Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού. Και η πλειοψηφία αυτή δεν βρίσκεται σήμερα στην αριστερά, ούτε καν έχει εμπιστοσύνη στην αριστερά. Όχι γιατί η αριστερά είναι διασπασμένη, αλλά γιατί δεν απαντά στα άμεσα προβλήματά του με τρόπο πειστικό και ρεαλιστικό από τη σκοπιά των συμφερόντων του. (Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος,αναλυτής)
Ο κύριος Καζάκης, βρίσκεται καθ’ οδό μιας ουτοπιστικής εναντίωσης σε μια πραγματικότητα την οποία θέλει να ανατρέψει, με εργαλεία το κίνημα και την μάζα, το κίνημα και τον Λαό, το κίνημα και μια διαστρωματωμένη οριζόντια μάζας επαναστατημένων ατόμων που διαπερνά όλα τα κόμματα της υπαρκτής ή περίπου υπαρκτής ή και μη υπαρκτής, ίσως και αντίθετή της, Αριστερά.
Τα βασικά λάθη της συλλογιστικής του, χωρίς να είμαι αντίθετος στις διαπιστώσεις του, είναι οι έννοιες μάζα, λαός, κίνημα, οι οποίες εναλλάσσονται στην συλλογιστική του και οι οποίες καθώς προκύπτει στο εν κατακλείδι συμπέρασμά του, πρέπει να παραμείνουν αναλλοίωτες και υπαρκτές ως έχουν, ώστε να δικαιολογείται και ο καθοδηγητής και ο ηγέτης και η ηγεσία των ανένταχτων δυνάμεων και οι πρωτοβουλίες που μιλούν στο όνομα του λαού, και οι συγκροτήσεις ομάδων, πυρήνων και λοιπών σχημάτων που στο όνομα του Λαού θα ....σώσουν τον Λαό.
Διαπιστώνει ο κ. Καζάκης ότι υπάρχει κίνημα ή δέχεται χωρίς εναντίωση ή έστω αμφιβολία, και πρέπει να πραγματωθεί εντός του κινήματος αυτού ενότητα της πλειοψηφίας του λαού, της πλειοψηφίας των εργαζομένων, εναντίον ενός υπαρκτού ζητήματος, αποφεύγοντας, όπως και η Αριστερά ή στο ακριβώς αντίθετο, η Δεξιά, να τοποθετηθεί επί των συνεπειών σε μια τοποθέτηση υπέρ ή κατά – μάλλον κατά- του υπαρκτού ζητήματος, ως να υπήρχε κάτι τέτοιο. Δηλαδή, ως να υπήρχε κίνημα και να υπήρχε και πλειοψηφία και επι του ζητήματος αυτού αν έμπαινε το επόμενο κατά σειρά ζήτημα που γεννιέται, δηλαδή των συνεπειών, ας πούμε ότι η χώρα θα πρέπει να απομονωθεί για κάποιο διάστημα , ότι η ατομική ιδιοκτησία θα στρατευθεί στην ανοικοδόμηση της οικονομίας, ότι ό,τι αναγνωρίζονται ως δικαιώματα αυτά παύουν να υφίστανται κλπ., το κίνημα που υπάρχει και το υποκείμενο που χρειάζεται να το λειτουργήσει και που τώρα το ψάχνουμε ή που γεννιέται στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας, το κίνημα και το υποκείμενό του το έχει αποδεχτεί, το έχει λύσει το επιδιώκει και το προπαγανδίζει ως εναλλακτική πολιτική – οικονομική πλατφόρμα εξόδου από την κρίση και δημιουργία μιας νέας κατάστασης πραγμάτων.
Αν ψάχνουμε λύση επί κάποιου υπαρκτού προβλήματος – και υπαρκτό πρόβλημα δεν είναι ούτε η οικονομική κρίση, ούτε το ευρώ, ούτε η ΟΝΕ, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση- θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την διαπίστωση ότι το πρόβλημα που υπάρχει είναι δημιούργημα της ανυπαρξία ενός μεγέθους, που επί δύο αιώνες τώρα δεν έγινε μπορετό να υπάρξει αλλά αφεθήκαμε στο Κράτος να το δημιουργήσει όπως εκείνο επιθυμούσε, αντιλαμβανόταν και ωφελούταν από αυτό.
Επί δύο αιώνες τα άτομα συγκροτήθηκαν όπως το Κράτος βολεύονταν, σε κορπορατίστικες κοινότητες συμφερόντων και που όλες αυτές μαζί, στοιβαγμένες κάτω από τα κοινά ήθη και έθιμα, την κοινή θρησκεία και τους τύπους και τόπους λατρείας, την αιματογενή καταγωγή, όχι την κοινή αλλά την εντός των τειχών υπάρχουσα διαφόρων φυλών, στην οποία προσδώσανε και την αρχέγονη συνέχεια της, εκείνη των Αρχαίων Ελλήνων, όλες αυτές στοιβαγμένες μαζί δημιούργησαν της Ελληνική Κοινωνία.
Το πρόβλημα είναι ότι τα άτομα δεν συγκρότησαν ποτέ Κοινωνία ως υποκείμενο αλλά αφέθηκαν να χαρακτηριστούν υποκείμενο όταν τους επιτρεπόταν ή επιβάλλονταν με νόμο, που υποχρέωνε το άτομο να έχει συγκεκριμένη συμπεριφορά και δικαιώματα τα οποία άρμοζαν στην Κοινωνία όπως το Κράτος είχε δημιουργήσει και μέσα στην οποία το άτομο έλαχε των προνομίων και της ασφάλειας που το Κράτος παρείχε.
Αφού λοιπόν το κράτος απέχτησε, έστω και αφαιρετικά, το προνόμιο και το δικαίωμα να συγκροτεί κοινωνία και να καταρτίζει νόμους ασφάλειας, συμπεριφοράς, κτίσης, δικαιωμάτων, υποχρεώσεων, επιταγών, κοινό συμφέρον κλπ. οτιδήποτε βρίσκεται εκτός των δικαιωμάτων που το κράτος κατέχει, με τον ίδιο αφαιρετικό τρόπο βρίσκεται και εκτός κοινωνίας.
Επομένως αν υπάρχει κίνημα και αν υπάρχει υποκείμενο, αυτά υπάρχουν, συντελούνται και δρουν εντός της νομιμότητας που το Κράτος αναγνωρίζει δια των θεσμών που είτε έχει δημιουργήσεις είτε νομιμοποιεί στα πλαίσια άσκησης εξουσίας τους, όπου και η ανεκτικότητα είναι μέσο άσκησης εξουσίας.
Άρα λοιπόν, αν η αυτό-οργάνωση των εργαζομένων ή της πλειοψηφίας τους συντελείτε υπό το καθεστώς της νομιμότητας που το Κράτος αναγνωρίζει και των εντός αυτής άσκησης δικαιωμάτων αντίδρασης και αντίστασης κατά των αποφάσεων που επιδεινώνουν τα προβλήματα και τους όρους διαβίωσης των πολιτών από μια στυγνή πολιτική μιας κυβέρνησης ή από την ανυπαρξία λύσεων που πρεσβεύουν τα κόμματα της Αριστεράς, σύμφωνα με τον κ. Καζάκη, τότε η πρόταση όπως αναπτύχθηκε δεν είναι τίποτε άλλο, από την δημιουργία μια ακόμη βαλβίδας εκτόνωσης.
Αν όμως η αυτό-οργάνωση ξεπηδά από την ανάγκη συγκρότησης κοινωνίας ατόμων ενάντια στον κορπορατισμό που το κράτος αποκαλεί κοινωνία, που θα αμφισβητήσει τα δικαιώματα του κράτους επί της οργανωμένης σε πολιτικό υποκείμενο κοινωνίας των ατόμων, που θα αμφισβητήσει και θα προσβάλει τις εξουσίες και την άσκηση εξουσίας των θεσμοθετημένων υποκειμένων του κράτους, όπως λόγου χάρη, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ. τότε προφανώς έχουμε και δημιουργία πολιτικού υποκειμένου και κινηματική διαδικασία συγκρότησης και οργανωμένη κοινωνία.
Τρίτη 13 Ιουλίου 2010
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010
ΙΣΩΣ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.
"Αθήνα, 5/7/2010
Προς
Τον Υπουργό Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης
κ. Α. Λοβέρδο
Κύριε Υπουργέ,
Είναι γνωστές και δεδομένες οι απόψεις και οι θέσεις της ΓΣΕΕ αναφορικά με το Ν/Σ του Υπουργείου σας για την Κοινωνική Ασφάλιση.
Σε κάθε περίπτωση οι διαφωνίες μας παραμένουν καθ’ ολοκληρία. Αναγκαζόμαστε όμως να παρέμβουμε για ένα ζήτημα το οποίο προκαλεί τη συντριπτική πλειοψηφία των ασφαλισμένων, αυτών δηλαδή που βρίσκονται στις πλέον επισφαλείς και κατά τεκμήριο στις πλέον χαμηλά αμειβόμενες εργασίες του Ιδιωτικού Τομέα.
Ζητάμε, σε κάθε περίπτωση, η θετική μέριμνα για την ισχύ των προϋπάρχουσων όρων συνταξιοδότησης για τους ασφαλισμένους πριν την 1.1.1983 την οποία ορθώς διατηρείτε να επεκταθεί και στην προαναφερόμενη κατηγορία των ασφαλισμένων του Ιδιωτικού Τομέα στο ΙΚΑ."
Αυτή ήταν η χλιαρή αντίδραση της ΓΣΕΕ, η οποία διοικείται από συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ, για όλους εμάς του κατώτατου των Θεών εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, που ασφαλιζόμαστε στο ΙΚΑ.
Όμως ο κ. Λοβέρδος ( φασίστας γαρ) στύλωσε τα πόδια. Η Πατρίδα κινδυνεύει από εσωτερικούς εχθρούς, και αυτοί είναι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ. Επομένως κάθε μέτρο υπέρ του ΙΚΑ είναι μέτρο εναντίον των εχθρών του, των εχθρών της πατρίδας, τους ασφαλισμένους του.
Τα δικά μας παιδιά είναι Δημόσιοι υπάλληλοι και υπάλληλοι του ευρύτερου Δημόσιου τομέας, νυν και πρώην ΔΕΚΟ.
΄
Μήπως έφτασε ήδη ο καιρός να υπάρξει καταστατική κάθαρση στην δομή των Εργατικών Κέντρων , των Ομοσπονδιών και της ΓΣΕΕ, ώστε ο αυστηρά ιδιωτικός τομέας να έχει τις δικές του οργανώσεις, την δική του ΓΣΕΕ και όχι αυτόν τον αχταρμά μέσα από τον οποίον τα κόμματα με τους ελεγχόμενους απο αυτά συνδικαλιστές ποδηγετούν, ελέγχουν και εξουσιάζουν το συνδικαλιστικό κίνημα και τις οργανώσεις του;
Μήπως έφτασε ο καιρός για την διάλυση των Συνδικαλιστικών Παρατάξεων που αποτελούν το μακρύ χέρι των κομμάτων , η ταφόπλακα των αγώνων των εργαζομένων, ο εξολοθρευτής των δικαιωμάτων τους;
Μήπως πρέπει οι εργαζόμενοι να δημιουργήσουν καινούργιες οργανώσεις, δεμένες με την κοινωνία και την δουλειά τους, δεμένες με την καθημερινότητα αλλά και με μεγαλύτερους στόχους που θα γκρεμίσουν τα τείχη που τους κρύβουν τον ήλιο;
Μήπως πρέπει οι εργαζόμενοι να ξεσηκωθούν εναντίον των ηγεσιών των οργανώσεών τους που είναι κομματικά μέλη, καθοδηγούμενα να υπηρετούν τις κομματικές γραμμές και εντολές, να ανατρέψουν αυτές τις Διοικήσεις και να πάρουν στα χέρια τους, στην δύναμή τους τις οργανώσεις τους, μήπως και δούμε μια άσπρη μέρα;
Το μήνυμα αυτό απευθύνεται σε όλους τους εργαζόμενους που είναι συνδικαλισμένοι, που είναι μέλη οργανώσεων και σε όλους τους υπόλοιπους που αρνούνται να ενταχθούν ή να δημιουργήσουν σωματεία.
Η μέχρι σήμερα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σε βάρος μας, είναι απότοκος της αδιαφορίας μας να συγκροτήσουμε παντού, σε όλους τους εργασιακούς χώρους, αλλά και έξω από αυτούς οργανώσεις εργασιακές και κοινωνικές, δεμένες με τον χώρο απασχόλησης και με τον τόπο διαμονής, με το περιβάλλον νόμων, κανόνων, δικαιωμάτων και αυτοδιοίκησης.
Μεχρι σήμερα επιτρέψαμε στα κόμματα και στους ανθρώπους των, να διαφεντεύουν την ζωή μας, να υποθηκεύουν τις ανάγκες μας για μια ψήφο, για ένα τάξιμο, για μια θέση απασχόλησης, για ένα ρουσφέτι, για ό,τι φθηνό, διεφθαρμένο και ανήθικο, που μας έσπρωξε στην απάθεια, στην μη ανάληψη της ευθύνης μας για τις πράξεις μας, μας βόλεψαν με την ιδέα ότι αφου υπάρχουν αυτοί εμείς δεν χρειάζεται να κουραστούμε, αφού υπάρχουν αυτοί, εκείνοι θα λύσουν τα προβλήματα μας αρκεί εμείς να μην κουραστούμε.
Εμείς μέχρι σήμερα κοιτούσαμε πως θα τα βολέψουμε, πως θα κάνουμε ένα μεροκάματο, αλλά ποτέ πως θα χάσουμε το ένα ή δύο μεροκάματα, να δώσουμε τον αγώνα μας για να έχουμε δικαίωμα στην ζωή μας, δικαίωμα στο μέλλον των παιδιών μας.
Σήμερα ( χθές) παραδώσαμε για ένα μεροκάματο ότι είχαμε, για μια ζωή εξαθλίωσης, πενίας, φτώχειας, ανασφάλειας και ανεργίας.
Αντί να βγείτε όλοι στους δρόμους, αντί να χάσετε ένα μεροκάματο για να κερδίσετε μια ζωή, προτιμήσατε το ευτελές.
Κερδίσατε ένα μεροκάματο και ξεπουλήσατε ολόκληρη ζωή και εκποιήσατε για ένα μεροκάματο των ζωή των παιδιών σας.
Δεν αποτελεί δικαιολογία ότι "τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει", δεν αποτελεί δικαιολογία ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που τους ψηφίζετε, εσείς φταίτε που δεν συμμετέχετε στα σωματεία σας, εσείς φταίτε που τρέχετε από βουλευτή σε βουλευτή να σας κάνει το μικρό ή μεγάλο ρουσφέτι σε βάρος του διπλανού σας.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που δεν βάζετε ποτέ το μυαλό σας σε λειτουργία, ποτέ δεν θυμάστε τι και ποιοι σας έκαναν κακό, ποιοι σας εξαπάτησαν.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που την ίδια ώρα που τους βρίζετε, την ίδια ώρα τρέχετε για να σας βοηθήσουν.
Με αυτό τον τρόπο τους δίνετε αξία και με αυτό τον τρόπο τους δίνετε το δικαίωμα να παίζουν παιγνίδια στην πλάτη σας για να τα οικονομάνε, για να είναι Βουλευτές ή μεγάλοι συνδικαλιστές.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που σκύβετε το κεφάλι, που μαθαίνετε στα παιδιά σας να σκύβουν το κεφάλι, που δεν διεκδικείτε, που δεν αντιδράτε, που σας κυριεύει ο φόβος, που φωνάζετε και εξεγείρεστε στον καθρέπτη του σπιτιού σας, στην παρέα σας και όταν έρθει η ώρα να αποδείξετε τον λόγο σας το θάρρος σας, την δύναμη σας, τότε γίνεστε κότες λιράτες.
Όταν έρθει η ώρα, τότε θυμάστε το γραμμάτιο που πρέπει να πληρώσετε, τότε θυμάστε τις πιστωτικές σας κάρτες, τότε θυμάστε το φροντιστήριο του παιδιού σας, τότε θυμάστε το ενοίκιο ή το τηλέφωνο ή το ρεύμα.
Τότε θυμάστε όλες τις ανάγκες σας, για να μην χάσετε ένα μεροκάματο, αλλά ΠΟΤΕ δεν τις θυμάστε όταν πρόκειται να σώσετε την ζωή σας, την ασφάλεια σας, την δουλειά σας, την σύνταξή σας, την δύναμη του πορτοφολιού σας για να μπορείτε να αγοράζετε ότι σας είναι απαραίτητο χωρίς να κάνετε εκπτώσεις, χωρίς να σκέπτεστε ότι δεν μου φτάνουν, χωρίς να κάνετε υπερωρίες ή να ψάχνετε για δεύτερη ή τρίτη δουλειά.
Αν λοιπόν σήμερα δεν αντιδράσετε, αν σήμερα δεν αποτινάξετε τον ζυγό των κομμάτων από την ζωή σας, αν σήμερα δεν ενταχθείτε στα σωματεία σας, αν σήμερα δεν φτιάξετε καινούργιες οργανώσεις, αν σήμερα δεν ξεσηκωθείτε, αν δεν πάρετε την ευθύνη να δημιουργήσετε μεγάλες κοινωνικές συλλογικές δυνάμεις, Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΡΕΠΕΙ, είναι το αύριο που θα αφήσετε κληρονομιά στα παιδιά σας.
Οι γονείς σας, σας άφησαν δικαιώματα που πρέπει εσείς να τα υπερασπιστείτε και να τα κληρονομήσετε στα παιδιά σας.
Οι πράξεις σας μόνο στον όλεθρο οδηγούν το μέλλον των παιδιών σας
Προς
Τον Υπουργό Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης
κ. Α. Λοβέρδο
Κύριε Υπουργέ,
Είναι γνωστές και δεδομένες οι απόψεις και οι θέσεις της ΓΣΕΕ αναφορικά με το Ν/Σ του Υπουργείου σας για την Κοινωνική Ασφάλιση.
Σε κάθε περίπτωση οι διαφωνίες μας παραμένουν καθ’ ολοκληρία. Αναγκαζόμαστε όμως να παρέμβουμε για ένα ζήτημα το οποίο προκαλεί τη συντριπτική πλειοψηφία των ασφαλισμένων, αυτών δηλαδή που βρίσκονται στις πλέον επισφαλείς και κατά τεκμήριο στις πλέον χαμηλά αμειβόμενες εργασίες του Ιδιωτικού Τομέα.
Ζητάμε, σε κάθε περίπτωση, η θετική μέριμνα για την ισχύ των προϋπάρχουσων όρων συνταξιοδότησης για τους ασφαλισμένους πριν την 1.1.1983 την οποία ορθώς διατηρείτε να επεκταθεί και στην προαναφερόμενη κατηγορία των ασφαλισμένων του Ιδιωτικού Τομέα στο ΙΚΑ."
Αυτή ήταν η χλιαρή αντίδραση της ΓΣΕΕ, η οποία διοικείται από συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ, για όλους εμάς του κατώτατου των Θεών εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, που ασφαλιζόμαστε στο ΙΚΑ.
Όμως ο κ. Λοβέρδος ( φασίστας γαρ) στύλωσε τα πόδια. Η Πατρίδα κινδυνεύει από εσωτερικούς εχθρούς, και αυτοί είναι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ. Επομένως κάθε μέτρο υπέρ του ΙΚΑ είναι μέτρο εναντίον των εχθρών του, των εχθρών της πατρίδας, τους ασφαλισμένους του.
Τα δικά μας παιδιά είναι Δημόσιοι υπάλληλοι και υπάλληλοι του ευρύτερου Δημόσιου τομέας, νυν και πρώην ΔΕΚΟ.
΄
Μήπως έφτασε ήδη ο καιρός να υπάρξει καταστατική κάθαρση στην δομή των Εργατικών Κέντρων , των Ομοσπονδιών και της ΓΣΕΕ, ώστε ο αυστηρά ιδιωτικός τομέας να έχει τις δικές του οργανώσεις, την δική του ΓΣΕΕ και όχι αυτόν τον αχταρμά μέσα από τον οποίον τα κόμματα με τους ελεγχόμενους απο αυτά συνδικαλιστές ποδηγετούν, ελέγχουν και εξουσιάζουν το συνδικαλιστικό κίνημα και τις οργανώσεις του;
Μήπως έφτασε ο καιρός για την διάλυση των Συνδικαλιστικών Παρατάξεων που αποτελούν το μακρύ χέρι των κομμάτων , η ταφόπλακα των αγώνων των εργαζομένων, ο εξολοθρευτής των δικαιωμάτων τους;
Μήπως πρέπει οι εργαζόμενοι να δημιουργήσουν καινούργιες οργανώσεις, δεμένες με την κοινωνία και την δουλειά τους, δεμένες με την καθημερινότητα αλλά και με μεγαλύτερους στόχους που θα γκρεμίσουν τα τείχη που τους κρύβουν τον ήλιο;
Μήπως πρέπει οι εργαζόμενοι να ξεσηκωθούν εναντίον των ηγεσιών των οργανώσεών τους που είναι κομματικά μέλη, καθοδηγούμενα να υπηρετούν τις κομματικές γραμμές και εντολές, να ανατρέψουν αυτές τις Διοικήσεις και να πάρουν στα χέρια τους, στην δύναμή τους τις οργανώσεις τους, μήπως και δούμε μια άσπρη μέρα;
Το μήνυμα αυτό απευθύνεται σε όλους τους εργαζόμενους που είναι συνδικαλισμένοι, που είναι μέλη οργανώσεων και σε όλους τους υπόλοιπους που αρνούνται να ενταχθούν ή να δημιουργήσουν σωματεία.
Η μέχρι σήμερα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σε βάρος μας, είναι απότοκος της αδιαφορίας μας να συγκροτήσουμε παντού, σε όλους τους εργασιακούς χώρους, αλλά και έξω από αυτούς οργανώσεις εργασιακές και κοινωνικές, δεμένες με τον χώρο απασχόλησης και με τον τόπο διαμονής, με το περιβάλλον νόμων, κανόνων, δικαιωμάτων και αυτοδιοίκησης.
Μεχρι σήμερα επιτρέψαμε στα κόμματα και στους ανθρώπους των, να διαφεντεύουν την ζωή μας, να υποθηκεύουν τις ανάγκες μας για μια ψήφο, για ένα τάξιμο, για μια θέση απασχόλησης, για ένα ρουσφέτι, για ό,τι φθηνό, διεφθαρμένο και ανήθικο, που μας έσπρωξε στην απάθεια, στην μη ανάληψη της ευθύνης μας για τις πράξεις μας, μας βόλεψαν με την ιδέα ότι αφου υπάρχουν αυτοί εμείς δεν χρειάζεται να κουραστούμε, αφού υπάρχουν αυτοί, εκείνοι θα λύσουν τα προβλήματα μας αρκεί εμείς να μην κουραστούμε.
Εμείς μέχρι σήμερα κοιτούσαμε πως θα τα βολέψουμε, πως θα κάνουμε ένα μεροκάματο, αλλά ποτέ πως θα χάσουμε το ένα ή δύο μεροκάματα, να δώσουμε τον αγώνα μας για να έχουμε δικαίωμα στην ζωή μας, δικαίωμα στο μέλλον των παιδιών μας.
Σήμερα ( χθές) παραδώσαμε για ένα μεροκάματο ότι είχαμε, για μια ζωή εξαθλίωσης, πενίας, φτώχειας, ανασφάλειας και ανεργίας.
Αντί να βγείτε όλοι στους δρόμους, αντί να χάσετε ένα μεροκάματο για να κερδίσετε μια ζωή, προτιμήσατε το ευτελές.
Κερδίσατε ένα μεροκάματο και ξεπουλήσατε ολόκληρη ζωή και εκποιήσατε για ένα μεροκάματο των ζωή των παιδιών σας.
Δεν αποτελεί δικαιολογία ότι "τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει", δεν αποτελεί δικαιολογία ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που τους ψηφίζετε, εσείς φταίτε που δεν συμμετέχετε στα σωματεία σας, εσείς φταίτε που τρέχετε από βουλευτή σε βουλευτή να σας κάνει το μικρό ή μεγάλο ρουσφέτι σε βάρος του διπλανού σας.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που δεν βάζετε ποτέ το μυαλό σας σε λειτουργία, ποτέ δεν θυμάστε τι και ποιοι σας έκαναν κακό, ποιοι σας εξαπάτησαν.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που την ίδια ώρα που τους βρίζετε, την ίδια ώρα τρέχετε για να σας βοηθήσουν.
Με αυτό τον τρόπο τους δίνετε αξία και με αυτό τον τρόπο τους δίνετε το δικαίωμα να παίζουν παιγνίδια στην πλάτη σας για να τα οικονομάνε, για να είναι Βουλευτές ή μεγάλοι συνδικαλιστές.
ΕΣΕΙΣ φταίτε που σκύβετε το κεφάλι, που μαθαίνετε στα παιδιά σας να σκύβουν το κεφάλι, που δεν διεκδικείτε, που δεν αντιδράτε, που σας κυριεύει ο φόβος, που φωνάζετε και εξεγείρεστε στον καθρέπτη του σπιτιού σας, στην παρέα σας και όταν έρθει η ώρα να αποδείξετε τον λόγο σας το θάρρος σας, την δύναμη σας, τότε γίνεστε κότες λιράτες.
Όταν έρθει η ώρα, τότε θυμάστε το γραμμάτιο που πρέπει να πληρώσετε, τότε θυμάστε τις πιστωτικές σας κάρτες, τότε θυμάστε το φροντιστήριο του παιδιού σας, τότε θυμάστε το ενοίκιο ή το τηλέφωνο ή το ρεύμα.
Τότε θυμάστε όλες τις ανάγκες σας, για να μην χάσετε ένα μεροκάματο, αλλά ΠΟΤΕ δεν τις θυμάστε όταν πρόκειται να σώσετε την ζωή σας, την ασφάλεια σας, την δουλειά σας, την σύνταξή σας, την δύναμη του πορτοφολιού σας για να μπορείτε να αγοράζετε ότι σας είναι απαραίτητο χωρίς να κάνετε εκπτώσεις, χωρίς να σκέπτεστε ότι δεν μου φτάνουν, χωρίς να κάνετε υπερωρίες ή να ψάχνετε για δεύτερη ή τρίτη δουλειά.
Αν λοιπόν σήμερα δεν αντιδράσετε, αν σήμερα δεν αποτινάξετε τον ζυγό των κομμάτων από την ζωή σας, αν σήμερα δεν ενταχθείτε στα σωματεία σας, αν σήμερα δεν φτιάξετε καινούργιες οργανώσεις, αν σήμερα δεν ξεσηκωθείτε, αν δεν πάρετε την ευθύνη να δημιουργήσετε μεγάλες κοινωνικές συλλογικές δυνάμεις, Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΡΕΠΕΙ, είναι το αύριο που θα αφήσετε κληρονομιά στα παιδιά σας.
Οι γονείς σας, σας άφησαν δικαιώματα που πρέπει εσείς να τα υπερασπιστείτε και να τα κληρονομήσετε στα παιδιά σας.
Οι πράξεις σας μόνο στον όλεθρο οδηγούν το μέλλον των παιδιών σας
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ των επιδομάτων, Δώρο Χριστουγέννων και Πασχα καθώς και του Επιδόματος Αδείας
Επανέρχομαι πάλι στο θέμα της ΕΣΣΕ και της πρεμούρας, άρον – άρον να ενσωματωθεί το δώρο Χριστουγέννων , Πάσχα και επιδόματος αδείας στους βασικούς μισθούς.
Δεν αποτελεί ο καταλληλότερος σύμβουλος των αποφάσεων που πρέπει να πάρει η ΓΣΕΕ, ο φόβος και η τρομοκρατία Λοβέρδου – Κυβέρνησης, ώστε εντελώς επιφανειακά και χωρίς καμιά δυνατότητα δεύτερης σκέψης να βάλει πλάτη η Διοίκηση της ΓΣΕΕ, στην εξαφάνιση των επιδομάτων των εργαζομένων.
Τα επιδόματα αποτελούν τακτικό μισθό και η οποιαδήποτε προσπάθεια δια νόμου της κυβέρνησης να τα καταργήσει, αντιπαραβάλλεται με το δικαίωμα των εργαζομένων να τα υιοθετήσουν ως δικαιώματα που προστατεύονται μέσα από τις ΣΣΕ.
Μεταξύ του διλήμματος της κατάργησης των επιδομάτων αυτών ή της ενσωμάτωσης, δεν αποτελεί λύση η ενσωμάτωση στους βασικούς μισθούς.
Το επιχείρημα, ότι μέσω της ενσωμάτωσης αυξάνονται τα οικογενειακά επιδόματα και η ωρίμανση της πολυετούς απασχόλησης από την αύξηση των βασικών μισθών, είναι αίολο και επισφαλές.
Ενώ προς στιγμή αυτό συμβαίνει μέσα σε μια τριετία ή τετραετία, τα επιδόματα αυτά θα έχουν εξαφανισθεί, με δεδομένο ότι στα επόμενα τρία με τέσσερα χρόνια οι αυξήσεις θα είναι μηδενικές.
Επιπλέον, η αύξηση των βασικών μισθών θα σπρώξει σε ανώτερες φορολογικές κλίμακες την φορολόγηση των μισθών, ώστε οι εργαζόμενοι θα χάσουν σημαντικό μέρος του μηνιαίου τους μισθού.
Με δεδομένο την μείωση της ανταπόδοσης των ασφαλιστικών κρατήσεων, ως συντάξιμο μισθό και συμμετοχή σε μια υποβαθμισμένη ιατρική και υγειονομική περίθαλψη, η πλασματική αύξηση των βασικών μισθών και των υποχρεωτικών επιδομάτων που υπολογίζονται επί των βασικών μισθών, θα αυξήσει το κόστος αγοράς των ευτελών πλέον ανταποδόσεων των ασφαλιστικών εισφορών.
Αλλά η οποιαδήποτε πρόσκαιρη αύξηση των βασικών μισθών, θα έχει πρακτικό αντίκρισμα μόνο σε όσους βρίσκονται εντός του χρόνου συνταξιοδότησης τους και σε όσους δεν χάσουν την δουλειά τους και υποχρεωθούν να ξεκινήσουν μια νέα εργασιακή σχέση μόνο με βασικούς μισθούς, αν, και όποτε βρουν, αν βρουν, εργασία.
Αλλά εδώ προκύπτει το εξής απαράδεκτο για συνδικαλιστικά στελέχη του επιπέδου της ΓΣΕΕ.
Ο πατέρας μου, ο πατέρας σας, οι γονείς μου και οι γονείς σας, μας παρέδωσαν κάποια δικαιώματα που ενισχύουν το εισόδημά μας, δικαιώματα που με αγώνες και αίμα κατέκτησαν και κληρονόμησαν από του γονείς τους.
Με ποιο δικαίωμα εμείς σήμερα προς χάριν των στενών ωφελημάτων που θα αποκομίσουμε ως εργαζόμενοι που βρισκόμαστε σε απόσταση μέχρι πέντε έτη εργασίας από την συνταξιοδότηση μας, θα πούμε στα παιδιά μας, εσείς κόψτε το λαιμό σας!
Αλλά επίσης προκύπτει και το άλλο ερώτημα.
Με ποιο δικαίωμα όσοι από εσάς κατά τα υφιστάμενα, υπογράφεται για λογαριασμό των εργαζομένων την ΕΣΣΕ, αλλά η εργασιακής σας σχέση πραγματοποιείται σε ΔΕΚΟ ή πρώην ΔΕΚΟ, που έχετε σταθερή απασχόληση, σταθερή μισθολογική εξέλιξη και σίγουρη σύνταξη ακόμη και στα 65, νομιμοποιείστε να ενταφιάσετε αποδοχές των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα που αποτελούν βοηθήματα αναπλήρωσης και μέρισμα της προστιθέμενης αξίας των προϊόντων που παράγουν , οι οποίοι βιώνουν εργασιακές και μισθολογικές σχέσεις επισφαλείς, σχέσεις αγριότητας και εργοδοτικής αυθαιρεσίας, σχέσεις αμφίβολης απασχόλησης και μεγάλης ανεργίας, σχέσεις εξαθλιωμένων μισθών, όπου μόνο το 15% των εργαζομένων αυτών έχουν διαρκή σχέση απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη, και μπορούν στα 65 του να πάρουν πλήρη σύνταξη, τους στερείτε μετά από τέσσερα χρόνια ένα εισόδημα δύο μισθών, όταν γνωρίζετε επιπλέον ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, όταν οι όποιες αυξήσεις μισθών επικαλύπτονται από τον μισθό που ο εργοδότης παρέχει στον εργαζόμενο, αυτές οι αυξήσεις λογίζεται ότι ήδη έχουν καταβληθεί.
Αυτό δηλαδή που ποτέ δεν εφαρμόσθηκε στις ΔΕΚΟ αλλά αποτελεί παγειωμένη πρακτική σε όλο τον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα στον μεγαλύτερο, στον οποίο δεν υπάρχει συνδικαλιστική οργάνωση εργαζομένων.
Οφείλετε να ενσωματώσετε στην ΕΣΣΕ τα επιδόματα, Χριστουγέννων, Πάσχα και Αδείας ως αυτοτελείς και ανεξάρτητοι μισθοί, χωρίς την δυνατότητα μονομερούς καταγγελίας, η προσφυγής σε δικαστικές αποφάσεις, ή ακυρωτικές διατάξεις ή Διαιτητικές αποφάσεις που μπορεί να προκληθούν από ένα από τα δύο μέρη, δηλαδή εργαζόμενους ή εργοδότες.
Δεύτερο, εφόσον υπόκεινται σε ασφαλιστικές κρατήσεις θα πρέπει να υπολογίζονται σε πραγματικές μέρες ασφάλισης και όχι να υποχρεώνονται οι εργαζόμενοι να προσφεύγουν στην ληστρική εξαγορά πλασματικού χρόνου ασφάλισης όπως το νέο ασφαλιστικό σχέδιο νόμου προβλέπει.
Τέλος στην φετινή ΕΣΣΕ θα πρέπει να προβλεφθεί άρθρο με τον οποίο να καθίσταται ισχυρή και μη αμφισβητήσιμη, η διασφάλιση των σημερινών καταβαλλόμενων ετήσιων αποδοχών των εργαζομένων, ως αποδοχές βάσης για τις επόμενες ΕΣΣΕ.
Ότι δηλαδή οι εργοδότες δεν μπορούν να καταβάλουν για το επόμενο έτος μικρότερες αποδοχές στους απασχολούμενους σε αυτούς εργαζόμενους, που να υπολείπονται των σημερινών καταβαλλόμενων ετήσιων αποδοχών τους.
Σε μια τέτοια συμφωνία για φέτος, επιτρέπεται ακόμα και η μηδενική αύξηση των μισθών που προβλέπεται από την ΕΣΣΕ.
Και κάτι ακόμη.
Αληθεύει ότι οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο, ασφαλισμένοι πριν το '83 θα βγουν στην σύνταξη με 35 χρόνια εργασία ( παλαιό καθεστώς) και το καθεστώς αυτό δεν θα ισχύει στον ιδιωτικό τομέα ( ΙΚΑ) για όσους εργάζονται πριν την αντίστοιχη χρονική περίοδο;
Σε μια τέτοια περίπτωση, που αποτελεί προϊόν υπόγειας συμφωνίας πρώην συνδικαλιστών και νυν βουλευτών του ΠΑΣΟΚ με τον επαίσχυντο Λοβέρδο, θέτει την Διοίκηση της ΓΣΕΕ μπρος στην ευθύνη άμεσης παραίτηση της και προκήρυξης νέου εκλογικού συνεδρίου με επανεκλογή αντιπροσώπων σε όλες τις σ.ο.
Δεν αποτελεί ο καταλληλότερος σύμβουλος των αποφάσεων που πρέπει να πάρει η ΓΣΕΕ, ο φόβος και η τρομοκρατία Λοβέρδου – Κυβέρνησης, ώστε εντελώς επιφανειακά και χωρίς καμιά δυνατότητα δεύτερης σκέψης να βάλει πλάτη η Διοίκηση της ΓΣΕΕ, στην εξαφάνιση των επιδομάτων των εργαζομένων.
Τα επιδόματα αποτελούν τακτικό μισθό και η οποιαδήποτε προσπάθεια δια νόμου της κυβέρνησης να τα καταργήσει, αντιπαραβάλλεται με το δικαίωμα των εργαζομένων να τα υιοθετήσουν ως δικαιώματα που προστατεύονται μέσα από τις ΣΣΕ.
Μεταξύ του διλήμματος της κατάργησης των επιδομάτων αυτών ή της ενσωμάτωσης, δεν αποτελεί λύση η ενσωμάτωση στους βασικούς μισθούς.
Το επιχείρημα, ότι μέσω της ενσωμάτωσης αυξάνονται τα οικογενειακά επιδόματα και η ωρίμανση της πολυετούς απασχόλησης από την αύξηση των βασικών μισθών, είναι αίολο και επισφαλές.
Ενώ προς στιγμή αυτό συμβαίνει μέσα σε μια τριετία ή τετραετία, τα επιδόματα αυτά θα έχουν εξαφανισθεί, με δεδομένο ότι στα επόμενα τρία με τέσσερα χρόνια οι αυξήσεις θα είναι μηδενικές.
Επιπλέον, η αύξηση των βασικών μισθών θα σπρώξει σε ανώτερες φορολογικές κλίμακες την φορολόγηση των μισθών, ώστε οι εργαζόμενοι θα χάσουν σημαντικό μέρος του μηνιαίου τους μισθού.
Με δεδομένο την μείωση της ανταπόδοσης των ασφαλιστικών κρατήσεων, ως συντάξιμο μισθό και συμμετοχή σε μια υποβαθμισμένη ιατρική και υγειονομική περίθαλψη, η πλασματική αύξηση των βασικών μισθών και των υποχρεωτικών επιδομάτων που υπολογίζονται επί των βασικών μισθών, θα αυξήσει το κόστος αγοράς των ευτελών πλέον ανταποδόσεων των ασφαλιστικών εισφορών.
Αλλά η οποιαδήποτε πρόσκαιρη αύξηση των βασικών μισθών, θα έχει πρακτικό αντίκρισμα μόνο σε όσους βρίσκονται εντός του χρόνου συνταξιοδότησης τους και σε όσους δεν χάσουν την δουλειά τους και υποχρεωθούν να ξεκινήσουν μια νέα εργασιακή σχέση μόνο με βασικούς μισθούς, αν, και όποτε βρουν, αν βρουν, εργασία.
Αλλά εδώ προκύπτει το εξής απαράδεκτο για συνδικαλιστικά στελέχη του επιπέδου της ΓΣΕΕ.
Ο πατέρας μου, ο πατέρας σας, οι γονείς μου και οι γονείς σας, μας παρέδωσαν κάποια δικαιώματα που ενισχύουν το εισόδημά μας, δικαιώματα που με αγώνες και αίμα κατέκτησαν και κληρονόμησαν από του γονείς τους.
Με ποιο δικαίωμα εμείς σήμερα προς χάριν των στενών ωφελημάτων που θα αποκομίσουμε ως εργαζόμενοι που βρισκόμαστε σε απόσταση μέχρι πέντε έτη εργασίας από την συνταξιοδότηση μας, θα πούμε στα παιδιά μας, εσείς κόψτε το λαιμό σας!
Αλλά επίσης προκύπτει και το άλλο ερώτημα.
Με ποιο δικαίωμα όσοι από εσάς κατά τα υφιστάμενα, υπογράφεται για λογαριασμό των εργαζομένων την ΕΣΣΕ, αλλά η εργασιακής σας σχέση πραγματοποιείται σε ΔΕΚΟ ή πρώην ΔΕΚΟ, που έχετε σταθερή απασχόληση, σταθερή μισθολογική εξέλιξη και σίγουρη σύνταξη ακόμη και στα 65, νομιμοποιείστε να ενταφιάσετε αποδοχές των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα που αποτελούν βοηθήματα αναπλήρωσης και μέρισμα της προστιθέμενης αξίας των προϊόντων που παράγουν , οι οποίοι βιώνουν εργασιακές και μισθολογικές σχέσεις επισφαλείς, σχέσεις αγριότητας και εργοδοτικής αυθαιρεσίας, σχέσεις αμφίβολης απασχόλησης και μεγάλης ανεργίας, σχέσεις εξαθλιωμένων μισθών, όπου μόνο το 15% των εργαζομένων αυτών έχουν διαρκή σχέση απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη, και μπορούν στα 65 του να πάρουν πλήρη σύνταξη, τους στερείτε μετά από τέσσερα χρόνια ένα εισόδημα δύο μισθών, όταν γνωρίζετε επιπλέον ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, όταν οι όποιες αυξήσεις μισθών επικαλύπτονται από τον μισθό που ο εργοδότης παρέχει στον εργαζόμενο, αυτές οι αυξήσεις λογίζεται ότι ήδη έχουν καταβληθεί.
Αυτό δηλαδή που ποτέ δεν εφαρμόσθηκε στις ΔΕΚΟ αλλά αποτελεί παγειωμένη πρακτική σε όλο τον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα στον μεγαλύτερο, στον οποίο δεν υπάρχει συνδικαλιστική οργάνωση εργαζομένων.
Οφείλετε να ενσωματώσετε στην ΕΣΣΕ τα επιδόματα, Χριστουγέννων, Πάσχα και Αδείας ως αυτοτελείς και ανεξάρτητοι μισθοί, χωρίς την δυνατότητα μονομερούς καταγγελίας, η προσφυγής σε δικαστικές αποφάσεις, ή ακυρωτικές διατάξεις ή Διαιτητικές αποφάσεις που μπορεί να προκληθούν από ένα από τα δύο μέρη, δηλαδή εργαζόμενους ή εργοδότες.
Δεύτερο, εφόσον υπόκεινται σε ασφαλιστικές κρατήσεις θα πρέπει να υπολογίζονται σε πραγματικές μέρες ασφάλισης και όχι να υποχρεώνονται οι εργαζόμενοι να προσφεύγουν στην ληστρική εξαγορά πλασματικού χρόνου ασφάλισης όπως το νέο ασφαλιστικό σχέδιο νόμου προβλέπει.
Τέλος στην φετινή ΕΣΣΕ θα πρέπει να προβλεφθεί άρθρο με τον οποίο να καθίσταται ισχυρή και μη αμφισβητήσιμη, η διασφάλιση των σημερινών καταβαλλόμενων ετήσιων αποδοχών των εργαζομένων, ως αποδοχές βάσης για τις επόμενες ΕΣΣΕ.
Ότι δηλαδή οι εργοδότες δεν μπορούν να καταβάλουν για το επόμενο έτος μικρότερες αποδοχές στους απασχολούμενους σε αυτούς εργαζόμενους, που να υπολείπονται των σημερινών καταβαλλόμενων ετήσιων αποδοχών τους.
Σε μια τέτοια συμφωνία για φέτος, επιτρέπεται ακόμα και η μηδενική αύξηση των μισθών που προβλέπεται από την ΕΣΣΕ.
Και κάτι ακόμη.
Αληθεύει ότι οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο, ασφαλισμένοι πριν το '83 θα βγουν στην σύνταξη με 35 χρόνια εργασία ( παλαιό καθεστώς) και το καθεστώς αυτό δεν θα ισχύει στον ιδιωτικό τομέα ( ΙΚΑ) για όσους εργάζονται πριν την αντίστοιχη χρονική περίοδο;
Σε μια τέτοια περίπτωση, που αποτελεί προϊόν υπόγειας συμφωνίας πρώην συνδικαλιστών και νυν βουλευτών του ΠΑΣΟΚ με τον επαίσχυντο Λοβέρδο, θέτει την Διοίκηση της ΓΣΕΕ μπρος στην ευθύνη άμεσης παραίτηση της και προκήρυξης νέου εκλογικού συνεδρίου με επανεκλογή αντιπροσώπων σε όλες τις σ.ο.
Τρίτη 6 Ιουλίου 2010
Τουρκική προβοκάτσια-πρόκληση στους Καλόγηρους
Νέα τουρκική πρόκληση βρίσκεται σε εξέλιξη από τις 12.00 μμ με επίκεντρο την αρμοδιότητα έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο, στην περιοχή νήσοι Καλόγεροι στο κέντρο του αρχιπελάγους μεταξύ Χίου και Άνδρου.Τουρκικά εναέρια και πλωτά μέσα επικαλούμενα εκπομπή σήματος κινδύνου από παραπλέοντα σκάφος, προσέγγισαν την περιοχή, ενώ ήδη έχουν σπεύσει και αντίστοιχα ελληνικά μέσα. Το ΓΕΕΘΑ σε συνεργασία με το Υπουργείο των Εξωτερικών παρακολουθούν στενά την εκτυλισσόμενη σοβαρή τουρκική προβοκάτσια-πρόκληση.
Θυμίζουμε ότι οι νήσοι Καλόγηροι έχουν χαρακτηρισθεί αυθαίρετα και κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών ως γκρίζα ζώνη, κατέχουν στρατηγικής σημασίας θέση στο κεντρικό Αιγαίο και αποτελούν στόχο της αναθεωρητικής πολιτικής της κεμαλικής/νέο-οθωμανικής Τουρκίας. Μέχρι τώρα τα ελληνικά μέσα δεν έχουν ανακαλύψει κανένα σκάφος που κινδυνεύει ενώ πηγές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας δεν αποκλείουν μια προσχεδιασμένη προκλητική ενέργεια που θυμίζει το σκηνικό προ των Ιμίων το 1996.
πηγη: Greek National Pride
Στους Καλόγηρους έχουν σπεύσει 2 ελικόπτερα SAR (από Χίο και Ελευσίνα), ένα C-130 από την Ελευσίνα, η φρεγάτα «Σαλαμίς» (πλοίο σκοπούν) με το οργανικό της ελικόπτερο S-70. Το τουρκικό Κέντρο Έρευνας και Διάσωσης ενημέρωσε το ελληνικό ότι υπάρχει συμβάν, πυροδοτώντας έναν αγώνα δρόμου στην περιοχή. Επί τόπου έφθασαν δύο ελικόπτερα Cougar και ένα CN-235, ενώ στη συνέχεια κατέπλευσε και η κορβέτα «Beykoz» (F503) κλάσης A69.
Επισημαίνεται ότι στην περιοχή δεν πραγματοποιείτο καμία απολύτως άσκηση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, οι Τούρκοι φαίνεται ότι κατασκεύασαν την πληροφορία περί δήθεν ύπαρξης σήματος κινδύνου με σκοπό να προκαλέσουν ένταση στην περιοχή.
Θυμίζουμε ότι οι νήσοι Καλόγηροι έχουν χαρακτηρισθεί αυθαίρετα και κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών ως γκρίζα ζώνη, κατέχουν στρατηγικής σημασίας θέση στο κεντρικό Αιγαίο και αποτελούν στόχο της αναθεωρητικής πολιτικής της κεμαλικής/νέο-οθωμανικής Τουρκίας. Μέχρι τώρα τα ελληνικά μέσα δεν έχουν ανακαλύψει κανένα σκάφος που κινδυνεύει ενώ πηγές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας δεν αποκλείουν μια προσχεδιασμένη προκλητική ενέργεια που θυμίζει το σκηνικό προ των Ιμίων το 1996.
πηγη: Greek National Pride
Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΧΑΤΖΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
Η Χαρά Χατζή απολύθηκε στις 31 Μαΐου 2010 από τη συγκεκριμένη εταιρία εξαιτίας κάποιων διαφωνιών που είχε στο παρελθόν με την υπεύθυνη του τμήματος, όπως της είπαν. Ο πραγματικός όμως λόγος ήταν η άρνησή της να υπογράψει μία νέα σύμβαση με ημερομηνία 19 Μαΐου 2010 σε άλλη εταιρία του ίδιου ομίλου χωρίς όμως να υπάρχει κάποιος όρος που να κατοχυρώνει τα δικαιώματά της από την προηγούμενη σύμβαση. Κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας της εργαζόμενης με τον υπεύθυνο προσωπικού, της έγινε γνωστό ότι εστάλησαν οικειοθελείς αποχωρήσεις στον ΟΑΕΔ χωρίς ενημέρωση και χωρίς υπογραφή των εργαζομένων. Εκείνος παραδέχθηκε ότι προτού υπογραφεί η ηθελημένη αποχώρηση και η νέα σύμβαση, πρέπει οι εργαζόμενοι να υπογράψουν με τον εργοδότη ιδιωτικό συμφωνητικό που να κατοχυρώνει τα δικαιώματά τους. Απλά για οικονομία χρόνου, όπως ανέφερε, στέλνεται πρώτα η νέα σύμβαση.
Η πράξη αυτή δείχνει τη διάθεση της επιχείρησης να ενεργεί αυθαίρετα. Κάθε υπάλληλος που διαφωνεί βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιθανότητα της απόλυσής του. Με αφορμή το παραπάνω συμβάν, αξίζει να αναφερθούν οι εξαιρετικά άσχημες συμπεριφορές που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι από την υπεύθυνη στο συγκεκριμένο εργασιακό περιβάλλον. Εκβιαστικές συμπεριφορές που δηλώνουν έλλειψη αυτοελέγχου, καταπατούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αναγκάζουν τον κάθε εργαζόμενο να λειτουργεί υπό καθεστώς συνεχούς πίεσης και άγχους. Καθένας που θα τολμήσει να φέρει αντίρρηση στην εκδότρια, υπερασπιζόμενος το θεμελιώδες δικαίωμά του στον σεβασμό στον εργασιακό χώρο , έρχεται σε σύγκρουση μαζί της. Παρόμοια γεγονότα είχαν συμβεί και το φθινόπωρο και είχαν οδηγήσει σε απόλυση άλλη μία εργαζόμενη.
Στην εποχή της τρόικας, του Δ.Ν.Τ., της προσπάθειας για κατεδάφιση των εργατικών δικαιωμάτων, κάθε απόλυση είναι μάχη για όλους τους εργαζόμενους. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να είναι μόνος του απέναντι στον εκβιασμό των απολύσεων που θέλουν να μας επιβάλουν τα αφεντικά.
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους να βάλουν φραγμό σε αυτές τις συμπεριφορές, που έχουν ως σκοπό να δημιουργήσουν κλίμα φόβου και ανασφάλειας και ζητάμε την επαναπρόσληψη της εργαζόμενης Χαράς Χατζή από τις εκδόσεις ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Η πράξη αυτή δείχνει τη διάθεση της επιχείρησης να ενεργεί αυθαίρετα. Κάθε υπάλληλος που διαφωνεί βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιθανότητα της απόλυσής του. Με αφορμή το παραπάνω συμβάν, αξίζει να αναφερθούν οι εξαιρετικά άσχημες συμπεριφορές που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι από την υπεύθυνη στο συγκεκριμένο εργασιακό περιβάλλον. Εκβιαστικές συμπεριφορές που δηλώνουν έλλειψη αυτοελέγχου, καταπατούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αναγκάζουν τον κάθε εργαζόμενο να λειτουργεί υπό καθεστώς συνεχούς πίεσης και άγχους. Καθένας που θα τολμήσει να φέρει αντίρρηση στην εκδότρια, υπερασπιζόμενος το θεμελιώδες δικαίωμά του στον σεβασμό στον εργασιακό χώρο , έρχεται σε σύγκρουση μαζί της. Παρόμοια γεγονότα είχαν συμβεί και το φθινόπωρο και είχαν οδηγήσει σε απόλυση άλλη μία εργαζόμενη.
Στην εποχή της τρόικας, του Δ.Ν.Τ., της προσπάθειας για κατεδάφιση των εργατικών δικαιωμάτων, κάθε απόλυση είναι μάχη για όλους τους εργαζόμενους. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να είναι μόνος του απέναντι στον εκβιασμό των απολύσεων που θέλουν να μας επιβάλουν τα αφεντικά.
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους να βάλουν φραγμό σε αυτές τις συμπεριφορές, που έχουν ως σκοπό να δημιουργήσουν κλίμα φόβου και ανασφάλειας και ζητάμε την επαναπρόσληψη της εργαζόμενης Χαράς Χατζή από τις εκδόσεις ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010
ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ή ΑΥΤΟΤΕΛΗ παροχή ως έχει, ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΔΕΙΑΣ, & ΤΑ ΔΩΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΧΑ στην υπό σύναψη Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας;
Όταν χρεοκοπεί ένα πολιτικό σύστημα, είναι απολύτως φυσικό να χρεοκοπούν αντιλήψεις, πολιτισμοί, ηθικές, συστήματα, μέθοδοι σκέψης, μέθοδοι λειτουργίας.
Της χρεοκοπίας του Πολιτικού Συστήματος, προηγήθηκε κατάπτωση αξιών και τρόποι ζωής, αποθεώθηκε η μετριότητα και ο τεχνοκρατισμός αντιμετωπίστηκε ως ασπιρίνη δια κάθε νόσο, κάθε αιτία και αναδύθηκε ο πολιτισμός του κενού και του τίποτα.
Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο, η αναλγησία των κυβερνώντων και η υποτονική αντίδραση των εξαπτέρυγων ή η ευρηματικότητα των εξαπτέρυγων να ταυτίζονται δια της τεθλασμένης με την αναλγησία και την άσκηση τρομοκρατίας στους εργαζόμενους "δια την σωτηρία της Πατρίδος", δημιουργούν μια επιπλέον ζοφερή κατάσταση αδιεξόδων και ύψωσης τειχών, διάσπασης και διαμελισμού των κοινωνικών ομάδων ή κοινοτήτων ευρύτερων στρωμάτων εργαζομένων και συνταξιούχων.
Αποκορύφωμα αυτής της νέας κατάστασης, της δημιουργίας νέων κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών σχέσεων εργασίας και απασχόλησης, αποτελεί και η απόφαση της ΠΑΣΚΕ δια του Γραμματέα της, Προέδρου της ΓΣΕΕ, να συνδράμει προς την κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής και του ΣΕΒ, να ενσωματώσουν στους βασικούς μισθούς, τα Δώρα, Πάσχα - Χριστουγέννων και Επιδόματος Αδείας στην ΕΓΣΣΕ.
Η ενσωμάτωση, θα επιφέρει την εξαφάνιση μέσα σε μια τριετία του δέκατου τρίτου και δέκατου τέταρτου μισθού, συν επιπλέον ότι στο 40% των εργαζομένων από την πιθανή εφαρμογή μιας τέτοιας υπόθεσης, θα εξαφανίσει λόγω της αλλαγής της φορολογικής κλίμακας, το επίδομα Πάσχα.
Επιπλέον, η ενσωμάτωση σημαίνει ότι από την στιγμή που μειώνονται οι συντάξεις και οι παροχές σε φαρμακευτική περίθαλψη και εργαστηριακή υποστήριξη, καλείται ο μισθωτός, να αγοράσει πλέον πιο ακριβά τις μειωμένες παροχές ασφάλισης.
Σε αυτήν την διελκυστίνδα εκποίησης δικαιωμάτων και κατακτήσεων, ο κομματισμός και οι συνειδησιακές αγκυλώσεις και οι κομματικές θέσεις εξουσίας, παίζουν καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις των συνδικαλιστικών παρατάξεων και των συνδικαλιστικών στελεχών σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης των εργαζομένων.
Αλλά σε τέτοια ζητήματα ανατροπών θεμελιακών ζητημάτων, δικαιωμάτων και οικονομικών εσόδων για τους εργαζόμενους, είναι εξωφρενικά αντιδεοντολογικό και εξόφθαλμα σφετεριστικό να προσπαθεί ο οργανωμένος εργατικός χώρος, που αποτελεί μια μικρή μειοψηφία του συνόλου των εργαζομένων στην χώρα (8% επί του ενεργού εργατικού δυναμικού) στο επίπεδο της ΓΣΕΕ και μόνο σε αυτό το επίπεδο, να επιβάλει ανατροπές και νέες συνθήκες και όρους απασχόλησης και αμοιβών.
ΟΦΕΙΛΕΙ η ΓΣΕΕ το θέμα αυτό να το θέσει υπό τύπου διαβούλευσης σε όλα τα Εργατικά Κέντρα εργαζομένων, όπου με δημοψηφισματική διαδικασία να δοθεί η δυνατότητα στους ίδιους τους εργαζόμενους , συνδικαλισμένοι ή όχι, να εκφράσουν την απόφαση τους επί του ζητήματος της ενσωμάτωσης στην ΕΓΣΣΕ των δώρων, Πασχα και Χριστουγέννων και Επιδόματος αδείας, ΑΥΤΟΤΕΛΩΣ ή ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΩΝ στους βασικούς μισθούς.
Ξαναλέω, η αποδοχή της ΓΣΕΕ από το σύνολο των εργαζομένων, συνδικαλισμένων ή μη, ως θεσμικός εκπρόσωπός τους κατακτιέται στο επίπεδο της κοινωνίας όχι με όρους που το Κράτος έχει αναγνωρίσει θεσμικό χαρακτήρα στην ΓΣΕΕ.
Της χρεοκοπίας του Πολιτικού Συστήματος, προηγήθηκε κατάπτωση αξιών και τρόποι ζωής, αποθεώθηκε η μετριότητα και ο τεχνοκρατισμός αντιμετωπίστηκε ως ασπιρίνη δια κάθε νόσο, κάθε αιτία και αναδύθηκε ο πολιτισμός του κενού και του τίποτα.
Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο, η αναλγησία των κυβερνώντων και η υποτονική αντίδραση των εξαπτέρυγων ή η ευρηματικότητα των εξαπτέρυγων να ταυτίζονται δια της τεθλασμένης με την αναλγησία και την άσκηση τρομοκρατίας στους εργαζόμενους "δια την σωτηρία της Πατρίδος", δημιουργούν μια επιπλέον ζοφερή κατάσταση αδιεξόδων και ύψωσης τειχών, διάσπασης και διαμελισμού των κοινωνικών ομάδων ή κοινοτήτων ευρύτερων στρωμάτων εργαζομένων και συνταξιούχων.
Αποκορύφωμα αυτής της νέας κατάστασης, της δημιουργίας νέων κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών σχέσεων εργασίας και απασχόλησης, αποτελεί και η απόφαση της ΠΑΣΚΕ δια του Γραμματέα της, Προέδρου της ΓΣΕΕ, να συνδράμει προς την κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής και του ΣΕΒ, να ενσωματώσουν στους βασικούς μισθούς, τα Δώρα, Πάσχα - Χριστουγέννων και Επιδόματος Αδείας στην ΕΓΣΣΕ.
Η ενσωμάτωση, θα επιφέρει την εξαφάνιση μέσα σε μια τριετία του δέκατου τρίτου και δέκατου τέταρτου μισθού, συν επιπλέον ότι στο 40% των εργαζομένων από την πιθανή εφαρμογή μιας τέτοιας υπόθεσης, θα εξαφανίσει λόγω της αλλαγής της φορολογικής κλίμακας, το επίδομα Πάσχα.
Επιπλέον, η ενσωμάτωση σημαίνει ότι από την στιγμή που μειώνονται οι συντάξεις και οι παροχές σε φαρμακευτική περίθαλψη και εργαστηριακή υποστήριξη, καλείται ο μισθωτός, να αγοράσει πλέον πιο ακριβά τις μειωμένες παροχές ασφάλισης.
Σε αυτήν την διελκυστίνδα εκποίησης δικαιωμάτων και κατακτήσεων, ο κομματισμός και οι συνειδησιακές αγκυλώσεις και οι κομματικές θέσεις εξουσίας, παίζουν καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις των συνδικαλιστικών παρατάξεων και των συνδικαλιστικών στελεχών σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης των εργαζομένων.
Αλλά σε τέτοια ζητήματα ανατροπών θεμελιακών ζητημάτων, δικαιωμάτων και οικονομικών εσόδων για τους εργαζόμενους, είναι εξωφρενικά αντιδεοντολογικό και εξόφθαλμα σφετεριστικό να προσπαθεί ο οργανωμένος εργατικός χώρος, που αποτελεί μια μικρή μειοψηφία του συνόλου των εργαζομένων στην χώρα (8% επί του ενεργού εργατικού δυναμικού) στο επίπεδο της ΓΣΕΕ και μόνο σε αυτό το επίπεδο, να επιβάλει ανατροπές και νέες συνθήκες και όρους απασχόλησης και αμοιβών.
ΟΦΕΙΛΕΙ η ΓΣΕΕ το θέμα αυτό να το θέσει υπό τύπου διαβούλευσης σε όλα τα Εργατικά Κέντρα εργαζομένων, όπου με δημοψηφισματική διαδικασία να δοθεί η δυνατότητα στους ίδιους τους εργαζόμενους , συνδικαλισμένοι ή όχι, να εκφράσουν την απόφαση τους επί του ζητήματος της ενσωμάτωσης στην ΕΓΣΣΕ των δώρων, Πασχα και Χριστουγέννων και Επιδόματος αδείας, ΑΥΤΟΤΕΛΩΣ ή ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΩΝ στους βασικούς μισθούς.
Ξαναλέω, η αποδοχή της ΓΣΕΕ από το σύνολο των εργαζομένων, συνδικαλισμένων ή μη, ως θεσμικός εκπρόσωπός τους κατακτιέται στο επίπεδο της κοινωνίας όχι με όρους που το Κράτος έχει αναγνωρίσει θεσμικό χαρακτήρα στην ΓΣΕΕ.
Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010
ΕΙΣ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΡΟΪΔΩΝ ( εμείς να φάμε και να πιούμε και οι εργαζόμενοι νηστικοί να κοιμηθούνε)
Βαρκούλα την βαρκούλα καράβι φτιάξαμε
στην πρώτη του φουρτούνα το βουλιάξανε..
Με Γιωργο καπετάνιο
Λοβέρδο μηχανικό
τον σαλταδόρο Παπακωνσταντινου
Πρώτο μηχανικό.
" ΛΕΦΤΆ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΑΝ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΉΣΕΙΣ"
Οι εργαζόμενοι, φανταζόντουσαν τις Τράπεζες και τους επιχειρηματίες.
Οι Τράπεζες και οι επιχειρηματίες τους εργαζόμενους
Το ΠΑΣΟΚ και ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΑΣ απεφάνθη επί της διενέξεως:
Ποιος χαίζει τους εργαζόμενους; Αυτοί έχουν τα λεφτά για να βγούμε βουλευτές, για να κυβερνούμε την Χώρα;
Αυτοί υπάρχουν για να είμαστε εμείς Κυβέρνηση όποτε είναι ανάγκη.
Άρα:
Λεφτά υπάρχουν αν δεν τα παίρνουν οι εργαζόμενοι.
Λεφτά υπάρχουν αν παρακαλέσεις να σε δανείσουν όταν είσαι ήδη χρεοκοπημένος.
Λεφτά υπάρχουν όσο θα πεθαίνουν περισσότεροι συνταξιούχοι.
Λεφτά υπάρχουν όταν οι εργάτες θα δουλεύουν διπλάσιο χρόνο και θα αμείβονται με τα μισά από όσα παίρνουν σήμερα.
Λεφτά υπάρχουν αν δεν πληρώνει το Κράτος τις δαπάνες υγείας αλλά οι ασθενείς, που θα πληρώνουν επιπλέον και κρατήσεις για την υγεία τους και την κοινωνική τους ασφάλεια.
Λεφτά υπάρχουν όταν οι εργαζόμενοι πληρώνουν πολλά στην κοινωνική ασφάλεια χωρίς να παίρνουν συντάξεις και άμα πάρουν από αυτή θα πληρώνουν όσους παίρνουν μικρή σύνταξη.
Λεφτά υπάρχουν άμα το Κράτος μαζεύει χωρίς να ξοδεύει.
Λεφτά υπάρχουν, όσο η Κυβέρνηση θα κόβει μισθούς, συντάξεις, δαπάνες και θα αυξάνει τους φόρους, οι δε εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να αντιδράσουν ή να απεργήσουν γιατί θα έχουν πολλά έξοδα και πολύ λίγο μισθό!
Λεφτά υπάρχουν όσο οι πολιτικοί υπηρετούν τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και των Τραπεζιτών, εκείνοι θα τους πληρώνουν με μίζες και δωράκια και αυτοί θα ζουν καλά και εμείς χειρότερα!
ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΣΟ ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ!!!
ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΣΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΑΠΑΤΕΏΝΕΣ.... ΕΠΕΙΔΉ ΘΈΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΟΙΆΣΕΙ !!!
στην πρώτη του φουρτούνα το βουλιάξανε..
Με Γιωργο καπετάνιο
Λοβέρδο μηχανικό
τον σαλταδόρο Παπακωνσταντινου
Πρώτο μηχανικό.
" ΛΕΦΤΆ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΑΝ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΉΣΕΙΣ"
Οι εργαζόμενοι, φανταζόντουσαν τις Τράπεζες και τους επιχειρηματίες.
Οι Τράπεζες και οι επιχειρηματίες τους εργαζόμενους
Το ΠΑΣΟΚ και ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΑΣ απεφάνθη επί της διενέξεως:
Ποιος χαίζει τους εργαζόμενους; Αυτοί έχουν τα λεφτά για να βγούμε βουλευτές, για να κυβερνούμε την Χώρα;
Αυτοί υπάρχουν για να είμαστε εμείς Κυβέρνηση όποτε είναι ανάγκη.
Άρα:
Λεφτά υπάρχουν αν δεν τα παίρνουν οι εργαζόμενοι.
Λεφτά υπάρχουν αν παρακαλέσεις να σε δανείσουν όταν είσαι ήδη χρεοκοπημένος.
Λεφτά υπάρχουν όσο θα πεθαίνουν περισσότεροι συνταξιούχοι.
Λεφτά υπάρχουν όταν οι εργάτες θα δουλεύουν διπλάσιο χρόνο και θα αμείβονται με τα μισά από όσα παίρνουν σήμερα.
Λεφτά υπάρχουν αν δεν πληρώνει το Κράτος τις δαπάνες υγείας αλλά οι ασθενείς, που θα πληρώνουν επιπλέον και κρατήσεις για την υγεία τους και την κοινωνική τους ασφάλεια.
Λεφτά υπάρχουν όταν οι εργαζόμενοι πληρώνουν πολλά στην κοινωνική ασφάλεια χωρίς να παίρνουν συντάξεις και άμα πάρουν από αυτή θα πληρώνουν όσους παίρνουν μικρή σύνταξη.
Λεφτά υπάρχουν άμα το Κράτος μαζεύει χωρίς να ξοδεύει.
Λεφτά υπάρχουν, όσο η Κυβέρνηση θα κόβει μισθούς, συντάξεις, δαπάνες και θα αυξάνει τους φόρους, οι δε εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να αντιδράσουν ή να απεργήσουν γιατί θα έχουν πολλά έξοδα και πολύ λίγο μισθό!
Λεφτά υπάρχουν όσο οι πολιτικοί υπηρετούν τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και των Τραπεζιτών, εκείνοι θα τους πληρώνουν με μίζες και δωράκια και αυτοί θα ζουν καλά και εμείς χειρότερα!
ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΣΟ ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ!!!
ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΣΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΑΠΑΤΕΏΝΕΣ.... ΕΠΕΙΔΉ ΘΈΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΟΙΆΣΕΙ !!!
Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010
ΕΝΩΣΗ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΤΥΠΟΥ
Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης
Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,
Σε μια εποχή που η εθνική εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό πλήττεται σε όλα τα επίπεδα και η αγωνία για την αποκατάστασή της είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ, η κυβέρνηση προχωράει στο κλείσιμο μεγάλου αριθμού Γραφείων Τύπου & Επικοινωνίας Εξωτερικού, αρνούμενη οποιαδήποτε διαβούλευση μαζί μας.
Αν η απάντηση, σε αυτή τη στιγμή της ανάγκης της εξωστρέφειας και της ανάκτησης γοήτρου της εθνικής μας εικόνας, είναι η πλήρης αποχώρηση από μια σειρά από χώρες κρίσιμες για την επικοινωνιακή και ευρύτερα δημόσια διπλωματία μας, τότε
το κέρδος από την εξοικονόμηση πόρων θα είναι μηδαμινό ενώ
η απώλεια για το δημόσιο συμφέρον που συνάδει με την εθνική εικόνα μας εξαιρετικά υψηλή.
Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,
Απευθυνόμενοι σε σας που προΐσταστε της Υπηρεσίας μας, σας θέτουμε το ερώτημα: Εκτιμάτε ότι δεν χρειάζεται ούτε ένας σύμβουλος, ούτε ένας ακόλουθος Τύπου και Επικοινωνίας στις πρεσβείες μας στη Βιέννη, στη Βουδαπέστη, στη Βαρσοβία, στο Βουκουρέστι ή στη Χάγη; Η Ένωση Ακολούθων Τύπου, συμμεριζόμενη την κρισιμότητα των στιγμών για την χώρα μας έχει κάνει τις δικές της προτάσεις για γενναία περικοπή δαπανών στην λειτουργία των Γραφείων Τύπου και Επικοινωνίας Εξωτερικού, σε ευθυγράμμιση με την εξαγγελία σας για ενσωμάτωση των ΓΤΕ στις πρεσβείες.
Ζητάμε λοιπόν να ισχύσει αυτό που εξαγγείλατε:
Ενσωμάτωση των ΓΤΕ στις Πρεσβείες, έστω και με μονομελή σύνθεση και όχι διακοπή της λειτουργίας τους τις κρίσιμες αυτές στιγμές.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις διαφαινόμενες εξελίξεις, η Ένωση Ακολούθων Τύπου (ΕΝΑΤ) προχωρά σε 48ωρη απεργία την Δευτέρα 28 και Τρίτη 29 Ιουνίου τόσο στην Κεντρική Υπηρεσία όσο και στα Γραφεία Τύπου & Επικοινωνίας Εξωτερικού.
Αθήνα, 24/6/2010
Ο Πρόεδρος Ο Γενικός Γραμματέας
Κώστας Μαυροειδής Άγγελος Αυγουστίδης
ΕΝΩΣΗ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΤΥΠΟΥ
Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης
enosi_akolouthon_typou@yahoo.com / http://www.publicdiplomacy.gr/
Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,
Σε μια εποχή που η εθνική εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό πλήττεται σε όλα τα επίπεδα και η αγωνία για την αποκατάστασή της είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ, η κυβέρνηση προχωράει στο κλείσιμο μεγάλου αριθμού Γραφείων Τύπου & Επικοινωνίας Εξωτερικού, αρνούμενη οποιαδήποτε διαβούλευση μαζί μας.
Αν η απάντηση, σε αυτή τη στιγμή της ανάγκης της εξωστρέφειας και της ανάκτησης γοήτρου της εθνικής μας εικόνας, είναι η πλήρης αποχώρηση από μια σειρά από χώρες κρίσιμες για την επικοινωνιακή και ευρύτερα δημόσια διπλωματία μας, τότε
το κέρδος από την εξοικονόμηση πόρων θα είναι μηδαμινό ενώ
η απώλεια για το δημόσιο συμφέρον που συνάδει με την εθνική εικόνα μας εξαιρετικά υψηλή.
Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,
Απευθυνόμενοι σε σας που προΐσταστε της Υπηρεσίας μας, σας θέτουμε το ερώτημα: Εκτιμάτε ότι δεν χρειάζεται ούτε ένας σύμβουλος, ούτε ένας ακόλουθος Τύπου και Επικοινωνίας στις πρεσβείες μας στη Βιέννη, στη Βουδαπέστη, στη Βαρσοβία, στο Βουκουρέστι ή στη Χάγη; Η Ένωση Ακολούθων Τύπου, συμμεριζόμενη την κρισιμότητα των στιγμών για την χώρα μας έχει κάνει τις δικές της προτάσεις για γενναία περικοπή δαπανών στην λειτουργία των Γραφείων Τύπου και Επικοινωνίας Εξωτερικού, σε ευθυγράμμιση με την εξαγγελία σας για ενσωμάτωση των ΓΤΕ στις πρεσβείες.
Ζητάμε λοιπόν να ισχύσει αυτό που εξαγγείλατε:
Ενσωμάτωση των ΓΤΕ στις Πρεσβείες, έστω και με μονομελή σύνθεση και όχι διακοπή της λειτουργίας τους τις κρίσιμες αυτές στιγμές.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις διαφαινόμενες εξελίξεις, η Ένωση Ακολούθων Τύπου (ΕΝΑΤ) προχωρά σε 48ωρη απεργία την Δευτέρα 28 και Τρίτη 29 Ιουνίου τόσο στην Κεντρική Υπηρεσία όσο και στα Γραφεία Τύπου & Επικοινωνίας Εξωτερικού.
Αθήνα, 24/6/2010
Ο Πρόεδρος Ο Γενικός Γραμματέας
Κώστας Μαυροειδής Άγγελος Αυγουστίδης
ΕΝΩΣΗ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΤΥΠΟΥ
Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης
enosi_akolouthon_typou@yahoo.com / http://www.publicdiplomacy.gr/
Πέμπτη 24 Ιουνίου 2010
Μια διαφορετική προσέγγιση στο περί "Θεσμοθετημένο σ.κ."
Συνδικαλιστής της διοίκησης της ΓΣΕΕ, σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή, ζητώντας του να πάρει θέση για την απεργία σωματείων που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ, διατύπωσε την θέση: « αυτά τα σωματεία και αυτός ο χώρος ακολουθούν διασπαστική πολιτική σε βάρος του θεσμοθετημένου σ.κ.»
Θεσμοθετημένο συνδικαλιστικό κίνημα. Ποιο, πως και γιατί θεσμοθετημένο;
Εάν η ΓΣΕΕ επιθυμεί το ρόλο της θεσμοθετημένης συνδικαλιστικής οργάνωσης , όχι της συνδικαλιστικής θεσμοθέτησης που της προσάπτει το Κράτος, αλλά του καθοδηγητικού- διεκδικητικού οργάνου που έχει θεσπίσει η κοινωνία των εργαζομένων κατά την διαδικασία ολοκλήρωσής της ως νομική συλλογική πολιτική οντότητα, τότε η θεσμοθέτηση δεν εντάσσεται στο τι αναγνωρίζει το κράτος, αλλά πως το αναγνωρίζει.
Μπορεί κάποιος να μας πληροφορήσει, πότε, πως και με ποιες μορφές, διαδικασίες και δράσεις η σύμπραξη ατόμων και η συγκρότηση του σε συλλογικότητα μετεξελίχθηκε σε κοινωνία των εργαζομένων, έφτασε στην ολοκλήρωσή της ως κυριαρχικός θεσμός που συνυπάρχει στο κράτος ως θεσμοθετημένη συν-διαχειριστική εξουσιαστική οντότητα;
Ιστορικά μια τέτοια, στην απαρχή της όμως, διαδικασία έχει πραγματωθεί ( όχι εργαζομένων) και με την Γαλλική Κομμούνα και με την Οχτωβριανή επανάσταση.
Όμως το ξεκίνημα μιας τέτοιας διαδικασίας δεν προέγραψε και το αποτέλεσμα, το οποίο διαμορφώθηκε από συγκυριακές καταστάσεις μέσα σε μια αλληλουχία αντιδράσεων την ώρα που πραγματοποιούταν η ρήξη με την συγκρότηση ταυτόχρονα. Επομένως η αποτυχία των δύο εγχειρημάτων ήταν βέβαιη αφού της ρήξης δεν προηγήθηκε η μετεξέλιξη των κοινοτήτων ( ως σύνολα) των ατόμων σε οργανωμένη κοινωνία και διότι η ρήξη δεν μπορούσε να διασφαλίσει την δημιουργία οργανωμένης κοινωνίας και φυσικά τα αποτελέσματα κατέστησαν διαχειρίσημα υπό την ισχύ των πλέον οργανωμένων ομάδων συμφερόντων.
Επανέρχομαι λοιπόν στην κοινωνία- οντότητα, θυμούμενος την διευκρινιστική δήλωση σε συνέντευξη τύπου του Προέδρου της ΓΣΕΕ, συν. Παναγόπουλου, ότι «εμείς εδώ δεν εκλεγηκαμε για να κυβερνήσουμε, αλλά…», θέτοντας το θέμα της θεσμοθέτησης στην πραγματική του βάση, καθώς η θεσμοθέτηση πρέπει να είναι προϊόν έξω από την διευθυντική δικαιοδοσία του Κράτους επί της κοινωνίας, αλλά εντός της δράσης της κοινωνίας κατά την διαδικασία ολοκλήρωσής της και του εξαναγκασμού του Κράτους στην αποδοχή της οντότητας της ως μέρος, μέσο και αιτία διαμόρφωσης κανόνων, νόμων, συμπεριφορών, και ηθικής, που μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται ως Διευθυντικό Δικαίωμα στο Κράτος και στα συντεταγμένα του όργανα ( θεσμοθετημένα) στα οποία όμως δεν εντάσσεται το συνδικαλιστικό κίνημα. Χρησιμοποιείται όμως, όχι αυτό καθ’ αυτό, αλλά οι ηγεσίες του και κυριότερα εκείνοι που κατέχουν ανώτατες θέσεις διοίκησης και αποφάσεων σε ρόλους που δεν τους έχει νομιμοποιήσει η ίδια η κοινωνία.
Η νομιμοποίηση δεν πιστοποιείται δια των εκλογικών διαδικασιών των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά δια της αποδοχής των συνδικαλιστικών οργανώσεων από την κοινωνία που τις περιβάλλει και που θεωρητικά θα έπρεπε να εκφράζεται και να εκπροσωπείται ( η Κοινωνία) μέσα από αυτές.
Άλλωστε αν δεν είσαι εντός της "κομματικής γραμμής" δεν εκλέγεσαι στα διοικητικά όργανα των σ.ο., πολύ δε περισσότερο στην Διοίκηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.
Αν τώρα η χρηστικότητα των εργαλείων ( έτσι αντιλαμβάνεται το κράτος τα συνδικαλιστικά στελέχη και τις οργανώσεις) είναι ή μπορεί να γίνει αναγκαία και απαραίτητη ώστε μέσα από τα εργαλεία αυτά να διοικείται το σύνολο των εργαζομένων και αυτό να δημιουργεί το αίσθημα της αναγνώρισης του θεσμικού ρόλου ή την δημιουργία θεσμικού συνομιλητή μεταξύ Κράτους και εργαζομένων, η πλάνη στην οποία βρίσκεται η ηγεσία των συνδικάτων περί θεσμοθετημένου συνδικαλιστικού κινήματος, είναι πασιφανής.
Όμως το Κράτος διαχειρίζεται το Διευθυντικό του Δικαίωμα ( με παρενέργειες στον συνδικαλιστικό και εργοδοτικό χώρο), μέσα από την αρχή, ότι οι μειοψηφίες μπορεί να κατέχουν διευθυντικό δικαίωμα και ως εκ τούτου δύναται να διοικούν εκπροσωπώντας το σύνολο των κοινωνιών που τις συνθέτουν, αφού κανείς δεν απαγορεύει να καταστούν πλειοψηφίες επί του κοινωνικού συνόλου, εντάσσοντας στις τάξεις τους μεγάλο αριθμό πολιτών ή ψηφοφόρων.
Εξ αυτών συμπερασματικά, κάθε κόμμα που δεν λαμβάνει στις Εθνικές εκλογές ποσοστό του 50% +1 και σχηματίζει κυβέρνηση, η κυβέρνηση αυτή είναι Κυβέρνηση μειοψηφίας.
Επομένως και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, που η δημιουργία τους προστατεύεται με συνδικαλιστικό νόμο, έχουν την δυνατότητα να εντάξουν το σύνολο των εργαζομένων στις τάξεις τους και αν η «Δημοκρατία» επιτρέπει την αρνησικυρία σε εργαζόμενους, επί του δικαιώματος που παρέχει στην μετοχή τους στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, τότε οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μπορούν να εκπροσωπούν και να εκφράζουν, έστω και αν μόνο η συντριπτική μειοψηφία των εργαζομένων έχουν οργανωτική σχέση μαζί τους, παρακάμπτοντας την αρνησικυρία, το σύνολο των εργαζομένων, ως θεσμοθετημένη από το Κράτος συνιστώσα που υπηρετεί το Διευθυντικό Δικαίωμα του Κράτους. Παρ' όλα αυτά, μια συμφωνεία ή μια σύμβαση αν δεν κηρυχτεί εκτελεστή δεν εφαρμόζεται στο σύνολο των εργαζομένων παρά μόνο στους συνδικαλισμένους.
Αυτό όμως δεν μπορεί να το υπερασπίζεται η ΓΣΕΕ ως θεσμοθετημένο σ.κ., εκτός και αν «βολεύεται» της θέσεως που της αναγνωρίζει το Κράτος.
Μόνο έτσι έχει δίκιο ο Παναγόπουλος να ισχυρίζεται ότι «εμείς δεν εκλεγήκαμε για να κυβερνήσουμε….».
Η ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
Το Κράτος παρέχει και αναγνωρίζει δικαιώματα στους εργαζόμενους, όπως το δικαίωμα του «συνέρχεσθε» ή το δικαίωμα του «συμπράττει» όχι ως κοινωνικό δικαίωμα αυτοδιάθεσης αλλά ως εταιρική σχέση μεταξύ ομοειδών επαγγελματικών οικονομικών κοινών συμφερόντων και ως εκ τούτου η σύμπραξη αυτή διέπεται από νόμους και κανονιστικές διατάξεις, τις οποίες το Κράτος διαβουλεύεται μέχρι του σημείου όπου δεν θίγονται τα κυριαρχικά του δικαιώματα, όπως το Διευθυντικό - Κυριαρχικό του δικαίωμα επί της κοινωνίας.
Η χρίση του δικαιώματος αυτού στους εργαζόμενους, δηλαδή του «συνέρχεσθε» και «συμπράττει» αποκτά νομική μορφή και αναγνώριση μόνο κάτω από τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος και εφ’ όσον οι πράξεις αυτές λειτουργούν στα πλαίσια περί επαγγελματικών σωματείων, που ο νόμος ορίζει ( άρθρο 61 του Α.Κ.)
Έτσι λοιπόν οι οργανώσεις των εργαζομένων, ως επαγγελματικές οργανώσεις, δεν έχουν ούτε συνδικαλιστική ιδιότητα ούτε κινηματικό χαραχτήρα ή κινηματική δράση αλλά αποτελούν μονοδιάστατες συντεχνίες ομοειδών επαγγελματικών συμφερόντων στις οποίες επιτρέπεται μια περιορισμένη γκάμα ελευθεριών και κοινωνικού χαραχτήρα δράσεων.
Μεταξύ συνδικαλιστικού και επαγγελματικού υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, που αυτό πιστοποιείται από την κρίση των δικαστηρίων επί των προσφυγών των εργοδοτών κατά των κινητοποιήσεων των εργαζομένων.
Τα δικαστήρια δεν έχουν την νομιμότητα να κρίνουν την συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων, διότι αυτή είναι άκρως πολιτική δράση, και μια τέτοια κρίση θα κατέλυε την Δημοκρατία. Αντιθέτως κρίνουν τις κινητοποιήσεις ως πράξεις συμφερόντων επαγγελματιών που έρχονται σε σύγκρουση με τα εργοδοτικά συμφέροντα ή τα οικονομικά συμφέροντα του υπολοίπου εκ του συνόλου της Κοινωνίας.
Μόνο υπό αυτήν την έννοια και υπό αυτούς τους περιορισμούς αναγνωρίζεται η θεσμική ιδιότητα και ο ρόλος των σωματείων των εργαζομένων, είτε πρόκειται περί πρωτοβάθμιας οργάνωσης είτε πρόκειται για την ίδια την ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ.
Αλλά αυτή η προσφορά δικαιώματος προς τους εργαζόμενους δεν αποτελεί παροχή δικαιωμάτων στην κοινωνία των εργαζομένων, επειδή το Κράτος δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της "Κοινωνίας" ούτε ως Τάξη.
Ένα απλό παράδειγμα αποτελούν οι κατά συνήθεια αναφερόμενες συμβάσεις εργασίας που υπογράφονται μεταξύ σωματείων και εργοδοτών, ως συλλογικές συμβάσεις.
Δεν υφίσταται από όσο γνωρίζω νόμος ή παροχή δικαιώματος όπου η πρόσληψη και οι όροι απασχόλησης του εργαζόμενου σε οποιονδήποτε εργοδότη να διέπεται από μια συλλογική σύμβαση εργασιακής σχέσης, παρά μόνο ατομικές συμβάσεις εργασίας.
Οι προσλήψεις ή οι απολύσεις αρχίζουν και εξαντλούνται εντός του Διευθυντικού Δικαιώματος του εργοδότης και όχι εντός των Εθνικών συλλογικών συμβάσεων που υπογράφει η ΓΣΕΕ, οι οποίες περιγράφουν μόνο το κατώτερο ύψος του βασικού μισθού πρόσληψης. Αλλά η πρόσληψη δεν είναι μόνο ο Βασικός Μισθός.
Τι σημαίνει αυτό;
Οι συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ σωματείων και εργοδοτών, περιγράφουν οτιδήποτε έξω από το διευθυντικό δικαίωμα, δηλάδή δεν αποτελούν συμβάσεις απασχόλησης, όπως προσλήψεις ή απολύσεις εργαζόμενων, ποινικές ρήτρες, υπογραφή ατομικής σύμβασης εργασίας κλπ.
Το ότι καθορίζονται γενικές αρχές και βασικοί μισθοί εισαγωγής στην εργασία καθώς και βασικοί κανόνες ωρίμανσης ή το οικονομικό τους ύψος , σε καμιά περίπτωση αυτό δεν αποτελεί συλλογική σύμβαση εργασίας υπό την έννοια της απασόλησης, μιας και οι προσλήψεις δεν πραγματοποιούνται κάτω από μια συμφωνημένη συνθήκη μεταξύ εργοδότη και σωματείου, όπου ο εργαζόμενος για να εργασθεί στην επιχείρηση πρώτα πρέπει να γίνει γνώστης της συνθήκης και να συνυπογράψει την συνθήκη απασχόλησης που έχει συμφωνηθεί μεταξύ Σωματείου και Εργοδότη, ώστε να μπορεί να παρέχει εργασία ( δηλαδή συμμετοχή επί αντιμισθία στην παραγωγή υλών και προϊόντων).
Αλλά μια τέτοια διαδικασία και αποδοχή μιας τέτοιου μεγέθους εξουσίας, προϋποθέτει την συγκρότηση της συλλογικότητας των ατόμων σε κοινωνία εργαζομένων, όπου ο θεσμικός της ρόλος αναγνωρίζεται ως δικαίωμα αυτό-έκφρασης, αυτό-οργάνωσης και αυτοδιοίκησης, χωρίς το Κράτος να έχει το δικαίωμα να αναστέλλει ( πλην δικτατορίας) το δικαίωμα αυτό.
Αλλά επίσης σημαίνει ότι το σύνολο των εργαζομένων, είτε στο επίπεδο της επιχείρησης, είτε στο επίπεδο της περιοχή ή της περιφέρειας, αναγνωρίζεται ως ενιαία κοινωνική συλλογικότητα ενεργή και αδιαμφισβήτητη.
Δεν αποτελούν δηλαδή τα σύνολα των εργαζομένων κοινωνία, αλλά σύνολα ατόμων με ειδικά και γενικά κοινά χαρακτηριστικά που μπορούν να συγκροτούν ενώσεις προσώπων αφού πρώτα έχουν αποκτήσει σύμφωνα με τα οριζόμενα εκ του Διευθυντικού δικαιώματος τους εργοδότη, εργασιακή σχέση.
Παράδειγμα που αντιπαραβάλλεται στην σημερινή πραγματικότητα: αν η Εθνική Τράπεζα, θέλει να προσλάβει έναν αριθμό νέων εργαζομένων, αφού μέσα από μια συμβατική συμφωνημένη διαδικασία δυσκολιών ( διαγωνισμός) επιτευχθεί ο προσδοκομενος αριθμός προς απασχόληση, τότε οι επιτυχόντες αφού πρώτα δεχτούν τα οριζόμενα εκ της συνθήκης απασχόλησης που αποτελεί προϊόν συλλογικής σύμβασης απασχόλησης του οικείου σωματείου με το εργοδότη, θα υπογράψουν την συλλογική σύμβαση πρόσληψης και οικονομικής και διοικητικής εξέλιξης.
Υπό αυτήν την έννοια υφίσταται συλλογική σύμβαση εργασίας ( απασχόλησης).
Ας έρθουμε τώρα στο ΠΑΜΕ.
Τι είναι το ΠΑΜΕ;
Με την παραπάνω συλλογιστική δεν είναι, ούτε η αντίρρηση της κοινωνίας των εργαζομένων στο διευθυντικό δικαίωμα του Κράτους ούτε και η εντός των νομιμοποιημένων διαδικασιών δράσης και οργάνωσης των εργαζομένων όπως το Κράτος έχει περιγράψει και με πλαίσιο νόμων έχει καθορίσει.
Εδώ λοιπόν προκύπτει μια αντίφαση που ισχύει μόνο για το ΠΑΜΕ αν και από την μια μεριά της γενίκευσης, βλέπουμε τα δικαστήρια να προβαίνουν επί της πεπατημένης , κηρύσσοντας παράνομες και καταχρηστικές τις απεργιακές διεκδικήσεις αιτημάτων των εργαζομένων που καθοδηγούνται είτε από το ΠΑΜΕ είτε και από τις κατά τον νόμο αρμόδιες συνδικαλιστικές οργανώσεις, και από την άλλη ( ΠΑΜΕ) βλέπουμε να χρησιμοποιούνται οι νομότυπες μορφές οργάνωσης των εργαζομένων ως μέσα αποτύπωσης της επιρροής τους και ως εργαλεία διεκδίκησης και διασφάλισης συμφερόντων και δικαιωμάτων από τους εργαζόμενους.
Ταυτόχρονα όμως παράγεται ένα θετικό υπόβαθρο που πρέπει να αξιοποιηθεί. Αρνούνται την εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων επί του δικαιώματός τους να περιφρουρήσουν, να αμυνθούν, να διασφαλίσουν και να εξελίξουν το ατομικό και συλλογικό τους συμφέρον το οποίο κινδυνεύει είτε από την κατάχρηση του Διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη είτε από την καταχρηστικότητα των δικαστηρίων κα την απονομή «δικαιοσύνης» υπέρ του αχαλίνωτου του Διευθυντικού Δικαιώματος.
Ενώ το ΠΑΜΕ αρνείται την Διευθυντική δικαιοδοτική δύναμη του Κράτους δια των νομικών πλαισίων του να παρέχει ή να ερμηνεύει ή να παραχωρεί ή να αφαιρεί ή να συστέλλει την δυνατότητα χρήσης του δικαιώματος της απεργίας των εργαζομένων, από την άλλη αναγνωρίζει την Διευθυντική δύναμη του Κράτους να νομιμοποιεί τα μέσα και το πλαίσιο άσκησης αυτού του δικαιώματος που έχει παραχωρηθεί στους εργαζόμενους, με την συμμετοχή του σε όλες τις νομιμοποιημένες από το κράτος μορφές οργάνωσης και διαδικασίες εκλογικής εκπροσώπησης.
Αυτή η αντίφαση, ερμηνεύεται ως κουτοπονηριά αλλά και δήλωση ανημποριάς και αντί-κινηματική πολιτική χειραφέτησης των εργαζομένων, που έχει δυστυχώς ολέθρια αποτελέσματα στην διαμόρφωση κινηματικού υποκειμένου και προοπτικής.
Όμως παρά την καταστροφική δράση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, οι δράσεις αυτές παράγουν σημαντικά θετικά πράγματα που φέρνουν στο φως πλήθος βασικών αντιφάσεων στην δράση των εργαζομένων.
Μία εξ’ αυτών αντίφαση, αναδύεται και ως ρήξη και ως αγκίστρωση από την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων όπως αυτή έχει μέχρι σήμερα δομηθεί από το Κράτος και την υποτονική αντίδραση των συνδικάτων.
Το δικαίωμα δηλαδή των εργοδοτών να υπερασπίζονται το αχαλίνωτο του Διευθυντικού τους δικαιώματος διαμέσου των δικαστικών αποφάσεων που κατά 99% χαρακτηρίζουν παράνομες και καταχρηστικές όλες τις απεργίες, πλην όσες κηρύσσει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ.
Ενώ λοιπόν η «νόμιμη» σύσταση και άρα ή νόμιμη δράση των σωματείων εκχωρείται υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 61 και λοιπών περί σωματείων του Αστικού Κώδικα, αναστέλλεται η νόμιμη δράση όταν προσκρούει στην δύναμη ελευθερίας άσκησης του Διευθυντικού δικαιώματος.
Δηλαδή το Δικαστήριο δέχεται ότι το νομικό πλαίσιο σύστασης, αποφάσεων και δράσης των σωματείων καθίσταται ανενεργό και αδρανή όταν συγκρούεται με την υπεροχή του Διευθυντικού δικαιώματος του Εργοδότη.
Από την άλλη όμως, η σύμπραξη του Διευθυντικού Δικαιώματος του εργοδότη με το δικαίωμα απασχόλησης που έχει ο εργαζόμενος και που έχει ως αποτέλεσμα την πρόσληψη του εργαζόμενου από τον εργοδότη, δημιουργεί μια συνθήκη απασχόλησης, η οποία όμως με ευθύνη του σωματείου βρίσκεται εκτός δικαιοδοσίας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που υπογράφονται μεταξύ εργοδότη και σωματείου εργαζομένων.
Τούτο, διότι τα σωματεία μέχρι σήμερα ποτέ δεν διεκδίκησαν την σύναψη συλλογικής σύμβασης απασχόλησης, ούτε σε πρωτογενή ούτε σε δευτερογενή ή τριτογενή επίπεδο.
Επομένως το Διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη επί της συνθήκη που παρήχθη με την υπογραφή της ατομικής σύμβασης εργασίας, παραμένει έξω και πάνω από την συνθήκη, σε ρόλο επιτηρητή που δύναται ελευθέρως να παρεμβαίνει και να διαμορφώνει τους όρους απασχόλησης χωρίς να διασφαλίζεται το δικαίωμα της αρνησικυρίας ούτε στον εργαζόμενο ούτε στο σωματείο του.
Εκ των πραγμάτων, ο οργανωμένος χώρος των εργαζομένων μπροστά στην ανάγκη του να συστήνει σωματειακές οργανώσεις υπό την προστασία του Νόμου, εκχώρησαν στον εργοδότη το διευθυντικό δικαίωμα καθώς και την παραίτηση από το δικαίωμα της αρνησικυρίας και την κατοχύρωση της με τον ίδιο νόμο που τους παραχωρούσε το προστατευτικό δικαίωμα ίδρυσης σωματείων και υπογραφής συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Επανερχόμενος πάλι στην παραχθείσα συνθήκη απασχόλησης, τα σωματεία ενώ έχουν το δικαίωμα να διαπραγματεύονται τα παράγωγά της, εξακολουθούν να μην έχουν δικαίωμα επί της παραχθείσης συνθήκης απασχόλησης, μιας και το δικαίωμα αυτό το έχουν εκχωρήσει στο Κράτος και στην δικαιοδοσία της εκάστοτε Κυβέρνησης.
Αλλά όταν γνωρίζεις ότι τόσο το Κράτος όσο και οι Κυβερνήσεις εποπτεύονται από ισχυρά οικονομικά λόμπυ συμφερόντων, η εκχώρηση κυριαρχικών σου δικαιωμάτων επιτρέπει στον άλλον να μεταχειρίζεται το δικαίωμα σου σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εποπτευόντων μηχανισμών οικονομικών συμφερόντων.
Αυτό σημαίνει ότι σήμερα το ελάχιστο που μπορούν οι σωματειακές οργανώσεις να κάνουν είναι από την μια να αμφισβητήσουν την αρμοδιότητα των δικαστηρίων να παρεμβαίνουν στην συλλογική τους δράση και από την άλλη να επιδιώξουν την νομιμοποίησή του από την ίδια την κοινωνία που τα περιβάλλει, με σκοπό την δημιουργία συνθηκών εξέλιξης και ολοκλήρωσης των επιμέρους συνόλων εργαζομένων σε θεσμική οργανωμένη κοινωνία εργαζομένων.
Σε νέες μορφές οργάνωσης πάνω σε νέα φιλοσοφία.
Θεσμοθετημένο συνδικαλιστικό κίνημα. Ποιο, πως και γιατί θεσμοθετημένο;
Εάν η ΓΣΕΕ επιθυμεί το ρόλο της θεσμοθετημένης συνδικαλιστικής οργάνωσης , όχι της συνδικαλιστικής θεσμοθέτησης που της προσάπτει το Κράτος, αλλά του καθοδηγητικού- διεκδικητικού οργάνου που έχει θεσπίσει η κοινωνία των εργαζομένων κατά την διαδικασία ολοκλήρωσής της ως νομική συλλογική πολιτική οντότητα, τότε η θεσμοθέτηση δεν εντάσσεται στο τι αναγνωρίζει το κράτος, αλλά πως το αναγνωρίζει.
Μπορεί κάποιος να μας πληροφορήσει, πότε, πως και με ποιες μορφές, διαδικασίες και δράσεις η σύμπραξη ατόμων και η συγκρότηση του σε συλλογικότητα μετεξελίχθηκε σε κοινωνία των εργαζομένων, έφτασε στην ολοκλήρωσή της ως κυριαρχικός θεσμός που συνυπάρχει στο κράτος ως θεσμοθετημένη συν-διαχειριστική εξουσιαστική οντότητα;
Ιστορικά μια τέτοια, στην απαρχή της όμως, διαδικασία έχει πραγματωθεί ( όχι εργαζομένων) και με την Γαλλική Κομμούνα και με την Οχτωβριανή επανάσταση.
Όμως το ξεκίνημα μιας τέτοιας διαδικασίας δεν προέγραψε και το αποτέλεσμα, το οποίο διαμορφώθηκε από συγκυριακές καταστάσεις μέσα σε μια αλληλουχία αντιδράσεων την ώρα που πραγματοποιούταν η ρήξη με την συγκρότηση ταυτόχρονα. Επομένως η αποτυχία των δύο εγχειρημάτων ήταν βέβαιη αφού της ρήξης δεν προηγήθηκε η μετεξέλιξη των κοινοτήτων ( ως σύνολα) των ατόμων σε οργανωμένη κοινωνία και διότι η ρήξη δεν μπορούσε να διασφαλίσει την δημιουργία οργανωμένης κοινωνίας και φυσικά τα αποτελέσματα κατέστησαν διαχειρίσημα υπό την ισχύ των πλέον οργανωμένων ομάδων συμφερόντων.
Επανέρχομαι λοιπόν στην κοινωνία- οντότητα, θυμούμενος την διευκρινιστική δήλωση σε συνέντευξη τύπου του Προέδρου της ΓΣΕΕ, συν. Παναγόπουλου, ότι «εμείς εδώ δεν εκλεγηκαμε για να κυβερνήσουμε, αλλά…», θέτοντας το θέμα της θεσμοθέτησης στην πραγματική του βάση, καθώς η θεσμοθέτηση πρέπει να είναι προϊόν έξω από την διευθυντική δικαιοδοσία του Κράτους επί της κοινωνίας, αλλά εντός της δράσης της κοινωνίας κατά την διαδικασία ολοκλήρωσής της και του εξαναγκασμού του Κράτους στην αποδοχή της οντότητας της ως μέρος, μέσο και αιτία διαμόρφωσης κανόνων, νόμων, συμπεριφορών, και ηθικής, που μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται ως Διευθυντικό Δικαίωμα στο Κράτος και στα συντεταγμένα του όργανα ( θεσμοθετημένα) στα οποία όμως δεν εντάσσεται το συνδικαλιστικό κίνημα. Χρησιμοποιείται όμως, όχι αυτό καθ’ αυτό, αλλά οι ηγεσίες του και κυριότερα εκείνοι που κατέχουν ανώτατες θέσεις διοίκησης και αποφάσεων σε ρόλους που δεν τους έχει νομιμοποιήσει η ίδια η κοινωνία.
Η νομιμοποίηση δεν πιστοποιείται δια των εκλογικών διαδικασιών των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά δια της αποδοχής των συνδικαλιστικών οργανώσεων από την κοινωνία που τις περιβάλλει και που θεωρητικά θα έπρεπε να εκφράζεται και να εκπροσωπείται ( η Κοινωνία) μέσα από αυτές.
Άλλωστε αν δεν είσαι εντός της "κομματικής γραμμής" δεν εκλέγεσαι στα διοικητικά όργανα των σ.ο., πολύ δε περισσότερο στην Διοίκηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.
Αν τώρα η χρηστικότητα των εργαλείων ( έτσι αντιλαμβάνεται το κράτος τα συνδικαλιστικά στελέχη και τις οργανώσεις) είναι ή μπορεί να γίνει αναγκαία και απαραίτητη ώστε μέσα από τα εργαλεία αυτά να διοικείται το σύνολο των εργαζομένων και αυτό να δημιουργεί το αίσθημα της αναγνώρισης του θεσμικού ρόλου ή την δημιουργία θεσμικού συνομιλητή μεταξύ Κράτους και εργαζομένων, η πλάνη στην οποία βρίσκεται η ηγεσία των συνδικάτων περί θεσμοθετημένου συνδικαλιστικού κινήματος, είναι πασιφανής.
Όμως το Κράτος διαχειρίζεται το Διευθυντικό του Δικαίωμα ( με παρενέργειες στον συνδικαλιστικό και εργοδοτικό χώρο), μέσα από την αρχή, ότι οι μειοψηφίες μπορεί να κατέχουν διευθυντικό δικαίωμα και ως εκ τούτου δύναται να διοικούν εκπροσωπώντας το σύνολο των κοινωνιών που τις συνθέτουν, αφού κανείς δεν απαγορεύει να καταστούν πλειοψηφίες επί του κοινωνικού συνόλου, εντάσσοντας στις τάξεις τους μεγάλο αριθμό πολιτών ή ψηφοφόρων.
Εξ αυτών συμπερασματικά, κάθε κόμμα που δεν λαμβάνει στις Εθνικές εκλογές ποσοστό του 50% +1 και σχηματίζει κυβέρνηση, η κυβέρνηση αυτή είναι Κυβέρνηση μειοψηφίας.
Επομένως και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, που η δημιουργία τους προστατεύεται με συνδικαλιστικό νόμο, έχουν την δυνατότητα να εντάξουν το σύνολο των εργαζομένων στις τάξεις τους και αν η «Δημοκρατία» επιτρέπει την αρνησικυρία σε εργαζόμενους, επί του δικαιώματος που παρέχει στην μετοχή τους στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, τότε οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μπορούν να εκπροσωπούν και να εκφράζουν, έστω και αν μόνο η συντριπτική μειοψηφία των εργαζομένων έχουν οργανωτική σχέση μαζί τους, παρακάμπτοντας την αρνησικυρία, το σύνολο των εργαζομένων, ως θεσμοθετημένη από το Κράτος συνιστώσα που υπηρετεί το Διευθυντικό Δικαίωμα του Κράτους. Παρ' όλα αυτά, μια συμφωνεία ή μια σύμβαση αν δεν κηρυχτεί εκτελεστή δεν εφαρμόζεται στο σύνολο των εργαζομένων παρά μόνο στους συνδικαλισμένους.
Αυτό όμως δεν μπορεί να το υπερασπίζεται η ΓΣΕΕ ως θεσμοθετημένο σ.κ., εκτός και αν «βολεύεται» της θέσεως που της αναγνωρίζει το Κράτος.
Μόνο έτσι έχει δίκιο ο Παναγόπουλος να ισχυρίζεται ότι «εμείς δεν εκλεγήκαμε για να κυβερνήσουμε….».
Η ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
Το Κράτος παρέχει και αναγνωρίζει δικαιώματα στους εργαζόμενους, όπως το δικαίωμα του «συνέρχεσθε» ή το δικαίωμα του «συμπράττει» όχι ως κοινωνικό δικαίωμα αυτοδιάθεσης αλλά ως εταιρική σχέση μεταξύ ομοειδών επαγγελματικών οικονομικών κοινών συμφερόντων και ως εκ τούτου η σύμπραξη αυτή διέπεται από νόμους και κανονιστικές διατάξεις, τις οποίες το Κράτος διαβουλεύεται μέχρι του σημείου όπου δεν θίγονται τα κυριαρχικά του δικαιώματα, όπως το Διευθυντικό - Κυριαρχικό του δικαίωμα επί της κοινωνίας.
Η χρίση του δικαιώματος αυτού στους εργαζόμενους, δηλαδή του «συνέρχεσθε» και «συμπράττει» αποκτά νομική μορφή και αναγνώριση μόνο κάτω από τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος και εφ’ όσον οι πράξεις αυτές λειτουργούν στα πλαίσια περί επαγγελματικών σωματείων, που ο νόμος ορίζει ( άρθρο 61 του Α.Κ.)
Έτσι λοιπόν οι οργανώσεις των εργαζομένων, ως επαγγελματικές οργανώσεις, δεν έχουν ούτε συνδικαλιστική ιδιότητα ούτε κινηματικό χαραχτήρα ή κινηματική δράση αλλά αποτελούν μονοδιάστατες συντεχνίες ομοειδών επαγγελματικών συμφερόντων στις οποίες επιτρέπεται μια περιορισμένη γκάμα ελευθεριών και κοινωνικού χαραχτήρα δράσεων.
Μεταξύ συνδικαλιστικού και επαγγελματικού υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, που αυτό πιστοποιείται από την κρίση των δικαστηρίων επί των προσφυγών των εργοδοτών κατά των κινητοποιήσεων των εργαζομένων.
Τα δικαστήρια δεν έχουν την νομιμότητα να κρίνουν την συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων, διότι αυτή είναι άκρως πολιτική δράση, και μια τέτοια κρίση θα κατέλυε την Δημοκρατία. Αντιθέτως κρίνουν τις κινητοποιήσεις ως πράξεις συμφερόντων επαγγελματιών που έρχονται σε σύγκρουση με τα εργοδοτικά συμφέροντα ή τα οικονομικά συμφέροντα του υπολοίπου εκ του συνόλου της Κοινωνίας.
Μόνο υπό αυτήν την έννοια και υπό αυτούς τους περιορισμούς αναγνωρίζεται η θεσμική ιδιότητα και ο ρόλος των σωματείων των εργαζομένων, είτε πρόκειται περί πρωτοβάθμιας οργάνωσης είτε πρόκειται για την ίδια την ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ.
Αλλά αυτή η προσφορά δικαιώματος προς τους εργαζόμενους δεν αποτελεί παροχή δικαιωμάτων στην κοινωνία των εργαζομένων, επειδή το Κράτος δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της "Κοινωνίας" ούτε ως Τάξη.
Ένα απλό παράδειγμα αποτελούν οι κατά συνήθεια αναφερόμενες συμβάσεις εργασίας που υπογράφονται μεταξύ σωματείων και εργοδοτών, ως συλλογικές συμβάσεις.
Δεν υφίσταται από όσο γνωρίζω νόμος ή παροχή δικαιώματος όπου η πρόσληψη και οι όροι απασχόλησης του εργαζόμενου σε οποιονδήποτε εργοδότη να διέπεται από μια συλλογική σύμβαση εργασιακής σχέσης, παρά μόνο ατομικές συμβάσεις εργασίας.
Οι προσλήψεις ή οι απολύσεις αρχίζουν και εξαντλούνται εντός του Διευθυντικού Δικαιώματος του εργοδότης και όχι εντός των Εθνικών συλλογικών συμβάσεων που υπογράφει η ΓΣΕΕ, οι οποίες περιγράφουν μόνο το κατώτερο ύψος του βασικού μισθού πρόσληψης. Αλλά η πρόσληψη δεν είναι μόνο ο Βασικός Μισθός.
Τι σημαίνει αυτό;
Οι συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ σωματείων και εργοδοτών, περιγράφουν οτιδήποτε έξω από το διευθυντικό δικαίωμα, δηλάδή δεν αποτελούν συμβάσεις απασχόλησης, όπως προσλήψεις ή απολύσεις εργαζόμενων, ποινικές ρήτρες, υπογραφή ατομικής σύμβασης εργασίας κλπ.
Το ότι καθορίζονται γενικές αρχές και βασικοί μισθοί εισαγωγής στην εργασία καθώς και βασικοί κανόνες ωρίμανσης ή το οικονομικό τους ύψος , σε καμιά περίπτωση αυτό δεν αποτελεί συλλογική σύμβαση εργασίας υπό την έννοια της απασόλησης, μιας και οι προσλήψεις δεν πραγματοποιούνται κάτω από μια συμφωνημένη συνθήκη μεταξύ εργοδότη και σωματείου, όπου ο εργαζόμενος για να εργασθεί στην επιχείρηση πρώτα πρέπει να γίνει γνώστης της συνθήκης και να συνυπογράψει την συνθήκη απασχόλησης που έχει συμφωνηθεί μεταξύ Σωματείου και Εργοδότη, ώστε να μπορεί να παρέχει εργασία ( δηλαδή συμμετοχή επί αντιμισθία στην παραγωγή υλών και προϊόντων).
Αλλά μια τέτοια διαδικασία και αποδοχή μιας τέτοιου μεγέθους εξουσίας, προϋποθέτει την συγκρότηση της συλλογικότητας των ατόμων σε κοινωνία εργαζομένων, όπου ο θεσμικός της ρόλος αναγνωρίζεται ως δικαίωμα αυτό-έκφρασης, αυτό-οργάνωσης και αυτοδιοίκησης, χωρίς το Κράτος να έχει το δικαίωμα να αναστέλλει ( πλην δικτατορίας) το δικαίωμα αυτό.
Αλλά επίσης σημαίνει ότι το σύνολο των εργαζομένων, είτε στο επίπεδο της επιχείρησης, είτε στο επίπεδο της περιοχή ή της περιφέρειας, αναγνωρίζεται ως ενιαία κοινωνική συλλογικότητα ενεργή και αδιαμφισβήτητη.
Δεν αποτελούν δηλαδή τα σύνολα των εργαζομένων κοινωνία, αλλά σύνολα ατόμων με ειδικά και γενικά κοινά χαρακτηριστικά που μπορούν να συγκροτούν ενώσεις προσώπων αφού πρώτα έχουν αποκτήσει σύμφωνα με τα οριζόμενα εκ του Διευθυντικού δικαιώματος τους εργοδότη, εργασιακή σχέση.
Παράδειγμα που αντιπαραβάλλεται στην σημερινή πραγματικότητα: αν η Εθνική Τράπεζα, θέλει να προσλάβει έναν αριθμό νέων εργαζομένων, αφού μέσα από μια συμβατική συμφωνημένη διαδικασία δυσκολιών ( διαγωνισμός) επιτευχθεί ο προσδοκομενος αριθμός προς απασχόληση, τότε οι επιτυχόντες αφού πρώτα δεχτούν τα οριζόμενα εκ της συνθήκης απασχόλησης που αποτελεί προϊόν συλλογικής σύμβασης απασχόλησης του οικείου σωματείου με το εργοδότη, θα υπογράψουν την συλλογική σύμβαση πρόσληψης και οικονομικής και διοικητικής εξέλιξης.
Υπό αυτήν την έννοια υφίσταται συλλογική σύμβαση εργασίας ( απασχόλησης).
Ας έρθουμε τώρα στο ΠΑΜΕ.
Τι είναι το ΠΑΜΕ;
Με την παραπάνω συλλογιστική δεν είναι, ούτε η αντίρρηση της κοινωνίας των εργαζομένων στο διευθυντικό δικαίωμα του Κράτους ούτε και η εντός των νομιμοποιημένων διαδικασιών δράσης και οργάνωσης των εργαζομένων όπως το Κράτος έχει περιγράψει και με πλαίσιο νόμων έχει καθορίσει.
Εδώ λοιπόν προκύπτει μια αντίφαση που ισχύει μόνο για το ΠΑΜΕ αν και από την μια μεριά της γενίκευσης, βλέπουμε τα δικαστήρια να προβαίνουν επί της πεπατημένης , κηρύσσοντας παράνομες και καταχρηστικές τις απεργιακές διεκδικήσεις αιτημάτων των εργαζομένων που καθοδηγούνται είτε από το ΠΑΜΕ είτε και από τις κατά τον νόμο αρμόδιες συνδικαλιστικές οργανώσεις, και από την άλλη ( ΠΑΜΕ) βλέπουμε να χρησιμοποιούνται οι νομότυπες μορφές οργάνωσης των εργαζομένων ως μέσα αποτύπωσης της επιρροής τους και ως εργαλεία διεκδίκησης και διασφάλισης συμφερόντων και δικαιωμάτων από τους εργαζόμενους.
Ταυτόχρονα όμως παράγεται ένα θετικό υπόβαθρο που πρέπει να αξιοποιηθεί. Αρνούνται την εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων επί του δικαιώματός τους να περιφρουρήσουν, να αμυνθούν, να διασφαλίσουν και να εξελίξουν το ατομικό και συλλογικό τους συμφέρον το οποίο κινδυνεύει είτε από την κατάχρηση του Διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη είτε από την καταχρηστικότητα των δικαστηρίων κα την απονομή «δικαιοσύνης» υπέρ του αχαλίνωτου του Διευθυντικού Δικαιώματος.
Ενώ το ΠΑΜΕ αρνείται την Διευθυντική δικαιοδοτική δύναμη του Κράτους δια των νομικών πλαισίων του να παρέχει ή να ερμηνεύει ή να παραχωρεί ή να αφαιρεί ή να συστέλλει την δυνατότητα χρήσης του δικαιώματος της απεργίας των εργαζομένων, από την άλλη αναγνωρίζει την Διευθυντική δύναμη του Κράτους να νομιμοποιεί τα μέσα και το πλαίσιο άσκησης αυτού του δικαιώματος που έχει παραχωρηθεί στους εργαζόμενους, με την συμμετοχή του σε όλες τις νομιμοποιημένες από το κράτος μορφές οργάνωσης και διαδικασίες εκλογικής εκπροσώπησης.
Αυτή η αντίφαση, ερμηνεύεται ως κουτοπονηριά αλλά και δήλωση ανημποριάς και αντί-κινηματική πολιτική χειραφέτησης των εργαζομένων, που έχει δυστυχώς ολέθρια αποτελέσματα στην διαμόρφωση κινηματικού υποκειμένου και προοπτικής.
Όμως παρά την καταστροφική δράση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, οι δράσεις αυτές παράγουν σημαντικά θετικά πράγματα που φέρνουν στο φως πλήθος βασικών αντιφάσεων στην δράση των εργαζομένων.
Μία εξ’ αυτών αντίφαση, αναδύεται και ως ρήξη και ως αγκίστρωση από την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων όπως αυτή έχει μέχρι σήμερα δομηθεί από το Κράτος και την υποτονική αντίδραση των συνδικάτων.
Το δικαίωμα δηλαδή των εργοδοτών να υπερασπίζονται το αχαλίνωτο του Διευθυντικού τους δικαιώματος διαμέσου των δικαστικών αποφάσεων που κατά 99% χαρακτηρίζουν παράνομες και καταχρηστικές όλες τις απεργίες, πλην όσες κηρύσσει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ.
Ενώ λοιπόν η «νόμιμη» σύσταση και άρα ή νόμιμη δράση των σωματείων εκχωρείται υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 61 και λοιπών περί σωματείων του Αστικού Κώδικα, αναστέλλεται η νόμιμη δράση όταν προσκρούει στην δύναμη ελευθερίας άσκησης του Διευθυντικού δικαιώματος.
Δηλαδή το Δικαστήριο δέχεται ότι το νομικό πλαίσιο σύστασης, αποφάσεων και δράσης των σωματείων καθίσταται ανενεργό και αδρανή όταν συγκρούεται με την υπεροχή του Διευθυντικού δικαιώματος του Εργοδότη.
Από την άλλη όμως, η σύμπραξη του Διευθυντικού Δικαιώματος του εργοδότη με το δικαίωμα απασχόλησης που έχει ο εργαζόμενος και που έχει ως αποτέλεσμα την πρόσληψη του εργαζόμενου από τον εργοδότη, δημιουργεί μια συνθήκη απασχόλησης, η οποία όμως με ευθύνη του σωματείου βρίσκεται εκτός δικαιοδοσίας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που υπογράφονται μεταξύ εργοδότη και σωματείου εργαζομένων.
Τούτο, διότι τα σωματεία μέχρι σήμερα ποτέ δεν διεκδίκησαν την σύναψη συλλογικής σύμβασης απασχόλησης, ούτε σε πρωτογενή ούτε σε δευτερογενή ή τριτογενή επίπεδο.
Επομένως το Διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη επί της συνθήκη που παρήχθη με την υπογραφή της ατομικής σύμβασης εργασίας, παραμένει έξω και πάνω από την συνθήκη, σε ρόλο επιτηρητή που δύναται ελευθέρως να παρεμβαίνει και να διαμορφώνει τους όρους απασχόλησης χωρίς να διασφαλίζεται το δικαίωμα της αρνησικυρίας ούτε στον εργαζόμενο ούτε στο σωματείο του.
Εκ των πραγμάτων, ο οργανωμένος χώρος των εργαζομένων μπροστά στην ανάγκη του να συστήνει σωματειακές οργανώσεις υπό την προστασία του Νόμου, εκχώρησαν στον εργοδότη το διευθυντικό δικαίωμα καθώς και την παραίτηση από το δικαίωμα της αρνησικυρίας και την κατοχύρωση της με τον ίδιο νόμο που τους παραχωρούσε το προστατευτικό δικαίωμα ίδρυσης σωματείων και υπογραφής συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Επανερχόμενος πάλι στην παραχθείσα συνθήκη απασχόλησης, τα σωματεία ενώ έχουν το δικαίωμα να διαπραγματεύονται τα παράγωγά της, εξακολουθούν να μην έχουν δικαίωμα επί της παραχθείσης συνθήκης απασχόλησης, μιας και το δικαίωμα αυτό το έχουν εκχωρήσει στο Κράτος και στην δικαιοδοσία της εκάστοτε Κυβέρνησης.
Αλλά όταν γνωρίζεις ότι τόσο το Κράτος όσο και οι Κυβερνήσεις εποπτεύονται από ισχυρά οικονομικά λόμπυ συμφερόντων, η εκχώρηση κυριαρχικών σου δικαιωμάτων επιτρέπει στον άλλον να μεταχειρίζεται το δικαίωμα σου σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εποπτευόντων μηχανισμών οικονομικών συμφερόντων.
Αυτό σημαίνει ότι σήμερα το ελάχιστο που μπορούν οι σωματειακές οργανώσεις να κάνουν είναι από την μια να αμφισβητήσουν την αρμοδιότητα των δικαστηρίων να παρεμβαίνουν στην συλλογική τους δράση και από την άλλη να επιδιώξουν την νομιμοποίησή του από την ίδια την κοινωνία που τα περιβάλλει, με σκοπό την δημιουργία συνθηκών εξέλιξης και ολοκλήρωσης των επιμέρους συνόλων εργαζομένων σε θεσμική οργανωμένη κοινωνία εργαζομένων.
Σε νέες μορφές οργάνωσης πάνω σε νέα φιλοσοφία.
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
ΤΟ ..... ΕΝΔΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Η αναξιοκρατία, η οσφυοκαμψία, ο αριβισμός, η ιδιοτέλεια, η ανεπάρκεια και η αρνησιδικία είναι μερικά από τα μαύρα χαρακτηριστικά τα οποία ο ανώτατος δικαστής αποδίδει στη δικαστική εξουσία των τελευταίων 50 χρόνων μιλώντας στην εφημερίδα "Ο Κόσμος του Επενδυτή της Κυριακής" που πέρασε..
Στή συνέντευξη σταθμό, συνδέεται εύστοχα η βαθύτατη και πολύπλευρη κρίση που βιώνει η πατρίδα μας με τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, η οποία σαν θεσμός της Δημοκρατίας, διέρχεται τη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε ποτέ στα τελευταία πενήντα χρόνια, βαρύτατα τραυματισμένη από φαινόμενα διαφθοράς, σήψης αναποτελεσματικότητας και αρνησιδικίας.
Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα, η Δικαιοσύνη είναι μια ανεξάρτητη Εξουσία, εξοπλισμένη με ισχυρές εγγυήσεις προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστών, η οποία όχι μόνο δεν δικαιούται να «πολιτεύεται», αλλά οφείλει, αντίθετα, να συμπεριφέρεται ουδέτερα, με μόνο κριτήριο τον σεβασμό της νομιμότητας. Μεταξύ όμως θεωρίας και πράξης η διαφορά είναι μεγάλη.
Πράγματι τονίζεται, η εικόνα της δικαιοσύνης, σήμερα καταδεικνύει σοβαρό έλλειμμα ανεξαρτησίας. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στις τραγικές, μέχρις αρνησιδικίας, καθυστερήσεις ή στη «λευκή απεργία» (φαινόμενο θλιβερό των καιρών) ή στα διεφθαρμένα «παραδικαστικά κυκλώματα», που αντανακλούν τις ευρύτερες παθογένειες του Ελληνικού κράτους και τις κοινωνίας μας.
Απογοητευτικές είναι και οι ουκ ολίγες περιπτώσεις δουλικής οσφυοκαμψίας απέναντι στην Εκτελεστική Εξουσία, ιδίως των πλέον ευάλωτων ηγεσιών της (Προέδρων, Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου και αντιπροέδρων) ή των επίδοξων διαδόχων τους. (!)
Πρακτικά σύμφωνα με τον Ανώτατο Δικαστή, η κύρια μέριμνα ορισμένων ηγεσιών της φαίνεται να είναι είτε η συγκάλυψη πολιτικών ή ποινικών ευθυνών για σκάνδαλα, είτε η εξυπηρέτηση άνομων συμφερόντων επωνύμων και ισχυρών, ιδίως πλουσίων επιχειρηματιών.
Όπως επίσης, δεν τιμά τη δικαιοσύνη, το ότι ορισμένοι δικαστές- συνήθως θεσιθήρες και αριβίστες, επιδεικνύουν κραυγαλέο κομματικό ή και θρησκευτικό φανατισμό μεροληπτώντας ασύστολα χωρίς να κρατούν ούτε τα προσχήματα, είτε υπέρ πολιτικών συγκεκριμένου κόμματος, είτε υπέρ των θέσεων κληρικών ή μοναχών.
Ωμές κομματικές παρεμβάσεις, πιέσεις τυραννίσκων συνδικαλιστών προς τις πολιτικές ή φυσικές ηγεσίες της Δικαιοσύνης, προαγωγές δικαστικών λειτουργών σε χαριστικές θέσεις, «διαπλοκή» και συναλλαγή» υπουργών με μεγαλόσχημους συνδικαλιστές και προώθηση «φιλοδικαστικών» μέτρων ασύμβατων με το δικαστικό λειτούργημα, πάσης φύσεως «προστασίες» δικαστών από διάφορους ιδιοτελείς «προστάτες» είναι μερικά από τα «σημεία και τέρατα» που χαρακτηρίζουν τα τελευταία είκοσι χρόνια τον ευαίσθητο χώρο της Δικαιοσύνης, όπως ορθά επισημαίνει και ο αείμνηστος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Στέφανος Ματθίας (εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.4.2005).
Το Κράτος Δικαίου που σε οποιαδήποτε σύγχρονη δημοκρατία θεωρείται αυτονόητη κατάκτηση και πραγματικότητα στην Ελλάδα εύλογα αμφισβητείται έντονα από τους πολίτες.
Πρέπει να καταστεί σαφές σε όλους, άρχοντες και αρχόμενους, και κύρια βεβαίως, στους δικαστικούς λειτουργούς, ότι αν δεν αποκατασταθεί η Δικαιοσύνη ως άπαρτο κάστρο, λαμπρό και ασύλλητο οχύρωμα και αμυντήριο της Δημοκρατίας, ούτε θα επανέλθει η διασαλευθείσα εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη, ούτε ουσιαστική και μόνιμη έξοδος από την πολύπλευρη και πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε θα υπάρξει στο εγγύς μέλλον.
Ο κ. Παπανικολάου εξομολογείται για τις εφιαλτικές ώρες που πέρασε στον Άρειο Πάγο, όταν όρθωσε ανάστημα απέναντι στη διαφθορά και την κάθε μορφής ανεπάρκεια και ανικανότητα, που μαστίζουν τη Δικαιοσύνη, καταστάσεις οι οποίες του επαναφέρουν στη μνήμη το πάντοτε, δυστυχώς, επίκαιρο «κατηγορώ» του αείμνηστου Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Κρουσταλάκη: «Δεν είναι άξια επαίνων η Δικαιοσύνη. Υπάρχουν δικαστές που δεν έχουν ήθος .. Μουσκεύουμε στην αμαρτία..» (Εφημερίδα ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 14.11.2003).
Τοποθετούμενος στο ζήτημα της επιλογής των ηγεσιών της Δικαιοσύνης ,υπογραμμίζει με νόημα ότι προτιμώνται, σε αρκετές περιπτώσεις, στις επιλογές αυτές όχι οι άριστοι αλλά οι αρεστοί στον εκάστοτε Πρωθυπουργό και το περιβάλλον του, οι βολικοί, οι υπάκουοι, οι οσφυοκάμπτες, οι διαπλεκόμενοι, οι συναλλασσόμενοι, οι κομματικά προσκείμενοι, οι δημοσιοσχεσίτες και βέβαια, οι συνεργαζόμενοι με θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές σέκτες ή με συνδικαλιστές του κλάδου ως κομματικούς τοποτηρητές ή οι έχοντες σχέση με υπουργούς ή άλλα πρόσωπα της εκτελεστικής εξουσίας.
Και όλοι αυτοί που κόπτονται υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου και ιδίως οι βαρόνοι της πολιτικής, του τύπου και του χρήματος, ενεργούν μετά από δουλικές παρεκκλίσεις του εκλεκτού τους, αφού ο τελευταίος διέλθει επιτυχώς τις εξετάσεις υποτέλειας στις οποίες τον υποχρεώνουν και υπογράψει το σχετικό νοητό «γραμμάτιο» οφειλής, και βέβαια προς εξυπηρέτηση των ιδιοτελών τους συμφερόντων, γιατί είναι σίγουρο ότι αν επιλεγεί ο εκλεκτός τους θα του ζητήσουν το τίμημα της οφειλής του (αντάλλαγμα), δηλαδή την ψυχή και τη συνείδησή του. Η «οφειλή» αυτή αποτελεί και τον «προσωπικό λόγο» εκτροπής σε ανομίες, αδικίες και δικαστικές αυθαιρεσίες από ορισμένους δικαστικούς λειτουργούς.
Παράλληλα αποκαλύπτει ότι αναπτύχθηκε και το θλιβερό φαινόμενο διεφθαρμένοι ή ανεπαρκείς δικαστές και εισαγγελείς να προσφεύγουν και να ζητούν προστασία από διάφορα ετερόκλητα πρόσωπα προκειμένου να αποφύγουν τις πειθαρχικές ή ποινικές συνέπειες των παραβάσεών τους ή να επιτύχουν την προαγωγή τους. Έργα προστάτη αναλαμβάνουν, όχι πάντοτε ανιδιοτελώς, είτε πρόσωπα του δικαστικού χώρου, όπως συνδικαλιστές, ανώτατοι δικαστές εν ενεργεία και συνταξιούχοι, αλλά και δικαστές κατώτερων βαθμών, είτε πρόσωπα εκτός δικαστικού χώρου, όπως πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.λπ.
Με τη συνέντευξη αυτή κατά την άποψή μας ο Α΄ Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ιωάννης Παπανικολάου διέβη τον Ρουβικώνα.
Οι αναφορές του:
- Περί εξυπηρέτησης άνομων συμφερόντων επωνύμων και ισχυρών, ιδίως πλουσίων επιχειρηματιών.
-Περί μεροληπτικών αποφάσεων που υπαγορεύονται από κραυγαλέο κομματικό ή και θρησκευτικό φανατισμό
-Περί πιέσεων, διαπλοκών και συναλλαγών τυραννίσκων η μεγαλόσχημων συνδικαλιστών προς τις φυσικές, πολιτικές ηγεσίες της Δικαιοσύνης η υπουργούς
-Περί συνεργαζόμενων Δικαστών με θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές σέκτες ή με συνδικαλιστές του κλάδου ως κομματικούς τοποτηρητές
-Περί εξάρτησης Δικαστών από βαρόνους της πολιτικής, του τύπου και του χρήματος,
είναι πολύ θεμελιώδεις και σοβαρές για να παρακαμφθούν. Ιδιαίτερα όταν εκστομίζονται από έναν Ανώτατο Δικαστικό.
Ακόμα και όταν συμβαίνουν σε μία χώρα σε παρακμή,
Το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει να ερευνήσει τίς καταγγελίες του κ. Ιωάννη Παπανικολάου, να τον καλέσει να καταθέσει τα συγκεκριμένα στοιχεία βάσει των οποίων προέβη στις βαρύτατες αυτές δημόσιες δηλώσεις κατονομάζοντας πρόσωπα, καταστάσεις και μηχανισμούς, προκειμένου να ξεκινήσει η κάθαρση στην Ελληνική Δικαιοσύνη και να αποδοθεί αυτή ακέραια στο Λαό.
Θα είναι ο Υπουργός Δικαιοσύνης, η αρμόδια Επιτροπή της Βουλής η κάποιος έντιμος Έλληνας Δικαστής από αυτούς που ευτυχώς και σίγουρα υπάρχουν ο οποίος θα ξεκινήσει τώρα το Ηράκλειο αυτό έργο;
Υπό τις συνθήκες που βρίσκεται η χώρα ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία πρίν ο θυμός των πολιτών ξεχειλίσει..
Γιώργος Κοσμόπουλος
Πρόεδρος ΔΣ
STOPCARTEL
Τρίτη 22 Ιουνίου 2010
Εξαιρετικώς αφιερωμένο στις δημοκρατικές αντιλήψεις Παπανδρέου
Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Χούντας και Σήμερα;
Επί Χούντας, δεν σου επιτρεπόταν να μιλήσεις ελεύθερα.
Σήμερα, δεν επιτρέπεται να σε ακούει κανείς, αλλά μπορείς να λες ότι θες.
ΚΑΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΘΥΜΑ ΤΟΥ κ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ;
Μέχρι που θα φτάσει αυτη η ξεφτίλα της Κυβέρνησης που θυσιάζει ότι υπαρχει είτε ως θεσμός είτε ως ιδέα, είτε ως άνθρωπο, είτε ως μέσο, είτε... είτε .... είτε.
Στο όνομα της επικοινωνιακής πολιτικής εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού, ενέπλεξε και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με την δήθεν παρέμβαση του Πρωθυπουργού, ο οποίος κάνοντας χάρη στους αδικούμενους, να αδικηθούν δια του Κοινοβουλίου, "απάλλαξε" το Πρόεδρο της Δημοκρατίας από την ευθύνη να νομιμοποιήσει το δίκαιο της αδικίας που θεσπίζει το Προεδρικό Διάταγμα Λοβέρδου εναντίον των εργασιακών σχέσεων, πρίν το έγκλημα πραγματωθεί με όρους κοινοβουλευτικής ψήφου!
Ή μήπως και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να μην υπογράφει ότι του σερβίρει η Κυβέρνησης, διότι κωλύετε Συνταγματικά, δέχτηκε να τον μεταχειριστεί ως μέσο προπαγάνδας ο Πρωθυπουργός;
Είτε έτσι, είτε αλλιώς, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ αποτελεί αιτία μυρίων κακών και εμποδίων στην σωτηρία της Πατρίδος, ( Πατρίδα είναι τα ντόπια εμπορο-βιομηχανικά και εφοπλιστικά συμφέροντα) που αντικαθίσταται με το ΑΔΙΚΟ που δημιουργεί το ΔΙΚΑΙΟ των αδικούντων σε βάρος των αδικούμενων αλλά υπέρ βωμών και εστιών.
Ο Πρωθυπουργός «πονάει» ( στην πτέρνα ίσως;) που τα άδικα μέτρα καθίστανται δίκαια (αναγκαία) δια το «καλόν της Πατρίδος» , ο δε Πεταλωτής μας διαφωτίζει επί ποιου Πολιτεύματος ασκείται Κυβέρνηση, λέγοντας πως: είτε έτσι, είτε αλλιώς τα μέτρα θα περάσουν και αυτό το γνωρίζουν όλοι, όπως και ο Ελληνικός λαός.
Δηλαδή ο κ. Πεταλωτής ενθυμούμενος προφανώς ( αν και μάλλον τα έχει διαβάσει) τις «Δημοκρατικές» ευαισθησίες του Γεωργίου Παπαδοπούλου, για το πώς διοικείται το Κράτος και η Πατρίδα εναντίον των εχθρών του Έθνους, του Λαού και της Οικονομίας, μας προτρέπει να ξανά-ζήσουμε την περίοδο της αποθέωσης των δημοκρατικών ελευθεριών της περιόδου της «Σωτηρίου Επαναστάσεως».
Μόνο που σήμερα έχουμε αντί «πουλί» τον «Πράσινο ήλιο».
Κατά τα άλλα ζούμε μια Δημοκρατία, με απόλυτο σεβασμό στην κυριαρχία ( αν και βρίσκεται στον γύψο) του Λαού, όπου όλα μελετώνται ( σκαρφίζονται) στο όνομα το Λαού και για το συμφέρον της πατρίδος ( χωρίς Λαό) και οι αποφάσεις λαμβάνονται με τον Δημοκρατικότερο τρόπο, του "Αποφασίζομεν και διατάσσομεν".
ΤΙΠΟΤΕ ΜΟΝΙΜΟΤΕΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ στην Ελλάδα!!!
Διότι η Χούντα και αν έπεσε, κατά τον τρόπο που έπεσε, άφησε πίσω της τον "Πολιτισμό" που δημιούργησε, ως παρακαταθήκη, για την Διακυβέρνηση της χώρας.
.... μάθε δουλειά και άστηνε και άμα πεινάσεις ... πιάστηνε !!!
Στο όνομα της επικοινωνιακής πολιτικής εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού, ενέπλεξε και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με την δήθεν παρέμβαση του Πρωθυπουργού, ο οποίος κάνοντας χάρη στους αδικούμενους, να αδικηθούν δια του Κοινοβουλίου, "απάλλαξε" το Πρόεδρο της Δημοκρατίας από την ευθύνη να νομιμοποιήσει το δίκαιο της αδικίας που θεσπίζει το Προεδρικό Διάταγμα Λοβέρδου εναντίον των εργασιακών σχέσεων, πρίν το έγκλημα πραγματωθεί με όρους κοινοβουλευτικής ψήφου!
Ή μήπως και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να μην υπογράφει ότι του σερβίρει η Κυβέρνησης, διότι κωλύετε Συνταγματικά, δέχτηκε να τον μεταχειριστεί ως μέσο προπαγάνδας ο Πρωθυπουργός;
Είτε έτσι, είτε αλλιώς, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ αποτελεί αιτία μυρίων κακών και εμποδίων στην σωτηρία της Πατρίδος, ( Πατρίδα είναι τα ντόπια εμπορο-βιομηχανικά και εφοπλιστικά συμφέροντα) που αντικαθίσταται με το ΑΔΙΚΟ που δημιουργεί το ΔΙΚΑΙΟ των αδικούντων σε βάρος των αδικούμενων αλλά υπέρ βωμών και εστιών.
Ο Πρωθυπουργός «πονάει» ( στην πτέρνα ίσως;) που τα άδικα μέτρα καθίστανται δίκαια (αναγκαία) δια το «καλόν της Πατρίδος» , ο δε Πεταλωτής μας διαφωτίζει επί ποιου Πολιτεύματος ασκείται Κυβέρνηση, λέγοντας πως: είτε έτσι, είτε αλλιώς τα μέτρα θα περάσουν και αυτό το γνωρίζουν όλοι, όπως και ο Ελληνικός λαός.
Δηλαδή ο κ. Πεταλωτής ενθυμούμενος προφανώς ( αν και μάλλον τα έχει διαβάσει) τις «Δημοκρατικές» ευαισθησίες του Γεωργίου Παπαδοπούλου, για το πώς διοικείται το Κράτος και η Πατρίδα εναντίον των εχθρών του Έθνους, του Λαού και της Οικονομίας, μας προτρέπει να ξανά-ζήσουμε την περίοδο της αποθέωσης των δημοκρατικών ελευθεριών της περιόδου της «Σωτηρίου Επαναστάσεως».
Μόνο που σήμερα έχουμε αντί «πουλί» τον «Πράσινο ήλιο».
Κατά τα άλλα ζούμε μια Δημοκρατία, με απόλυτο σεβασμό στην κυριαρχία ( αν και βρίσκεται στον γύψο) του Λαού, όπου όλα μελετώνται ( σκαρφίζονται) στο όνομα το Λαού και για το συμφέρον της πατρίδος ( χωρίς Λαό) και οι αποφάσεις λαμβάνονται με τον Δημοκρατικότερο τρόπο, του "Αποφασίζομεν και διατάσσομεν".
ΤΙΠΟΤΕ ΜΟΝΙΜΟΤΕΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ στην Ελλάδα!!!
Διότι η Χούντα και αν έπεσε, κατά τον τρόπο που έπεσε, άφησε πίσω της τον "Πολιτισμό" που δημιούργησε, ως παρακαταθήκη, για την Διακυβέρνηση της χώρας.
.... μάθε δουλειά και άστηνε και άμα πεινάσεις ... πιάστηνε !!!
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΣ
ΑΘΗΝΑ 22/6/2010
ΠΡΟΣ :
1. ΠΡΟΕΔΡΟ και ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΠΟΣ
2. ΠΡΟΕΔΡΟ και Ε. Ε. ΓΣΕΕ
Συνάδελφοι,
Ο συνδικαλισμός ούτε ξεκινά, ούτε εντάσσεται ούτε εξαντλείται στις ιδεοληψίες και στις συντεχνιακές αντιλήψεις των συνδικαλιστικών στελεχών κατά κλάδο ή κατ’ επάγγελμα.
Ο συνδικαλισμός προάγει την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και σε καμιά περίπτωση δεν αποσκοπεί να στρέφει το σύνολο ή μέρους του συνόλου των εργαζομένων εναντίων μιας κατηγορίας ή ενός κλάδου.
Από σήμερα ξεκινά μια απεργιακή διαδικασία διεκδίκησης στον σιδηρόδρομο με επαναλαμβανόμενες 2ωρες στάσεις εργασίας και δύο 24ωρες.
Το δικαίωμα συμμετοχής στις απεργιακές κινητοποιήσεις ως γνωστό δημιουργεί αντίρροπες δυνάμεις απεργοσπασίας είτε καθοδηγούμενες από τον εργοδότη είτε καθοδηγούμενες από τους έχοντες την ευθύνη της απεργιακής διεκδίκησης.
Στα μέσα συγκοινωνίας επικρατεί μια, και νομικώς αποσαφηνισμένη, αντίληψη και διαδικασία τεχνικής φύσεως, όπως: όταν η στάση εργασίας «πιάσει» στην κίνηση ένα δρομολόγιο, το μέσο μεταφοράς καταλήγει υποχρεωτικά στον τερματικό σταθμό και δεν «κατεβάζει» τον κόσμο σε μια οποιαδήποτε στάση, γιατί η έναρξη της στάσης εργασίας το βρήκε καθ’ οδό.
Σήμερα το πρωί ξεκίνησε με ώρα αναχώρησης τις 06:03 η επιβατική αμαξοστοιχία 1533 από την Χαλκίδα με τερματικό σταθμό την Αθήνα, και ώρα άφιξη στον σταθμό των Αθηνών 07:28.
Η πρώτη δίωρη στάση εργασίας που έχει προκηρύξει η ΠΟΣ ξεκινούσε στις 07:00 – 09:00.
Ο μηχανοδηγός του συρμού ανακοινώνει στο επιβατικό κοινό μετά την αναχώρηση από την Αυλώνα ( ώρα 06:45) ότι στις Αφίδνες θα σταματούσε για δίωρο λόγω στάσης εργασίας, ενώ γνώριζε ότι έπρεπε να τερματίσει υποχρεωτικά στις 07:28 στην Αθήνα.
Με παρέμβασή μου, ο συρμός έφτασε μέχρι το Μενίδι, οπότε και έσβησαν τις μηχανές υποχρεώνοντας το επιβατικό κοινό ( εργαζόμενους) να κατέβουν και να αποχωρήσουν από το σταθμό Μενιδίου, προσπαθώντας να βρουν άλλο μεταφορικό μέσο μετακίνησής τους προς Αθήνα.
Μετά την πάροδο 5 λεπτών η αμαξοστοιχία ξεκίνησε με προορισμό την Αθήνα, αλλά τόσο εγώ όσο και με δική μου προτροπή μια μικρή μερίδα εργαζομένων – επιβατών παραμείναμε στο σταθμό Μενιδίου και έτσι μετ’ επιβιβαστήκαμε στον συρμό και φτάσαμε στον τερματικό σταθμό.
Πράξη όμως σαν και αυτές προσδίδουν αρνητικά μηνύματα εναντίων των απεργών και των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών.
Πράξεις σαν και αυτές, προβάλουν το άδικο του εργοδότη ως δίκαιη τιμωρία κακόβουλων και ακάματων εργαζομένων προσβάλλοντας το δικαίωμα της απεργίας και καταδικάζοντας στο πρόσωπο της συνδικαλιστικής ηγεσίας τους εργατικούς αγώνες και τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Αυτός δεν συνδικαλισμός αλλά καθοδηγούμενη απεργοσπασία και υπόσκαψη των εργατικών αγώνων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Αν η ΠΟΣ έχει αυτές τις αντιλήψεις, για το πώς και το γιατί προκηρύσσονται απεργιακές κινητοποιήσεις, τότε λυπάμαι και για την ΠΟΣ και για τους εργαζόμενους που οδηγούνται επί σφαγή ελέω συνδικαλιστών και αντιλήψεων που κατονομάζονται συνδικαλιστικές όταν δεν είναι ούτε καν συντεχνιακές.
Βαγγέλης Κωνσταντίνου
Εργαζόμενος στην ΓΣΕΕ
Πρώην Συνδικαλ. Στέλεχος.
ΠΡΟΣ :
2. ΠΡΟΕΔΡΟ και Ε. Ε. ΓΣΕΕ
Συνάδελφοι,
Ο συνδικαλισμός ούτε ξεκινά, ούτε εντάσσεται ούτε εξαντλείται στις ιδεοληψίες και στις συντεχνιακές αντιλήψεις των συνδικαλιστικών στελεχών κατά κλάδο ή κατ’ επάγγελμα.
Ο συνδικαλισμός προάγει την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και σε καμιά περίπτωση δεν αποσκοπεί να στρέφει το σύνολο ή μέρους του συνόλου των εργαζομένων εναντίων μιας κατηγορίας ή ενός κλάδου.
Από σήμερα ξεκινά μια απεργιακή διαδικασία διεκδίκησης στον σιδηρόδρομο με επαναλαμβανόμενες 2ωρες στάσεις εργασίας και δύο 24ωρες.
Το δικαίωμα συμμετοχής στις απεργιακές κινητοποιήσεις ως γνωστό δημιουργεί αντίρροπες δυνάμεις απεργοσπασίας είτε καθοδηγούμενες από τον εργοδότη είτε καθοδηγούμενες από τους έχοντες την ευθύνη της απεργιακής διεκδίκησης.
Στα μέσα συγκοινωνίας επικρατεί μια, και νομικώς αποσαφηνισμένη, αντίληψη και διαδικασία τεχνικής φύσεως, όπως: όταν η στάση εργασίας «πιάσει» στην κίνηση ένα δρομολόγιο, το μέσο μεταφοράς καταλήγει υποχρεωτικά στον τερματικό σταθμό και δεν «κατεβάζει» τον κόσμο σε μια οποιαδήποτε στάση, γιατί η έναρξη της στάσης εργασίας το βρήκε καθ’ οδό.
Σήμερα το πρωί ξεκίνησε με ώρα αναχώρησης τις 06:03 η επιβατική αμαξοστοιχία 1533 από την Χαλκίδα με τερματικό σταθμό την Αθήνα, και ώρα άφιξη στον σταθμό των Αθηνών 07:28.
Η πρώτη δίωρη στάση εργασίας που έχει προκηρύξει η ΠΟΣ ξεκινούσε στις 07:00 – 09:00.
Ο μηχανοδηγός του συρμού ανακοινώνει στο επιβατικό κοινό μετά την αναχώρηση από την Αυλώνα ( ώρα 06:45) ότι στις Αφίδνες θα σταματούσε για δίωρο λόγω στάσης εργασίας, ενώ γνώριζε ότι έπρεπε να τερματίσει υποχρεωτικά στις 07:28 στην Αθήνα.
Με παρέμβασή μου, ο συρμός έφτασε μέχρι το Μενίδι, οπότε και έσβησαν τις μηχανές υποχρεώνοντας το επιβατικό κοινό ( εργαζόμενους) να κατέβουν και να αποχωρήσουν από το σταθμό Μενιδίου, προσπαθώντας να βρουν άλλο μεταφορικό μέσο μετακίνησής τους προς Αθήνα.
Μετά την πάροδο 5 λεπτών η αμαξοστοιχία ξεκίνησε με προορισμό την Αθήνα, αλλά τόσο εγώ όσο και με δική μου προτροπή μια μικρή μερίδα εργαζομένων – επιβατών παραμείναμε στο σταθμό Μενιδίου και έτσι μετ’ επιβιβαστήκαμε στον συρμό και φτάσαμε στον τερματικό σταθμό.
Πράξη όμως σαν και αυτές προσδίδουν αρνητικά μηνύματα εναντίων των απεργών και των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών.
Πράξεις σαν και αυτές, προβάλουν το άδικο του εργοδότη ως δίκαιη τιμωρία κακόβουλων και ακάματων εργαζομένων προσβάλλοντας το δικαίωμα της απεργίας και καταδικάζοντας στο πρόσωπο της συνδικαλιστικής ηγεσίας τους εργατικούς αγώνες και τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Αυτός δεν συνδικαλισμός αλλά καθοδηγούμενη απεργοσπασία και υπόσκαψη των εργατικών αγώνων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Αν η ΠΟΣ έχει αυτές τις αντιλήψεις, για το πώς και το γιατί προκηρύσσονται απεργιακές κινητοποιήσεις, τότε λυπάμαι και για την ΠΟΣ και για τους εργαζόμενους που οδηγούνται επί σφαγή ελέω συνδικαλιστών και αντιλήψεων που κατονομάζονται συνδικαλιστικές όταν δεν είναι ούτε καν συντεχνιακές.
Βαγγέλης Κωνσταντίνου
Εργαζόμενος στην ΓΣΕΕ
Πρώην Συνδικαλ. Στέλεχος.
Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Η Moody's υποβάθμισε το ελληνικό χρέος σε επίπεδο σκουπιδιών (junk).
Το πακέτο εξαλείφει αποτελεσματικά οποιαδήποτε βραχυπρόθεσμη επικινδυνότητα ρευστότητας, με γνώμονα την προεπιλογή και ενθαρρύνει την εφαρμογή ενός αξιόπιστου, εφικτού, και συμβατού με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις κινήτρου , το οποίο έχει μεγάλη πιθανότητα να σταθεροποιήσει τίς απαιτήσεις εξυπηρέτησης του χρέους σε διαχειρίσιμα επίπεδα, λέει η Σάρα Carlson, Αντιπρόεδρος-Senior Analyst στην Sovereign Risk Moody ομάδα και επικεφαλής αναλύτρια για την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, τα μακροοικονομικά στοιχεία και οι κίνδυνοι που συνδέονται με την εφαρμογή του προγράμματος είναι σημαντικοί.
source online.wsj.com πηγή
Σε νέα φάση αβεβαιότητας μπαίνει το τραπεζικό σύστημα της χώρας, μετά την..έκρηξη βόμβας με υπογραφή του οίκου Moodyʼs, που σε μια νύχτα μετέτρεψε τα ομόλογα της χώρας σε..σκουπίδια και αφαίρεσε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ από τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών.
Η χθεσινοβραδινή.. τρομοκρατική ενέργεια από την Moodyʼs, αν και είχε προαναγγελθεί όταν είχε προχωρήσει στην προηγούμενη υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων, «πάγωσε» την Αθήνα. Το υπουργείο Οικονομικών εκδήλωσε την έντονη ενόχλησή του, με μια ανακοίνωση όπου υπογραμμίζει, ότι ο διεθνής οίκος δεν έλαβε καθόλου υπόψη την πρόοδο της χώρας στην εφαρμογή του σταθεροποιητικού προγράμματος, ενώ από τους τραπεζικούς κύκλους εκφραζόταν έντονη δυσφορία για το χρόνο του «χτυπήματος», που αποδυναμώνει το τραπεζικό σύστημα στη χειρότερη στιγμή.
Η Moodyʼs ήταν ο τελευταίος οίκος που κρατούσε στην κατηγορία investment grade τα ελληνικά ομόλογα, αλλά χθες προχώρησε σε μια υποβάθμιση τεσσάρων βαθμίδων, προσγειώνοντας τους τίτλους του Δημοσίου σε κατηγορία junk (Ba1). Η υποβάθμιση αυτή αναμένεται να συνοδευθεί από ανάλογα «χτυπήματα» στις αξιολογήσεις των τραπεζών και των τίτλων που έχουν εκδώσει, ονομαστικής αξίας 45 δις. ευρώ.
Η υποβάθμιση από την Moodyʼs στέλνει τις ελληνικές τράπεζες για ένα εξαιρετικά επώδυνο «κούρεμα» της αξίας των τίτλων που έχουν δεσμεύσει στην ΕΚΤ για την άντληση ρευστότητας, δημιουργώντας σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την επάρκεια της ρευστότητας του τραπεζικού συστήματος. Απορίας άξιον είναι τώρα, αν οι ελληνικές τράπεζες θα καταφέρουν να βρουν στα ιδιαίτερα «ρηχά» χαρτοφυλάκιά τους πρόσθετους τίτλους αξίων πολλών δισεκατομμυρίων για να αποφύγουν να τους ζητηθεί από την ΕΚΤ η επιστροφή ρευστότητας, ή αν η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί να «νερώσει» ακόμη περισσότερο τους κανόνες αποδοχής καλυμμάτων, για να αποτρέψει σοβαρούς κλυδωνισμούς στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στην τελευταία λογιστική κατάσταση της Τράπεζας της Ελλάδος (Μάιος 2010) οι ελληνικές τράπεζες φαίνεται ότι με το πέρασμα του χρόνου γίνονται όλο και πιο εξαρτημένες από τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς της ΕΚΤ. Τον Μάιο, οι συνολικές τους χρηματοδοτήσεις πλησίασαν τα 90 δις. ευρώ, εκ των οποίων ο κύριος όγκος αφορά χορηγήσεις πιο μακροπρόθεσμης διάρκειας (περισσότερα από 72 δις. ευρώ).
Όμως, για να πάρουν αυτά τα 90 δις. ευρώ, τα στοιχεία της ΤτΕ δείχνουν, ότι οι τράπεζες δέσμευσαν αποδεκτούς για αναχρηματοδότηση τίτλους ονομαστικής αξίας 122,963 δις. ευρώ. Σε αυτούς τους τίτλους περιλαμβάνονται όλα τα ομόλογα Δημοσίου που έχουν οι τράπεζες στην κατοχή τους (ονομαστικής αξίας σχεδόν 40 δις. ευρώ), αλλά και ένας πρωτοφανής όγκος ιδιωτικών χρεογράφων, κυρίως δηλαδή τίτλων που προέρχονται από τιτλοποίηση στοιχείων ενεργητικού και καλυμμένα ομόλογα.
Με αυτά τα δεδομένα, ήδη οι τράπεζες υφίστανται ένα εξαιρετικά επώδυνο «κούρεμα» της αξίας των καλυμμάτων τους από την ΕΚΤ, το οποίο φθάνει στο 27%. Ήδη τον Μάιο είχαν δεσμεύσει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του ενεργητικού τους για την άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ και πλέον θα πρέπει να εξαντλήσουν και τα τελευταία αποθέματα αποδεκτών τίτλων για να διατηρήσουν τις ίδιες γραμμές χρηματοδότησης από την κεντρική τράπεζα.
Οι τίτλοι του ελληνικού Δημοσίου, πάντως, θα συνεχίσουν να γίνονται δεκτοί, όπως είχε ανακοινώσει στις 3 Μαΐου η ΕΚΤ, ανεξάρτητα από τις βαθμολογίες τους από τους οίκους αξιολογήσεων. Το ίδιο ισχύει και για τα τραπεζικά ομόλογα που έχουν εκδοθεί με εγγύηση του Δημοσίου. Το ερώτημα τώρα είναι τι θα συμβεί με τα άλλα «χαρτιά» των ελληνικών τραπεζών, που με βάση τους σημερινούς κανόνες της ΕΚΤ θα πρέπει να έχουν βαθμολογία της κατηγορίας «Α» για να γίνονται δεκτά από την ΕΚΤ, ενώ η κεντρική τράπεζα έχει ανακοινώσει ότι τον Ιούλιο θα δημοσιοποιήσει τους νέους κανόνες της για αυτούς τους τίτλους.
Η ονομαστική αξία των τιτλοποιήσεων από ελληνικές τράπεζες εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 45 δις. ευρώ, ενώ σε μεγάλο ύψος φθάνουν και τα καλυμμένα ομόλογα που έχουν εκδώσει, με εγγύηση δάνεια από τα χαρτοφυλάκιά τους. Το πιθανότερο είναι, ότι και αυτοί οι τίτλοι θα εξακολουθήσουν να γίνονται δεκτοί από την ΕΚΤ, αλλά με πολύ υψηλά ποσοστά «κουρέματος» της αξίας τους.
πηγη sofokleous10.gr
http://www.stopcartel.info/index.php
-------------------------------------------------------------------------------------
Σχόλιο του μπλογκ.
Τι σημαίνει υποβάθμιση του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας, στα επίπεδα των σκουπιδιών;
Η αξία, η δύναμη δηλαδή του εξωτερικού χρέους, αντανακλά σε ευθεία αναλογία και διαμορφώνει επίσης την αντίστοιχη αξία - δύναμη όλης της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας, καθώς και την δυναμική αξία των πλουτοπαραγωγικών πηγών και μέσων της Ελληνικής επικράτειας.
Επομένως η υποβάθμιση επι της ουσίας αποτελεί υποβοηθητικό εργαλείο, υπέρ όσων επιθυμούν να επενδύσουν στην Ελλάδα, αγοράζοντας σε τιμές ξεφτίλας ό,τι πρόκειται να εκποιήσει η Κυβέρνηση της Εθνικής Μειοδοσίας, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
Την περίοδο αυτή η Κυβέρνηση των μειοδοτών, ετοιμάζεται να υπογράψει συμβάσεις εκποίησης με τους Κινέζους, που ως γνωστό η Κίνα αποτελεί μια ισχυρή οικονομική δύναμη επενδύσεων και αγοράς εξωτερικών χρεών ( βλέπε εξωτερικό χρέος ΗΠΑ), καθώς και μια σειρά συμβάσεων με Αμερικάνικες εταιρείες αλλά και Ευρωπαϊκές.
Σε συνδυασμό με την παραίτηση όλων των νομικών δικαιωμάτων της χώρας απέναντι σε όποιες διεκδικήσεις εγερθούν στο παρόν ή στο μέλλον από την τρόικα ( ΔΝΤ - ΕΕ ), η εκχώρηση - πώληση κυριαρχικών δικαιωμάτων, γαιών, θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου, συγκοινωνιών, ενέργεια κλπ., θα πραγματοποιείται με συμφωνημένους ή και όχι όρους, όπως κατ' αντιστοιχία χθες η Moody's διαμόρφωσε. .
Όμως αν πολύ σύντομα ο Λαός επέβαλε μέσω του εξαναγκασμού σε παραίτηση απο την Κοινοβουλευτική ομάδα ΠΑΣΟΚ, πλήθος βουλευτών ή επέφερε την αφύπνιση της συνειδήσεως στο κ. Παπούλια και παραιτείτο από το αξίωμα που κατέχει και οδηγούσε την χώρα σε εκλογές, και στην περίπτωση που μια νέα κυβέρνηση από ένα σύνολο πατριωτικών κομμάτων εξ' αρχής έβαζε ζήτημα μη αναγνώρισης του εξωτερικού χρέους, μη αναγνώρισης των νομικών υποχωρήσεων εθνικής μειοδοσίας του Μνημονίου, τότε εκείνοι που θα έχαναν θα ήταν όσοι έβαλαν την Moody's και τις άλλους "οίκους" αξιολόγησης να υποβαθμίσουν την δυναμική αξία του εξωτερικού χρέους, που επιβάλει υποβάμιση των αξιών της Ελληνικής ιδιοκτησίας και οικονομίας.
Προς αυτήν την κατεύθυνση οφείλει να στρατευτεί ο πολιτικός λόγος και ρόλος της Αριστεράς, ώστε πολύ σύντομα να δημιουργηθεί η αναγκαία ανατρεπτική λαϊκή - πολιτική δύναμη που θα περιχαρακώσει το κακό εντός των τειχών του εαυτού του και σταματήσει να μολύνει με ό,τι έρχεται σε επαφή μαζί του.
ΌΧΙ δηλαδή στα Κόμματα του εκλεπτυσμένου φασισμού ή της Σοσιάλ εκδοχής των νεοταξικών που εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ.
Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
ΑΝ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ .......
Σε μια τέτοια διαδρομή οι έχοντες ψήγματα εθνικής και πατριωτικής υπερηφάνειας οφείλουν να οδηγήσουν έστω και βιαίως την Κυβέρνηση σε παραίτηση και προκήρυξη εκλογών.
Αυτοί μπορεί να είναι όσοι εκ των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν χωρίς να γνωρίζουν, αλλά που σήμερα τίποτε κρυπτό υπό του ήλιου δεν επιτρέπει δικαιολογίες, ή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με την παραίτηση του από ένα αξίωμα που δεν τον περιποιεί με τιμή , μιας και είναι αξίωμα που αναφέρεται σε χώρα αποικιοκρατικού προτεκτοράτου.
Αλλά θα ζητούσα και από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, σεβόμενος τον ιδρυτικό καταστατικό χάρτη του Συμβουλίου, να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες καταστώντας έκπτωτες τις διατάξεις που συμφώνησε ο Αρχηπροδότης Πρωθυπουργός και ψήφισε η Βουλή και που καταργούν κάθε νομικό δικαίωμα στην χώρα να υπερασπιστεί την εδαφική και κυριαρχικής της δικαιοδοσία.
Παράλληλα πρέπει να διαταχθεί από το αρμόδιο, αν υπάρχει, δικαστικό όργανο η έκπτωση εκ του αξιώματος της Κυβέρνησης όλου του Υπουργικού Συμβουλίου και η άμεση προσαγωγή τους σε δίκη, με την κατηγορία της Εσχάτης Προδοσίας.
Αποτελεί Συνταγματικό δικαίωμα των Πολιτών, όταν η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή ή τρομοκρατία ή ασκείται σε βάρος της χώρας καθεστώς δουλείας ή εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων ή παραίτησης από κάθε νομικό δικαίωμα υπεράσπισης της, να προβαίνουν σε πράξεις υπεράσπισης, αντίστασης ( ακόμη και ένοπλης) και αποκατάστασης της Δημοκρατίας και της υπερηφάνειας της χώρας.
Το Συνταγματικό δικαίωμα των Πολιτών, αποτελεί υποχρεωτικό καθήκον των Δικαστών και του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Περιμένω να δω την αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Παπούλια, καθώς και τις αντιδράσεις των Προέδρων του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Περιμένω να δω τις αντιδράσεις του Προέδρου της Βουλής και όσων διατείνονται εκ των Βουλευτών για τα Πατριωτικά τους ένστικτα, αισθήματα και τις υποχρεώσεις τους στο όρκο που έδωσαν και στον λόγο για τον οποίο εκλέχθηκαν ως αντιπρόσωποι του Ελληνικού Λαού.
ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ, ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ
http://go2.wordpress.com/?id=725X1342&site=olympiada.wordpress.com&url=http%3A%2F%2Fexomatiakaivlepo.wordpress.com%2F&sref=http%3A%2F%2Folympia.gr%2F
Διαβάστε τι διεμήφθη σήμερα στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών για την σύμβαση που έχουμε υπογράψει με την τρόικα.
ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, το περιοδικό “Επίκαιρα” παρουσιάζει σήμερα τη σύμβαση που έχει υπογραφεί μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της τρόικας. Στη σύμβαση, μεταξύ άλλων, υπάρχουν παράγραφοι οι οποίες αναφέρουν ότι η Ελλάδα, η κυβέρνηση παραιτείται από κάθε ασυλία, όσον αφορά τη δυνατότητα νομικής προσφυγής της ή νομικής άμυνάς της έναντι τυχόν αξιώσεων των δανειστών, ακόμη και από ασυλία που απορρέει από την εθνική κυριαρχία ή από την κυριότητα επί περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Έχει παραχωρηθεί η εθνική κυριαρχία στους δανειστές και όσον αφορά εθνικές γαίες και όσον αφορά κεφάλαια και πλουτοπαραγωγικές πηγές;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Όπως γνωρίζουμε το μνημόνιο αποτελεί μια δανειακή σύμβαση, ανάμεσα στη χώρα μας και στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και όπως κάθε τέτοιου είδους δανειακή σύμβαση έχει και συγκεκριμένους όρους, που πρέπει να διασφαλίζουν και τους δανειστές και τους οφειλέτες. Στο πλαίσιο αυτό είναι και οι όροι που υπάρχουν στο μνημόνιο.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Δηλαδή, εκχωρείτε τη δημόσια περιουσία στους δανειστές.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Καμία εκχώρηση δημόσιας περιουσίας δεν γίνεται στο μνημόνιο. Ευνόητο είναι, όμως, ότι και αυτοί που μας δανείζουν πρέπει να έχουν τις διασφαλίσεις τους και τις εγγυήσεις τους, όπως συμβαίνει σε κάθε δάνειο. Και ας μην ξεχνάμε ότι και μόνο, το ότι υπάρχει αυτή η δανειακή σύμβαση και η χώρα μας έχει βγει από την τραγική κατάσταση που βρισκόταν σε επίπεδο οικονομίας, είναι ένα πολύ μεγάλο επίτευγμα.
ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Γιατί, όμως, παραιτήθηκε η χώρα από τη δυνατότητα έστω νομικής άμυνάς της; Αν ου μη γένοιτο -κανείς δεν το εύχεται- το πρόγραμμα δεν πετύχει ή κάτι πάει στραβά, δεν θα έχουμε νομική άμυνα. Και επίσης, έχουμε παραιτηθεί και όπως είναι για παράδειγμα η εθνική κυριαρχία. Δεν είναι παρακινδυνευμένο αυτό;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν υπάρχει παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και φυσικά η νομική άμυνα έχει συγκεκριμένα στάδια και συγκεκριμένα επίπεδα, πολλά από τα οποία δεν απεμπολούμε, ακόμη και με τη βούληση των δύο μερών. Γι` αυτό, δεν θα πρέπει να ισοπεδώνουμε και δεν θα πρέπει να υπερβάλουμε. Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πάρα πολύ καλά, πώς θα προστατεύσει τα δικαιώματά της, τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη και το έχει κάνει με τον καλύτερο τρόπο, μέσα από την υπογραφή αυτού του μνημονίου.
Διαβάστε τι διεμήφθη σήμερα στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών για την σύμβαση που έχουμε υπογράψει με την τρόικα.
ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, το περιοδικό “Επίκαιρα” παρουσιάζει σήμερα τη σύμβαση που έχει υπογραφεί μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της τρόικας. Στη σύμβαση, μεταξύ άλλων, υπάρχουν παράγραφοι οι οποίες αναφέρουν ότι η Ελλάδα, η κυβέρνηση παραιτείται από κάθε ασυλία, όσον αφορά τη δυνατότητα νομικής προσφυγής της ή νομικής άμυνάς της έναντι τυχόν αξιώσεων των δανειστών, ακόμη και από ασυλία που απορρέει από την εθνική κυριαρχία ή από την κυριότητα επί περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Έχει παραχωρηθεί η εθνική κυριαρχία στους δανειστές και όσον αφορά εθνικές γαίες και όσον αφορά κεφάλαια και πλουτοπαραγωγικές πηγές;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Όπως γνωρίζουμε το μνημόνιο αποτελεί μια δανειακή σύμβαση, ανάμεσα στη χώρα μας και στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και όπως κάθε τέτοιου είδους δανειακή σύμβαση έχει και συγκεκριμένους όρους, που πρέπει να διασφαλίζουν και τους δανειστές και τους οφειλέτες. Στο πλαίσιο αυτό είναι και οι όροι που υπάρχουν στο μνημόνιο.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Δηλαδή, εκχωρείτε τη δημόσια περιουσία στους δανειστές.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Καμία εκχώρηση δημόσιας περιουσίας δεν γίνεται στο μνημόνιο. Ευνόητο είναι, όμως, ότι και αυτοί που μας δανείζουν πρέπει να έχουν τις διασφαλίσεις τους και τις εγγυήσεις τους, όπως συμβαίνει σε κάθε δάνειο. Και ας μην ξεχνάμε ότι και μόνο, το ότι υπάρχει αυτή η δανειακή σύμβαση και η χώρα μας έχει βγει από την τραγική κατάσταση που βρισκόταν σε επίπεδο οικονομίας, είναι ένα πολύ μεγάλο επίτευγμα.
ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Γιατί, όμως, παραιτήθηκε η χώρα από τη δυνατότητα έστω νομικής άμυνάς της; Αν ου μη γένοιτο -κανείς δεν το εύχεται- το πρόγραμμα δεν πετύχει ή κάτι πάει στραβά, δεν θα έχουμε νομική άμυνα. Και επίσης, έχουμε παραιτηθεί και όπως είναι για παράδειγμα η εθνική κυριαρχία. Δεν είναι παρακινδυνευμένο αυτό;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν υπάρχει παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και φυσικά η νομική άμυνα έχει συγκεκριμένα στάδια και συγκεκριμένα επίπεδα, πολλά από τα οποία δεν απεμπολούμε, ακόμη και με τη βούληση των δύο μερών. Γι` αυτό, δεν θα πρέπει να ισοπεδώνουμε και δεν θα πρέπει να υπερβάλουμε. Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πάρα πολύ καλά, πώς θα προστατεύσει τα δικαιώματά της, τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη και το έχει κάνει με τον καλύτερο τρόπο, μέσα από την υπογραφή αυτού του μνημονίου.
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010
Το 41% επενδυτών και αναλυτών στις ΗΠΑ εκτιμά ότι η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη
http://troktiko.blogspot.com/2010/06/41.html
Στην ερώτηση αν η χώρα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη, το 24% απάντησε ότι είναι "πολύ πιθανό", το 17% "αρκετά πιθανό", έναντι 23% που το θεωρεί "λίγο πιθανό" και 34% που πιστεύει ότι είναι "απίθανο".
Η χώρα που απειλείται περισσότερο μετά την Ελλάδα, σύμφωνα με τους ερωτηθέντες, είναι η Πορτογαλία (με την εκδοχή να εγκαταλείψει την ευρωζώνη "πολύ πιθανή" κατά το 6% και "αρκετά πιθανή" σύμφωνα με το 14%). Ακολουθεί η Ισπανία, με το 5% των ερωτηθέντων να κρίνει "πολύ πιθανή" την αποχώρηση της χώρας από το ευρώ και το 10% "αρκετά πιθανή". Τέλος για την Ιρλανδία, οι ερωτηθέντες σε ποσοστό 3% θεωρούν "πολύ πιθανό" να αποχωρήσει η χώρα από το ευρώ και σε ποσοστό 8% "αρκετά πιθανό".
Η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το ευρώ, σύμφωνα με το 41% των επενδυτών και οικονομικών αναλυτών που ρωτήθηκαν σχετικά σε δημοσκόπηση, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύει σήμερα το αμερικανικό οικονομικό ειδησεογραφικό δίκτυο Bloomberg...
Η χώρα που απειλείται περισσότερο μετά την Ελλάδα, σύμφωνα με τους ερωτηθέντες, είναι η Πορτογαλία (με την εκδοχή να εγκαταλείψει την ευρωζώνη "πολύ πιθανή" κατά το 6% και "αρκετά πιθανή" σύμφωνα με το 14%). Ακολουθεί η Ισπανία, με το 5% των ερωτηθέντων να κρίνει "πολύ πιθανή" την αποχώρηση της χώρας από το ευρώ και το 10% "αρκετά πιθανή". Τέλος για την Ιρλανδία, οι ερωτηθέντες σε ποσοστό 3% θεωρούν "πολύ πιθανό" να αποχωρήσει η χώρα από το ευρώ και σε ποσοστό 8% "αρκετά πιθανό".
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΜΙΧΑΛΗS ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗS
ΑΠΕΒΙΩΣΕ 26/5/2009
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ....
ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΑS
ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΤΗΝ....OIKONOMIA
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ
