώς ἡ γυναίκα αὐτή στά σίγουρα ἦταν μιά ἀρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω τό ποτήρι, ποτέ δέν παρέλειπε νά μᾶς πεῖ στά τούρκικα τήν καθιερωμένη εὐχή, πού μπορεῖ νά μήν καταλαβαίναμε ἀκριβώς τά λόγια της, πιάναμε ὅμως καλά τό νόημά της: «Ὁ Θεός νά σᾶς ἀνταποδώσει τό μεγάλο καλό». Ποιό μεγάλο καλό; Ἰδέα δέν εἴχαμε.

Καθόταν ἥσυχα γιά ὥρα πολλή στό κατώφλι τῆς αὐλῆς, κι ἀντί νά κοιτάζει κατά τό δρόμο ἤ τουλάχιστο κατά τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ1, αὐτή στραμμένη ἔριχνε κλεφτές ματιές πρός τό δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε ἔκλεινε τά μάτια καί τό πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ὀνόματα παράξενα. Ἐμεῖς, πάντως, δέν παραλείπαμε νά τῆς δίνουμε μοῦρα ἀπ’ τήν ντουτιά2, ὅπως ἄλλωστε δίναμε σ’ ὅλη τή γειτονιά καί σ’ ὅποιον περαστικό

----------

1. τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ· πρόκειται για το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, όπου σήμερα στεγάζεται το τουρκικό προξενείο.....