ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ, ΔΕΝ ΕΛΗΦΘΗ;

Προδιαγεγραμμένο Έγκλημα ή Τιμωρία του παρόντος ή του παρελθόντος, μέλει να εξελιχθεί η στάση της ηγεσίας του Αριστερού Ρεύματος, στην επιλογή του να παραμείνει βαθιά ανταγωνιστικό προς τον Περισσό, ώστε να μην απολέσει το πλεονέκτημα ( κατ' εμε μειονέκτημα) σχετικά με τις επιλογές τους και την "ανεξάρτητη" πορεία κόντρα στις αποφάσεις της ΚΕ του ΚΚΕ .

Είναι φανερό, ότι ως ρεύμα μέσα στο ΚΚΕ δεν μπόρεσαν να πείσουν για την ορθότητα της ερμηνείας της σημερινής πραγματικότητας και επομένως στην βαθιά αλλαγή των προταγμάτων και της φιλοσοφίας του, σε σχέση με ό,τι παλαιολιθικό και ξύλινο συνεχίζει να εμψυχώνει τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ.

Είναι επίσης φανερό, ότι προσεγγίζονται τα πράγματα μέσα από την σκοπιά της απόδειξης ότι ήταν αλάνθαστη ή αλήθεια τους και επομένως πρέπει να αποδείξουν με κάθε τίμημα το αλάνθαστο των πράξεών τους, ώστε να αναγνωριστούν ως μια "ευκαιρία" που πήγε χαμένη, ως ένα ακόμα "λάθος" της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Γι' αυτό και η πολιτική τους είναι σύμφυτος με τις διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ, διεργασίες συνεταιριστικής γκρούπας, που όμως όσο πλησιάζει προς τον λόγο και τα προτάγματα αλλά και την φιλοσοφία ΚΚΕ, το Αριστερό Ρεύμα, τόσο θα χάνει και ο ΣΥΝ αλλά και θα αυτοδιαλύεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Γκρούπες που επί της ουσίας αποτελούν το αποτέλεσμα της "διάσπασης του ατόμου", ποτέ δεν δέχθηκα την ορθότητα των αντιλήψεων, του λόγου και της φιλοσοφίας του ΚΚΕ, ποτέ δεν αναγνώρισαν της Μαρξιστική - Λενινιστική του προσήλωση, ούτε την βάση της πολιτικής του δράσης.
Επομένως, όσο το Αριστερό Ρεύμα παραπλέει του ΚΚΕ με συγκλίνουσα συμπεριφορά τόσο θα χάνει και από τις "Κομμουνιστικές" συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα κουτοπόνηρα συνταυτίζεται μαζί τους, αλλά και απο τις άλλες που έχουν αντίθετη φιλοσοφική ιδρυτική βάση.

Δεν είναι τυχαία η κριτική που ασκήθηκε για την δεύτερη του Ευρωψηφοδελτίου, και των θέσεων της ( Θέσεων της Συνιστώσας από την οποία προέρχεται) όταν η αστεία δικαιολογία Αλαβάνου, χαρακτήριζε ή καλλίτερα αποκάλυπτε την διγλωσσία και ταυτόχρονα την ατολμία της ηγεσίας του ΣΥΝ.

Το ζήτημα όμως, είναι πως ο Λαός, που επένδυσε στον ΣΥΡΙΖΑ, που επένδυσε ιδεολογικά και πολιτικά σε μια διαφορετική Αριστερά, ή την έκανε στις παραλίες ή το χειρότερο επανεντάχθηκε στον δικομματισμό.

Αυτό το χρεώνεται η ηγεσία του ΣΥΝ, αυτό το χρεώνεται το Αριστερό Ρεύμα. Κάθε τοποθέτηση του στυλ : «Η αναφορά του Φ. Κουβέλη στην κοινωνική Αριστερά μου θύμισε όταν κάποτε η Μαρία Δαμανάκη είχε πει ότι εγώ δίνω αναφορά όχι στο κόμμα αλλά στους ψηφοφόρους μας…», όσο προβοκατόρικη κι αν είναι, το μόνο που κάνει είναι να τονίζει με πολλαπλούς τρόπους ότι το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ είναι προδιαγεγραμμένο.
Προδιαγεγραμμένο, είτε ως συνειδητό έγκλημα, είτε ως τιμωρία.

Αν το Αριστερό Ρεύμα προσπαθεί δια της τεθλασμένης να επανενταχθεί ως ισότιμος εταίρος στην παλιά του βάση για την δημιουργία της "μεγάλης Αριστεράς", εμμένοντας στην ορθότητα των επιλογών του και επιθυμώντας την αναγνώρισή του από τον Περισσό, εμείς οι υπόλοιποι, εμείς που συνταχθήκαμε ως μια μηχανική ή πολιτική δρώσα δύναμη εκτόξευσης των δημοσκοπικών ποσοστών αποδοχής και που σκιαγραφήσαμε μια προοπτική Τρίτου Πόλου, εμείς δεν φταίμε σε τίποτα να πληρώνουμε με αυτόν τον επαίσχυντο τρόπο τις επιλογές Τσίπρα - Αλαβάνου και των συν αυτών.

Η ήττα στις Ευρωεκλογές, είναι ήττα Τσίπρα - Αλαβάνου, είναι ήττα Αριστερού Ρεύματος, είναι ήττα γκρουπαρισμένων μοναδικών κομμουνιστικών συνειδήσεων και πολιτικής ερμηνευτικής ορθότητας του Μαρξισμού - Λενινισμού, αλλά εξελίχθηκε και σε ήττα ενός κομματιού του Λαού που είδε να γκρεμίζεται το όνειρο πριν ακόμη αρχίσει να κτίζεται.

Αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, αν εμείνετε στην ίδια φιλοσοφία αντιλήψεων, αν σας ικανοποιεί ο ωκεανός του μικρόκοσμου σας, τότε στις Βουλευτικές εκλογές μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψάχνει μέχρι τελευταία στιγμή να δει αν θα ξαναδεί τα βουλευτικά έδρανα.

Προφανώς μπαίνει ζήτημα Συνεδρίου για συναπόφαση πάνω στην Πολιτική και Ιδεολογική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, στα ζητήματα συνεργασιών και στρατηγικών συμμαχιών.
Προφανώς μπαίνει ζήτημα Συνεδρίου και για τον ΣΥΝ.
Προφανώς κάθε ανένταχτος Αριστερός που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ έχει και λόγο αλλά και στον λόγο του υπάρχει αντίλογος.

Τον αντίλογο ψάχνω, αλλά και το σεβασμό προς τον Λόγο, από την Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΣΚΟΥΠΑ και το ΑΝΘΡΩΠΟΜΑΖΩΜΑ των ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Μια αφορμή περίμεναν για να εξάγουν την φασιστική τους γουρουνίλα και τα κατάφεραν !
'Ένας ανόητος Πρωθυπουργός και ένας απαίδευτος Καθηγητής Πανεπιστημίου που το παίζει Υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης, με πλαγιοκόπτη της δύναμης της ΝΔ, το Φασίστα Καραντζαφέρη, αποφάσισαν ότι έφτασε η ώρα να επιδείξουν με σφρίγος και δημοκρατικό έλλειμμα, την υπεροχή τους στους Μετανάστες, που η πολιτική τους ως εκλαϊκευμένη δράση των αντιλήψεων και αποφάσεων του "Λαϊκού Κόμματος" στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τούς έμπασε ως ευτελές ανθρώπινο προϊόν στην μηχανή εκμετάλλευσης του Κεφαλαίου, που είχε στόχο να αποσαθρώσει τα δικαιώματα και τις εργασιακές σχέσεις των Ευρωπαίων Εργαζομένων.

Σήμερα, κάτω από το βάρος των 4,3 % της διαφοράς τους από το ΠΑΣΟΚ και της διαπίστωσης ότι οι δυνάμεις τους που ψήφισαν το αρχιλαμόγιο της Πολιτικής προέρχονται από τις περιοχές που έχουν κατακλείσει οι μετανάστες, αποφάσισαν να ανοίξουν τα αυτιά τους στις φασιστικές σειρήνες του κόμματος του ΛΑΟΣ και να ...... εκδράμουν με σκούπα και φαράσι.

Εκείνο που μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί περίτρανα, είναι το γεγονός πλέον, ότι η Φασιστική ιδεολογία δεν βρίσκεται εκτός Νέας Δημοκρατίας, συγκατοικεί στην ίδια πολυκατοικία με τα δεκανίκι της, το ΛΑΟΣ και ο Πρωθυπουργός αλλά και όλα τα στελέχη της Κυβέρνησής του περιφέρονται ως εκτελεστικά όργανα των φασιστικών προτροπών του κ. Καραντζαφέρη.

Για το θέμα των μεταναστών, ούτε το ΠΑΣΟΚ έχει σαφή θέση ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρει τι να πει μετά το στραπάτσο των Ευρωεκλογών, ούτε το ΚΚΕ παίρνει σαφή θέση, αλλά όλοι τους κινούνται εντός των "ανθρωπιστικών" τειχών.

Οι Μετανάστες και η Μετανάστευση είναι οικονομικό μέγεθος που διαμορφώνει άλλοτε όρους ανάπτυξης της Υπανάπτυξης των οικονομιών και άλλοτε ανάπτυξη της Ανάπτυξης.

Με απόλυτη σαφήνεια αλλά και παγκόσμια δέσμευση στα πλαίσια του ΟΗΕ, όλα τα Κράτη - Μέλη, έχουν αποδεχτεί ότι πρέπει να εισφέρουν οικονομικά στην ανάπτυξη των φτωχών Χωρών.

Αλλά αυτή η γενική δέσμευση και υποχρέωση των Κρατών - Μελών του ΟΗΕ, ανάλογα των Κυβερνήσεων τους και αντίστοιχα, ανάλογα των αναγκών των οικονομιών τους, εκλαϊκεύουν την συναπόφαση αυτή, είτε με βίαιες επενδύσεις τύπου ΙΡΑΚ, ΑΦΓΑΝΙΣΤΆΝ, ΒΑΛΚΑΝΙΑ κλπ, είτε με αμθρωπομάζωμα, ως κύματα μεταναστών στις Χώρες τους τόσο για εξαθλιωμένη εργατική δύναμη, όσο και για να υποχρεώσουν σε συντριπτική ήττα, τα κινήματα των οργανωμένων εργατών. Παράλληλα για να επιβάλλουν οικονομικές ρήτρες υποσκελισμού των ανταγωνιστών τους ή να προκαλέσουν γενικευμένη αστάθεια στις οικονομίες των ανταγωνιστών τους - Κρατών.

Μετανάστες δεν είχε ανάγκη η Ελλάδα, δεν είχε ανάγκη η Ευρώπη ΑΝΑΓΚΗ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ να πραγματοποιηθούν σοβαρές βιομηχανικές, αγροτικές και υποδομών επενδύσεις ανάπτυξης, των οικονομιών των χωρών προέλευσης των Μεταναστών.

Αυτή η ανάγκη υπάρχει και αυτή πρέπει να αποδειχτεί ως Πολιτική πρόταση εξόδου από την κρίση και εξάλειψη της φτώχειας των Τρίτων Χωρών.

Αλλά μια τέτοια ΠΡΟΤΑΣΗ πρέπει να αναδειχτεί από μια Νέα Αριστερά, που σε αυτήν μέχρι σήμερα δεν χωράει ούτε η Σοσιαλδημοκρατία, ούτε τα παραδοσιακά Κομμουνιστικά Κόμματα ούτε κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή η Νέα Αριστερά, θα προέλθει μόνο μετά από μια επαναστατική διαδικασία αναδιοργάνωσης των Κοινωνιών στο επίπεδο της Οργανωμένης σε Δήμο, Κοινωνία.

Αυτή η Νέα Αριστερά δεν θα είναι η Αριστερά των κινημάτων, της Οικολογίας, της Ανάπτυξης, του Ατόμου. Θα είναι η ίδια η Κοινωνία ως Κίνημα, ως Πολιτική Δύναμη, ως Οικολογική Δύναμη, ως Δύναμη Ειρήνης και Ανάπτυξης.

Θα είναι η Κοινωνία που θα έχει καταργήσει την δουλεία του κορπορατισμού και την δουλεία του Κεφαλαίου που υποχρεώνει τις κοινωνίες σε εκμεταλλεύσιμο οικονομικό προϊόν.

Όσο για την Σημερινή Αριστερά, ας αναρωτηθούν οι ηγέτες της αν Υπάρχει και πως Υπάρχει.
Αν χρειάζεται και γιατί αλλά και σε τι χρειάζεται !!!

Γι' αυτήν την Νέα Αριστερά πρέπει να εργαστούμε, να πονέσουμε, να δημιουργήσουμε, να συγκρουστούμε.
Γι' αυτήν την Νέα Αριστερά που θα διαλύσει τις γκρούπες, τα σχήματα "καθαρότητας και ταξικού προσανατολισμού", τις φράξιες.
Γι' αυτήν την Νέα Αριστερά, που θα οικοδομήσει τις αναγκαίες θεωρίες του σήμερα, που θα επεξεργαστεί μέσα στην Κοινωνία τις νέες πραγματικότητες, που θα διεκδικήσει καινούργια μοντέλα ανάπτυξης.

Γι' αυτήν την Νέα Αριστερά, ποια Αριστερά ποιανής Κοινωνίας και για ποια Κοινωνία μπορεί να βάλει στο κέντρο των αναζητήσεων και της δράση της την υπεροχή της Κοινωνίας απέναντι στον ατομισμό, το Κράτος και την σημερινή Οργάνωση;

Ποια Αριστερά θα παλέψει για την δημιουργία του καινούργιου; Για την θεσμοθέτηση της Κοινωνίας σε συνδιαχειριστή των εξουσιών με το Κράτος;

Ποια Αριστερά θα αναλάβει το ρίσκο της αντιστράτευσης με τα "Κινήματα" που λειτουργούν, που δραστηριοποιούνται, που εκπροσωπούν την Κοινωνία, χωρίς η ίδια η Κοινωνία να τους το έχει ζητήσει, να τους έχει προικοδοτήσει, να τους έχει προβάλει ως εκπροσώπους της;

Τι εννοούμε με τον όρο Κοινωνία;
Το σύνολο των ανθρώπων ή το μέσο των ανθρώπων στην άσκηση συλλογικής εξουσίας, συλλογικής ανάπτυξης, συλλογικής ευθύνης;

Σε όλα αυτά τα ζητήματα, τίποτα δεν έχει απαντηθεί.
Γιατί ίσως μια απάντηση θα έβαζε σε κίνδυνο την ίδια τους της υπόσταση, την ίδια τους την ύπαρξη, την εξ ονόματος της Κοινωνίας άσκηση εξουσίας πάνω στην Κοινωνία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στον αστερισμό την καθόδου.

Όταν η βασική πολιτική πλατφόρμα του λόγου και του έργου στον ΣΥΡΙΖΑ, απηχεί τις αγκυλώσεις και τις στρεβλώσεις του Αριστερού Ρεύματος , άλλα και ορισμένων σεχταριστικών συνιστωσών, όταν εν ονόματι της δημοκρατικής διαδικασίας αποκεφαλίζεται ο Παπαδημούλης για να πάρει την θέση του το Αριστερό Ρεύμα, όταν κάθε τι που δεν εντάσσεται στην μεγάλη ιδέα της της "Μίας Αριστερά με του ΚΚΕ" και κανέναν άλλον, που θεωρείται το λιγότερο ύποπτος, όταν η νεολαία γυρίζει την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ και τρέχει στις παραλίες, τότε το σχεδόν 5% που απέχει χιλιόμετρα από το στόχο των τριών βουλευτών στο Ευρωκοινοβούλιο και τον Τρίτο Πόλο, φαντάζει σωσίβιο για τον Τσίπρα και τα "Ρεύματα" που τον στηρίζουν.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ολοκληρώνεται σε ένα κόμμα, σε μια Πολιτική Παράταξη που έχει καταστατικό και διαδικασίες, που δεν μπορεί να έχει Πρόεδρο, Εκτελεστική Γραμματεία, όργανα και οργανώσεις, αλλά και μέλη ισότιμα μεταξύ τους και όχι τον ΣΥΝ να επικρέμαται των αποφάσεων και της δράσης του, τότε πάλι καλά να λες που δεν πέσαμε και παρακάτω.

Όταν έστω και δημοκοπικά, ένα σημαντικό πλήθος πολιτών αποφασίζει να δείξει τον δρόμο και να εμπιστευτεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια τους ανάγκη, να επικρατήσει το Σοσιαλιστικό ρεύμα στην Κοινωνία ως μέσο ανάπτυξης, Πολιτικού Λόγου, Κοινωνικής ανασυγκρότησης, Εργασιακής και οικονομικής αναδιάρθρωσης, ως μέσον που θα δημιουργούσε ένα μέτωπο Σοσιαλιστικών και Σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων, που θα υποχρέωνε το ΠΑΣΟΚ στην αναζήτηση της Αριστερής του Συνείδησης, τότε επικράτησαν τα .... Ρεύματα - Συνιστώσες και η Κομμουνιστική συνείδηση, για να πάρουν τα μυαλά αέρα και ο Βερμπαλισμός να αποτελεί την επωδό της κάθε άρνησης για μια τέτοια προοπτική.

Όταν η κίνηση Αλαβάνου να υποδείξει από την μια, την ανωριμότητα του Τσίπρα ως Πολιτικός Αρχηγός, άλλα από την άλλη να του επιτρέψει τον τελευταίο λόγο στην κεντρική προεκλογική ομιλία, μια ανωριμότητα που δεν αντιστοιχίζεται με το επίπεδο Παπανδρέου, Καραμανλή, Παππαρήγα και Καρατζαφέρη σε ένα ντιμπέι, τότε το δαχτυλίδι της διαδοχής του στον ΣΥΝ, ήταν .... μπρούντζινο.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ στέλνει την νεολαία στην παραλία, γιατί η αποχή κατά κύριο λόγο επιβαρύνει τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να αναρωτηθούμε το γιατί.

Γιατί στείλαμε την νεολαία στις παραλίες.

Γιατί δεν πείσαμε, γιατί δεν ήμασταν αυθεντικοί, γιατί φάνηκαν οι ασχήμιες μας κυρίως εντός του ΣΥΝ με τα αποφασίζουμε και διατάσσουμε του Αριστερού Ρεύματος, γιατί τα συντροφικά μαχαιρώματα έδωσαν και πήραν, γιατί δεν εγγυόμαστε ένα σίγουρο μέλλον ούτε και ένα σταθερό παρόν, γιατί, γιατί, γιατί....

Δεν αποτελεί δικαιολογία, παρ' ότι είναι βάσιμη και υπαρκτή, ότι σε περιόδους έντονης οικονομικής κρίσης, μισαλλόδοξα συνθήματα των φασιστικών κομμάτων έχουν περισσότερη απήχηση στις μάζες από όποια συνθήματα ή θέσεις προβάλει η Αριστερά.
Γιατί η Αριστερά στις περιόδους "ευφορίας" περιόδους ανάτασης των κινημάτων δεν έχει λόγο πολιτικής εμπιστοσύνης και αποδοχής που να εγγυάται μια σίγουρη οδό επικοινωνίας και εμπιστοσύνης με τις κοινωνίες που εκφράζει ή που πρέπει να εκφράσει.

Επειδή υπάρχουν πολλά " όταν" και πολλά "γιατί" , οφείλουμε το λιγότερο να αναθεωρήσουμε τον λόγο και την πολιτική μας στάση.
Οφείλουμε να συζητήσουμε όλες τις πιθανές αιτίες του εκλογικού αποτελέσματος και ίσως χρειάζεται αναθεώρηση δεδομένων και αδιαπραγμάτευτων θέσεων.

Χρειαζόμαστε ένα έκτακτο Συνέδριο που θα επαναπροσδιορίσει την οργανωτική αυτοτέλεια, την Πολιτική και Ιδεολογική ταυτότητα, τα μέσα και την μεθοδολογία, τον στρατηγικό στόχο και την καθημερινή μας δράση.

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΒΙΑΣΥΝΗ !!!

Στις αρχές του '80, είχα αρχίσει να φλερτάρω με τον οργανωμένο χώρο του ΠΑΣΟΚ, στην Θήβα, από όπου κατάγομαι, μετά από μια περίοδο μοναχικής απομάκρυνσής μου από την πολιτική δράση και μετά από μια περίοδο ιδεολογικών - πολιτικών αναζητήσεων.
Είχαν από τα νεανικά - μαθητικά μου χρόνια την τύχη, να συναντηθώ και να ενεργοποιηθώ πολιτικά, με ανθρώπους, σπουδαίους ανθρώπους, αγωνιστές της Αριστεράς, βασανισμένους, προβληματισμένους για το παρών που η Χούντα επικυριαρχούσε σε αυτό, αλλά και για το μέλλον του αντιφασιστικού - απελευθερωτικού αγώνα, καθώς και για το χρόνο μετά το επιθυμητό τέλος αυτού του αγώνα.
Είχα κάνει πολύωρες συζητήσεις για το πόσο ανέτοιμη ήταν η Κοινωνία μας να διαχειριστεί την μετά την Χούντα εποχή.
Κατά το πως άρμοζε σε έναν νέο, που ζούσε μέσα σε μια ριζοσπαστική επαναστατικότητα και του ατίθασου χαραχτήρα του, η συμμετοχή μου σε δραστηριότητες κατά της Χούντας για μένα την εποχή εκείνη ήταν σημαντική. Η δράση μου αυτή με είχε δεσμεύσει σε μια στάση ζωής και σε ένα τρόπο σκέψης που μετά την πτώση της Χούντας, όπου τα πράγματα αποκτούσαν πλέον ένα πανηγυρικό αέρα ελευθερίας, με είχαν αποκαρδιώσει, γιατί για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού μας πήγαν.
Το ίδιο παρακράτος που είχε δημιουργήσει την Χούντα, το ίδιο παρακράτος εγγυόταν την Δημοκρατία και την ελευθερία του Λαού.

Στις αρχές του '80, συναντήθηκα με παλιούς φίλους, επιστρέφοντας ως πολίτης πλέον μετά το στρατιωτικό και την Πρωτεύουσα και μέσα σε μια επαναδραστηριοποίηση μου και μέσα σε ένα χώρο, όπου η πάλη ιδεών δεν είχε αγκυλωμένες αφετηρίες σκέψης και αφορισμούς, με ένα όραμα που ήταν πολύ κοντά στην ιδιοσυγκρασία και τις αντοχές ( Πολιτικές - ιδεολογικές) του Λαού, ενός Λαού, που πάνω από όποια πολιτική΄του ένταξη ή κομματική περιχαράκωση, ο εθνικισμός του ήταν έντονος.

Ο χώρος του ΠΑΣΟΚ, ήταν ένας αχταρμάς πολιτικών σχηματοποιημένων και εν πολλοίς αντιτιθέμενων συμφερόντων, από υπερσυντηρητικούς Κεντρώους έως και σεχταριστικούς Τροτσκιστές, παλιούς ΕΚΚΕντζίδες, νεο-Αριστερούς, οπορτουνιστές, αριβίστες και κάθε ιδιοτελές συναπάντημα.

Ήταν ένα σύνολο αντιπροσωπευτικότητας της Ελληνικής Κοινωνίας, που έψαχνε να βρει το καινούργιο, εκείνο που θα το έβγαζε από την αφάνεια, την μουγγαμάρα, το κυνήγι του χαμένου θησαυρού, αλλά και μια αιτούμενη πολιτική - ιδεολογική πλατφόρμα που είχε ανάγκη η Αριστερά, σε μια πορεία μόνιμης και σταθερής σχέσης με την Λαϊκή Κυβερνητική Εξουσία.

Η προοδευτικότητα του χώρου καθώς και οι συνεχείς αναδιπλώσεις, όσο τα πράγματα όδευαν σε μια τελική επικράτηση της Σοσιαλιστικής Αριστεράς στην "μάχη" με την Δεξιά για την Κυβερνητική συνέχεια του Κράτους και την Αλλαγή, από την μια με έκαναν διστακτικό στην ένταξή μου στο οργανωμένο ΠΑΣΟΚ, όταν πολλοί από τους παλιούς μου συντρόφους είχαν διαγραφεί, αλλά και από την άλλη με προκαλούσε η οραματική σχέση με το ιδεατό του οργανωμένου κόσμου των τοπικών οργανώσεων, που δεν μπορούσαν να δουν τι τους επιφύλασσε η μοίρα.
Η μοίρα είχε ονοματεπώνυμο. Λεγόταν Ανδρέας Παπανδρέου.

Το πως βοήθησε το ΠΑΣΟΚ, στην αντι-επαναστατικότητα και την επανα-συντηρητικοποίηση του Λαού, είναι ζήτημα που θέλει ειδική κουβέντα. Όμως αυτό είναι γεγονός.
Στην πορεία αυτή, ΄μια πορεία όπου παρατηρείς την πολυτάλαντη και αριστοτεχνική παραχάραξη την ιστορική αλήθειας του Μαρξισμού και της ανάμιξης παραφρασμένων αξιών με την διαπλοκή εξουσιαστικών συμφερόντων που υπότασσαν το κίνημα σε μια στρατηγική εξοβελισμού του από τα τεκταινόμενα και τα μελλούμενα, στην πορεία αυτή όπου δοκιμάστηκαν οι αντοχές και η συνειδητοποίηση του Είναι της Αριστεράς και των αγώνων των συντελεστών της, στην πορεία αυτή το ΠΑΣΟΚ επέφερε συντριπτική ήττα.

Η παλιά Αριστερά, ενώ θα περίμενε κανείς να βρει το κουράγιο αλλά και την ευφυΐα της εξ αριστερών θετικής "πλαγιοκόπησης" του ΠΑΣΟΚ, ώστε να υποστηριχτεί δημιουργώντας το ανάχωμα από την μια αλλά και το παρεμποδιστή προς την δεξιά του εκτροπή , τον εκφυλισμό του από την συνεχή ερωτοτροπία του με την Κυβερνητική εξουσία, από την άλλη, έκανε ότι μπορούσε στην απομόνωσή της, και την καλλιέργεια του "εχθρού" της Αλλαγής και επομένως τον "σύμμαχο" της Δεξιάς.
Άλλωστε, η επισφράγιση του ρόλου και της κοντόφθαλμης πολιτικής της παλιάς Αριστεράς, βρίσκει τον εαυτό της, στις μέρες του '89.

Το ίδιο ακριβώς παρατηρώ σήμερα να συμβαίνει στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ.
Τόσο οι σεχταριστικές του συνιστώσες όσο και ευρύτερα στρώματα της Αριστεράς, το ΚΚΕ αλλά και της "σκεπτόμενης" Σοσιαλδημοκρατίας που βρίσκεται μέσα στο ΠΑΣΟΚ, παρεμποδίζουν, συκοφαντούν και καταστροφολογούν μια επανα-δημιουργία και μια επανα-συγκρότηση των δυνάμεων που συνθέτουν την σύγχρονη Αριστερά, ( Σοσιαλιστές, Σοσιαλδημοκράτες, Κομμουνιστές, Ανανεωτικούς), μια σύγχρονη Αριστερά που θα μπορούσε να ξαναδημιουργήσει το Λαϊκό κίνημα, να έβρισκε το κουράγιο και την συνεκτική δύναμη μιας νέας Αλλαγής, μιας νέας ανατροπής για μια καινούργια πορεία, για μια ισχυρή κοινωνία με θεσμούς και πολιτικές σταθερότητας, ανάπτυξης και σοσιαλιστικής προοπτικής.

Ο τόπος και ο Λαός έχει ανάγκη μιας καινούργιας αρχής. Μιας καινούργιας πολιτικής, κινηματικής συμμαχίας, μιας δύναμης που βασισμένη στις ανάγκες της Κοινωνίας και ενεργοποιώντας τις δυνάμεις της, με ενεργοποίηση της συμμετοχής και της συναπόφασης, την κοινή δράση και την ένταξη, σε μια πορεία και έναν αγώνα αναδημιουργίας και κυβερνητικής προοπτικής.

Ας σταματήσουμε την επανάληψη των λαθών.
Οι βιασύνη να ξαναδούμε ένα καλλίτερο μέλλον, να νιώσουμε σίγουροι για το αύριο, να ξαναφτιάξουμε ένα ελπιδοφόρο κόσμο που θα εγγυάται το παρόν και θα διασφαλίζει την ύπαρξη του αύριο, δεν θα την δούμε μέσα από την εναλλαγή στην Κυβερνητική εξουσία του ΠΑΣΟΚ.
Εκτός αν το ΠΑΣΟΚ κάνει χαρακίρι στο παλιό και πρόσφατο παρελθόν του. Εκτός αν το ΠΑΣΟΚ απαλλαγεί από Πάγκαλους και κάθε λογής εκσυγχρονιστές και νεοφιλελεύθερους που κατατρώγουν τις σάρκες του. Αν συμβούν πράγματα που θα μπορούσαν να ξανασυναντηθούν τα ρεύματα της Αριστεράς και όχι οι σέκτες της, σε μια προοπτική΄δημιουργίας ενός πόλου που θα μπορούσε η πλειοψηφία του Λαού να βρει το νόημα την συμμετοχής, του αγώνα, της ρήξης, της οργάνωσης και θεσμικής θωράκισης των Κοινωνιών που συνθέτουν την Εθνική Κοινωνία.

Σε μια τέτοια πορεία, για μια τέτοια ανάγκη, οφείλουμε να δράσουμε συνεκτικά, με κάθε συντροφικότητα και χωρίς δολοπλοκίες, χωρίς παλινδρομήσεις, χωρίς ιδιοτέλεια και μικρομεγαλισμούς.

Στο μόνο που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει ως χείρα βοηθείας, είναι το ΚΚΕ, που στην ανάγκη αυτοεξυπηρέτησης και περιφρούρηση της ύπαρξής του, διολισθαίνει καθημερινά σε πιο Σταλινικές δράσεις και αντιλήψεις.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ κ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Μπορείτε να αφήσετε κατά μέρος την Ευρωλαγνεία σας και να απαντήσετε:

1. Τι θα κάνετε με την αναθεώρηση του Μάαστριχ

2. Τι θα κάνετε με την αναμόρφωση του αφορολόγητου

3. Τι θα κάνετε με τις αυξήσεις των προϊόντων και αν θα επαναφέρετε τις αγορανομικές διατάξεις.

4. Θα υπερασπιστείτε την ανεξαρτησία της Εθνικής Οικονομίας κόντρα στην ΕΕ των πολυεθνικών και του Ιμπεριαλισμού;

5. Συμφωνείτε με τις παραινέσεις του ΔΝΤ ή θα επαναδιαπραγματευτείτε τους όρους δανεισμού;

6. Θα απαιτήσετε την μείωση των επιτοκίων και θα επιβάλετε κυρώσεις στις Τράπεζες για την τοκογλυφική τους κερδοφορία;

7. Θα επαναφέρετε το ύψος των φορολογικών συντελεστών στις επιχειρήσεις;

8. Τι θα κάνετε με το Ασφαλιστικό; Θα παραμείνουν σε ισχύ οι Νόμοι της ΝΔ;

9. Τι θα κάνετε με το καρτέλ των πετρελαιοειδών; Ως πότε θα ρυθμίζουν ως μαυραγορίτες την τιμή Πετρελαίου και βενζίνης;


10. Τι θα κάνετε με τους έμμεσους φόρους;


Ο Λαός θέλει απάντηση σε αυτά και μάλιστα πριν τις εκλογές


κ. Παπανδρέου, ομολογείτε πως η οικονομική κρίση εκτός από Διεθνές φαινόμενο αποτελεί και εσωτερική Πολιτική υπόθεση που εδράζεται στην πολιτική της Κυβέρνησης.
Ο Λαός για όλα τα σπασμένα καλείται να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Οι τριακόσιοι της Βουλής, δέχεστε να μειώσετε κατά 20% την Βουλευτική σας αποζημίωση ή ως " Εθνοπατέρες" είστε έξω και πάνω από τα τετριμμένα;
Με πιο πρακτικό τρόπο εκτός των πολιτικών ευθυνών θα σας υποχρέωνε να κάνατε αντιληπτό το μέγεθος και τον όγκο των αποφάσεών σας, όταν αυτές αφορούν τον Λαό αλλά όχι την τσέπη σας;

ΕΙΣΤΕ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΑΠΑΝΤΉΣΕΤΕ ΑΠΌ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΊΤΕ ΤΗΝ ΚΥΒΈΡΝΗΣΗ ΜΟΝΌ;

ΟΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ στην κριτική σας, ΔΕΣΜΕΥΕΙ ΚΑΙ ΕΣΑΣ;

ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ.........................

Δεν έχω διάθεση να σχολιάσω τα διαφημιστικά σποτ του σκοταδισμού της Δεξιάς που νομίζει ότι ο Λαός δεν ζει σ' αυτήν την Χώρα, αλλά σε κάποιον παράδεισο και υπάρχουν οι Κασσάνδρες που τον υποσκάπτουν, τον φοβίζουν, του ασκούν τρομοκρατία.

Μιλώ για τα παπαγαλάκια, που συνωστίζονται στα μέσα μαζικής αποβλάκωσις, είτα από τα δελτία παραπληροφόρησης, είτα από κάτι περίεργες παρά - Αριστοφάνειες "παραστάσεις".

Μιλώ για εκείνα τα ξιπασμένα άτομα που δεν μπορούν να αρθρώσουν ατομικό πολιτικό λόγο ή περιγραφικό των προθέσεών τους, ώστε με επιχειρήματα που θα πρέπει να "προσκομίσουν", να μας πείσουν γιατί θα ψηφίσουν .... παραλία και όχι πολιτικούς εκπροσώπους για το Ευρωκοινοβούλιο.

Θα προτιμούσα να αναπτυσσόταν ένα σοβαρό κίνημα αναρχίας και αντιεξουσιασμού προς τα ιμπεριαλιστικά κέντρα που δυναστεύουν την ζωή μας και υπονομεύουν το μέλλον μας, παρά μια χαφιεδοπαρέα που δήθεν έχει διαφορετικά κίνητρα αλλά βοηθά στην επίτευξη του μοναδικού στόχου, που είναι : Τίποτα να μην αλλάξει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί αυτό βολεύει τα Αφεντικά.

Θα προτιμούσα την ανάπτυξη μιας Κοινωνική Αριστεράς από το συρφετό των Αριστερών Κομμάτων που το καθένα από αυτά πουλά το ίδιο προϊόν, με διαφορετικό αμπαλάρισμα εμμένοντας στην πολυδιάσπασή του, χωρίς να μπορεί να "τιθασεύσει" τον εαυτό του και να αποτελέσει την Πολιτική - Κοινωνική και ανατρεπτική δύναμη που οι Λαοί θα αποκτούσαν την κοινωνική τους συγκρότηση ως θεσμική δύναμη και που μέσα από μια τέτοια συλλογικότητα θα ανέτρεπαν το σημερινό καθεστώς.

Γνωρίζουμε όλοι ότι οι δήθεν εκπρόσωποί μας στο Ευρωκοινοβούλιο, είναι δήθεν. Ότι επί της ουσίας εκπροσωπούν και υπηρετούν μονοδιάστα τα πιο δυναμικά και άκρως ισχυρά οργανωμένα συμφέροντα, ως προέκταση των επιλογών των κομμάτων τους.
Γνωρίζουμε ότι τα κόμματα επί της ουσίας δεν εκπορεύονται, ως εκφραστές και εκπρόσωποι, της μιας ή της άλλης τάσης μιας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης κοινωνίας, αλλά ως μεταπράτες οργανωμένων οικονομικών εξουσιών που διαφεντεύουν το μυαλό, την θέληση και το συμφέρον των αποσυνθετιμένων κοινωνικών ομάδων, οικοδομώντας παράλληλους και διχτυωτούς μηχανισμούς διαιώνισης του Κορπορατισμού.

Όμως σε κάθε περίπτωση ακόμα και σε αυτή που επιδιώκεται η αναθεώρηση των Κοινωνικοπολιτικών Θεωριών, το άτομο δεν μπορεί να απέχει από τις διαδικασίες ανάδειξης εκπροσώπων του ανεξάρτητα αν τις καταγγέλλει

Αν μέναμε μόνο στην διαπίστωση της πραγματικότητας και ως επόμενο βήμα μας την καταγγελία της δημιουργημένης πραγματικότητας και εκδράμαμε όπου αλλού, δεν θα μπορούσαμε να απαντήσουμε στο ερώτημα: Ποιος θα αλλάξει τον κόσμο εκτός από εμάς;

Το ερώτημα όμως υπάρχει επειδή υπάρχουμε, ζούμε και ευθυνόμαστε για την πραγματικότητα, επειδή εμείς την δημιουργήσαμε, εμείς την ποτίσαμε και άνθισε και εμείς οφείλουμε να την αλλάξουμε.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ και ΑΠΑΙΤΗΣΗ από τον ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ για ΑΛΛΑΓΗ των συσχετισμών που θα δώσουν την προοπτική για μια ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.


ΠΡΟΣΟΧΗ:

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ είναι κατασκεύασμα των ΜΜΕ, των Οργανωμένων συμφερόντων, που τους εξυπηρετεί η σημερινή κατάσταση και όλο το σκηνικό δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μια σκευωρία εναντίον της Αριστεράς και των Κοινωνικών Κινημάτων.

Η ψήφος προς τους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ είναι ψήφος υπέρ της Κυβέρνησης και ψήφος υπέρ της στασιμότητας.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΗΤΤΑ ΥΠΟΣΤΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΣΟ

ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΑ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΔΡΟΜΗΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΑΟ, ΔΕΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΙ.


ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ ΦΟΒΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ

ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΙΑΝΟΗΤΗΣ

Έφυγε πολύ νωρίς.

Σημαντικός Έλληνας, σπουδαίος άνθρωπος.

Γεννημένος μέσα στις ιδέες του Μάη του '68. Ταλαιπωρήθηκε από τον καρκίνο. Έχασε την μάχη με την επάρατο νόσο σήμερα το πρωί. Έζησε την τραγωδία. Έχασε το παιδί του.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης γεννήθηκε στην Καλαμάτα, στις 19 Αυγούστου 1941.Σπούδασε Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες σε Αθήνα, Μονπελιέ και Παρίσι.

Εργάστηκε ως καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί και στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελλιέ.

Έκανε έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την Κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα και άλλες, για λογαριασμό της ΕΟΚ, της ΓΚΑΤΤ και του ΟΗΕ, από το 1967 ως το 1987.

Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο και έχει συνεργαστεί και αρθρογραφήσει στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή και τον Πολίτη. Μιλά Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Ιταλικά.

Πολιτική

Ως το 1963 ήταν μέλος της ΕΔΑ. Κατά τη στρατιωτική χούντα (1967-1973) εντάχτηκε στη Δημοκρατική ‘Aμυνα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ καθώς επίσης και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Εθνικής Γραμματείας της.

Εντάχθηκε στον Συνασπισμό έγινε μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του καθώς και της Πολιτικής Γραμματείας του, υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογία και Ποιότητα της Ζωής. Μαζί με διάφορα άλλα στελέχη του κόμματος ανήκει στην τάση Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ.

Εξελέγη ευρωβουλευτής του ΣΥΝ στις ευρωεκλογές του ευρωεκλογές του 1989, του 1994 και του 1999. Στις εκλογές 2007 εκλέχθηκε Βουλευτής στη Β’ Αθηνών, τρίτος σε σταυρούς μέσα στο κόμμα του.

Πηγή: PRESSMME

Η κηδεία του(πολιτική) από το νεκροταφείο ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, αύριο , 27/05/09 στις 6:00μμ

ΤΣΙΠΡΑΣ ή ΑΛΑΒΑΝΟΣ

Στο ερώτημα, γιατί στους παράλληλους μονολόγους των πολιτικών αρχηγών, ο Αλαβάνος αντικατέστησε τον Πρόεδρο του Συνασπισμού, είναι καταφανέστατο τουλάχιστον για τους έχοντας σεβασμό στον ΣΥΡΙΖΑ, για τους υπερασπιζόμενους τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι τι πιο φυσιολογικό από την εκπροσώπηση του από τον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του ομάδας, από την στιγμή που ως μόρφωμα δεν έχει την υπόσταση κόμματος αλλά συνασπισμό Κομμάτων.

Στις Ευρωεκλογές, το ψηφοδέλτιο καταρτίζεται στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ και όχι Συνασπισμού, ο οποίος αποτελεί μόνο μια συνιστώσα, έστω και την μεγαλύτερη, έστω και την δυναμικότερη από τις άλλες.

Όμως αποτελεί συνευθύνη όλων των συνιστωσών, για την μέχρι σήμερα απουσία υπόστασης κομματικού φορέα με΄ότι συνεπάγεται στον Πολιτικό του λόγο, στην συγκρότησή του, στην έκφρασή του, στην εκπροσώπησή του, στην λειτουργία του, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί μόνο από την σκοπιά του φτωχού συγγενή.

Δεν γίνεται αντιληπτό, πως ο Πρόεδρος του Συνασπισμού, συμπεριφέρεται εξ οφιτσίου, Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν γίνεται αντιληπτή η πατερναλιστική φεουδαρχική αντίληψη ιδιοκτησίας που διακατέχει τον Συνασπισμό έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.
Μπορεί οι συνιστώσες να περιχαρακώνονται στο καβούκι της αυθαιντίας τους, αλλά ευθύνονται μιας και δεν "κουβαλούν" τίποτε πίσω τους , για την φεουδαρχική αυθαιρεσία του Ηγεμόνα.

Η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ έγκειται στην ισότιμη συνεύρεση όλων των συνιστωσών ( κόμματα ή παρατάξεις ή κινήσεις) ως πολιτικές οντότητες που συνθέτουν την άλλη Αριστερά και όχι ως συνεταιρισμός μικρομάγαζων που συστεγάζονται σε ένα super market. Η μέχρι σήμερα συμφωνημένη λειτουργία του στο επίπεδο των αποφάσεων, που είναι η ομοφωνία αντί της αυξημένης πλειοψηφίας, μπορεί να προσδίδει μια σχετική αυτογνωσία της συγκρότησής του, αλλά από την άλλη αποτελεί και την αχίλλειον πτέρνα του.

Η αδυναμία από την μια και ο φετιχισμός στο Είναι των μικρότερων συνιστωσών από την άλλη, καθώς και ο μεγαλοϊδεατισμός της κυρίαρχης τάσης του ΣΥΝ σήμερα, τους εμποδίζει να εγκαταλείψουν την αδιέξοδη οπτική τους, καθιστώντας τον ΣΥΡΙΖΑ όμηρο μιας δυναμικά σπαρασσόμενη από αδιέξοδα κοινοβουλευτική παράταξη, με Πρόεδρο τον Αλαβάνο, με εγγυητή τον Αλαβάνο, με μοναδικό αντίπαλο δέος προς τους Ανανεωτικούς τον Αλαβάνο και με τον Τσίπρα να προσπαθεί να δημιουργήσει πολιτικό λόγο περισσότερο ως Γραμματέα της ..... ΚΝΕ, παρά ως Πρόεδρο του ΣΥΝ. Όμως η δεινή θέση που βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ δεν του επιτρέπει να απαντήσει θετικά στην δυναμική που αναπτύσσεται στο επίπεδο του Λαού ως αντίδραση προς τον δικομματισμό, τον οποίο τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΚΕ καταγγέλλουν

Μια δυναμική, που δημοσκοπικά άγγιξε το 17% ως ελπιδοφόρα προοπτική για τον ίδιο τον Λαό απέναντι σε ένα ΠΑΣΟΚ που δεν μπορούσε να απαλλαγεί από το επαίσχυντο Σημιτικό του παρελθόν, που ξάφνιασε όλες τις Συνιστώσες, έδειξε και την αδυναμία διαχείρισης μια τέτοιας έκταση προσφυγής του κόσμου, στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Έδειξε πως δεν είναι ούτε σε θέση να αντιτείνει σοβαρό πολιτικό λόγο, ούτε ότι διαθέτει μια δυναμική λόγου εμπιστοσύνης και υπευθυνότητας, που να προβάλει την ανάληψη Κυβερνητικού ρίσκου. Να απαντήσει δηλαδή στο δίλημμα, " τι θα κάνετε στην περίπτωση που δεν σχηματίζει το ΠΑΣΟΚ αυτοδυναμία στο ενδεχόμενο πρόωρων ή κανονικών εκλογών".

Η αδυναμία των άλλων Συνιστωσών αλλά και ο κίνδυνος να χαθεί η "αθωότητα" της Αριστερής τους αυθεντίας, έχει αναπτύξει μια φιλοσοφία σνομπ απέναντι σε κάθε τι που δεν υποτάσσεται στην δική τους φιλοσοφία περί Αριστεράς και Σοσιαλισμού.
Αποτέλεσμα, η υπεροχή του Συνασπισμού να λειτουργεί πατερναλιστικά με όση φεουδαρχική ιδιοκτησιακή αντίληψη προσλαμβάνει αυτός ο πατερναλισμό του ΣΥΝ πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι "ξαφνιάζει" από την μια η "αντικατάσταση" Τσίπρα από τον Αλαβάνο, αλλά από την άλλη δίνει περισσότερα εφόδια για κακόπιστη κριτική, διαμορφώνοντας ένα τοπίο χαμηλών προσδοκιών, προδικάζοντας ένα αποτέλεσμα διαλυτικού χαραχτήρα, που θα καταφανεί μετά τις Ευρωεκλογές, αν το ποσοστό είναι πάρα πολύ κατώτερο των προσδοκιών, πάντα σε σχέσει μα τα δημοσκοπικά αποτελέσματα, που κατέτασσαν τον ΣΥΡΙΖΑ τρίτο κόμμα.

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Σε ότι αφορά την Χώρα, όταν η Ρόζα μιλούσε για το " Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" δεν εννοούσε ΚΚΕ ή Βαρβαρότητα, ΠΑΣΟΚ ή Βαρβαρότητα, ΣΥΡΙΖΑ ή Βαρβαρότητα.

Δεν εννοούσε Κόμματα που αναφέρονται στην Αριστερά ως πηγή του καλού και Κόμματα που αναφέρονται στην Δεξιά, ως πηγή του κακού.

Αν επανέρχεται σήμερα το ζήτημα αυτό ως προεκλογικός λόγος σε ένα ακροατήριο που δεν γνωρίζει στοιχειωδώς βασικές αρχές της φιλοσοφίας, επανέρχεται χλευάζοντας και τον Σοσιαλισμό ως φιλοσοφία αλλά και τον Λαό ως οντότητα, της οποίας έχουν αφαιρεθεί τα σημαντικά δυναμικά της στοιχεία που την καθορίζουν ως προοδευτική, ανατρεπτική και δημιουργική δύναμη.

Η περίοδος Σημίτη, ήταν σπουδή εναντίον της Βαρβαρότητας ή η Βαρβαρότητα της Σοσιαλδημοκρατίας δια του Εκσυγχρονισμού εναντίον του Λαού, των εργαζομένων, της Ελληνικής Εθνικής οικονομίας;

Η απόγνωση των κοινωνιών από την παγκόσμια τάξη πραγμάτων που αντιπροσωπεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι της, οφείλεται στην βαρβαρότητα με την οποία αντιλαμβάνεται η παγκόσμια Αριστερά τα πράγματα και από τον τρόπο και την "προσαρμογή" της στις διάφορες σύγχρονες σχολές σκέψης, που δημιουργούν ένα ασφυκτικό και αποπνικτικό κλοιό στραγγαλισμού των κινημάτων και των αιτούμενων επαναστάσεων.

Αυτή η Αριστερά, που κυριαρχεί στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, είναι η "Αριστερά" της Διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας.
Μια Σοσιαλδημοκρατία που καλλιέργησε το έδαφος ώστε η παλιά Χριστιανοδημοκρατική Δεξιά να εγκλιματιστεί ως την μοναδική δύναμη "ανάπτυξης" της Υπανάπτυξης των Λαών και των Κινημάτων.
Η παλαιά Σοσιαλδημοκρατία που κυριαρχούσε στην τότε ΕΟΚ, το΄μόνο που κατάφερε ήταν να οργώσει το έδαφος και να σπείρει τους νεοτεκτονικού σπόρους για μια τάξη πραγμάτων που θα κυριαρχούσε το ληστρικό κεφάλαιο των πολυεθνικών και θα εκτόπιζε τα ντόπια εθνικά κεφάλαια, που ισχυροποιούσε την Ένωση των Κεφαλαίων ως οικονομική υπερτατη δύναμη, αλυσοδένοντας τους Λαούς της Ευρώπης με πιο χοντρές αλυσίδες.

Το "σύνθημα" Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα, για την Σοσιαλδημοκρατία, έχει μεταλλαχτεί σε Δικαιωμα στην Βαρβαρότητα για μας και Ενοχική Βαρβαρότητα για τους άλλους.

Προφανώς ο Παπανδρέου, ως Πρόεδρος της κατ' επίφαση Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μιλώντας για το " Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" αυτο ακριβώς εννοούσε. Δικαίωμα στην Βαρβαρότητα για την Σοσιαλδημοκρατία και Ενοχική Βαρβαρότητα για την Διεθνή Δεξιά.

Η ΒΟΥΛΗ ΕΚΛΕΙΣΕ, ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Μπορεί να έκλεισε αιφνιδιαστικά η Βουλή έκλεισαν όμως και τα .... τραύματα μιας παρατεταμένης περιόδου κρίσης ηθικής και αντινομιών που το κοινοβουλευτικό σύστημα της Δημοκρατίας της Εξουσίας και των συμφερόντων, παράγει στην καθημερινότητα του.

Ωφελημένοι από την πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού να τερματιστούν οι εργασίες του Κοινοβουλίου, έστω και με τον άγαρμπο τρόπο που έγινε και που δηλώνει προφανώς πανικό από την συνεχιζόμενη ροή σκανδάλων των στελεχών του κόμματός του, ήταν τόσο η Κυβερνητική Παράταξη, όσο και το ΠΑΣΟΚ, που ενώ επένδυε πάνω στην αποκάλυψη των σκανδάλων έπαιζε μόνο στο γήπεδο από την παραγραφή των αδικημάτων των δικών του υπουργών, αλλά αυτό άρχιζε να του δημιουργεί κόστος.

Το κόστος για το ΠΑΣΟΚ ήταν η περίοδος Σημίτη και τα σκάνδαλα των δικών του Υπουργών, που παρά την παραγραφή, επισκίαζαν την επιθετικότητα του Παπανδρέου εναντίον της ¨διαφθοράς" του Αντιπάλου του.

Οι συγκρίσεις και η αλληλοκατηγορίες περί συμψηφισμού επανέφεραν στο προσκήνιο τις ευθύνες στην οικονομική διαχείριση και την διαφθορά στελεχών της Κυβέρνησης Σημίτη αλλά και την εμπέδωση κλίματος αναξιοπιστίας τόσο για τον Καραμανλή όσο και για τον Παπανδρέου.

Τα κέρδη περιορίζονταν και η παγιωμένη διαφορά πλέον λειτουργούσε ως συγκοινωνούντα δοχεία με την Νέα Δημοκρατία.

Όσο έχανε το κόμμα της Κυβερνώσας παράταξης αντίστοιχα έχανε και το ΠΑΣΟΚ.
Η διαφορά μεταξύ τους δεν έδινε την δυνατότητα της απογείωσης του ΠΑΣΟΚ αφού τα "βαρίδια" που βύθιζαν την Νέα Δημοκρατία, τα ίδια κρατούσαν σε "χαμηλή πτήση" και το ΠΑΣΟΚ.

Ενώ το ΠΑΣΟΚ είχε φτάσει σε ψηλά ποσοστά συσπείρωσης των οπαδών του από την άλλη η Νέα Δημοκρατία ακόμα ψάχνει να βρει τρόπους να ξεπεράσει τα εμπόδια.

Μια ενδεχόμενη, αλλά καθώς φαίνεται πιο σίγουρη από ποτέ, μεγάλη αποχή από τις ευρωεκλογές, ίσως να είναι το σωτήριο για την Κυβερνώσα Παράταξη που θα επιφέρει σμίκρυνση της διαφοράς της από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα επιθυμούσε μια διαφορά τέτοια που να καθορίσει αποτελεσματικά την εξ' αναγκαιότητας, πρόωρη προσφυγή στις κάλπες των Βουλευτικών εκλογών.

Όμως το πρόωρο κλείσιμο της Βουλής, βοήθησε και το ΠΑΣΟΚ αφού πλέον το παιγνίδι του "Βρώμικου" χρήματος και της διαπλοκή παίζεται στο επίπεδο των καναλαρχών και των Εφημερίδων.

Η βεβαιότητα ότι η Νέα Δημοκρατία θα χάσει τις Ευρωεκλογές αλλά και τις Βουλευτικές εκλογές, καθώς και η συνταξιοδότηση του κ. Σανιδά, "απελευθερώνει" όσους έχουν την ευθύνη της δημοσιοποίησης των σκανδάλων με την υπόδειξη συγκεκριμένων Πολιτικών παραγόντων της Κυβέρνησης Καραμανλή.

Αλλά το ερώτημα που εκ των πραγμάτων μπαίνει μετά από μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής κρίσης και αναξιοπιστίας του Κοινοβουλευτισμού, είναι, τι θα ήταν πιο προοδευτικό και σύγχρονο;
Ένα σύστημα Κυβερνητικής Διαχείρισης του Κράτους από ένα κόμμα με ένα σχήμα στελεχών - υπουργών, που εκλέγεται ως κόμμα χωρίς πλέον βουλευτές και τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο επίπεδο μιας "κοινοβουλευτικής κοινωνίας" θα ασκούσαν τις πολιτικές τους ως αντίβαρο στις κυβερνητικές επιλογές και αποφάσεις ή η συνέχιση αυτής της ίδιας κατάστασης που ζούμε σήμερα;

Σε ένα τέτοιο σύστημα Κοινοβουλευτικής Κοινωνίας, αξία θα είχε το νομοθετικό έργο ενός θεσμοθετημένου οργάνου εκατό πολιτών που θα εκλέγονταν για τον λόγο αυτό και το Κοινοβουλευτικό Ειδικό Σώμα των πολιτών που η συγκρότησή του θα ήταν διάφορη από την εκλογή των κομμάτων ή του Νομοθετικού Σώματος.

Σε ένα τέτοιο σύστημα , η κοινωνία συγκροτείται με θεσμικό κοινοβουλευτικό ρόλο στο επίπεδο της Πόλης, του Νομού και της Περιφέρειας, μέσα από μια διαδικασία τυχαίας συγκρότησης, πχ με την κλήρωση ενός αριθμού από τους εκλογικούς καταλόγους της Πόλης, του Νομού, της Περιφέρειας.

Έχει παρέλθει πλέον η αξιοπιστία και η αναγκαιότητα του Κρατικού Κοινοβουλευτισμού και πρέπει να αντικατασταθεί από το Νέο, που είναι ο Κοινωνικός Κοινοβουλευτισμός.
Η κοινωνία ως θεσμικός αντίποδας του Κράτους.
Η κοινωνία ως θεσμικός ελεγκτής της Κυβέρνησης και των Κομμάτων.
Η κοινωνία ως θεσμικός εντολέας και επιτηρητής της νομιμότητας

Σήμερα η Βουλή έχει μετατραπεί σε μια βιομηχανία παραγωγής Νόμων, που κανείς δεν εφαρμόζει και κανείς δεν έχει υποχρέωση να ελέγξει την εφαρμογή τους. Οι Νόμοι ψηφίζονται για να διευκολύνουν συγκεκριμένα συμφέροντα δυναστεύοντας παράλληλα τον Λαό, που του επιβάλλονται χαράτσια πληρωμής των διευκολύνσεων προς τα συμφέροντα.

Το σύστημα διακυβέρνησης διακατέχεται από έντονη φασιστική νοοτροπία καθώς και από μια βερμπαλιστική αξίωση της εξουσίας της Κυβέρνησης και των κομμάτων προς τους υποτελείς, με το.... σκάσε και σκάψε και στις επόμενες εκλογές έχει το δικαίωμα να με κρίνεις.

Μια Δημοκρατία, που το δικαίωμα συμμετοχής του Λαού στην άσκηση εξουσίας διαρκεί ενάμιση λεπτό κάθε τέσσερα χρόνια !!!
Μια Δημοκρατία, που το δικαίωμα διαβούλευσης του Λαού με το Κράτος και τα θεσμικά του όργανα, βρίσκεται στην σφαίρα της φαντασίας, σε όσους το επικαλούνται.
Μια Δημοκρατία, στην οποία ο Λαός δεν έχει γνώση, δεν γνωρίζει και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον του.
Μια Δημοκρατία, που αλίμονο αν τα κόμματα και οι Κυβερνήσεις έκαναν ότι έλεγε ο Λαός.
Μια Δημοκρατία, που ο Πρόεδρος της είναι ένα φυτό σε μια περισπούδαστη γλάστρα φυτεμένο, που όλοι τον σέβονται, όλοι τον ακούν με προσοχή αλλά όλοι τον έχουν απαξιωμένο.

Σε μια τέτοιας προτεινόμενης αναμόρφωση και αναδιατύπωση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του Πολιτεύματος, ποια Αριστερά και ποιο προοδευτικό κόμμα θα μπορούσε να αναλάβει την ρήξη με το κατεστημένο σύστημα που εξουσιάζει το Κράτος και τις Κοινωνίες;

Ποιο Κόμμα ή Κοινωνική Οργάνωση είναι αυτή που θα ήθελε την περιστολή των εξουσιών της και θα πρότεινε την θεσμική οργάνωση της Κοινωνίας ως Πολιτικός θεσμός άσκησης εξουσίας;
Ποιος Βουλευτής ή Υπουργός θα επιθυμούσε να απολογούταν στην Τοπική Κοινωνία που το εξέλεξε με θεσμικό τρόπο και να παρείχε το δικαίωμα έκπτωσης του από το αξίωμα του, αν οι Τοπική Κοινωνία έκρινε αρνητικά την προσφορά του και την λειτουργία του;

Ένα σύστημα Αντιπροσωπευτικού Κοινοβουλευτισμού δεν προϋποθέτει οπωσδήποτε την εκλογή Βουλευτών - Αντιπροσώπων, αλλά προϋποθέτει μια θεσμικά οργανωμένη κοινωνία με πλήρη εξουσία άσκησης δικαιωμάτων, εποπτείας και ελέγχων.

Ποιο κόμμα θα συμφωνούσε αντί της εκλογής των βουλευτών και την διαμόρφωση πλειοψηφίας στην Βουλή, θα προτιμούσε μόνο την εκλογή του κόμματος εκείνου που θα ασκούσε Κυβερνητική θητεία;

Όταν έχεις θεσμικά κατοχυρωμένη την Οργάνωση της Εθνικής Κοινωνίας μέσα από την κατοχύρωση της οργάνωσης των επιμέρους κοινωνιών που την συνθέτουν και μέσα από ένα αδιάβλητο σύστημα επιλογής των αντιπροσώπων, τότε ο Λαός αισθάνεται ισχυρός και ήσυχος.

Χρειαζόμαστε Αντιπρόσωπους των κοινωνιών μας και όχι εντολοδόχους Κομμάτων με την προβιά του εκ του Λαού, Αντιπροσώπου - Βουλευτή.

Πότε είχε ή θα αποκτήσει το δικαίωμα ο Λαός να επιβάλει την έκπτωση του Κυβερνώντος Κόμματος όταν ο προεκλογικός λόγος και οι δεσμεύσεις του Πλειοψηφούντος Κόμματος δεν ταυτίζονται με της Προγραμματικές δεσμεύσεις του, όταν ζητά ψήφο εμπιστοσύνης για σχηματισμό Κυβέρνησης;

Ποιο Κόμμα θα συμφωνούσε στην θεσμοθέτηση της παροχής εμπιστοσύνης στο πλειοψηφούν κόμμα, με την επικύρωση των προγραμματικών του δεσμεύσεων από ένα Δημοψήφισμα αφού σχημάτιζε Κυβέρνηση;
Αν δηλαδή με την ψήφο εμπιστοσύνης του Κοινοβουλίου, αυτομάτως να ξεκινούσε και η δημοψηφισματική διαδικασία.
Γιατί όταν ο Λαός εκλέγει το κόμμα που θα κυβερνήσει, ο Λαός πρέπει να επικυρώνει και τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ως Κυβέρνηση.
Εκτός αν ο λαός είναι ανώριμος, αλλά τότε πως βασίζεται ένα κόμμα στην εγκυρότητα της κρίσης του Λαού για την εκλογή του σε Κυβερνώσα Παράταξη;


Η παραπάνω πρόταση νομίζω ότι βγάζει το Πολιτικό Σύστημα από τα αδιέξοδά του και τις κρίσεις του, αλλά ταυτόχρονα αναβαθμίζει τον ρόλο των κοινωνιών αφού εξαλείφει τις ανισότητες εξουσιών μεταξύ Κράτους και Κοινωνίας.

Αλλά είναι μια πρόταση που κανένα Κόμμα ή Κοινωνική οργάνωση δεν θα βρει σύμφωνο.

Η εξουσία πάνω στις Μάζες είναι το κέρδος της υπεροχής του ατόμου απέναντι στην Μάζα που το γέννησε και επομένως αποτελεί λάφυρο κατάκτησης ενός διαρκούς πολέμου μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ

από <info@dikki.org>
προς
vangelis.konstantinou@gmail.com
ημερομηνία18 Μάϊος 2009

ΒΓΑΛΑΜΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ


.......................................................................................


Είναι πράγματι σωστό και αναγκαίο να ενημερώσω το μπλοκ, με το mail που έλαβα από το ΔΙΚΚΙ, στο επικριτικό σχόλιο μου για την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και την στάση των Πολιτικών κομμάτων, των Νεολαιών και των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων.

Ο "ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ" του ΠΑΣΟΚ κόντρα στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ

. ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΏΝ

Αν όντας το ΠΑΣΟΚ ήταν ενταγμένο στον χώρο του Σοσιαλισμού και όχι στην Κοινωνική Δεξιά που εκπροσωπεί η Σοσιαλδημοκρατία, θα είχε αντιληφθεί, ότι σε μια Εθνική Κοινωνία, υπάρχουν ένα σύνολο ταξικών κοινωνιών, που θα έπρεπε αναλογικά της δύναμής τους να εκπροσωπούνται στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ποιοι λοιπόν θα εκπροσωπήσουν και θα διαπραγματευτούν για τους Αγρότες, για τους Εργαζόμενους μισθωτούς, για τους αυτοαπασχολούμενους, για τους βιοτέχνες;
Οι καθηγητάδες των Πανεπιστημίων ή οι εκπρόσωποι της Αστικής Τάξης;

Γιατί η Σαλουφάκου δεν είναι σε εκλόγιμη Θέση;
Αλλά και η Ματσούκα, τι εκπροσώπησε στο Ευρωκοινοβούλιο; Τους εργαζόμενους από τους οποίους προερχόταν ή τους εργαζόμενους και τον ρόλο τους σύμφωνα με τις αντιλήψεις που έχει το ΠΑΣΟΚ για τους εργαζόμενους και τον ρόλο που τους επιτρέπεται;

Το κατεστημένο και οι αντιλήψεις για το Κράτος και την εξουσία στα Αστικά Κοινοβουλευτικά συστήματα αναπαράγονται και κλωνοποιούνται σε κάθε δεδομένη ευκαιρία ή "ζήτηση".
Ακόμα και ένα συνδικαλιστικό στέλεχος που δεν θα προερχόταν από τον "χώρο" του Διευθυντικού στελεχιακού δυναμικού μιας ΔΕΚΟ, αλλά από ένα εργοστάσιο ή ένα ορυχείο, θα έπρεπε να είχε "σμιλευτεί" κατάλληλα για να εκπροσωπούσε τις κομματικές αντιλήψεις που ως κυρίαρχες επιβουλεύονται τις κοινωνίες και επικαιροποιούνται τόσο από τα "προγράμματα" όσο και από τις αντιλήψεις και την πολιτική- ιδεολογική συγκρότηση και στόχευση του αρχηγού του κόμματος.

Θα εκπροσωπούσε και θα λειτουργούσε δέσμιος της κομματικής του ταυτότητας και τα συμφέροντα της Τάξης του όπως τα αντιλαμβάνεται το κόμμα του και θα εξυπηρετούσε τις πολιτικές συμφωνίες και συμβιβασμούς του κόμματός του.

Σε μια περίοδο εσωτερική και διεθνούς κρίσης, μιας κρίσης απότοκο της Πολιτική κρίσης της τελευταίας εικοσαετίας, όπου τα πάντα αναθεωρούνται και οι Κυβερνήσεις πειραματίζονται πάνω σε παλιά αλλά και νέα μονοπάτια, ο στόχος των κοινωνιών που τα συμφέροντά τους αλληλο-εξαρτιόνται ή τέμνονται, είναι να καταστήσουν δική τους υπόθεση την έξοδο από την οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, τόσο σε διεθνές όσο και σε τοπικό επίπεδο.

Θα περίμενα από τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, να είχε μεγαλύτερη αυτογνωσία της πραγματικότητας, καθώς και αν πίστευε ότι ήταν ολέθριο λάθος της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας η υιοθέτηση του Εκσυγχρονισμού και του Νεοφιλελευθερισμού, να είχε το θάρρος έμπρακτα να το ομολογήσει.

Θα περίμενα για τον ίδιο, πως μια στροφή, μια επαναδιατύπωση της Σοσιαλιστικής θεωρίας πάνω στην οποία βασίζεται η παγκόσμια Σοσιαλδημοκρατία, δεν θα άφηνε στο Αστικό Κράτος τα σκήπτρα της ηγεμονίας του, ούτε θα αποτελούσε την βάση σκέψης όταν κατάρτιζε το Ευρωψηφοδέλτιο του κόμματός του.

Φαίνεται όμως πως ότι έχει παγιωθεί ως συνείδηση αναπαράγεται ως κυριαρχούσα αντίληψη και πολιτική σκέψη καθώς πλέον η ευκολία της "προσαρμογής" δεν δημιουργεί ούτε συνειδησιακά προβλήματα ούτε ανάγκη στοχασμών.

Η ΞΕΦΤΙΛΑ της ΞΕΦΤΙΛΑΣ των Πολιτικών και Συνδικαλιστικών Εκπροσώπων

Η 58η συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που ξεκίνησε την Πέμπτη το βράδυ και ολοκληρώθηκε χθες στον Αστέρα Βουλιαγμένης, προσέλκυσε την διαμαρτυρία δύο νεολαιών. Της ΚΝΕ και του ΛΑΟΣ.

Η Νεολαία του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και του Συνασπισμού σε ποιες ρούγες μάζευε χόρτο;

Συμφωνούν οι Νεολαίες αυτές με την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ;

Η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, οι Συνδικαλιστικές Οργανώσεις των Αγροτών συμφωνούν με την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ;

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων της Λέσχης. Η έξοδος θα πραγματωθεί με τις κατευθυντήριες οδηγίες και αποφάσεις της ίδιας Λέσχης.

Οι Κυβερνήσεις και οι Λαοί διαφεντεύονται από τις αποφάσεις της Λέσχης.
Δεν περίσσεψε χρόνος εκτός του εκτρώματος της Γιουροβιζιόν και των σικέ κοντρών μεταξύ Καραμανλή - Παπανδρέου για τις Ευρωεκλογές, τα Κόμματα που διεκδικούν την εμπιστοσύνη του Λαού, οι Συνδικαλιστικές Παρατάξεις και αντίστοιχα οι Συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα Κοινωνικά Κινήματα και οι Νεολαίες, εκτός της ΚΝΕ και του ΛΑΟΣ, να διαμαρτυρηθούν, να διαδηλώσουν να βγάλουν μια ανακοίνωση διάολε, για τα τεκταινόμενα στον Αστέρα της Βουλιαγμένης;

Ξεφτίλα.

Ξεφτιλισμένοι Ηγέτες και Ηγετίσκοι, εκπρόσωποι των Νεολαιών, των Κινημάτων, των εργαζομένων.

ΕΚΛΟΓΕΣ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ

Άλλο και τούτο...

Όντως τυχαία και πάλι η DR Nατάσα Καραμανλή προσφέρει τις ιατρικές της υπηρεσίες περιοδεύουσα με τον Πρωθυπουργό.

Αυτή τη φορά στην Κύπρο ............... επενέβει σε λιποθυμικό επεισόδιο που είχε τεχνικός τηλεοπτικού σταθμού στην διάρκεια της επίσκεψή της σε μουσείο.

Ο καμεραμαν τώρα φέρεται να δηλώνει οτι η Νατάσα είναι ο φύλακας άγγελός του...

Φανταστείτε τώρα τι λιποθυμία θα πέσει αν αρχίσει και η προεκλογική εκστρατεία...

ΡΕ ΟΥΣΤ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΙ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ Β' ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Καθετί που πραγματοποιείται από την παρέμβαση του ανθρώπου ή ακόμη και της φύσης, όταν η φύση «εξοργίζεται» από την ανθρώπινη λεηλασία της, συνήθως προβάλλεται ως μία διάσταση, το επώδυνο ή «φωτεινό» πρόσωπο, περισσότερο όμως ως αποτέλεσμα και λιγότερο ως αιτία.
Η αιτία δημιουργίας ενός αποτελέσματος εξακολουθεί να ενυπάρχει στο αποτέλεσμα και να το συνοδεύει σε κάθε εξελικτική του διάσταση.
Πριν βιαστούμε να αντιδράσουμε στο « μα το αποτέλεσμα είναι το προϊόν μιας δράσης και επομένως δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και η αιτία ή η δράση», θα πρέπει να αντιληφθούμε πως κάθε αποτέλεσμα που δημιουργείται από μια αιτία ή με τον συντονισμό και την συνύπαρξη περισσοτέρων αιτιών, ασκεί πλήθος δράσεων - αιτίες και δημιουργεί καινούργια δεδομένα, όπου σημαίνοντα και καθοριστικό ρόλο παίζουν οι αιτίες που το δημιούργησαν.
Δηλαδή το Dna του αποτελέσματος είναι οι ατίες που το δημιούργησαν και αυτό ακολουθεί το κάθε καινούργιο αποτέλεσμα που προκαλεί ως αιτία, αλλά τώρα το νέο DNA (genetic material ) παρουσιάζεται με νέα μορφολογία και συστατικά διάφορα απο το γεννουσιουργό του αίτιο.
Η αιτία, ο λόγος, ως υπόσταση είναι από την φύση του εξελικτικός παράγοντας και αποτελεί, εκδηλώνεται και λειτουργεί ως Πρόοδος.
Ανοίγει καινούργιους ορίζοντες, συντρίβοντας ή εξουθενώνοντας παλιές δομές.
Έτσι λοιπόν δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ούτε να εξορκιστεί, αλλά ούτε ότι η Πρόοδος είναι ή δεν είναι σύμφυτη με την ανάπτυξη του Κεφαλαίου και επομένως είναι ή δεν είναι σύμφυτη με εξέλιξη του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και του Ιμπεριαλισμού, όπως και το γεγονός ότι η Πρόοδος αυτή δημιουργεί ως αιτία, την δυναμική πρόοδο της αιτίας στην ανατροπή του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και της Ιμπεριαλιστικής του εξουσίας.
Μα και οι κρίσεις είναι. αλλά μπορεί και να μην είναι, σύμφυτες κάθε συστήματος παραγωγής και εξουσίας, χωρίς ωστόσο να χάνουν την προοδευτική τους δυναμική αλλά και να μην δημιουργούν στασιμότητα. Απεναντίας δημιουργούν επιταχυνόμενη Πρόοδο και δυναμική εξαναγκασμού στην Πρόοδο.


Μέχρι σήμερα έχουμε εμπεδώσει τον Σοσιαλισμό ως μια εναλλακτική κοινωνική και οικονομική άμυνα στην εξέλιξη του Καπιταλιστικού ή Ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου ως προοδευτική εναλλακτική σε κάθε μορφή της καπιταλιστικής του ανάπτυξης αλλά και σε κάθε εκδοχή της Ιμπεριαλιστικής του εξουσίας. καθόλου όμως δεν έχουμε δει τον Σοσιαλισμό ως οικονομικό σύστημα ανάπτυξης του Κεφαλαίου, που γεννά κοινωνικοοικονομικές εργασιακές σχέσεις και σχέσεις ανάπτυξης ενός αντί Κρατικού, Κεφαλαιοκοινωνικού συστήματος παραγωγής.
Μέχρι σήμερα οι θεωρίες του Σοσιαλισμού και οι όποιες εκδοχές κυβερνητικού παρεμβατισμού ( εφαρμοσμένη Σοσιαλιστική οικονομία), δεν έχουν δημιουργήσει την επιθυμούμενη Πρόοδο, δηλαδή δεν έχουν δημιουργήσει κρίσεις στο Καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής ούτε έχουν δημιουργήσει Ανάπτυξη που θα επιβάρυναν μονόπλευρα τον Καπιταλισμό.
Οι ιστορικές παρακαταθήκες, ως εφαρμοσμένη Σοσιαλιστική Οικονομία, ( βλέπε Σοβιετική Ένωση) κατέληξαν μέσα από μια διαδοχή κρίσεων όχι στην πρόοδο του παγκόσμιου οικονομικού – κοινωνικού συστήματος ως ηγεμονική αντίληψη οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, ούτε επηρέασαν θετικά ή αποτρεπτικά την παγκόσμια οικονομία , αλλά από την μία οδήγησαν στην διάλυση της και από την άλλη απελευθέρωσαν τις δυνάμεις της Παγκοσμιοποίησης ως ανώτερη μορφή Ιμπεριαλιστικής οικονομίας και σήμερα ως κρίση ταυτότητας της Παγκοσμιοποίησης αλλά και κρίση υπερσυσσώρευσης.
Όμως παρ’ όλα αυτά οι κρίσεις στην εφαρμοσμένη Σοσιαλιστική Οικονομία δημιούργησαν μια σημαντική Πρόοδο. Απότοκος της Προόδου αυτής είναι η ένταση του νέο- αποικιοκρατισμού ή άλλως, νεοφιλελευθερισμού όπως το έχουμε συνηθίσει.

Η Κρίση λοιπόν, έχει και την "σκοτεινή" της πλευρά, την πίσω πλευρά, αυτή την θετική πλευρά που ανέφερα και που φροντίζουν με μεγάλη μαεστρία αλλά και επίπονες προσπάθειες να την κρατούν στο σκότος.

Η θετική πλευρά της κρίσης είναι η αχίλλειος πτέρνα του ίδιου του συστήματος που γεννά την κρίση και που η κρίση την αναδεικνύει.
Αυτήν την θετική πλευρά οφείλει η Αριστερά να αποκαλύψει και σε αυτή οφείλουμε να επενδύσουμε το μέλλον των κοινωνιών και της οικονομίας.
Το μέλλον των κοινωνικών-εργασιακών σχέσεων και ως οικονομικές σχέσεις.
Το μέλλον των κινημάτων αλλά και της συγκρότησης των κοινωνιών σε θεσμοθετημένες κοινωνίες – Δήμους. Σε θεσμοθετημένες Κοινωνίες άμεσης άσκησης εξουσίας και άμεσης Δημοκρατίας
Στο επίπεδο αυτό χρειάζεται το νέο, που στην διάρκεια της συγκρότησής του να ξεριζώνει το παλιό.
Η νέα συγκρότηση πρέπει να υποσκελίσει τις υπάρχουσες δομές ακόμα και αυτές που εμφανίζονται ως ανάγκη θεματικής αντιπαράθεσης με τις επιλογές του Εθνικού ή Διεθνικού Κράτους . πχ κινήματα
Εναντίον του πολέμου ή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πρέπει να κινηθεί η Κοινωνία, που πρέπει να θεσμοθετηθεί ως πολιτικό υποκείμενο οργανωμένης εξουσίας, που να αποσχισθεί από τα παραδοσιακά σχηματικά όρια της μάζας και πλέον να αντικαταστίσει στο σύνολό της την μειοψηφούσα , που προβάλλεται ως πρωτοπορία, συλλογικότητα «ευαίσθητης συνείδησης».
Με άλλα λόγια η Αριστερά πρέπει να ξεπεράσει το παλαιό δόγμα της Πρωτοπορίας.

Της Πρωτοπορίας, που ανέδειξε τον εαυτό της ως την ανώτερη "ταξη" της εξατομικευμένης δράσης, ανταγωνιστικά προς την διαιώνιση της Συλλογικότητας των ατόμων ως Μάζα, με την αναγνώριση της ως δυναμική κινητική μηχανή και καθοδήγηση των μαζών, πρέπει να απαλλοτριωθεί μέσα από την κοινωνικοποίηση της εξατομικευμένης δράσης του ατόμου και την ένταξη του, στην συλλογικότητα της κοινωνικής εξουσίας του πολιτικού υποκειμένου της Κοινωνίας, που άμεσο - δημοκρατικά να εκδηλώνεται ως εξουσία της Οργανωμένης Κοινωνίας.
Η σημερινή κρίση επαναφέρει προς συζήτηση το μεγάλο ζήτημα της αντιπροσωπευτικότητας, της εκπροσώπησης και των κρίσεων που αυτές δημιουργούν.


Το άλλο ζήτημα που βάζει η κρίση είναι αυτή καθ’ αυτή η υπόσταση της εξουσίας και το πώς αυτή εκδηλώνεται ή μετέχει, ως μέσον, ως αιτία και ως αποτέλεσμα.
Αυτό που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι αν η εξουσία μπορεί να παράξει Δημοκρατία και ποια είναι η Δημοκρατία της εξουσίας.
Η εξουσία συνήθως εκδηλώνεται με μορφές απολυταρχισμού και εξαναγκασμού στον απολυταρχισμό επιμέρους κοινωνικών συλλογικοτήτων όπως λ. χ. Τάξεις, με υποταγή δικαιωμάτων, αναγκών, προσδοκιών, κατακτήσεων.
Στο επίπεδο της Εθνικής Κοινωνίας, η εξουσία εκδηλώνεται ως απαίτηση, ως προϋπόθεση λειτουργίας του Κράτους και «προστασίας» της Κοινωνίας, των θεσμών και των ελίτ που το Κράτος δημιουργεί, που μέσω των οποίων όμως το Κράτος διαφεντεύει τις επιμέρους κοινωνικές συλλογικότητες.
Πως θα διαχειριστούμε μια τέτοια εξουσία σε μια πορεία Σοσιαλιστικοποίησης των δομών της οικονομίας και της συγκρότησης των κοινωνιών ως νέα συλλογικά υποκείμενα;
Μέσα σε αυτή την διαδικασία έρευνας και εξειδίκευσης της σοσιαλιστικοποίησης των δομών είναι απόλυτης προτεραιότητας η ανίχνευση και ο προσδιορισμός της ταυτότητας της Αριστεράς.
Μια ταυτότητα που δεν είναι δεδομένη και που δεν μπορεί να συγκριθεί με το παρελθόν ούτε στις ιστορικές στιγμές του κομμουνιστικού κινήματος ή της δικτατορίας του προλεταριάτου μπορεί κανείς να ανατρέξει ώστε ή να ανακαλύψει την ταυτότητα της Αριστεράς ή να την επικυρώσει.
Μια ταυτότητα που δεν μπορεί κανείς να την αντλήσει από το μέλλον όταν δεν μπορεί να την σκιαγραφήσει στο παρόν. Γιατί είναι πέρα για πέρα λανθασμένη και ανεδαφική η θέση του κειμένου : «…. Ο σοσιαλισμός …. αντλεί την έμπνευση και το περιεχόμενο του απ’ το μέλλον».
Το παρόν έχει μια δισυπόστατη έννοια . Είναι ταυτόχρονα η απαρχή του μέλλοντος ( που δεν μοιάζει με τον "πατέρα" του) αλλά ταυτόχρονα και το μέλλον του παρελθόντος ( που πρέπει να αποδειχτεί ότι είναι το "παιδί" που γεννήθηκε).
Εκείνο που κυριαρχεί στο παρόν είναι η συνείδηση του παρελθόντος και η ανάγνωσή του, ως μέλλον που βρίσκεται στον χωρόχρονο της πραγμάτωσης του και λιγότερο η προοπτική του μέλλοντος του.
Στην ολοκλήρωσή του ( το παρόν), σε κάθε δεδομένη στιγμή πραγμάτωσης του, ως μέλλον τώρα, γεννά την βάση του μέλλοντός του, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εμπνέεται από αυτό.
Εμείς λοιπόν σήμερα, και κάθε στιγμή του σήμερα, βρισκόμαστε στο μέλλον του παρελθόντος και το αντιλαμβανόμαστε είτε ως ξεθωριασμένη εικόνα ενός κινήματος με δυσδιάκριτες φιγούρες που ο καθένας τις ερμηνεύει όπως τον βολεύει, είτε ως κακέκτυπα κάποιας ιστορικής περιόδου που προσπαθεί να μας πείσει ότι αποτελεί την φυσική συνέχεια αυτής της περιόδου, ως αποτέλεσμα στην εξελικτική του διαδικασία.
Αλλά τίποτε δεν μπορεί να μας βεβαιώσεις ότι η οραματική εξέλιξη των ανακαλύψεων και της δημιουργίας αλλά και των πρωταγωνιστών αυτής της περιόδου για τον κόσμο του μέλλοντος τους, είναι αυτό που υπάρχει σήμερα, ώστε να ισχυριζόμαστε για την διαχρονικότητα της Αριστεράς και την ιστορικής της καταγωγή ως συνέχεια μιας αέναης διαδικασίας, γιατί τότε θα απορρίπταμε την εξέλιξη και την πρόοδο. Η πρόοδος και η εξέλιξη, διαφεντεύονται από στοιχεία τριβής που στην καλλίτερη περίπτωση μπορεί να αποτελέσουν υποβοηθητικά εργαλεία, αλλά και τότε πάλι δεν γνωρίζεις την κατεύθυνση, την πορεία. την ταχύτητα, την μορφολογία του αποτελέσματος, το παρόν ή το μέλλον του. Επομένως η ιστορική συνέχεια είναι αμφισβητήσιμη ως προς την γενετική της δημιουργία και η ανάγκη επαναπροσδιορισμού αποτελεί μείζονος σημασίας φιλοσοφικό ζήτημα.
Κάτι που σήμερα υπάρχει σε απόλυτο μέγεθος και σε απόλυτη ύλη δεν μπορεί να υπάρξει αύριο. Παρά μόνο ως μια κινηματογραφική συνέχεια με ερμηνείες ρόλων τόσων όσων και οι ερμηνευτές της.
Αλλά ως σχετικό μέγεθος στο σύνολο της η ύλη μπορεί να αναπαράγεται, όμως πάντα υπό την αίρεση, ότι η ύλη δεν λειτουργεί εντός των πλαισίων της αθανασίας της, γιατί τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει.
Ακόμα και η κλωνοποίηση το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει το αντίγραφο αλλά ποτέ το πρωτότυπο.
Την ίδια εξελικτική διαδικασία ακολουθεί και κάθε ιδεολογική θέση ή στάση ή επεξεργασία ή φιλοσοφική εκδοχή αλλά και το αποτέλεσμα που γεννά αυτή η διαδικασία ακολουθεί τον ίδιο αναπαραγωγικό κύκλο της γέννησης και του θανάτου.
Η σκιά που αφήνει δεν μπορεί να συγκριθεί με το νέο δημιούργημα αλλά απλά μπορεί να προσδιορίσει κατά κάποιο τρόπο τους συγγενικούς δεσμούς αίματος.

Το τρίτο ζήτημα που μπαίνει αναγκαστικά, είναι το ζήτημα της επανακοινωνικοποίησης των στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεων , που όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα της Β’ Πανελλαδικής, είναι η επαναφορά στο δημόσιο χαρακτήρα όλων των επιχειρήσεων των πρώην ΔΕΚΟ.
Διαπιστώνω όμως πως μια απλή κοινωνικοποίηση της εκσυγχρονισμένης οικονομίας, ακόμα και αν επανέλθει το παλιό καθεστώς των ελίτ κοινωνικού και εργατικού ελέγχου, ισοδυναμεί με ένα γρήγορο εκφυλισμό της νέας στρατηγικής, με κατάληξη της επαναφοράς μιας νέο- κρατικής γραφειοκρατικοποιημένης ελιτίστικης κοινωνίας ή της κοινωνίας της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, αφού η βάση στήριξης της νέας στρατηγικής παραμένει αμετάβλητη και ενταγμένη στο κορπορατίστικο μοντέλο κατοχύρωσης δικαιωμάτων και εξουσιών.
Αν η έξοδος από την κρίση μπορεί να επιλέγεται από τα ριζοσπαστικά αριστερά κινήματα, μέσου της οδού του κοινωνικού μετασχηματισμού, η κοινωνικοποίηση της υπάρχουσας παραγωγής δεν είναι απλά μια διαδικασία επαναφοράς των υποδομών και των επιχειρήσεων των ΔΕΚΟ στο Δημόσιο αλλά το ξερίζωμα των δομών και των δραστηριοτήτων της καθεστωτικής οικονομίας με καινούργιες δομές που εντάσσονται αλλά και δημιουργούν καινούργιες κοινωνικό-οικονομικές σχέσεις παραγωγής και συσσώρευσης κεφαλαίου.
Παραδείγματος χάρη, μια τέτοια διαδικασία προϋποθέτει την αντιανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που προωθούν ένα σημαντικό μέρος της συσσώρευση κεφαλαίου σε μη παραγωγικές δραστηριότητες και διευκολύνουν τις εκροές κεφαλαίων από την μια, ανακατευθύνουν της παραγωγή προϊόντων της τροφικής αλυσίδας σε υποστηρικτικές φυτικές ύλες στην παραγωγή «οικολογικής» ενέργειας και από την άλλη δημιουργούν εσωτερική αστάθεια με την εισαγωγή μη αναγκαίων προϊόντων.

Ένα τέταρτο ζήτημα είναι η αντιμετώπιση της νεοσύστατης κατώτερης τάξης, που δεν περιορίζεται πλέον στους εξαθλιωμένους μετανάστες αλλά και στην απελευθερωμένη κοινότητα των εργαζομένων που εξ αιτίας πολιτικών είτε του νέο-αποικιακού μοντέλου ( νεοφιλελευθερισμός) είτε του εκσυγχρονισμού, εκτοπίσθηκαν από την ιδιότητα του εργάτη ή του αγρότη.
Η πιθανότητα της μόνιμης εργασίας ή της απόκτησης ενός κεφαλαίου που στην μια περίπτωση θα τους επανεντάξει στην παραγωγή ή στην άλλη θα τους εντάξει στην επιχειρηματικότητα, διαμορφώνουν άλλου τύπου συνείδηση, μιας κατώτερης τάξης που στην καλλίτερη περίπτωση αποκτά μια μόνιμη πελατειακή σχέση με την εργασία και τους «μόνιμα» απασχολούμενους εργαζόμενους.
Η νέα συνείδηση διακατέχεται από νέο – συντηρητικά ή αντιδραστικά πολιτικά στοιχεία και η μακρόχρονη παραμονή τους στην κατώτερη τάξη όπως διαμορφώθηκε , οδηγούν αυτό το εξαθλιωμένο κομμάτι εργαζομένων στην βίαιη και εκδικητική στάση ζωής απέναντι σε καθετί που δημιουργεί πλούτο ή ασφάλεια.
Διαμορφώνεται έτσι μια καινούργια ταξική νεοσυντηρητική κοινωνία με διαφορετικούς δεσμούς, διαφορετικό τρόπο ζωής και διαφορετική κοινωνική καταγωγή.
Για να μετασχηματιστούν τα εξαθλιωμένα στοιχεία πρέπει να επανασχηματιστεί η ίδια η κοινωνία και να επαναπροσδιοριστούν τα μέσα καταναλωτισμού και της ιδιοκτησίας ως εξουσία, των ανώτερων τάξεων ώστε να περιοριστεί το χάσμα ανώτερων και κατώτερων τάξεων .

Επομένως είναι απαραίτητο να ξεδιαλύνουμε πολλά ζητήματα πριν καταλήξουμε σε ένα πρόγραμμα, ζητήματα όμως που θα επανατοποθετούν, θα επανακαθορίζουν, θα αμβλύνουν αντιθέσεις και σε άλλες περιπτώσεις θα εκτοπίζουν προβλήματα ώστε οι διαφορετικοί κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί που είναι αναγκαίοι και οι διαφορετικές δομές εξουσίας, που την αναγκαιότητα τους την αναγνωρίζουμε, να μπορέσουν να δημιουργηθούν έτσι ώστε οι στόχοι και τα προγράμματα που τείνουν να διαμορφώσουν ένα ασφαλές σύνολο σε μια πορεία σοσιαλιστικοποίησης ως αξιακή υπόσταση του ΣΥΡΙΖΑ , να αποτελέσουν εργαλεία πάλης και δημιουργίας.


Συντροφικά
Κωνσταντίνου Βαγγέλης
Ανένταχτος Αριστερός

ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΛΟΙ

Η Διεθνής Αμνηστία μαζεύει υπογραφές για την Κ. Κούνεβα

Το ελληνικό τμήμα της Διεθνους Αμνηστίας προώθησε την υπόθεση της Κωνσταντίνας ως international petition.
Αυτό σημαίνει ότι θα γίνει συλλογή υπογραφών σε παγκόσμιο επίπεδο προκειμένου να ασκηθούν πιέσεις στις ελληνικές αρχές για απόδοση δικαιοσύνης.
Είναι πολύ σημαντικό να συγκεντρωθούν τουλάχιστον 10.000 υπογραφές μέχρι την εργατική Πρωτομαγιά, ημερομηνία που θα παραδοθούν στον Υπουργό Εσωτερικών της Ελλάδας.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΕΔΩ

http://www.amnesty.org.gr/kouneva.htm
http://g700.blogspot.com/

ΑΙΣΧΟΣ ΡΟΜΠΕΣ ΞΕΚΟΥΜΠΩΤΕΣ !!!!!

ΛΟΙΠΟΝ "κύριοι" και κυράτσες ότι και να κάνετε, τα μπλοκ δεν φιμώνονται Θα σας βγάζουν τα άπλυτα σας στον αέρα, όσο ψηλά και να βρίσκεστε, ότι δουλειά και να κάνετε, όποια αξιώματα και αν κατέχετε !!!

Τα μπλοκ υπάρχουν για να ελέγχουν και να καταγγέλλουν την φαυλότητα της εξουσίας σας.

-- * --
bollywood-greece.blogspot.com


Εδώ ο Blogger εκεί ο blogger ...Που είναι ο Παπάς ... Λοιπόν από τώρα και το εξής οι νέες αναρτήσεις μας θα γίνονται στο papatzides.blogspot.com Ετσι γιατί δεν γουστάρουμε να είμαστε μασκοφόροι και κλπ Αλλωστε τα alexa και κουραφέξαλα δεν μας αγγίζουν ... Γουστάρουμε γουστάρετε ,γιατί έτσι μας αρέσει ,σας αρέσει... Εχουμε Καβάτζα blogname (στον ιδιο λογαριασμό) και ελάτε εκεί... για τις νέες αναρτήσεις μας! Εδώ που τα λέμε το είχαμε ψιλοβαρεθεί το όνομα αυτό... Και δεν κάνουμε καριέρα στο Blogging! Θα γίνει του ΠΑΠΑ.... Email και λοιπά είναι τα ίδια και τα λινκς στο bollywood-gr.blogspot.com και στo bollywood-greece.blogspot.com θα λειτουργούν από εκεί προς τους papatzides.blogspot.com και από κει προς τα άλλα ( για τα παλιά πόστ ) άλλωστε όλη η υποδομή είναι σε ένα λογαριασμό...

Λοιπόν, τα λαμόγια μας χτύπησαν την διεύθυνση του bollywood-greece για να μας βάλει "μάσκα" αποδοχής περιεχομένου η google!
Eπειδή δεν είμαστε χθεσινοί στο δίκτυο έχουμε λάβει τα μέτρα μας ...και μεταφερθήκαμε στο papatzides.blogspot.com

Συνεχίζουμε σε λίγο κανονικά θεματολογια και αναρτήσεις θεμάτων ...οπως στο καλό μας Bollywood που πολύ γουστάρατε και γουστάραμε ...και αφήστε τους να λιώνουν στην κακομοιριά τους και την στα υπόγεια ...τους...Βλάκες το δίκτυο δεν φιμώνεται....και αυτή η εφαρμογή της Google είναι για άλλο σκοπό ...εκει που βλέπετε τις τσόντες και βγάζετε τις ανωμαλίες σας...σκοτεινοί τύποι...Οποιος έχει διαφωνία με περιεχόμενο να το γράψει στα σχόλια να στείλει email...και εμείς δεν κόψαμε κανένα μέχρι σήμερα, ούτε στο μέλλον. Και όποιος δεν γουστάρει να μην μπαίνει..Τέλος!

"Ας βάλουμε τέλος στην κοροϊδία του καφέ!"

"το Σάββατο 18 Απρίλη, ας κάνουμε μπούκοτάζ στον ακριβό καφέ που σερβίρεται στις καφετέριες.Γιατί να πίνουμε τον ακριβότερο καφέ στην Ευρωπαϊκή Ένωση?Εκείνη την ημέρα ας μη πιούμε καφέ στην καφετέρια. Ας τον πιούμε σπίτι μας, ή ας τον πάρουμε μαζί μας, όπου βρισκόμαστε...

"http://chomatery.blogspot.com/

ΚΡΙΣΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ;

Στην εισήγηση του τμήματος εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η εξής αναφορά
« η περίοδος της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης και πολύ περισσότερο η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη χειροτέρευση της θέσης του κόσμου της εργασίας…»


Ο νεοφιλελευθερισμός μπορεί να οδήγησε σε κρίση το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, ανταλλαγής και εμπορίου, αλλά ως επιστημονική θεώρηση της ηγεμονίας της αγοράς, δεν υφίσταται σε κρίση, ούτε σαν οικονομικό μοντέλο.
Εάν η ανάπτυξη του κεφαλαίου στις οικονομίες της Δύσης, δημιούργησε υπερσυσσώρευση κεφαλαίου με σχετικά ή μέγιστα χαμηλά ποσοστά πληθωρισμού, εντούτοις η ίδια η υπερσυσσώρευση έπνιξε της οικονομίες ελλείψει οξυγόνου.
Η κρίση είναι αποτέλεσμα αδυναμίας διοχέτευσης της υπερσυσσώρευσης στις αγορές κατανάλωσης, όπως η ελληνική οικονομία, αλλά και μια κατευθυνόμενη ενέργεια που στοχεύει την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, μετά την προσάρτηση των 15 νέων χωρών και η επίτευξη δημιουργίας μιας προνομιακής αγοράς για την διοχέτευση της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Δύσης, που απέκλειε τις ΗΠΑ.

Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου για να μην δημιουργεί κρίσεις, μικρές ή μεγάλες, προϋποθέτει αγορές ικανές στην απορρόφηση αυτών των κεφαλαίων.
Οι οικονομίες τέτοιων χωρών, που εξαναγκάζονται να ακολουθήσουν την εισαγόμενη ανάπτυξη αδυνατούν να παρακολουθήσουν και να προσαρμοστούν στις ανάγκες απορρόφησης του πλεονάσματος που δημιουργεί η συσσώρευση κεφαλαίων.

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την αποδοχή της επανακοινωνικοποίησης της στρατηγικής της ανάπτυξης, μέσα από την διαδικασία ανακατεύθυνσης των επενδύσεων από επενδύσεις έντασης κεφαλαίου σε επένδυσης έντασης εργασίας. Δηλαδή ανατροπή της βάσης της Στρατηγικής της Ανάπτυξης.

Ο εκσυγχρονισμός που προηγήθηκε του Νεοφιλελευθερισμού στην χώρα μας αλλά και πριν από εμάς σε άλλες χώρες, ανέτρεψε την σχέση κεφαλαίου – παραγωγικών δυνάμεων προωθώντας ένα σημαντικό μέρος του πλεονάσματος, σε μη παραγωγικές δραστηριότητες ( επενδύσεις στο Τριτογενή τομέα και τις υπηρεσίες, κυρίως εξυπηρέτησης του χρηματοπιστωτικού) και διευκόλυνε την εκροή – μετανάστευση κεφαλαίων και την αντικατέστησε με την εισαγωγή μη αναγκαίων προϊόντων.
Η οικονομική στρατηγική της Κυβέρνησης που δεν διαφέρει εκείνης του ΠΑΣΟΚ, γιατί τα επιμέρους μοντέλα ανάπτυξης έχουν τον ίδιο προσανατολισμό, δηλαδή την αγορά επενδύσεων ξένων κεφαλαίων, κατάστρεψε σημαντικό μέρος της παλιάς ανάπτυξης που βασιζόταν στον δευτερογενή και πρωτογενή τομέα και που ασκούσε προστατευτισμό στην κοινωνική διάσταση του Κράτους.

Πολλοί είναι σήμερα εκείνοι, και κυρίως νέοι επιχειρηματίες, που υποστηρίζουν ότι η Ελληνική οικονομία πρέπει να ωθηθεί σε δυναμικές επενδύσεις παραγωγής νέων τεχνολογικών προϊόντων.
Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ προπαγανδίζει την στρατηγικής της Πράσινης ανάπτυξης.
Ουσιαστικά ζητούν την μεταβολή της Ελληνικής οικονομίας σε αγορά υποδοχής τμήματος της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου υπό τύπον επενδύσεων προϊόντων νέας τεχνολογίας, ως αντίδοτο στην κρίση.
Ξεχνούν όμως ότι η αδυναμία των οικονομιών όπως η δικής μας να αναλάβουν μέρος του πλεονάσματος υπερσύγχρονης οικονομίας και τεχνολογιών που η συσσώρευση δημιούργησε καθώς και ο μαρασμός που αυτά τα μοντέλα προκαλούν στην εσωτερική αγορά, ευθύνονται κατά κύριο λόγο για την σημερινή κρίση.
Δεν είναι τυχαία ούτε η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής, ούτε των κατασκευών, ούτε της βιοτεχνικής, ούτε των εξαγωγών.

Μια μεταβολή όμως του προσανατολισμού προμήθειας από τις εξωτερικές αγορές στην εσωτερική αγορά, θα σήμαινε ανατροφοδότηση με αλλαγή κατεύθυνσης των επενδύσεων, από τον τριτογενή προς τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα οικονομικής δραστηριότητας.
Αυτό θα είχε σαν συνέπεια την επανεπένδυση στην αγροτική παραγωγή, στην ανατροφοδότηση των βιομηχανοποιημένων προϊόντων με πρώτες ύλες εγχώριας παραγωγής, την αύξηση του κύκλου εργασιών των βιοτεχνικών μονάδων, την μείωση των εισαγόμενων προϊόντων λαϊκής κατανάλωσης, την αύξηση της απασχόλησης κλπ.
Παράλληλα η αγορά πολυεθνικών πλεονασμάτων υπερσύγχρονης τεχνολογίας πρέπει να αναπτυχθεί στην βάση υποστήριξης της εσωτερικής έρευνα και ως υποβοηθητικά εργαλεία ανάπτυξης σύγχρονης, ντόπιας τεχνογνωσίας και τεχνολογίας και όχι πλήρης παραγωγικές επενδύσεις αμιγώς πολυεθνικών προϊόντων, που μπορούν να εκβιάζουν την Ελληνική οικονομία.

Από την προώθηση των παραγωγικών πόρων και του πλεονάσματος σε ξένες επενδύσεις και τον πολλαπλασιασμό του γραφειοκρατικού εμπορίου και των υπηρεσιών του τριτογενή τομές, πρέπει να προωθήσουμε την επαναστροφή των επενδύσεων από το κέντρο στην περιφέρεια. Από την «πόλη» στο εσωτερικό της χώρας.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Αν λοιπόν επιδίωξη της Αριστεράς ήταν η έξοδος από την κρίση να συνδυαστεί με μια πορεία σοσιαλιστικής μετασχηματοποίησης των κοινωνιών, και αυτό αποτελούσε άμεσο στρατηγικό στόχο, τότε μιλάμε όχι απλώς για την κοινωνικοποίηση της υπάρχουσας παραγωγής, αλλά για το ξερίζωμα των παλιών οικονομικών στρατηγικών ανάπτυξης με δημιουργία καινούργιων. Παραδείγματος χάρη, Σύμφωνο Σταθερότητας ή επανακρατικοποίηση τραπεζών που έχουν δεσπόζουσα θέση στην οικονομία, σμίκρυνση του όγκου της βιοτεχνικής οικονομίας με ενίσχυση της Βιομηχανικής κλπ.

Σε περιόδους γενικευμένης κρίσης, πρέπει να προσανατολίζεται η οικονομία στην δυναμική ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών και στην χρηματοδότηση καταναλωτικών προϊόντων εσωτερικής παραγωγής και όχι αυτή η εγκληματική απόφαση Παπαθανασίου , για την μείωση των τελών ταξινόμησης, που ουσιαστικά επιβαρύνει την Ελληνική οικονομία με πρόσθετα βάρη, επιμηκύνοντας την κρίση και επιδεινώνοντας το χρέος των εμπορευματικών συναλλαγών, αφού επί της ουσίας τροφοδοτεί τις οικονομίες τρίτων χωρών με δάνεια ακριβού χρήματος τα οποία θα πληρώνει ο Ελληνικός Λαός.

Επομένως, αν ο εκσυγχρονισμός εμπόδισε την ορθολογική κατανομή των πόρων και της ανθρώπινης εργασίας, δημιουργώντας μεγάλες ταξικές περιφερειακές και κλαδικές ανισορροπίες, διευκόλυνε το πέρασμα του νεοφιλελευθερισμού χωρίς εμπόδια.
Αδικούμε την οικονομία όταν χρεώνουμε στο ΠΑΣΟΚ νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική στις προτάσεις του ή στην διαχείριση του Κράτους την περίοδο Σημίτη.
Ο εκσυγχρονισμός αποσάρθρωσε τελείως την Ελληνική οικονομία και έστρωσε το χαλί για να περάσει ανεμπόδιστα ο νεοφιλελευθερισμός.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα νεοφιλελευθερισμού είναι η ευρείας κλίμακας αποκρατικοποιήσεις.
Η ένταση αποκρατικοποιήσεων. δηλώνει ταυτόχρονα τον υπανάπτυκτο χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής σε οικονομίες αντίστοιχες με την δική μας.
Ο καπιταλισμός στις αναπτυγμένες οικονομίες ποτέ δεν επενδύει τα κεφάλαιά του σε δραστηριότητες παραγωγής υπηρεσιών.
Για το λόγο αυτό και οι αποκρατικοποιήσεις πραγματοποιούνται στην βάση πολύ χαμηλών και φτηνών εσόδων για το Κράτος, δεν οδηγούν στην ανάπτυξη, αφού δεν έχει τέτοιον προσανατολισμό η Ελληνική στρατηγικής της οικονομίας, και αποδυναμώνουν ότι διαπραγματευτικά «χαρτιά» απομένουν στο Κράτος.

ΟΙ ΜΑΝΑΤΖΕΡ

Για να δούμε λοιπόν, πόσο βοήθησε η αποκρατικοποίηση των Τραπεζών την βιοτεχνική παραγωγή ή την βιομηχανική ή τις κατασκευές;
Τα αποτελέσματα από την συρρίκνωση του παραγόμενου βιομηχανοποιημένου προϊόντος και η δυσμενή μεταβολή του λόγου εισαγομένων προϊόντων προς εξαγόμενων προϊόντων, σε συνδυασμό με την διόγκωση του εξωτερικού χρέους, αποδεικνύουν την επιβράδυνση της οικονομίας και την αναποτελεσματικότητα της.
Οι μόνοι ωφελημένοι αυτού του προσανατολισμού της Ελληνικής οικονομίας είναι οι μάνατζερ.
Οι κύριοι αυτοί, με ένα απειροελάχιστο κίνδυνο θεωρούν τον εαυτόν τους και μπορούν να κορδώνονται ότι αποτελούν τους αυθεντικούς εκπρόσωπους του ιδιωτικού κεφαλαίου και μπορούν έτσι να μιλούν για την ανάπτυξη, τον ανταγωνισμό, το εμπόριο.
Οι ίδιοι αυτοί κύριοι, σε παγκόσμιο αλλά και τοπικό επίπεδο είναι εκείνοι που μας βεβαίωναν για την ηγεμονία της αγοράς και την δυνατότητα αυτορύθμισης και μόνο με την είσοδο των οικονομιών στο φάσμα της κρίσης ομολόγησαν ότι ήταν μια αυταπάτη και ότι έπεσαν έξω.
Έρχονται σήμερα και προτείνουν πάλι με το ίδιο προσωπικό κόστος που υπολογίζουν για τον εαυτό τους να μας υποδείξουν μέτρα εξόδου από την κρίση που στοχεύουν στην αποσάθρωση των κοινωνιών και των κοινωνικών – εργασιακών σχέσεων.

Εδώ τα συνδικάτα αλλά και η Αριστερά καλούνται να αναλάβουν πρωτοβουλίες

Τα συνδικάτα να αναλάβουν το κόστος ανάκτησης πολιτικού λόγου και δυναμικής παρέμβασης στην προώθηση διαφορετικού προσανατολισμού μοντέλων ανάπτυξης.

Ανάλογο χρέος έχει και η Αριστερά, γιατί το διακύβευμα δεν είναι ποιος θα Κυβερνήσει τούτον το Τόπο στις επερχόμενες εκλογές, αλλά ποια Στρατηγική Ανάπτυξης είναι εκείνη που θα ωφελήσει τον Λαό και την Ελληνική Οικονομία.

Ο Μεγάλος Αδελφός πάει Σύνταγμα

Τον Μεγάλο Αδελφό θέλει να επαναφέρει η κυβέρνηση στο κέντρο της πρωτεύουσας με πρόσχημα την καλύτερη αστυνόμευση της Αθήνας.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χρ. Μαρκογιαννάκης με επιστολή του προς τον πρόεδρο της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Χρ. Γεραρή θα δημοσιοποιήσει την πρόθεση της κυβέρνησης να επιτραπεί η λειτουργία ορισμένου αριθμού καμερών ασφαλείας όλο το 24ωρο.

Όπως αποκαλύπτει στα «ΝΕΑ» ανώτερο στέλεχος του υπουργείου, «πρόκειται για κάμερες που βρίσκονται σε 30 σημεία της Αθήνας, για τα οποία θεωρούμε πολύ σημαντικό να έχουμε εικόνα όλη την ημέρα και όχι να περιμένουμε σε περίπτωση επεισοδίων πότε θα έρθει ο εισαγγελέας στο κέντρο επιχειρήσεων της ΕΛ.ΑΣ. και να δώσει πράσινο φως για τη λειτουργία τους».

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, το υπουργείο θα ζητήσει να λειτουργούν συνεχώς οι κάμερες που βρίσκονται στο Σύνταγμα, κατά μήκος των οδών Ακαδημίας, Πανεπιστημίου και Σταδίου και σε συγκεκριμένα τμήματα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων. Ουσιαστικά δημιουργείται ένα δίχτυ γύρω από τις περιοχές όπου δρουν οι κουκουλοφόροι και το υπουργείο προτάσσει την ανάγκη καταπολέμησης του φαινομένου. Άλλωστε μέρος της επιχειρηματολογίας στην επιστολή του κ. Μαρκογιαννάκη, σύμφωνα με πληροφορίες, θα αναφέρεται στη βλάβη που υφίσταται η Ελλάδα από τη δράση των κουκουλοφόρων, ενώ η Αστυνομία επικαλείται εμμέσως το γεγονός ότι δεν λειτουργούν κάμερες προκειμένου να δικαιολογήσει την αδυναμία της να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

«Αναβίωση τρομοκρατίας»

Στην επιστολή του ο κ. Μαρκογιαννάκης, σύμφωνα με πληροφορίες, υιοθετεί μέρος της επιχειρηματολογίας της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία πρώτη άνοιξε το θέμα για τις κάμερες λέγοντας πως δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται η χρήση τους από ιδιώτες και να απαγορεύεται στην Αστυνομία, με αποτέλεσμα η ΕΛ.ΑΣ. να ζητάει στη συνέχεια «εικόνες» από τους ιδιώτες.

Το υπουργείο θα επικαλεστεί επίσης την αναβίωση της τρομοκρατίας, αλλά και το επιτυχημένο πείραμα του 2004, οπότε οι επιτελείς της ΕΛ.ΑΣ. εκτιμούν πως το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές κάμερες λειτούργησε αποτρεπτικά για τους κακοποιούς. Υπήρχαν περιορισμοί

Οι κάμερες τις οποίες θέλει το υπουργείο να βρίσκονται σε διαρκή λειτουργία είναι τοποθετημένες στην πρωτεύουσα και ανήκουν στην ομάδα των 293 καμερών του συστήματος C4Ι.

Ύστερα από αποφάσεις της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για τις κάμερες, που αρχικά είχαν τοποθετηθεί για τη διαχείριση της κυκλοφορίας την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων και μέχρι τις 24 Μαΐου 2006, τέθηκαν συγκεκριμένοι περιορισμοί. Συγκεκριμένα απαγορεύτηκε να λειτουργούν οι κάμερες που είναι εγκατεστημένες σε δρόμους περιορισμένης κυκλοφορίας, πλατείες, πάρκα, πεζόδρομους και σε χώρους συνάθροισης πολιτών (π.χ. είσοδοι θεάτρων) και όπως αποφασίστηκε έπρεπε να αφαιρεθούν.

Δύο φορές η Ελληνική Αστυνομία «συνελήφθη» από την Αρχή να παραβαίνει τις συγκεκριμένες οδηγίες, με αποτέλεσμα να πληρώσει ισάριθμα πρόστιμα. Η Ελληνική Αστυνομία προσπάθησε δύο φορές να ακυρώσει τις αποφάσεις της Αρχής και να θέσει σε λειτουργία τον Μεγάλο Αδελφό, όπως ήθελε.

Αρχικά προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου εισέπραξε αρνητική απάντηση. Ακολούθησε γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με την οποία επιτρέπεται υπό την εποπτεία εισαγγελικού λειτουργού η λειτουργία του συστήματος κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης σε κάθε περίπτωση, ακόμη και όταν δεν υπάρχει ή έχει απαγορευθεί η κυκλοφορία οχημάτων και κατά τη διάρκεια, δηλαδή, συγκεντρώσεων, διαδηλώσεων.

Ο περιορισμός, και πάλι, που επιβλήθηκε στην Αστυνομία ήταν η καταγραφή εικόνας μόνο σε περίπτωση κατά την οποία τελούνται αξιόποινες πράξεις.

«Δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε θα έρθει ο εισαγγελέας για να ανοίξουμε τις κάμερες, όταν οι κουκουλοφόροι επιτίθενται απροειδοποίητα», είπε το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. που ζήτησε από τον κ. Μαρκογιαννάκη να αποκτήσει ακόμη ένα όπλο.

Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα που αναφέρει η ΕΛ.ΑΣ. είναι ότι η αίθουσα επιχειρήσεων έμεινε «τυφλή» κατά την πρόσφατη καταδίωξη ληστή στον Ρέντη, όταν το ΥΠΕΧΩΔΕ νέκρωσε την κάμερα που διαθέτει στην περιοχή με αποτέλεσμα να μη βλέπουν οι αστυνομικοί τι γίνεται!

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Στέλιος Βραδέλης svradelis@dolnet.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009

Αθώωση Γ. Παναγόπουλου σε υπόθεση κάλυψης κάμερας

Αθώοι για το κουκούλωμα της κάμερας
NAFTEMPORIKI.GR Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009 15:58 Τελευταία Ενημέρωση : 24/03/2009 21:14

Αθώοι κρίθηκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, και οι δυο εναερίτες της ΔΕΗ, οι οποίοι παραπέμφθηκαν σε δίκη με την κατηγορία ότι στις 12 Δεκεμβρίου του 2007 κάλυψαν με σακούλα κάμερα διαχείρισης κυκλοφορίας στη συμβολή των δρόμων Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας, κατά τη διάρκεια συλλαλητηρίου της ΓΣΕΕ.
Αθώοι κρίθηκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, και οι δυο εναερίτες της ΔΕΗ, οι οποίοι παραπέμφθηκαν σε δίκη με την κατηγορία ότι στις 12 Δεκεμβρίου του 2007 κάλυψαν με σακούλα κάμερα διαχείρισης κυκλοφορίας στη συμβολή των δρόμων Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας, κατά τη διάρκεια συλλαλητηρίου της ΓΣΕΕ.

Οι εναερίτες της ΔΕΗ [DEHr.AT] αντιμετώπιζαν το αδίκημα της διακεκριμένης φθοράς αντικειμένου κοινής ωφέλειας, ενώ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας στην παραπάνω πράξη.
Στις απολογίες τους υποστήριξαν ότι η ενέργειά τους είχε συμβολικό χαρακτήρα και πως η κάμερα δεν ήταν σε λειτουργία. Επιπλέον, είπαν ότι δεν είχαν σκοπό να προξενήσουν φθορές, αλλά μόνο να διαμαρτυρηθούν για τη χρήση των καμερών.
Απαλλακτική ήταν και η εισαγγελέας της έδρας. Τόνισε ότι δεν υπήρξε ζημιά στην κάμερα, η οποία δεν λειτουργούσε και πρόσθεσε ότι οι κάμερες ήταν αποκλειστικά για τη διαχείριση της κυκλοφορίας.
Ως μάρτυρες υπεράσπισης των κατηγορουμένων κατέθεσαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και Ντίνος Ρόβλιας.

Aρχισαν τις απολύσεις και οι "καζινάδες"...

Δευτέρα, 23 Μάρτιος 2009

Aρχισαν τις απολύσεις και οι "καζινάδες"...
Αναρτήθηκε από bollywood-greece στις Δευτέρα, Μάρτιος 23, 2009

«Παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις στο Καζίνο της Ξάνθης .» .

Την Δευτέρα 16 Μαρτίου 2009 η επιχείρηση «VIVERE Α.Ε.» η οποία έχει υπό την εκμετάλλευση της το Καζίνο της Ξάνθης απέλυσε δυο εργαζόμενους γιατί δεν δέχτηκαν την αλλαγή της ατομικής σύμβασης εργασίας τους και την μετατροπή της από πλήρους απασχόληση σε μερική απασχόληση .

Συγκεκριμένα , ζητήθηκε από τους τρείς εργαζόμενους , στο Καζίνο , να αποδεχτούν να εργάζονται τέσσερεις ημέρες την εβδομάδα με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών τους . Δυστυχώς ο ένας συνάδελφος υπέκυψε στον εκβιασμό της διοίκησης του Καζίνο και υπέγραψε την μετατροπή της σύμβασης εργασίας από πλήρη σε μερική απασχόληση . Οι άλλοι δύο συνάδελφοι που αντιπρότειναν να εργαστούν 4 ημέρες την εβδομάδα, αλλά επιφυλασσόταν να προσφύγουν στην δικαιοσύνη για βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας , απολύθηκαν από τη διοίκηση του Καζίνο.

Η διοίκηση της «VIVERE Α.Ε.» που έχει υπό την εκμετάλλευση της το Καζίνο Ξάνθης επικαλείται ως δικαιολογία της μείωση των μικτών κερδών των τυχερών παιγνίων κατά το 2008 στο τρομερό ποσοστό του 10% . Μια υπερκερδοφόρα επιχείρηση που από το 1995 που λειτουργεί , έχει αποκομίσει απίθανα επιχειρηματικά κέρδη , τολμά να επικαλείται οικονομοτεχνικούς λόγους για να επιβάλει μερική απασχόληση στους εργαζόμενους . Χρησιμοποιώντας ως άλλοθι την μείωση κατά 10% στα μικτά κέρδη των τυχερών παιχνιδιών του Καζίνο και την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Καλούμε την πολιτεία η οποία ελέγχει και χορηγεί τις άδειες λειτουργίας των Καζίνο να παρέμβει άμεσα και να σταματήσει την τρομοκρατία και τις απολύσεις των εργαζομένων, στο Καζίνο της Ξάνθης.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΖΙΝΟ ΞΑΝΘΗΣ"

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚ

Οφείλει η Πολιτεία, να θεσπίσει έναν ειδικό λογαριασμό, τον οποίο θα χρηματοδοτεί ο Επιχειρηματικός κόσμος, και από τον οποίο θα ενισχύεται το μηνιαίο εισόδημα των εργαζομένων που μπαίνουν στην ανεργία είτε επειδή οι εργοδότες επικαλούνται την κρίση, είτε στο μέλλον που θα επικαλούνται επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας κλπ.

Ο λογαριασμός αυτός, θα συν - επικουρεί το βοήθημα ανεργίας του ΟΑΕΔ, ώστε ο άνεργος να λαμβάνει έναν μηνιαίο μισθό της τάξεως των 1100 ευρώ.

ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ , ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΟΠΟΥ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΑΓΑΘΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΚΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ.