ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑΣ ΤΟ Σ. Κ.

Αναδιατυπώνω παλαιότερη ανάρτηση περισσότερο επεξεργασμένη.

Υπάρχει ένα ζήτημα από πολύ παλιά στο οποίο έχω διατυπώσει αρκετές φορές απόψεις γι’ αυτό. Είναι το ζήτημα της οργάνωσης των εργαζομένων και η τύχη των συνδικάτων, που δεν είναι ούτε συνδικάτα ( με την κλασική έννοια) ούτε συνδικαλιστικές οργανώσεις, διότι έχουν απολέσει τα χαρακτηριστικά τους.
Η οργάνωση των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως συντεχνίες ίδιου επαγγέλματος, δηλαδή επαγγελματικές ενώσεις και διέπονται από τα άρθρα του Αστικού Κώδικα.

Ως επαγγελματικές οργανώσεις δεν είναι σε θέση σήμερα να εκφράσουν σε πολιτικό, οικονομικό και συνδικαλιστικό επίπεδο τους εργαζόμενους για τέσσερις κυριότερους λόγους, που δεν είναι όμως μόνο αυτοί.
Ως συντεχνίες στρέφονται η μία συντεχνία εναντίον της άλλης και κατ’ επέκταση ενάντια στο συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας.
Ο επαγγελματικός κίνδυνος της απώλειας των συνεκτικότητας της συντεχνίας περνά αναγκαστικά μέσα από την ισχυροποίηση των δεσμών της με την διεκδίκηση αιτημάτων που δημιουργούν μοναδικό όφελος των εντός της συντεχνίας αλλά και των άλλων ( επικουρικά), μη ενταγμένων, που ανήκουν όμως στην ίδια επαγγελματική κατηγορία και κατ’ επιλογή τους ή εξαιτίας την τρομοκρατία που ασκείται εκ μέρους των εργοδοτών είτε από τον τρίτο παράγοντα που αναφέρω παρακάτω, δεν αποτελούν οργανωμένα μέλη των συντεχνιών.
Η χρηματοδότηση των συντεχνιών μέσω του Κράτους, απ’ όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα αν είναι ή όχι κατ’ επιλογή τους μέλη των συντεχνιών αυτών. Το Κράτος χρηματοδοτεί με ένα μέρος των χρημάτων που υποχρεωτικά εισπράττει για λογαριασμό της Εργατικής Εστίας από το σύνολο των εργαζομένων, ως ενίσχυσης των συντεχνιών και με ένα μέρος που προέρχεται από τις εισφορές των εργοδοτών, αποδίδονται ( το 25%) στις συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Μέσα σε κάθε συντεχνία λειτουργούν ταυτόχρονα εν ήδη φερέφωνων ή κακέκτυπα των κομματικών μηχανισμών, άλλες τρεις ή τέσσερις κομματικές συντεχνίες, που αναφέρονται ως πολιτικό-συνδικαλιστικοί οργανισμοί (Παρατάξεις), της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, του ΠΑΜΕ και της Αυτόνομης Παρέμβασης, η οποία όμως δεν έχει χαρακτηριστικά παράταξης.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση περισσότερο, είναι ένας συνδικαλιστικός συνδυασμός που ως παράταξη λειτουργεί μέσα από το τομέα εργατικής πολιτικής του Συνασπισμού.
Από την άποψη αυτή είναι πολύ πιο αυθεντική η παρέμβαση του Συν. στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ( δεν συμφωνώ) παρά εκείνο που γίνεται με τα άλλα κόμματα, τα οποία κάνουν τον ψόφιο κοριό και σχίζουν τα ιμάτια τους για την ανεξαρτησία του σ. κ.

Οι παραπάνω τέσσερις σπουδαίοι λόγοι, επηρεάζουν αποφασιστικά την μέγιστη αποχή των εργαζομένων, από τις συντεχνίες τους σε συνδυασμό μάλιστα με την χρησιμοποίηση του συνδικαλιστικού θώκου ως εφαλτήριο εκλογής στο κοινοβούλιο.
Οι ίδιοι οι συνδικαλιστές πλέον, ως «εθνοπατέρες», ψηφίζουν όλα και όσα σχέδια νόμο καταθέτει το κόμμα τους ως κυβέρνηση, που στρέφονται ενάντια των ίδιων των εργαζομένων που πριν εκπροσωπούσαν.

Υπάρχουν ακόμα όμως και ορισμένοι επιπλέον, ξεχωριστής και ίσως πιο σημαντικής αξίας λόγοι, που δεν επιτρέπουν στους εργαζόμενους να αυξήσουν την πυκνότητα των συντεχνιών τους.

Είναι η υποταγή των ηγεσιών τους στις αγκάλες μιας ιδιότυπης εξουσίας που παράγει προσωπική ανέλιξη και οικονομική ευρωστία, που λειτουργεί ενισχυτικά στην παραμονή τους στους θώκους της εργατικής εξουσίας μέχρι την συνταξιοδότηση τους. Τόσο οι νόμοι όσο και οι «αυτορυθμίσεις» των καταστατικών συνεδρίων των σ. ο., μαζί με μια ενορχηστρωμένη καταστρατήγηση δημιουργούν ένα μόνιμο καθεστώς εναγκαλισμού με την εξουσία κάθε συνδικαλιστή. ( ο Γιάννης Μανώλης, Γεν. Γραμματέας της ΓΣΕΕ, για να διατηρήσει για Τρίτη θητεία τον θώκο του και ενάντια στο Καταστατικό της Συνομοσπονδίας, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσει για την διεκδίκηση του βουλευτικού αξιώματος, παραιτήθη ένα μήνα πριν το συνέδριο της ΓΣΕΕ και επανεκλεγόμενος στην Διοίκηση , ανακατάλαβε την θέση του Γεν. Γραμματέα, για να συμπληρώσει δήθεν δύο ολόκληρες θητείες. Ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος, πριν λήξει η Δεύτερη θητεία του στο τελευταίο καταστατικό της ΓΣΕΕ, επέβαλε [συμφωνία και των άλλων παρατάξεων για τον ίδιο λόγο], αντί της διετίας την τριετία στα όργανα της Συνομοσπονδίας, ως ανώτερο χρόνο παραμονής ενός συνδικαλιστικού στελέχους, όπως ο Πρόεδρος και ο Γεν. Γραμματέας, για να ιδιοποιηθεί κομματικά την θέση του ως Προέδρου της Συνομοσπονδίας. ).

Άλλος παράγοντας είναι οι σύνθετες εργασιακές σχέσεις που δεν επιτρέπουν μια καθαρή εργασιακή σχέση ενός μισθωτού σε αντιστοιχία με μισθωτό - ελεύθερο επαγγελματία, ή έναν εργαζόμενο που απασχολείτε με μερική απασχόληση ή ασκεί «μαύρη» εργασία και εισπράττει «μαύρο» χρήμα ή επινοικιαζεται , δημιουργώντας αποκλεισμούς και ιδιόμορφες διαιρέσεις αλλά και πληθυσμιακές ομάδες που βιώνουν μια πραγματικότητα έξω από την πραγματικότητα των «βολεμένων» ή εργάζεται έξω από την επιχείρηση του εργοδότη ή εργάζεται σε ένα άλλο διαφορετικό και ελεύθερο χρόνο, ή αμείβεται με άλλον τρόπο ή ασφαλίζεται ανόμοια προς τους συναδέλφους του.
Οι νέες οικονομικό-πολιτικές δράσεις της σύγχρονης οικονομίας, έχουν δημιουργήσει καινούργιες κοινωνικό-οικονομικές σχέσεις που επηρεάζουν ανατρεπτικά την σύνθεση των κοινωνιών αλλά και τον χαρακτήρα των συντεχνιών.
Συνήθως παρατηρείτε και λόγω των αυξημένων αναγκών της οικογένειας και της ανεξέλεγκτης ακρίβειας, οι ιδιότητες αυτές να συγκεντρώνονται σε ένα άτομο – εργαζόμενο, ο οποίος για τον ίδιο χρόνο απασχόλησης αμείβεται με το ένα τρίτο του πραγματικού μισθού που του αναλογεί, σύμφωνα με ότι ίσχυε πριν τριάντα χρόνια. Έτσι ο εργαζόμενος πρέπει να αναλώνεται σε δύο και τρις δουλειές για να εισπράξει το πραγματικό μισθό που του αναλογεί σε μια οχτάωρη παρεχόμενη εργασία.
Οι ιδιότητες αυτές διαμορφώνουν ένα πλέγμα ιδιότυπων κοινωνικών σχέσεων, που κατακερματίζουν κοινωνικά-πολιτικά-οικονομικά τα άτομα, σε ένα σύνολο αντικρουόμενων υποσυνόλων, που στοχεύουν στην εκμηδένιση της προσωπικότητας και στην εμπέδωση μιας συνειδιασιακής αντίληψης της θέσης του, ως ατόμου ειδικής κατηγορίας ενταγμένου σε μια μη-κοινωνία της ίδιας της κοινωνίας, ως αδύναμο κρίκο μια αλυσίδας, που δεν προστατεύεται και το μόνο που μένει είναι η εξατομικευμένη προσπάθεια, ο συμβιβασμός, η ηττοπάθεια, η απέχθεια στην ενασχόληση με τα κοινά. Δηλαδή η από-κοινωνικοποίηση του ατόμου και η χειραγώγησή του.
Η αντίθεση που δημιουργείται από την πολυπλοκότητα των σχέσεων αυτών και που δεν είναι μία, με την σειρά της δημιουργεί μια αντιπαλότητα ανάμεσα στις εργασιακές σχέσεις που βιώνει το άτομο, από την άσκηση ενός επαγγέλματος με μια εργασία «αντίπαλη» και «υποτιμητική» της επαγγελματικής του ειδικότητας και των σπουδών του ή της υποτιμημένης κατά αναλογία χρόνου – μισθού και συνθηκών που τον κατηγοριοποιούν διαφορετικά από το σύνολο των συναδέλφων του που έχουν μόνιμη, σταθερή και αναγνωρίσιμη των προσόντων τους, εργασία.
Η νεολαία που αποφοιτεί ενός Πανεπιστημιακού ιδρύματος καλείται να εργασθεί σε ένα περιβάλλον εργασιακών σχέσεων που προσομοιάζει με εκείνο του ανειδίκευτου εργάτη.
Άλλος παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά την σχέση του εργαζόμενου με την συντεχνία του είναι ο κίνδυνος της ανεργίας.
Η ανεργία είναι ο ποιο κακός σύμβουλος στις αποφάσεις του ατόμου και ασκεί καταλυτικό ρόλο στις συμπεριφορές του.
Η ανεργία δημιουργεί περίεργους συνειρμούς και η επαπειλούμενη φτώχεια που οδηγεί το άτομο πρώτα στον ρόλο παράσιτου της οικογένειας και μετά στην αποπομπή του από την κοινωνική του ομάδα, περιθωριοποιεί το άτομο και το θέτει εκτός κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών και διεκδικήσεων.
Η ανεργία χρησιμοποιείτε ως τον πιο σίγουρο από τα μέσα τρομοκράτησης των πληθυσμών είτε από το Κράτος είτε από τους εργοδότες.
Η συντηρητικοποίηση του μεγαλύτερου ποσοστού των απασχολουμένων, εδράζεται και στο γεγονός της άσκησης τρομοκρατίας και φασιστικής αντιμετώπισης, του παρόντος αλλά κυρίως του μέλλοντος για κάθε εργαζόμενο. Η ανεργία ή η απειλή ανεργίας και ως τιμωρία , παιδαγωγεί τον εργαζόμενο στην αναγκαία υποταγή και συντηρητικοποίηση του.
Είναι γεγονός ότι το Κράτος για να επιζεί εξουσιάζοντας τις κοινωνίες, ανακαλύπτει συνεχώς καινοτόμες διεργασίες που τις αντιλαμβανόμαστε είτε ως κοινωνικό αυτοματισμό, είτε ως καταναλωτικό πρότυπο, είτε ως εκφοβιστικό μηχανισμό στην ύπαρξη των χαρακτηριστικών που συνθέτουν το άτομο με την ανθρώπινη του διάσταση, είτε ως μηχανισμό απόγνωσης μερίδας ατόμων μιας κοινωνικής τάξης από την εκτόπιση της από την ίδια την κοινωνική τάξη που ανήκουν, είτε η χρήση μηχανισμών αποστέρησης βασικών ανθρωπιστικών δικαιωμάτων ή αμφισβήτηση των δικαιωμάτων αυτών, είτε εφευρίσκοντας μεθόδους εικονικής οικονομικής αποκατάστασης η οποία όμως αποτελεί μόνιμη παγίδα εγκλωβισμού σε ένα χρέος πολλαπλασιαστικό της εξάρτησης του ατόμου από πολλές εργασίες και πολλές ώρες απασχόλησης, που δεν του επιτρέπουν την συμμετοχή του στις οργανώσεις του αλλά και που τον αποθαρρύνουν στην οποιαδήποτε κοινωνική του συμμετοχή.
Η διοίκηση του Κράτους είναι υπόθεση ενός επιστημονικό-οικονομικού κατεστημένου που διαμορφώνεται ως κατεστημένο από συγκεκριμένα συμφέροντα.
Όλοι οι άλλοι είναι απλά γρανάζια μιας μηχανής για πάρα πολλές δουλειές.

Τα …..συνδικαλιστικά στελέχη που βιώνουν μια διαφορετική προστατευμένη ζωή εργασιακών – κοινωνικών – οικονομικών σχέσεων, διαφορετική όλων όσων εκπροσωπούν, επιδιώκουν να γίνουν μέρος αυτού του κατεστημένου και μάλιστα του στενού του πυρήνα, ώστε να ασκούν τις εξουσιαστικές τους δυνάμεις ιδιοποιούμενοι την «ψήφο» ανάδειξής τους στα αξιώματα που κατέχουν, χωρίς να επιτρέπονται διαδικασίες εκτόπισης τους ή διαδικασίες διαδοχής τους που δεν ελέγχονται από το ίδιο το σύστημα επιβολής των συνδικαλιστών στην θέση εξουσίας που κατέχουν. Οι συνδικαλιστές δεν εκλέγονται αλλά επιβάλλονται από το κομματικό συμφέρον και το προσδοκούμενο αποτέλεσμα για τις κομματικές ηγεσίες και τους εκπροσώπους των εργοδοτών που είτε είναι χρηματοδότες των κομμάτων είτε είναι μέλη των ίδιων κομμάτων, που είναι και οι συνδικαλιστές.
Άλλωστε αυτό αποτελεί προϋπόθεση της συμμετοχής του στα κέντρα άσκησης εξουσίας. Δηλαδή η ενσυνείδητη χρησιμοποίηση τους από την κεντρική εξουσία στην θέση των εξουσιαστών της τάξης τους.
Η επιδίωξη και το όνειρο κάθε ανώτερου συνδικαλιστικού στελέχους είναι η ¨αξιοποίησή» του ως βουλευτή ή Διευθυντικού στελέχους μια επιχείρησης, που θα τον βοηθήσει να ενταχθεί σε μια μεσαία ή ανώτερη εισοδηματική τάξη διεκδικώντας παράλληλα και μερίδιο εξουσιών της τάξης αυτής.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι κάθε βουλευτής που προείχε συνδικαλιστική ιδιότητα, πλέον συμπεριφέρεται τόσο «αντικειμενικά» προς την προηγούμενη τάξη που άνηκε όσο αυτό του είναι απολύτως αναγκαίο στην επανεκλογή του αλλά και την υπουργοποίησή του. Επομένως δεν υπάρχει σχέδιο νόμου που να στρέφεται εναντίον των συμφερόντων των εργαζομένων και να μην το υπερψηφίσει.

Ας ανακεφαλαιώσουμε τώρα επιγραμματικά τα ποιο σημαντικά αντικίνητρα συμμετοχής των εργαζομένων στις οργανώσεις τους.

Το σωματείο ως συντεχνία, η συντεχνία ως παράγοντας του κοινωνικού αυτοματισμού, ο επαγγελματικός κίνδυνος απώλειας της δυναμικής της συντεχνίας, η κρατική –εργοδοτική χρηματοδότηση των οργανώσεων και των συνδικαλιστών, οι κομματικές παρατάξεις, η ανεργία, η εξουσία και η ιδιοποίηση της θέσης που κατέχει το συνδικαλιστικό στέλεχος στην ιεραρχία του σ. κ.

Στο δεύτερο επίπεδο αντικινήτρων εντάσσονται, η υποταγή των ηγεσιών των συνδικάτων στο Κράτος μέσα από την υποτιθέμενη συμμετοχή στα κέντρα αποφάσεων.
Από τη περίοδο Βενιζέλου, το Κράτος μέσω των Κυβερνητικών διαχειριστών του, προσπαθούσε να «βολέψει» της συνδικαλιστές ηγεσίες ώστε να τις χρησιμοποιεί ως τον έμπιστο των εργατικών τάξεων, συνένοχο της Πολιτικής του.
Ο Βενιζέλος επιθυμούσε την δημιουργία ενός κατευθυνόμενου συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος, που δεν θα έμπαινε εμπόδιο στην διαμορφούμενη κοινωνική, πολιτική και οικονομική δομή της χώρας. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινούμενος μπήκε επικεφαλής μια τέτοιας πορείας, που έφθασε στο σημείο να παρίσταται στα εγκαίνια του Εργατικού Κέντρου της Αθήνας το 1910
Από την εποχή εκείνη μέχρι και σήμερα οι προσπάθειες χειραγώγησης του σ.κ. διαμόρφωσαν ένα περίγραμμα δράσεων και ηττών των εργαζομένων και αντίστοιχα μια μόνιμη και υποτακτική παρουσία του Κράτος σε κάθε ιστορική περίοδο. Η πολυαιτούμενη ενότητα στο συνδικαλιστικό κίνημα που το Οκτώβρη του 1918 δημιούργησε την ΓΣΕΕ, παρέμεινε από τότε μέχρι και σήμερα εμπόδιο τις σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων και των συνδικάτων τους και αποτελεί πράγματι σπουδαίο λόγο για την αποχή των εργαζομένων από την ενεργό και οργανωμένη συνδικαλιστική πάλη.
Η επίκληση της «ενότητας» σε κάθε δημόσια τοποθέτηση των συνδικαλιστικών ηγεσιών δημιουργεί περισσότερα σύννεφα καπνού πάνω από τις οργανώσεις των εργαζομένων παρά ανταποκρίνεται σε ένα επίπεδο ευθυνών που θα αναλάμβαναν εκείνοι που έχουν την αμέριστη ευθύνη για τον ευτελισμό της οργανωμένης πάλης και της πλήρους κομματικοποίησης του σ. κ.
Η κύρια ευθύνη για την σημερινή κατάντια του οργανωμένου σ. κ. αναλογικά των ευθυνών και της παρεμβατικότητα στα κοινωνικά – πολιτικά - οικονομικά πράγματα της χώρας, πρέπει στο πολιτικό κομματικό επίπεδο να επιμεριστεί στο ΠΑΣΟΚ και στο πολιτικό – συνδικαλιστικό, στην παράταξή του, τη ΠΑΣΚΕ.
Δεν είναι όμως άμοιροι ευθυνών τα κόμματα της Αριστεράς και οι συνδικαλιστικές τους παρατάξεις, που θα περίμενε κανείς με μια συσσωρευμένη εμπειρία από φυλακίσεις, εξορίες και εκτελέσεις, να μπορούσε να αποτελεί μια σίγουρη ασπίδα σε κάθε ενέργεια του Κράτους και των πολυεθνικών τόσο στις προσπάθειες διάσπασης του σ. κ. όσο και στις εκπτώσεις συνειδήσεων των νέων συνδικαλιστικών ηγεσιών, που μέσα από τον δήθεν «Κοινωνικό έλεγχο» πέρασαν στην συνενοχή της συνδιαχείριση του κράτους με τα διαπλεκόμενα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.
Μπορεί να υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα σε περιόδους , ιστορικές περιόδους στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας, αλλά και με ουσιαστικές πολιτικό-ιδεολογικές διαφορές, εντούτοις ο κεντρικός πυρήνας της κρατικής πολιτικής και του ολιγαρχικού, δήθεν Δημοκρατικού συστήματος, παρέμενε και παραμένει η χειραγώγηση του σ. κ. και η υποταγή των κοινωνιών στις δομές που επιλέγονται είτε από το Εθνικό κεφάλαιο είτε από το Παγκοσμιοποιημένο, από μηχανισμούς που δεν βρίσκονται έξω από τις κοινωνίες, αλλά που επιλέγονται ως ενδιάμεσοι των κοινωνιών και της κεντρικής εξουσίας.
Ένα παράδειγμα αλλοτρίωσης που ο εναγκαλισμός της εξουσίας έχει επιφέρει στο συνειδησιακό κόσμο της «πραγματικότητα» που βιώνουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, είναι να επαναφέρουμε στην μνήμη μας τα έργα και τις ημέρες που οι ίδιοι, που σήμερα εναντιώνονται στα αποτελέσματα μιας πολιτικής που στήριξαν την περίοδο του εκσυγχρονισμού και του Σημίτη, που προπαγάνδισαν τον εκσυγχρονισμό και τις επιλογές του Ηγέτη τους, σήμερα δεν είναι σε θέση να αναλάβουν την ευθύνη μιας μεγάλης αυτοκριτικής και μιας συγνώμης και να αυτό – εξοστρακισθούν από την δράση του σ. κ. παραμένουν δεσμώτες του κινήματος με άλλη προβιά.

Ο εναγκαλισμός με την εξουσία και οι σειρήνες της υπεροχής που σου δίνει ο εναγκαλισμός αυτός είναι ο παράδεισος της αυταπάτης που επιθυμεί κάθε καταπιεσμένος , όταν βρίσκεται στην «ευχάριστη» θέση της αναγνωρισιμότητας του από το ίδιο το σύστημα καταπίεσης των κοινωνιών.
Η δήθεν αναγνωρισιμότητα εξελίσσεται σε μια διαρκή διαδικασία απώλειας μνήμης και συνείδησης που σε καθιστά υποχείριο και εκτελεστικό όργανο των οργανωμένων συμφερόντων, τα οποία υπηρετείς πλέον πείθοντας τον εαυτό σου ότι τα αντιπολιτεύεσαι και τα πολεμάς.
Η ψυχολογία της εξουσίας και η εξουσία της ψυχολογικής αλλοτρίωσης των συνειδήσεων μέσα από την παρουσίαση μιας εικονικής πραγματικότητας ως αυθεντικής, είναι ζητήματα που γνωρίζει και διδάσκει το Κεφάλαιο σ’ όλη την πορεία εξέλιξης του και της τελικής του επικράτησης απέναντι στις κοινωνίες και των επαναστάσεων των.
Το συνειδησιακό υποκείμενο στις επαναστάσεις του προλεταριάτου σε κάθε εποχή όταν μια επανάσταση έπαιρνε πραγματικά χαρακτηριστικά, ούτε ταυτιζόταν με τον επαναστάτη προλετάριο ούτε διαμόρφωνε επαναστατική συνείδηση, αλλά παρέμενε όσο χρειαζόταν μέσο σύνδεσης της ηγεσίας ή της πρωτοπορίας της επανάστασης, χωρίς να διαχέεται στον χρόνο και στο σύνολο της νέας κοινωνίας.
Το ακριβώς αντίθετο παρατηρούμε στον καπιταλισμό και στην εξέλιξή του. Σε όλες τις Αστικές επαναστάσεις, ενώ το συνειδησιακό υποκείμενο της επανάστασης ήταν ο καταπιεζόμενος αγρότης – παραγωγός, ο εργάτης, ο μικρέμπορος ή πραματευτής, ο μικρός ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου, στην πορεία της επανάστασης και αμέσως μετά το συνειδησιακό υποκείμενο διαχέονταν ως συνείδηση μιας νέας κοινωνίας των όλων, των «ιδιοκτητών», αφήνοντας πάντα τον εργάτη εκτός των τειχών της νέας κοινωνίας ως απλό σύμμαχο και αργότερα ως εργαλείο ή προϊόν εκμετάλλευσης.
Από την Παρισινή Κομμούνα μέχρι και την Οκτωβριανή επανάσταση, η «μοίρα» του εργάτη ή του αγρότη χωρίς γη, παρέμεινε η ίδια.
Στον Καπιταλισμό όμως δεν ήταν απαγορευτικό το νέο συνειδησιακό υποκείμενο που είχε πλέον διαμορφωθεί ως καπιταλιστής και στους εργάτες ή τους αγρότες χωρίς γη, γι’ αυτό και αναπτύχθηκαν πλήθος θεωριών γύρο από τα χαρακτηριστικά και την «ουσία» του Λαϊκού καπιταλισμού και της ευημερίας της Κοινωνίας μέσα στο Καπιταλιστικό σύστημα.
Η προπαγάνδα, γιατί μόνο προπαγάνδα είναι, για την ισότητα των πολιτών στον καπιταλισμό, και οι εγγυήσεις ίσων ευκαιριών και δυνατοτήτων σε κάθε πολίτη ενός καπιταλιστικού κράτους, αποτέλεσε Συνταγματική επιταγή, ώστε να πείθεται και πιο κακόβουλος πολίτης αμφισβητίας.
Στην πράξη όμως ελάχιστοι «απόλαυσαν» το προνόμιο αυτό, ως παραδεκτή πραγματικότητα που είχε έναν παιδαγωγικό χαρακτήρα για τα υπόλοιπα μέλη της ίδιας τάξης.
Εκείνο δηλαδή που αποτελούσε απαγορευτικό στις Σοσιαλιστικές επαναστάσεις στον καπιταλισμό εκδηλωνόταν ως εικονική πραγματικότητα , που είχε ευρεία αποδοχή.
Δεν αναπτύχθηκε ο καπιταλισμό ενάντια στους λαούς, χωρίς οι λαοί να τον επιδιώκουν και να τον στηρίζουν. Εκείνο που έδινε ο καπιταλισμός, έστω και ως ονειρική κοινωνία , ήταν αρκετά ισχυρό κίνητρο για την εξέλιξή του, από την πρωταρχική του μορφή μέχρι σήμερα.
Σ’ αυτόν τον κυκεώνα της παραπλάνησης και της εικονικής πραγματικότητας αλλά και του νέου συνειδησιακού τοπίου που έχει πλέον εμπεδωθεί, είναι εγκλωβισμένες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των εργατών στις καπιταλιστικές οικονομίες και είναι πολύ δύσκολο και πολύ οδυνηρό για τις ίδιες τις κοινωνίες των εργαζομένων να ξαναδούν την ενεργή πραγματικότητα μέσα από τα μάτια των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών.

ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ

[Πρέπει να είναι σαφές ότι οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι ουδόλως ευθύνονται αλλά αποκλειστικά θίγονται. Ως εκ τούτου στην όποια συζήτηση δεν τίθεται θέμα αντιπαροχών και συμψηφισμών. Αντιθέτως η πλειονότητα των επιχειρηματιών (προφανώς και μελών σας) φέρουν βαριά ευθύνη για την ακρίβεια. Βαρύτατη είναι και η ευθύνη της κυβέρνησης αφ’ ενός γιατί δεν ασκεί τις ενδεικνυόμενες δημόσιες πολιτικές παρεμβάσεις αλλά επικοινωνιακά διαχειρίζεται «μέτρα» και αφ’ ετέρου με την αύξηση των τιμολογίων των ΔΕΚΟ «τροφοδοτεί» και την ακρίβεια και απαράδεκτες πολιτικές υπέρ ενίσχυσης της επικέρδειας (χαρακτηριστικό το παράδειγμα των Τραπεζών). ]

Τα παραπάνω αναφέρονται στην απαντητική επιστολή του Προέδρου της ΓΣΕΕ, προς τον ομόλογό του, κ. Δασκαλόπουλο, Πρόεδρο του ΣΕΒ.

Θα ήταν χρήσιμο για τον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ, να αντιληφθεί τόσο το αποτέλεσμα της πρόσφατης Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και το άδοξο τέλος μιας διαπραγμάτευσης που εξυπηρετούσε τις εργοδοτικές οργανώσεις παρά τα συμφέροντα των εργαζομένων, όταν το κίνημα βρισκόταν σε ανοδική κατεύθυνση, καθώς και τις ευθύνες της ΓΣΕΕ και των Ομοσπονδιών της, κυρίως της πρώην Κοινής Ωφέλειας, που διαδραματίζουν εξουσιαστικό ρόλο στην Διοίκηση της Συνομοσπονδίας, ότι στα ζητήματα της αντιμετώπισης της ακρίβειας, οφείλονται πρακτικά βήματα που θα επαναφέρουν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων στο πολύπαθο συνδικαλιστικό κίνημα.

Προτείνω να αποδεχτούν η ΓΣΕΕ και οι Ομοσπονδίες των: ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ και ΟΤΟΕ, την προκήρυξη συνεχόμενων απεργιακών κινητοποιήσεων εναντίον των αυξήσεων των τιμολογίων και των επιτοκίων.Άλλως τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα....... μας πάνε γάντι, μιας και είναι δυσδιάκριτες οι αντιλήψεις των συνδικάτων από τις αντίστοιχες των κομμάτων εξουσίας.

Άρα έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του φιάσκου στο Σύνταγμα και την απόρριψή τους απο τους ίδιους τ6ους εργαζόμενους που υποτίθεται εκπροσωπούν;

ΤΟ ΚΛΑΜΑ ...ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ

Ο ΣΕΒ συμμερίζεται την ανησυχία, την αγωνία όλων όσοι βιώνουν τις συνέπειες της εντεινόμενης παγκοσμίως κρίσης και χαιρετίζει κάθε πρωτοβουλία που συνεισφέρει στη συνειδητοποίηση και στην αντιμετώπιση του πολυδιάστατου προβλήματος της ακρίβειας. Το κύμα της ακρίβειας μειώνει το βιοτικό επίπεδο όλων, αλλά ιδιαίτερα των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων. Μία αγορά σε καθίζηση πλήττει την πλειονότητα των επιχειρηματιών, των επαγγελματιών, των βιοτεχνών, των εμπόρων. Πάνω από 100.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις πληρώνουν σήμερα τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αλλά και της συσσωρευμένης κρατικής αβελτηρίας που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τη βιωσιμότητά τους. Η κρίση δεν κάνει διακρίσεις. Η παγκόσμια έκρηξη τιμών επιδεινώνει δραματικά τις χρόνιες παθογένειες της οικονομίας μας. Το πρόβλημα δεν ξεπερνιέται με επικοινωνιακά ή παρωχημένα μέτρα, με αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων και κομματικές παραμυθίες, με μετάθεση ευθυνών. Η ακρίβεια συνιστά μια κρίσιμη πρόκληση συλλογικής ευθύνης και προσπάθειας –γιατί, σε μια σύγχρονη οικονομία, τα συμφέροντα όλων, καταναλωτών και παραγωγών, εργαζομένων και εργοδοτών είναι αλληλένδετα. Απαιτείται, σήμερα, ένα συντεταγμένο πρόγραμμα δράσης, πολιτική ειλικρίνεια, τόλμη και αποτελεσματικότητα. Ο ενεργός καταναλωτής και ο κοινωνικά υπεύθυνος επιχειρηματίας μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο –και ήδη το πράττουν. Πρωταρχικά, όμως, το ίδιο το Κράτος –που με τα ελλείμματά του, την αδιαφάνειά του και τις στρεβλωτικές παρεμβάσεις του απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού κάθε μήνα –καλείται να λάβει δομικά μέτρα κατά του κακού εαυτού του. Το Κράτος αποτελεί την κύρια πηγή ακρίβειας. Το Κράτος καθορίζει ή και επηρεάζει καθοριστικά πάνω από 95 τιμές που αφορούν σε βασικά προϊόντα και υπηρεσίες –και αυτές οι τιμές αυξάνονται διαρκώς. Η ακρίβεια, επομένως, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στη ρίζα της παρά μόνο αν το Κράτος αλλάξει ριζικά.

ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ

Εχθές η ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ είχαν «προετοιμάσει» συλλαλητήριο εναντίον της ακρίβειας και της αναρχίας του λεγόμενου «ανταγωνισμού».
Πρόσφατα, ο κ. Φώλιας, είχε εμμέσως ζητήσει την βοήθεια του καταναλωτικού κοινού σε ένα μποϊκοτάζ προϊόντων για τις απαράδεχτες τιμές και την αισχροκέρδεια των διαφόρων επιχειρηματιών και εμπόρων.
Κάποτε πανηγύριζαν οι οπαδοί του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ και μεταξύ αυτών και η τότε ηγεσία της ΠΑΣΚΕ στην ΓΣΕΕ, για την ένταξη της Ελλάδας, στην ζώνη του Ευρώ και την ΟΝΕ.
Όμως, όπως πάντα συμβαίνει στο Ελλαδιστάν, ο Λαός δεν χρειάζεται να γνωρίζει περισσότερα από όσα του είναι απαραίτητα για να επευφημεί τον Καίσαρα (κάθε 4 χρόνια), γιατί τα πράγματα είναι πολυσύνθετα και επομένως όσοι τα χειρίζονται έχουν την ενδεδειγμένη υψηλή μόρφωση που απαιτείται και για τον λόγο αυτό εκλέγονται.
Θα πρέπει να μην μας διαφεύγει και το γεγονός, ότι μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέ λάθος αναγνωρίζεται.
Λοιπόν, όταν ο Καίσαρας Σημίτης αποφάσισε να κάνει την Ελλάδα ισχυρή, δεν είπες στους αφελής υποστηριχτές του, ότι τα δικαιώματα αυτοδιάθεσης της Ελληνικής οικονομίας, παραχωρούνται στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα και ότι η οποιαδήποτε πίεση στον πληθωρισμό ή αύξηση των τιμών αποτελεί ζήτημα που το λύνει το Κεφάλαιο όταν και οπότε το θελήσει ή αγαπήσει τον Έλληνα εργαζόμενο.
Σήμερα ο Καίσαρας Καραμανλής, που ήρθε να μας σώσει και να κάνει πιο ισχυρή τούτην την Χώρα κάθε πρωί ανάβει και ένα κερί στον Άγιο Καίσαρα, Σημίτη.

Αν τώρα βαρυστομαχιάσουν οι έμποροι, οι μεταπράτες, οι επιχειρηματίες, οι πολυεθνικές, από τα κέρδη και τις αυξήσεις των τιμών, τότε οι τιμές θα πάψουν να αυξάνονται.
Αν όμως θέλουμε να σταματήσουμε εμείς αυτό το παιχνίδι των τιμών και της ακρίβειας, τότε οφείλουμε να οργανώσουμε τις μικρές μας κοινωνίες σε οργανώσεις καταναλωτών και να υποδουλώσουμε τις καταναλωτικές μας συνήθειες εν είδη αναγκών και να μποϊκοτάρουμε προϊόντα και «ανάγκες» μας, γιατί αν περιμένουμε είτε το κεφάλαιο είτε τις κυβερνήσεις, βλέπω να κατοικούμε σε νέες εργατικές κατοικίες από χαρτόκουτα και πάει λέγοντας.
Εντάξει, δεν είναι και ο πιο φερέγγυος εκπρόσωπος της κοινωνίας και των εργαζομένων η ΓΣΕΕ, αλλά όταν μας καλεί σε ένα συλλαλητήριο εναντίον της ακρίβειας, τότε συμμετέχουμε για τον εαυτό μας, την οικογένειά μας και τους φίλους αλλά και τους εχθρούς μας.
Αν δεν μας αρέσει η ΓΣΕΕ, τότε ας δημιουργήσουμε νέες οργανώσεις,
Κοινωνικές Εργατικές Οργανώσεις.
Αλλά αν δεν κάνουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο, είμαστε άξιοι της μοίρας μας και άξια δουλικά, όπως ακριβώς επιθυμούν οι Κυβερνώντες και τα Αφεντικά τους.

Η ΣΘΕΝΑΡΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

ΨΗΦΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ......ΕΥΡΩ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ;
Posted on 14 Μαΐου 2008 by exeisminima
ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ;
του Μάριου Μιχαηλίδη

Τις μέρες αυτές ξετυλίγεται μια πανελλαδική (και παμβοιωτική), πλατιά και πολύμορφη δράση εναντίον της εγκατάστασης μονάδων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, που θα καίνε λιθάνθρακα. Ταυτόχρονα, αντιστεκόμαστε στη μετατροπή της Βοιωτίας σε ενεργειακή «χαβούζα», με την εγκατάσταση πλήθους ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων με φυσικό αέριο αλλά και ανεμογεννητριών. Εκτός από το γεγονός της μειωμένης έστω, αλλά πάντα υπαρκτής ρύπανσης με το φυσικό αέριο, αρνούμαστε την υπερδιόγκωση αυτού του τομέα της βιομηχανικής δραστηριότητας στο νομό. Έχουμε και άλλους τομείς να αναπτύξουμε, έχουμε και άλλα σχέδια για τη ζωή μας. Επιπλέον, είναι ώρα να μιλήσουμε και για εξοικονόμηση ενέργειας. Η ασύμμετρη, άναρχη και πληθωρική ανάπτυξη μόνο τα επιχειρηματικά κέρδη εξυπηρετεί, όχι, όμως, το λαό της περιοχής μας (και κάθε περιοχής).
Είναι σωστό, όμως, να αφήνουμε έξω από τον προβληματισμό μας την ιδιωτικοποίηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας; Όλες αυτές οι μονάδες, και οι περισσότερο και οι λιγότερο βρώμικες και οι «καθαρές» ανήκουν σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Αυτοί θα παράγουν ρεύμα για να το πουλήσουν και να βγάλουν όσα περισσότερα λεφτά γίνεται. Συνέπειες: το ρεύμα θα είναι ακριβό για το λαό, η υπερεκμετάλλευση των εργατών τους θα «θερίζει». Θα παράγουν ρεύμα και για εξαγωγή, ενώ ο ανελέητος μεταξύ τους ανταγωνισμός θα αφήσει καμπόσους «χαμένους» στα μισά του δρόμου. Πιέσεις θα ασκούνται από τους ομίλους αυτούς για άσκηση φιλομονοπωλιακής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Και σιγά μη σεβαστούν το περιβάλλον! Ακόμη και στην «καθαρή» παραγωγή πάνε να σαρώσουν ό,τι βουνό και δάσος βρίσκουν μπροστά τους!
Η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας (που εντάσσεται στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε όλους τους τομείς) αποτελεί άλμα προς τα χειρότερα σε σχέση με την κρατική ΔΕΗ του παρελθόντος. Και αυτή, βέβαια, πουλούσε φτηνότερα το ρεύμα σε μονοπώλια και ακριβότερα στο λαό, και αυτή λειτουργούσε γραφειοκρατικά και αντιλαϊκά. Οι αρμόδιοι Υπουργοί, όμως, «στριμώχνονταν» αρκετές φορές κάτω από τη λαϊκή ή την αριστερή πολιτική πίεση για ζητήματα τιμολογίων, ρύπανσης του περιβάλλοντος, εργατικών δικαιωμάτων κλπ. Τώρα, η απάντηση θα είναι: «έχουμε ελεύθερη αγορά, απευθυνθείτε στους ιδιώτες»! Τα όσα περί ελέγχου λέγονται είναι παραμύθια για μικρά παιδιά!
Συμπέρασμα: το περιβαλλοντικό, αλλά και ευρύτερα, το εργατικό κίνημα πρέπει να συνδέσουν το πρόβλημα του περιβάλλοντος με το ευρύτερο και βασικότερο, εκείνο της ιδιωτικοποίησης της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, της μετατροπής της σε εμπόρευμα. Και να απαιτήσουν τη διατήρηση μιας και μόνης ΔΕΗ, ΔΗΜΟΣΙΑΣ, που να λειτουργεί, όμως, προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, με κεντρικό προγραμματισμό και κάτω από εργατικό – λαϊκό έλεγχο, για μια φιλολαϊκή αναπτυξιακή πολιτική. ΚΑΝΕΝΑΣ ΙΔΙΩΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ " ΕΧΕΙΣ ΜΗΝΥΜΑ"

ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Posted on 03 Ιουνίου 2008 by exeisminima
Λάβαμε γνώση της έντονης διαμαρτυρίας πολιτών της περιοχής στο Συνοικισμό της Θήβας για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί εκεί από δραστηριότητες αλλοδαπών μεταναστών. Το θέμα είναι ιδιαίτερα δύσκολο μιας και σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να αναμοχλεύσουμε ρατσιστικές διαθέσεις αλλά καταγράφουμε το γεγονός και θα προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε.
Είναι γνωστό ότι η περιοχή του Συνοικισμού με τα παρατημένα από χρόνια σπίτια του έγινε ένα ιδιότυπο γκέτο-καταφύγιο για ομάδες οικονομικών μεταναστών από διάφορες χώρες. ΟΙ άνθρωποι αυτοί παλεύουν για να ζήσουν και σε αυτό το σημείο κανένας δεν είναι αντίθετος. Ωστόσο και με τη βοήθεια ντόπιων δυστυχώς διαμένουν σε άθλιες συνθήκες πολλές φορές 15-20 άτομα σε μόλις 20 τετραγωνικά πολλές φορές χωρίς τουαλέτα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι συνθήκες διαβίωσης τους να είναι άθλιες και οι κάτοικοι του Συνοικισμού, όσοι έχουν απομείνει διαμαρτύρονται εδώ και χρόνια προς κάθε αρμόδιο χωρίς αποτέλεσμα.

Οι αγρότες που στοιβάζουν και μεταφέρουν κάθε πρωί και απόγευμα στα χωράφια τους μετανάστες οφείλουν και αυτοί να σέβονται τους ιδιοκτήτες και να φροντίζουν ώστε να μην παρουσιάζεται η απαράδεκτη εικόνα με τα σκουπίδια στους δρόμους και τις λάσπες που συσσωρεύονται στην περιοχή του Συνοικισμού αλλά και στη πλατεία των Αγίων Θεοδώρων αφού από εκεί γίνεται συνήθως η στρατολόγηση των εργατών γης.
Προσπάθεια και καλή διάθεση θέλει από όλους γιατί το ζήτημα είναι δύσκολο. Ωστόσο όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς καλό θα είναι να βρουν τρόπο να επικοινωνήσουν με τις κοινότητες αυτές των αλλοδαπών ώστε να υπάρξει μια τουλάχιστον επαφή για ενημέρωση, στο τι πρέπει να κάνει ο καθένας για να διατηρεί το περιβάλλον και την περιοχή που ζει όσο το δυνατό πιο καθαρή.
Οι κάτοικοι της περιοχής διαμαρτύρονται και έχουν από την πλευρά τους δίκιο αφού από τα απογεύματα η περιοχή αλλάζει όψη και καλούν κάθε αρμόδιο να τους δώσει μια προοπτική λύσης. Τουλάχιστον να μην είναι αναγκασμένοι να καθαρίζουν μπροστά από τα σπίτια τους λάσπες. Αλλιώς όπως μας κατάγγειλαν μας βλέπω για τον Τριανταφυλλόπουλο…
Popularity: 14% [?]

Δελτιο Τυπου

Η Ελληνική Δημοκρατική Εταιρεία (Ε.Δ.ΕΤ.) και το περιοδικό Monthly Review οργανώνουν διάσκεψη το Σάββατο 31 Μαΐου 2008, ώρα 11.00 π.μ., στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Ι.ΔΙ.Σ.) του Παντείου Πανεπιστημίου (Χιλ 3 & Αδριανού, Πλάκα) με θέμα:
ΝΑΤΟ: από την Gladio στις σύγχρονες επεμβάσεις
Η βασική εισήγηση θα γίνει από τον ερευνητή Daniele Ganser, συγγραφέα του βιβλίου Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ (εκδ. Antilogos). Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις και συζήτηση.
Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη και υποβάλλεται μέχρι την Πέμπτη 29 Μαΐου 2008, στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@monthlyreview.gr ή τηλεφωνικά στο 210 3214488. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Δ Πραξιτέλους 29, 10560, Αθήνα Τ 210 3214488 F 210 3213578 E info@monthlyreview.gr W www.monthlyreview.gr

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ .... ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ Ε.Σ.Κ.

( συνέχεια)
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

Η αποδόμηση όμως των συνδικαλιστικών οργανώσεων από τα φυσικά τους μέλη, στέρησε την δυναμική του οργανωμένου συνδικαλισμού. Μαζί με αυτήν χάθηκε και ο πολιτικός λόγος των οργανώσεων ο οποίος περιορίστηκε στο ιερατείο των συνδικαλιστικών παρατάξεων χωρίς βάση, χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική. Ένας πολιτικός λόγος ευθυγραμμισμένος με τα κόμματα και την κυβέρνηση.
Οι ευθύνες είναι τεράστιες στο επίπεδο των συνδικαλιστικών στελεχών από την στιγμή που προσανατόλισαν τον όποιο αγώνα τους στο κομματικό κέρδος.
Οι παρεμβάσεις να προσανατολιστεί το σ.κ. στην κομματική σημαία της πλειοψηφίας, οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένως διαμάχη μεταξύ των συνδικαλιστών και των παρατάξεων τους, σε βαθμό να δημιουργούνται παρά την διακηρυγμένη ενότητα σωματεία που κάλυπταν τους ίδιους χώρους και τις ίδιες ειδικότητες.
Το ζήτημα δεν είναι αν τα ψηφίσαντα μέλη των οργανώσεων δεν ήταν κοινά ( αν και ποτέ δεν έλειψαν οι αλληλοκατηγορίες για διπλοψηφίες ή για μέλη μαϊμού. – βλέπε Ομοσπονδία οικοδόμων ) αλλά Ζήτημα ήταν και είναι η πολυδιάσπαση και το αδυνάτισμα της δυναμικής που θεωρητικά θα είχε η ενότητα στον εργασιακό χώρο με ένα σωματείο.
Ενώ στην πράξη η χαμένη τιμή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ηγετών τους είναι πασίδηλη , η ΓΣΕΕ και στο σύνολο τους οι συνδικαλιστικές παρατάξεις βγάζουν διθυραμβικούς για την ενότητα την οποία οι ίδιοι έχουν ναρκοθετήσει.
Ο Φαρισαϊσμός αβαντζάρεται από τα ίδια τα κόμματα και από τον τρόπο (ρητορική) που επικοινωνούν με τον Λαό λίγο πριν τις Εθνικές εκλογές. Κάθε κόμμα και μάλιστα από εκείνα που έχουν κληρονομήσει το δικαίωμα της Κυβερνητικής εξουσίας, πριν τις εκλογές λένε τόσα που μεταξύ συνθημάτων και επικοινωνιακού διαλόγου με το συγκεντρωμένο πλήθος, ποτέ δεν τα εννοούν αλλά και αν τα εννοούν στις προγραμματικές δηλώσεις τα κωδικοποιούν με περισσότερη στρυφνότητα . Έτσι επί του «έργου» το εκάστοτε κυβερνών κόμμα δεν αναφέρεται επί των δεσμεύσεων που ενέκρινε το Κοινοβούλιο αλλά επί του προεκλογικού του προγράμματος που δεν κατάλαβαν οι «θαμώνες επί της ψήφου» οπαδοί τους.
Ακριβώς την ίδια ρητορική και επικοινωνιακή τεχνοτροπία ακολουθούν σε ότι αφορά την οργάνωση, την συγκρότηση, τις ελευθερίες, τα ατομικά δικαιώματα, το δικαίωμα ως το Σύνταγμα ορίζει, των εργαζομένων να συγκροτούν τις οργανώσεις τους.
Στην Ελλάδα του χθες και του σήμερα η Δημοκρατία δεν είναι ντε-φάκτο δικαίωμα ή μέθοδος λειτουργίας ή πολίτευμα αδιαπραγμάτευτο. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα υπήρχε πάντα υπό την αίρεση του συμφέροντος της κυρίαρχης τάξης. Η Δημοκρατία είναι διαπραγματεύσιμη και η τιμή της ποικίλει από χώρο σε χώρο, από δικαίωμα σε δικαίωμα, από υποχρέωση σε υποχρέωση, από το κομματικό χρώμα της μιας Κυβέρνησης στο κομματικό χρώμα της μιας Αντιπολίτευσης.
Στα πλαίσια αυτής της Δημοκρατίας ο Φασισμός ωχριά. Στα πλαίσια αυτής της Δημοκρατίας λειτουργεί και η σχέση Συνδικαλιστή και κόμμα που είναι προσκείμενος ή ενταγμένος. Επακόλουθο της σχέσης αυτής είναι τόσο οι οργανώσεις όσο και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποτελούν μέσο διαπραγμάτευσης για την εξουσία του Ενός έναντι των Άλλων. Μέσο διαπραγμάτευσης για αναρίχηση σε μεγαλύτερα αξιώματα εξουσίας και οικονομικής ευμάρειας.
Παρακολουθούμε πως κάθε Κυβέρνηση χρησιμοποιεί σε θέσεις κλειδιά και θέσεις εξουσίας, συνδικαλιστές εν ενεργεία. Συνδικαλιστές που ηγούνται του συνδικαλιστικού κινήματος στο επίπεδο της ΓΣΕΕ ή μεγάλων Ομοσπονδιών των ΔΕΚΟ ή των Μεγάλων Εργατικών Κέντρων.
Εξαργυρώνονται γραμμάτια και συνειδήσεις. Εξαργυρώνονται με την θέληση των συνδικαλιστών και επιδιώκεται αυτή η εξαργύρωση. Κάθε συνδικαλιστής που επιθυμεί να είναι εκπρόσωπος των εργαζομένων με συνείδηση εργαζόμενου βρίσκεται και θα βρίσκετε εκτός νυμφώνος . Αυτός ο συνδικαλιστής δεν πρόκειται να εκλεγεί ποτέ στην Διοίκηση ενός Ε.Κ. ή μιας Ομοσπονδίας και πόσο μάλλον της ΓΣΕΕ.
( συνέχεια στην επόμενη δημοσίευση)

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ..... ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ Ε.Σ.Κ.

Πληθαίνουν οι αναζητήσεις και οι προβληματισμοί που σχετίζονται με την εξερεύνηση των αιτίων της αποκαθήλωσης στην συνείδηση των εργαζομένων, των σωματειακών τους οργανώσεων΄.

Σε καμιά προβληματική που έχει επιδιωχθεί η εξερεύνηση και η αποτύπωση των αιτιών αυτών, δεν έχει τεθεί το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση.

Εδώ παρουσιάζω, έστω και με αποσπασματικό τρόπο βασικές θέσεις κρητικής τόσο στην δράση των συνδικάτων όσο και στις ευθύνες των πολιτικών κομμάτων για την σημερινή κατάντια του εργατικού οργανωμένου χώρου.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Συνήθως θεωρείται δεδομένη η δομή και ο χαρακτήρας των σωματειακών οργανώσεων, καθώς και ο θεσμικός ρόλος τους στην κοινωνία και η όποια κρητική ασκείται στο αποτέλεσμα των νέων οικονομικών αναδιαρθρώσεων που δημιουργούν νέα μοντέλα εργασιακών σχέσεων.

Αλλά το πρόβλημα δεν σχετίζεται μόνο με την νέα κατάσταση της οικονομίας ούτε και με τις καινούργιες εργασιακές σχέσεις, το πρόβλημα περισσότερο σχετίζεται με τις αιτίες που οδήγησαν τους εργαζόμενους να δημιουργήσουν τις ενώσεις τους.

Στην προ- εμφυλιακή περίοδο οι σωματειακές οργανώσεις δημιουργούνται βασιζόμενες στην αναγκαιότητα των δύο ποδιών.

Από την μια, η ανάπτυξη του ρεφορμιστικού αγώνα που καλυτέρευε τις συνθήκες εργασίας και βιοτικής εξέλιξης και από την άλλη η ανάπτυξη της σκέψης και του λόγου, που στόχο είχαν να εμπεδώσουν σ' όλα τα τμήματα της εργατικής τάξης την πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Η δομή τους όμως ήταν εξ' υπαρχής θνησιγενής για το μέλλον τους αλλά και για την ανάπτυξη ταξικής, κοινωνικής, πολιτικής και επαναστατικής συνείδησης.

Οι ίδιες οι οργανώσεις αλλά κυρίως η πρωτοπορία τους, συγκινημένες από την χριστιαννο-σοσιαλιστική ηθική της Ευρώπης και κυρίως από την εισαγωγή του Ουτοπικού Σοσιαλισμού που εκπροσωπούσαν οι νέοι διανοούμενοι που είχαν ολοκληρώσει τις σπουδές τους στο εξωτερικό, αντέδρασαν οργανωτικά ανάλογα με ότι πρωτοξεκίνησε την βιομηχανική Ευρώπη και που δεν αντιστοιχούσε με τις σταθερές της Ελληνικής Οικονομίας.

Το ότι η οικονομία της Χώρας είχε επιλεγεί από τα ξένα συμφέροντα να είναι προσανατολισμένη στο ελεύθερο εμπόριο και τις υπηρεσίες, καθώς αυτό λειτουργούσε αναγκαστικά σε βάρος της ανάπτυξης βιομηχανικών μονάδων και παραγωγής μεταποιητικών προϊόντων, δεν ελήφθη υπόψη από την κομματική νομενκλατούρα του ΣΕΚΕ και αργότερα του ΚΚΕ, στην συγκρότηση των εργατικών οργανώσεων. Γιατί ανεξάρτητα της δημιουργίας του ΣΕΚΕ, οι πρώτες οργανώσεις δεν ήταν ούτε ταξικές ούτε εργατικές - ρεφορμιστικές.

Όμως η εξέλιξή τους λειτουργούσε κοινωνικοπολιτικά, διασπαστικά και ανταγωνιστικά στο σύνολο τους αλλά και εκτός συνόλου.

Ο κομματικός προσανατολισμός που τροφοδοτούσε τις Σ.Ο. είχε μονοδιάστατα στόχο να επαναλάβει το ποιο αμφίβολο και ακυρωτικό για τον μέλλον της Κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας εγχείρημα, της Οχτωβριανής επανάστασης. Το ίδιο λάθος που είχε κάνει στα βιαστικά του βήματα ο Λένιν ( γιατί η Ρωσία ήταν το ποιο άγονο μέρος εφαρμογής μιας προλεταριακής επανάστασης) στο ίδιο λάθος προσανατόλιζε τις σωματειακές οργανώσεις η ηγεσία του ΣΕΚΕ ( ΚΚΕ).

Το κράτος από την άλλη δημιουργούσε το αντίθετο της συνδικαλιστικής οργάνωσης που ελεγχόταν από την Αριστερά σε μια προσπάθεια αφ' ενός να ελέγξει τις οργανωμένες δυνάμεις και από την άλλη να τις συκοφαντήσει ως κινούμενες από τα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων.

Πριν ακόμα ξεμπερδέψει το νεοσύστατο εργατικό κίνημα με τα ζητήματα ταξικής συνείδησης και πολιτικού λόγου και οριοθετήσει την θέση του στην οικονομική ανάπτυξη και στο τι δημιουργούσε και στο πως, έμπαινε στα βαθιά νερά του Διεθνισμού όταν ακόμα και οι λεγόμενες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις ήταν έντονα συντηρητικές και εθνικιστικές.

Ήταν πολύ εύκολο να συκοφαντηθεί ο Διεθνισμός από την υπέρμετρη εθνικιστική συνείδηση των Ελλήνων εργατών και Πολιτικών.

Η δομή της ιεραρχίας του εργατικού κινήματος στο επίπεδο της συλλογικότητας, δεν άφηνε περιθώρια ανάπτυξης ταξικών συνειδήσεων μιας και ήταν προσανατολισμένη είτε ανάλογα το επάγγελμα είτε ανάλογα της κομματικής ένταξης των ηγετών τους.

Αλλά και ο Λαός ήταν διαιρεμένος σε πολιτικές φράξιες που τον εμπόδιζαν να έχει πυκνή συμμετοχή στα συνδικάτα του. Η πολιτική ηγεσία της Αριστεράς που διαφέντευε τα περισσότερα συνδικάτα και ομοσπονδίες ήταν κατά κύριο λόγο υπεύθυνη για την έλλειψη μαζικότητας των οργανώσεων.

Οι αγώνες που δόθηκαν δεν εξιλέωσαν τις ιστορικές ευθύνες της Καθοδήγησης, ευθύνες και πολιτικές πράξεις που μας ακολουθούν μέχρι σήμερα ως .... προπατορικό αμάρτημα.

Η διαίρεση της ΓΣΕΕ σε τρις οργανώσεις, κάτι που σήμερα είναι αναγκαία, τότες καθοδηγήθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ με τα ίδια επιχειρήματα που προβάλει το ΠΑΜΕ σήμερα. Από την μια οι καθαροί και ταξικοί αγωνιστές και από την άλλη οι ρεφορμιστές, τα μιάσματα, οι πουλημένοι και οι εργοδοτικοί.

Μπροστά στον κίνδυνο της εγκαθίδρυσης του φασισμού, η αλλαγή της ηγεσίας του ΚΚΕ από τον Ζαχαριάδη, λειτούργησε προς την κατεύθυνση την αλλαγής λόγου και αντιλήψεων στο ΚΚΕ ( κατ' εντολή της Μόσχας) και επανέφερε το ζήτημα της ενότητας στον εργατικό συνδικαλιστικό χώρο με αποκορύφωμα λίγο πριν τον Μεταξά της επανα - σύμπτυξης των Ανώτατων Συνομοσπονδιών στην παλιά και ενιαία ΓΣΕΕ. Όμως ήδη ήταν πολύ αργά. Ο Φασισμός ήταν ήδη στην Ελλάδα πραγματικότητα.

Το τι είναι Φασισμός, η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού αλλά και της καθοδήγησης του , εκλαμβάνεται ως ιστορικές εικόνες, λόγου και πράξεις των Μουσολίνι και Χίτλερ. Ως εικόνες και καταστάσεις που παραπέμπουν στην περίοδο λίγο πριν, κατά την διάρκεια και το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου.

Στην Ελλάδα ο Φασισμός, όπως κάθε εισαγόμενος με θεωρητικό υπόβαθρο πολιτισμός ( οικονομικός - πολιτικός) παρέμεινε ολάκερος αλλά σε διαφορετικές κατά ιστορικές περιόδους εκφάνσεις .

Η απουσία φιλοσοφικού λόγου των ηγεσιών και καθοδηγητών των λαϊκών δυνάμεων δεν έχει επιτρέψει στις κοινωνίες να εντρυφήσουν στον φασισμό και ασφαλώς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το στάρι από το κριθάρι

Το ότι η σημερινή πολιτική και οικονομική κατάσταση κυριαρχείται από τις δυνάμεις του Φασισμού που κυβερνούν αυτόν τον τόπο αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφήνουν όλες τις πολιτικές και κοινωνικές ηγεσίες της Αριστεράς να σφυρίζουν αδιάφορα.

Ο λόγος είναι απλός. Πρέπει να αναλάβουν και την ευθύνη της απολογίας γιατί επέτρεψαν στις Φασιστικές καθεστωτικές δυνάμεις να ξαναβρεθούν σε θέση κυβερνητικής ισχύος.


ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ και η φιλοσοφική τους διάσταση.

Είναι πέρα για πέρα αντιοικονομικός και αντιταξικός ο χαραχτήρας και η δομή του εργατικού κινήματος.

Εάν το εργατικό κίνημα ( ελέγχεται αν είναι κίνημα) είχε συγκεκριμένο πολιτικό στρατηγικό στόχο, στόχο που θα αποτελούσε και πηγή έμπνευσης τότε δεν θα επέλεγε την πολυδιάσπασή του και την προσπάθεια του να εκλαμβάνεται από το Κράτος και την Εργοδοσία ως επαγγελματικός αντίστοιχος των εργοδοτικών επαγγελματικών οργανώσεων.
Αυτό όμως δικαιολογείται από την κοινωνική ανισότητα μεταξύ εκείνου που εκπροσωπούν οι εργοδοτικές οργανώσεις και εκείνου που εκπροσωπούν οι εργατικές.
Αυτό το αίσθημα κατωτερότητας που είχε επιβληθεί λόγω των οικονομικών ανισοτήτων, ενισχύθηκε από όλες τις κρατικές ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις ( διαχωρισμός των εργαζομένων σε υπαλλήλους και εργάτες, σε δημόσιους και μη δημόσιους ), αλλά ακόμα και από την Νομοθεσία που δεν αναγνώρισε ποτέ την ικανότητα των εργαζομένων να αυτό - ρυθμίζουν τα του οίκου τους.

Ενώ αυτό το αίσθημα κατωτερότητας αποτελούσε και την αναγκαία συνθήκη ανάπτυξης ενός επαναστατικού κινήματος, παράλληλα καθοδηγούσε την συνείδηση των εργατών στην αποδοχή της μοίρας τους και στην υποτίμηση των δυνατοτήτων τους. Από την άλλη όμως και τα συνδικάτα δεν είχαν την ικανότητα να κεφαλαιοποιούν τα θετικά αποτελέσματα των αγώνων των εργαζομένων ούτε ανάπτυξαν την αναγκαία πολιτική δράση που θα μίκρυνε τουλάχιστον τις κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στις Τάξεις και στις στρωματώσεις τους. Οι οικονομικές διεκδικήσεις τους βρίσκονταν πολύ μακρυά από τον περιορισμό της εξάρτησης και της κοινωνικής περιθωριοποίησης των εργαζομένων ή της "προνομιακής" μεταχείρισης από το Κράτος. Οι πολιτικές διεκδικήσεις τους ήταν ενταγμένες στον γενικότερο σχεδιασμό των κομμάτων που είχαν το "πάνω χέρι" στην δράση των συνδικάτων. Η συνολική πολιτική των συνδικάτων δημιουργούσε σειρά αντιφάσων στον χώρο της εργασίας και των εργαζομένων αλλά και αποστάσεις των "επεξεργασμένων" θέσεων και της πραγματικότητας.
Τις αντιφάσεις αυτές ποτέ δεν μπόρεσε να τις διαχειριστεί η Ιστορική Καθοδήγηση ούτε οι Αριστερές ηγεσίες των συνδικάτων.

Αλλά και τα ίδια τα συνδικάτα, σε κάθε προσπάθεια να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους και τις κατακτήσεις τους ζητούσαν ελλείψει ταξικής συνείδησης των μελών τους, πολιτικής στρατηγικής και ιδεολογικής συγκρότησης, την νομοθέτηση τους. Επί της ουσίας ζητούσαν και εξακολουθούν ζητούν την επιδιαιτησία του Κράτους. Έτσι για κάθε κατάχτηση με αγώνες των εργαζομένων, ο ανώτερος και αδιαμφισβήτητος διαχειριστής δεν ήταν το ίδιο το Κίνημα αλλά το Κράτος και η Κυβέρνησή του.

ΝΕΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Η πρώτη σοσιαλιστικοποίηση της δομής των συνδικαλιστικών οργανώσεων, πραγματοποιείται από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ.

Οι εργαζόμενοι πλέον δεν χωρίζονται κατά επάγγελμα αλλά ενοποιούνται στην βάση της εργασιακής τους σχέσης με τον εργοδότη τους χάνοντας το "προνόμιο" της πολυδιάσπασης τους σε "επαγγελματίες" ανα ειδικότητα.

Όμως και αυτό το εγχείρημα βρίσκει σθεναρή αντίσταση από το ΚΚΕ αλλά και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές που δεν άντεχαν οι μεν να επαναβεβαιώσουν την υπεροχή τους στα συνδικάτα και οι δε, δεν άντεχαν να χάσουν τα μαγαζιά τους που τους εξασφάλιζαν κοινωνική και πολιτική αποδοχή εξουσίας.

Ο εργοστασιακός συνδικαλισμός έδειχνε τον δρόμο της ταξικής συγκρότησης των εργατικών κοινωνιών, αλλά η λυσσαλέα επίθεση σ' αυτόν γινόταν τόσο από τις ελεγχόμενες δυνάμεις εργαζομένων από το ΚΚΕ όσο και από την ίδια την ΠΑΣΚΕ.

Αυτός ο τύπος συνδικαλιστικής οργάνωσης ασφαλώς έθετε βόμβα στα θεμέλια της μέχρις εκείνη την στιγμή δομή του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Η σύγκρουση που προφανώς έβλαπτε τα πολιτικά συμφέροντα και την βιασύνη του ΠΑΣΟΚ να αναρριχηθεί στην εξουσία χαλάρωσε τόσο, ώστε η συνδικαλιστική νομενκλατούρα που είχε προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ να νιώσει ασφαλής και ότι δεν θα έχανε τα προνόμια της και την εξουσία της από την νέα ταυτότητα του οργανωμένου συνδικαλισμού που είχε επιλέξει το κόμμα τους.

Για μια ακόμα φορά η αναγκαιότητα ενός νέου τύπου οργανωμένου συνδικαλισμού είχε έρθει από τα έξω. Είχε έρθει ως απαίτηση ενός Πολιτικού Κόμματος που έψαχνε τρόπους καθιέρωσής του στις συνειδήσεις των λαϊκών δυνάμεων ώστε να καταστεί επικυρίαρχο και αργότερα Κυβέρνηση του Τόπου. Είχε έρθει ως αιφνιδιασμός του αντίπαλου στρατοπέδου των Κομμουνιστών και της αναντιστοιχίας που επικρατούσε ανάμεσα στην συγκρότηση των εργατικών ενώσεων και τις πλειοψηφίες που ελέγχονταν από το ΚΚΕ κυρίως και στην πολιτική έκφραση των ίδιων των δυνάμεων, όπως αυτές αποτυπώνονταν στις Εθνικές εκλογικές διαδικασίες.

Στο επίπεδο πλέον των βιομηχανικών κοινοτήτων η πλειοψηφία των εργατών στήριζε τόσο εργασιακά - εκλογικά του εκπροσώπους , τους ενταγμένους στο ΠΑΣΟΚ όσο πολιτικά - εκλογικά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά και το ίδιο το Κράτος έβλεπε πως η νέα συνδικαλιστική συγκρότηση των εργαζομένων ήταν έξω από την φιλοσοφία του και ένα καινούργιο πεδίο εφαρμογής που δεν είχε καμιά εμπειρία στο "χειρισμό" του.

Έτσι λοιπόν η ελεγχόμενη από το Ίδιο ΓΣΕΕ και τα ελεγχόμενα Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες ( αλλά και οι αντίστοιχες ελεγχόμενες από το ΚΚΕ) δεν έγραφαν στην δύναμή τους , τις νέες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Η ιστορία άλλαξε όσο η δυναμική του ΠΑΣΟΚ στην Κοινωνία και στα πολιτικά πράγματα μεγιστοποιήθηκε.

Η ΚΡΙΣΗ ΦΥΣΙΟΝΓΩΜΙΑΣ ΤΟΥ Σ. Κ. ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ

Όμως η διατήρηση των "δοκιμασμένων" μορφών οργάνωσης των εργαζομένων και η συνύπαρξη τους με τις νέες μορφές ταξικής οργάνωσης απέβησαν μοιραίες για τις τελευταίες αλλά και για το ίδιο το εργατικό κίνημα.

Η ΟΒΕΣ , ομοσπονδία που κάλυπτε και εκπροσωπούσε τις βιομηχανικές κοινότητες των εργαζομένων, έχασε την δύναμή της και από την άρνηση της αποδοχής της από τις εργοδοτικές οργανώσεις ( άρνηση υπογραφής Σ.Σ.Ε.) αλλά και απο την αντισυνδικαλιστική δράση σε βάρος της, των άλλων ομοσπονδιών και της συνδικαλιστικής πατρωνίας που ηγήτο στην ΠΑΣΚΕ και στην ΕΣΑΚ-Σ
Η επίσημη κατηγορία ήταν ότι η ΟΒΕΣ αποτελούσε μια ΓΣΕΕ μέσα στην ΓΣΕΕ. Η αλήθεια ήταν ότι περιοριζόταν η υπεροχή των οργανώσεων της Κοινής Ωφέλειας στο επίπεδο της ΓΣΕΕ και επαπειλούταν η "υψηλή Πύλη" της ιεραρχίας στης ηγεσία της Συνομοσπονδίας. Άλλωστε στα "γραφεία" της ΠΑΣΚΕ, διατείνονταν ότι δεν θα έβαζαν ποτέ μουντζούρηδες Προέδρους στην ΓΣΕΕ.

Μπορεί η διαμάχη μεταξύ ΠΑΣΚΕ και ΕΣΑΚ-Σ να ήταν έντονη και πολλές φορές απελπιστικά αντεργατική για τα συμφέροντα των εργαζομένων, στην περίπτωση όμως της αμφισβήτησης και του εκσωστρακισμού των νέων μορφών συνδικαλιστικής συγκρότησης ήταν αρμονική και σφικταγκαλιαμένη.

Η διατήρηση ενός αναχρονιστικού και ευάλωτου οργανωμένου συνδικαλισμού εξυπηρετούσε τώρα και το Κράτος και το ΠΑΣΟΚ ως Κυβέρνηση. Παράλληλα όμως η συμμετοχή της συνδιακλιστικής νομενκλατούρας στα "κέντρα αποφάσεων" ως δήθεν συμμετοχής και εκπλήρωσης των υποσχέσεων του ΠΑΣΟΚ προς τους εργαζόμενους ( Κοινωνικό Συμβόλαιο) δημιούργησε μια νέα κατάσταση, στην οποία κυριαρχούσε η εξουσία των συνδικαλιστών πάνω στους εργαζόμενους και η υποταγή των εργαζομένων στην νέα εξουσία. Η εξαργύρωση της συνδιακλιστικής συνείδησης και η δήθεν προσαρμογή της στην αναγκαιότητα του Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, λειτούργησε πολύ πιο αποτελασματικά απο τις διάφορες άλλες ιστορικές περιόδους εμβόλισης των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ηγεσιών τους.

Στο εργαστάσιο ή στην υπηρεσία του, περισσότερο φοβόταν ο εργαζόμενος τον Πρόεδρο του σωματείου του παρά τον εργοδότη του.


ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ

Ένα νέο τοπίο εργασιακών σχέσεων οδήγησε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες στη συγκρότηση μιας νέας ενδιάμεσης τάξης, αποκομμένης από την εργασία και κινούμενη στις παρυφές της Αστική τάξης.Η νέα τάξη εξουσιών και οικονομικής ανεξαρτησίας που οικοδομήθηκε εξ' αιτίας της απόσχισης των συνδικαλιστικών ηγεσιών από την βάση των εργαζομένων, δημιούργησε και τις αντίστοιχες αποδοχές είτε από το Κράτος είτε από τις Εργοδοτικές Ενώσεις, ως κάτι ιδιαίτερο και χρήσιμο εργαλείο στην διατήρηση των επικυριαρχικών τους "δικαιωμάτων".Όμως αυτή η Νέα Τάξη μέσα στην εργατική τάξη δημιούργησε και την αποδήμηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων τόσο στο επίπεδο, να χάσουν την συνδικαλιστική τους ιδιότητα και τα κινηματικά τους χαρακτηριστικά όσο και τις δυνάμεις τους, στο επίπεδο των φυσικών μελών τους.Η απροθυμία των εργαζομένων να ενταχθούν στις οργανώσεις τους δεν αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για την διατήρηση των εξουσιών της τάξης των συνδικαλιστών. Απεναντίας η περιβολή με μεγαλύτερα και περισσότερα αξιώματα και πλουσιοπάροχα αμειβόμενες θέσεις στη Κρατική διαχείριση, δημιουργεί μια προστατευτική ασπίδα αποπροσανατολισμού για την "Τάξη" της Τάξης των εργαζομένων ώστε μικρή σημασία έχει αν η πλειοψηφία των ασυνδικάλιστων εργαζομένων αυξάνεται σε αναντιστοιχία με την παρουσιαζόμενη αύξηση των Σ.Ο.και των φυσικών τους μελλών, όπως καταγράφηκε στο τελευταίο συνέδριο της ΓΣΕΕ. ( Συνέχεια στην επόμενη δημοσίευση)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

"ΕΑΛΩ Η ΕΛΛΑΣ"
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ
http://www.epithesh.blogspot.com/
http://www.infonewhumanism.blogspot.com/
http://www.globala.blogspot.com/
ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Με αντάλλαγμα 442,5 εκατομμύρια Ευρώ η κυβέρνηση της Δεξιάς, ως κυβέρνηση του μεγάλου καφαλαίου και της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης πούλησε τη Διοίκηση (MANAGEMENT)του ΟΤΕ στην κρατική DEUTSCHE TELECOM, πράγμα που σημαίνει το απόλυτο δικαίωμα Διαχείρησης, όχι μόνο των υλικών και άυλων περιουσιακών στοιχείων του ΟΤΕ και των δεκάδων Θυγατρικών του Εταιριών, αλλά και την υποχρέωση του ελληνικού κράτους να παρέχει τηλεπικοινωνιακή ασφάλεια στους Έλληνες και στην ελληνική οικονομία, απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη, την ευημερία, την ανεξαρτησία και την ελευθερία του Ελληνικού Λαού. Ο παρακάτω πίνακας είναι ενδεικτικός για το μέγεθος της ζημιάς που προκαλεί στην Ελλάδα το ξεπούλημα του ΟΤΕ, χωρίς να είναι , φυσικά, δυνατό να υπολογιστεί η συνολική ζημιά για τα άυλα περιουσιακά στοιχεία τόσο σε τρέχουσες αξίες, όσο και σε απωλεσθησόμενες αξίες στο βάθος του χρόνου: Με την πώληση του ΟΤΕ και των άλλων Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών που προηγήθηκαν , αλλά και αυτών που ακολουθούν, πράγματι, ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΙ' ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ.
ΑΥΤΑ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ:
1.- OTE,
2.- OTE ESTATE (με τα 2.500 κτίρια ιδιοκτησίας ΟΤΕ, αξίας άνω του 1,6 δις. ευρώ),
3.- COSMOTE,
4.- ΓΕΡΜΑΝΟΣ (στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια),
5.- ΟΤΕΝΕΤ (με τα εμπορικότατα προϊόντα της, conn-x, smile & web κάρτες, θυγατρικές εταιρίες κλπ),
6.- HELLAS SAT (δορυφορικές επικοινωνίες ΟΤΕ),
7.- ΟΤΕ SAT MARITEL (ναυτιλιακές επικοινωνίες ΟΤΕ),
8.- ΟΤΕ GLOBE (διεθνείς επικοινωνίες ΟΤΕ),
9.- ΟΤΕ ΑCADEMY (εκπαιδευτικό κέντρο ΟΤΕ),
10.- ROM TELECOM (Τηλεπικοινωνιακός Οργανισμός Ρουμανίας, στον οποίο ο ΟΤΕ κατέχει το 54%),
11.- COSMOROM (η COSMOTE της Ρουμανίας),
12.- GLOBUL (η COSMOTE της Βουλγαρίας),
13.- COSMOFON (η COSMOTE της FYROM),
14.- AMC (η COSMOTE της Αλβανίας),
15.- TELECOM (o OTE της Σερβίας).
16. τα OTEshops,
17. την INFOTE με τον Χρυσό Οδηγό και τις διαφημίσεις του,
18. την OTEPLUS,
19. την COSMO-ONE,
20. τον ΟΤΕ-International,
21. την ΟΤΕ-Ασφάλιση,
22. την HellasCom,
23. το Μουσείο Τηλεπικοινωνιών του ΟΤΕ και
24. πουλάνε ακόμα και το όνομα, τη φήμη και την πελατεία, δηλαδή το brand name "ΟΤΕ".
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ξεπουλήθηκαν μόνο για 442,5 εκατομμύρια Ευρώ, όταν μόνο για τις επενδύσεις στις βαλκανικές τηλεπικοινωνίες ο ΟΤΕ έχει επενδύσει πάνω από 3 δις Ευρώ και παρά το γεγονός πως ο ΟΤΕ απέφερε στο ελληνικό δημόσιο διπλάσια και πολλαπλάσια, από το τίμημα πώλησης, ετήσια κέρδη.
Με την πώληση του ΟΤΕ, αλλά και των άλλων Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών που προηγήθηκαν και όσων ακόμα ακολουθούν, "ΕΑΛΩ Η ΕΛΛΑΣ".
Κι' αν δεν μπορούμε να τους σταματήσουμε, γιατί η εξάρτηση, η διαπλοκή και το πολιτικό χρήμα έχουν υπονομεύσει τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, τότε ας γνωρίζουμε όλοι τι σημαίνει ξεπούλημα του ΟΤΕ και των άλλων Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που δημιουργήθηκαν με χρήματα του ελληνικού Λαού και ως ασπίδα του ελληνικού Λαού απέναντι στο βάρβαρο και καταστροφικό μανιακό καπιταλισμό. Γι' αυτό προωθήστε αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους γνωστούς σας μπορείτε. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε.
Ας καταδικάσουμε με αυτόν τόν τρόπο
όσους ξεπούλησαν και ξεπουλάνε την Ελλάδα και το μέλλον των Ελλήνων.
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΣ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΣΑΡΑΦΗΔΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
Αθήνα, 19 Μάη 2008
Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
Κώστας Λάμπος

ΚΑΤΙ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΔΩΚΟΥΜΕ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Σχολιάζοντας το Δελτίο Τύπου της Αυτόνομης Παρέμβασης αλλά και με αφορμή το Δελτίο Τύπου,

· Ο ΦΠΑ επιβλήθηκε ως μέσο αποπληρωμής των επιχορηγήσεων από τα πακέτα οικονομικής στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο μειώνονται τα έσοδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε αντίστοιχα να μειώνεται και ο φόρος προστιθεμένης αξίας.
Η μειωμένη δυναμική απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων, για την οποία αλληλοκατηγορούνται τα δύο μεγάλα κόμματα, έχει προφανώς την αιτία της, στα αυξημένα έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού από την ιδιοποίηση μέρους του ΦΠΑ, που ενώ υπολογίζεται να αποπληρώσει το σύνολο των εγγεγραμμένων , καταλήγει στις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού, μιας και η απορρόφηση υστερεί του ονομαστικού ύψους.

ΚΑΥΣΙΜΑ
· Έχουμε κατακλισθεί από εξαγγελίες και δεσμεύσεις αλλά και από αντιοικονομικά μέτρα της Κυβέρνησης για την πάταξη του λαθρεμπορίου των καυσίμων και για την λειτουργία ενός υγιούς ανταγωνισμού.
Στο ζήτημα της λαθρεμπορίας, που η κυβέρνηση διάλεξε τον πιο εύκολο δρόμο, της αύξησης των εσόδων της σε βάρος του καταναλωτή, με την ενοποίηση των φόρων, τα πράγματα είναι απλά και εύκολα .
Η κυριότερη λαθραία μετακίνηση και μεταπώληση καυσίμων πραγματοποιείται στη θάλασσα με τη μετάγγιση από τα μεγάλα πετρελαιοφόρα σε μικρότερα και τη διοχέτευση των καυσίμων στα νησιά κυρίως αλλά και σε γνωστά σε όλους κέντρα μεταφόρτωσης στην στεριά.
Το Λιμενικό έχει την δυνατότητα να ελέγξει από αέρος και θάλασσας την παράνομη διακίνηση, αλλά ούτε μέσα διαθέτει ούτε εντολές έχει από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία για την πάταξη της πραγματικότητας και όχι του φαινόμενου, της λαθραίας διακίνησης καυσίμων.
Τα έσοδα όμως από το λαθρεμπόριο είναι απόλυτα αναγκαία για την εξυπηρέτηση του Προϋπολογισμού του Κράτους και όποιες διακηρύξεις γίνονται για τα μάτια του κόσμου.
Ο Πολιτισμός του χρήματος και του κέρδους, σιγά μην αφήσει την Κυβέρνηση ασυγκίνητη. Παρεμπιπτόντως είδατε πως καταπολεμά και αν, η Κυβέρνηση τα ναρκωτικά; Μαύρο χρήμα είναι αυτό και ο Προϋπολογισμός έχει πολλές Μαύρες Τρύπες!
Από την άλλη μεριά η διαμόρφωση των τιμών με βάση την καθημερινή αύξηση του αργού πετρελαίου στις Διεθνείς χρηματαγορές δεν μπορεί να επηρεάζει τις λιανικές τιμές και δεν επιτρέπεται η αυξομείωση ελεύθερα από τα πρατήρια των υγρών καυσίμων.
Όμως οι αυξημένες τιμές λειτουργούν αβανταδόρικα για τα έσοδα του Κράτους από τον φόρο κατανάλωσης καυσίμων.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ
· Η Κυβέρνηση αποφάσισε αμέσως μετά την διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πως για δύο χρόνια το ανθρώπινο κεφάλαιο που προέρχεται από τις νέες Βαλκανικές χώρες της Ε.Ε. να μην παρέχεται η δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης στις εργασίες εντός της Ελλάδας.
Αν λοιπόν έχει αυτή την δυνατότητα, δηλαδή να βάζει εμπάρκο στην ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων που θεωρεί ότι λειτουργούν σε βάρος της ντόπιας εθνικής οικονομίας, δεν αποτελεί οξύμωρο να επικαλείται την επιμονή της Ε.Ε. στην στήριξη του ελεύθερου εμπορίου και στην ελεύθερη διαμόρφωση των τιμών , που η όποια παρέμβαση αντίκειται στην Κοινοτική νομοθεσία;

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ




· Η αντιμετώπιση της Κυβερνητικής πολιτικής αλλά και της ασκούμενης τρομοκρατίας από το Κράτος, πρέπει να αντιμετωπιστεί οργανωμένα , πεισματικά και ολοκληρωμένα, τόσο από τα κόμματα που διατείνονται ότι μάχονται για τα συμφέροντα του Λαού, όσο και κυρίως από τα συνδικάτα, που ο ρόλος του δεν τα περιορίζει σε απλές κλειστές συντεχνίες οργανωμένων συμφερόντων, αλλά σε συνδικαλιστικές οργανώσεις.

· Θα πρέπει τα συνδικάτα να αποκρυπτογραφήσουν τον όρο «Συνδικαλισμός», να κατανοήσουν ότι δεν εντάχθηκαν στην εξυπηρέτηση μονοδιάστατα των ατομικών συλλογικών τους συμφερόντων ως οργανώσεις επαγγέλματος ή επιχειρήσεων, ότι ο Λόγος τους είναι άκρως πολιτικός-κοινωνικός – διεκδικητικός και δεν εντάσσεται στην προκρούστεια κλίνη των συμφερόντων των κομμάτων, των ενταγμένων συνδικαλιστικών τους ηγεσιών σ’ αυτά.

· Ενώ η «μάχη» κατά της αποεθνικοποίησης του ΟΤΕ είναι μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη εναντίον της Κυβέρνησης, η ΓΣΕΕ φοβάται τη διάσταση αυτή καθώς και τη δυναμική που θα είχε μια ξεκάθαρη πολιτική στρατηγική διακήρυξη για το σύνολο της οικονομίας και των δημοσίων επιχειρήσεων. Φοβάται ότι θα διασπαστεί ή ακόμα χειρότερο για τους εργαζόμενους, ότι η διατύπωση μιας τέτοιας στρατηγικής θα έβλαπτε σοβαρά ενδεχομένως τα στρατηγικά συμφέροντα των κομμάτων που εκπροσωπεί στο «συνδικαλιστικό» κίνημα.

· Γιατί οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στη ΓΣΕΕ δεν εκπροσωπούν τους εργαζόμενους στην Συνομοσπονδία, αλλά τους εργαζόμενους δια μέσου της Συνομοσπονδίας στα κόμματα που συμμετέχουν.

· Όσο λοιπόν το εργατικό κίνημα είναι εγκλωβισμένο στην αποστεωτική κατάσταση για τον συνδικαλισμό που έχουν επιβάλει ευθέως τα πολιτικά κόμματα τόσο θα χάνει τα κινηματικά του χαρακτηριστικά, τόσο αδύναμο θα εξελίσσεται και τόσο ακίνδυνο θα είναι για τις κυβερνήσεις και τους εργοδότες.

. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες Σ.Ο. στις επιχειρήσεις εκτός Δημοσίου και της πάλαι ποτέ Κοινής Ωφέλειας , έχουν συρρικνωθεί ή έχουν διαλυθεί. το χειρότερο είναι ότι δεν εισπράττουν καμιά εμπιστοσύνη από τα μέλη τους τα οποία είναι απρόθυμα έως και εχθρικά προς τις Διοικήσεις των σωματείων τους αν "υπακούσουν" οι τελευταίες στις αποφάσεις των Εργ. Κέντρων, των Ομοσπονδιών και περισσότερο της ΓΣΕΕ.

. Η συμμετοχή στις απεργίες είναι ελάχιστη και ουσιαστικά συνεπαίρνει την "ταξική" συνείδηση όσων είναι ενταγμένων στο ΚΚΕ και κατ' ελάχιστο στον ΣΥΡΙΖΑ αμφίβολα στην ΠΑΣΚΕ και καθόλου την ΔΑΚΕ.

. Τόσο η δομή όσο και η φυσιογνωμία των συνδικαλιστικών οργανώσεων, λειτουργούν αποθαρρυντικά στην ενεργή συμμετοχή σ' αυτές των εργαζομένων.

. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι βλέπουν με καχυποψία τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. εξ' αιτίας της μέχρι σήμερα στάση των ηγεσιών τους. Οι ηγεσίες έμαθαν τους εργαζόμενους, ότι αξία ύπαρξης των Σ.Ο. είναι η αύξηση των μισθών και των επιδομάτων. Πέρα τούτων αρμόδια είναι τα κόμματα και η συμμετοχή σ' αυτά. Αυτή την άποψη έχει και η ηγεσία της ΓΣΕΕ και πέραν αυτής το οτιδήποτε αποτελεί μακρόπνοο στόχο που θα λυθεί ενδεχομένως όταν το κόμμα τους καταστεί Κυβέρνηση.

. Το μόνο λοιπόν που απομένει στους εργαζόμενους είναι να ξυπνήσει η συνείδηση ορισμένων εκ των Βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος από το φτύσιμο που τρώνε από τους ψηφοφόρους τους και να ρίξουν την Φασιστική Κυβέρνηση του Καραμανλή.

. Κατά τα άλλα σε λίγο έρχονται τα "μπάνια του Λαού" και μαζί με αυτά και ένα καινούργιο πακέτο αυξήσεων

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
5/5/2008
ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ
Η πρόσφατη αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά και οι συνεχείς αυξήσεις τιμών προϊόντων και υπηρεσιών, που καλύπτουν λαϊκές ανάγκες, έχουν φέρει σε απόγνωση τους εργαζόμενους.
Απαιτείται η άμεση λήψη μέτρων και όχι το ξόρκισμα της ακρίβειας στο οποίο επιδίδονται η κυβέρνηση, αλλά και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Είναι ανάγκη:
· Να δοθεί ΑΜΕΣΑ κάρτα απεριορίστων διαδρομών σ’ όλους τους εργαζόμενους, με κάλυψη από τους εργοδότες. Με ευθύνη του κράτους να δοθεί η κάρτα και στους ανέργους, μαθητές, σπουδαστές.
· Να μειωθεί άμεσα ο Φ.Π.Α. στα είδη που καλύπτουν λαϊκές ανάγκες και να μηδενιστεί σε βασικά είδη διατροφής.
· Να παταχθεί η κερδοσκοπία στο πετρέλαιο και σε άλλα είδη. Να ανακληθούν οι αυξήσεις των τιμολογίων στις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας.
· Να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια με έλεγχο των τιμών και την ουσιαστική αύξηση των μισθών. Να ακυρωθεί ο ψεύτικος τιμάριθμος και να καθιερωθεί εργατικός τιμάριθμος.
Η κατάσταση αυτή υπογραμμίζει τη σοβαρή ευθύνη, όσων υπέγραψαν την Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. με τις πολύ χαμηλές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό (οι οποίες ήδη εξανεμίστηκαν) και με την έλλειψη ρήτρας αναπροσαρμογής λόγω της αύξησης του πληθωρισμού.
Με βάση τα σημερινά δεδομένα προκύπτει η ανάγκη, να διαφοροποιηθεί ριζικά η εισοδηματική πολιτική και να κατοχυρωθούν διορθωτικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό με ευθύνη της κυβέρνησης.
Καλούμε τις διοικήσεις των συνδικάτων να αναδείξουν αυτά τα θέματα ως αιχμές στην πάλη τους και να οργανώσουν την πάλη των εργαζομένων. Η αντιμετώπιση της ακρίβειας προβάλει πλέον ως ζήτημα επιβίωσης για μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Απο την Σκύλα στην Χάρυβδη και απο την Βενζίνη στον ΟΤΕ

Σ' αυτήν την περίεργη χώρα των μεγάλων λόγων και των λιλιπούτειων έργων, όπου ο γιγαντισμός αντικατοπτρίζει την μεγαλόσχημη πραγματικότητα του τίποτα, στα ΜΜΕ παρελαύνουν ειδήμονες και πολιτικοί που εν μέσω χαβρωτικής κατάστασης αδιάλειπτων φωνασκιών, επιδίδονται στην ανάλυση της πραγματικότητας όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από την απεργία των Δημοσίας Χρήσεως φορτηγώνκαι βυτιοφόρων, την αύξηση της τιμής των καυσίμων και την αυξημένη απόδοση των φόρων που εισπράττει ο Αλογοσκούφης, επειδή ο φόρος εκφράζεται σε ποσοστά.
Τα βυτιοφόρα Δ.Χ. καταναλώνουν για την κίνηση τους αφορολόγητο πετρέλαιο.
Πόσο αυξήθηκε ώστε να ζητούν αύξηση πάνω από 5% των κομίστρων;

Οι αγρότες και οι Βιομηχανίες μεταποίησης και συσκευασίας αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, διαμαρτύρονται όπως και ο ΟΕΒΕ, για την κατάσταση αυτή, επειδή δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν για την μεταφορά των προϊόντων τους τον Σιδηρόδρομο
Ο Σιδηρόδρομος, είναι το πιο αδικημένο μέσο μεταφοράς εμπορευμάτων, που θα συντελούσε και στη μικρή επιβάρυνση του τελικού προϊόντος από το κόστος μεταφοράς.
Όμως ούτε τα μέσα ενημέρωσης, ούτε οι πολιτικοί, ούτε τα συνδικάτα ή οι ενώσεις καταναλωτών, θέτουν το ζήτημα των εμπορικών διακινήσεων με ανταγωνιστικά μέσα, προς αυτά των τροχοφόρων Δ.Χ.


Η οικονομία της Ελλάδας προσομοιάζει περισσότερο με μια σαρανταποδαρούσα σε αναπηρικό καρότσι. Έχει πάρα πολλά πόδια κίνησης της ως γλάστρες, και επιμένει σε ό,τι αντιπαραγωγικό, επισφαλές και αντιοικονομικό, περιμένοντας οι εργαζόμενοι να ευτυχίσουν στον νου και να εργάζονται χωρίς δικαιώματα και χωρίς μισθούς και ασφάλεια.
Οδηγείται η οικονομία, στη διαμόρφωση μιας καθεστωτικής νέας αντίληψης, όπου η ανικανότητα της Κυβέρνησης, δεν την οδηγεί στην παραίτηση ( είναι πολλά τα γραμμάτια εξαργύρωσης και πολλά τα λεφτά που αλλάζουν χέρια), αλλά στην μετατροπή της σε νονό της μέρας και της νύχτας.
Η Κυβέρνηση - νταβατζής που μας προέκυψε, αφού βρήκε πως είναι ανίκανη να διαχειριστεί τα του Κράτους, πουλάει το Κράτος σε ιδιώτες. Αφου δεν μπορεί να ελέγξει την αγορά και τις τιμές, απικαλείται την Ε.Ε. και τον ανταγωνισμό.
Διατείνεται ότι αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση πριμοδοτεί την "ελεύθερη αγορά" και την "ελεύθερη διαμόρφωση των τιμών", κουτόφραγκα προφασίζεται πως το Κράτος και το συμφέρον της χώρας διασφαλίζεται από τον "πατριωτισμό" των Πολυεθνικών επιχειρήσεων, τον "Πατριωτισμό" του Κέρδους και τον υγέιή ανταγωνισμό και στην αντίθετη περίπτωση πετάει στην ηττοπαθή αριστερά που διεκδικεί την εξουσία ( ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) το γάντι, για την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση των Κεφαλαιοκρατών και των Πολυεθνικών.

Με λυπεί το γεγονός, που μέχρι σήμερα δεν έχουμε λύσει το ζήτημα αυτό. Δηλαδή ως Αριστερά, έχουμε αφεθεί σε βαγονέτο του εκσυγχρονισμού και του νεοφιλελευθερισμού , βαμμένο στα χρώματα από την περίοδο των "παιδιών των λουλουδιών", της οικολογίας και της "πράσινης επανάστασης" και για να μην μας πουν αναχρονικούς και οπισθοδρομικούς ψάχνουμε να ανακαλύψουμε τη χαμένη ανθρώπινη συνείδηση του Ιμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης.

Λέει εχθές ο Βορίδης στον Λαφαζάνη στον ΑΛΤΕΡ, " δηλαδή θέλετε να φύγουμε από την Ε.Ε.;" Ο Λαφαζάνης κομπλάρει σηκώνει τους όμους σαν να έλεγε "... όχι βέβαια".
Ο Βορίδης συνεχίζει: "άσε τότε να πω εγώ δυο πράγματα μπας και λύσουμε το πρόβλημα".

Ποιο είναι το πρόβλημα;
Ότι εφ' όσον, επιμένεις στον τύπο και στην προσωπικότητα της Ε.Ε. όπως έχει διαμορφωθεί και δεν έχεις θέση εξόδου τουλάχιστον από τον καθεστώς του ευρώ και της ΟΝΕ, τότε δεν έχεις περιθώρια σκέψης που αντιτίθενται στα μέσα και τα μέτρα πού λειτουργεί η "ελεύθερη οικονομία" άλλα είσαι υποχρεωμένος εντός των τειχών να βρεις τρόπους που θα ελέγξεις την αγορά χωρίς να χάσει την ελευθερία της.
επομένως αν καταφέρεις να βρεις αντίμετρα εφευρηματικά που να κολλάνε στον τοίχο την Κυβέρνηση, τότε θα αυξήσεις και τα εκλογικά σου ποσοστά και θα καταστεί κάποια στιγμή Κυβέρνηση.
Διαφορετικά ακολούθα τη πολιτική γραμμή του ΚΚΕ, όχι στο σύνολό της γιατί είναι αδιέξοδη, αλλά στα βασικά της σημεία, όπου με περισσότερο ποιοτικό λαϊκό λόγο και όχι ρητορική, κάνει την διαφορά ως κόμμα ή φορέα ισχυρής αντιπολίτευσης, φορέα όμως που να αποτελεί τον τροφοδότη του πολιτικού και διεκδικητικού λόγου των κοινωνικών κινημάτων.
Δεν έχουμε άλλο γήπεδο για να παίξουμε σύντροφοι.
Ούτε ως Αριστερά έχουμε την πολυτέλεια να πατάμε σε δυο βάρκες για να μην μας πουν αναχρονιστικούς ή οπισθοδρομικές κομπανίες, που αφού δεν έχουμε στόχους τη διακυβέρνηση της χώρας είναι και ανέξοδος ο Λόγος μας και ανέξοδη η Πολιτική μας.

Ο Λαός μας βρίσκεται σε απόγνωση.
Τι είδε από την Κυβέρνηση Σημίτη ή την σημερινή του Καραμανλή. Και που σήκωσαν την φούστα μέχρι τον αφαλό, έγιναν επενδύσεις; Το Ελληνικό κεφάλαιο δεν την έκανε στα Βαλκάνια; Δεν έκλεισαν βιομηχανικές μονάδες και μετοίκησαν γι αλλού; Δεν ανεβαίνει συνεχώς ο πληθωρισμός; Δεν αυξάνεται η ανεργία και η φτώχεια; Δεν αποδομείται το Κράτος και δεν ιδιωτικοποιείται; Δεν απομυζάται το εισόδημα και κανένας Έλληνας εργαζόμενος δεν μπορεί να καταθέσει ένα ρημάδι ευρώ αποταμίευση και όλοι είμαστε χρεωμένοι;
Είναι αναχρονιστικό να διακηρυξουμε την αντίθεσή μας στην ΟΝΕ και στο Ευρώ
Αν δεν το κάνουμε αυτό, σε τι διαφέρουμε από την Ν.Δ. το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ;

Ακούστε Σύντροφοι. Ή θα ασκήσουμε μια Αριστερή Πολιτική στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης και του Ευρωπαϊκού Ιμπεριαλισμού χωρίς αμφισβητήσεις και τα σχετικά ή θα ασκήσουμε Αριστερή Πολιτική ανατροπών, ρήξεων και επαναστάσεων.
ΤΡΙΤΟΣ δρόμος ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ.

ΔΙΑΛΕΞΗ ΙΝΕ - ΓΣΕΕ

Σήμερα στις 18:00 στο αμφιθέατρο της ΓΣΕΕ θα πραγματοποιηθεί διάλεξη με θέμα:
"Προτάσεις του Συνδικαλιστικού Κινήματος, για την ένταξη των Μεταναστών"

Οι διαλέξεις αυτές, πραγματοποιούνται στα πλαίσια των 90 χρόνων από την ίδρυση της ΓΣΕΕ.
Σ' αυτές τις διαλέξεις καλό θα ήταν να υπάρχουν στο ακροατήριο πλήθος εργαζομένων, μιας και επακολουθεί διάλογος εισηγητών - ακροατηρίου.

Αν....... έχετε βενζίνη και χρόνο, μπορείτε να παρευρεθείτε

Γ.Σ.Ε.Ε.

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ, 14/5/2008, συνεδριάζει η Ολομέλεια της Διοίκησης της Γενικής Συνομοσπονδίας, με θέματα:
- Ασφαλιστικό
- Ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ
- Εφαρμογή ΕΓΣΣΕ
- Αντιμετώπιση της ακρίβειας
- Αποφάσεις εν όψει της ΔΕΘ

Επίκαιρο σχόλιο με αφορμή την 1η Μάη και τα συνδικάτα.

Η κρίση στο εργατικό κίνημα ελέγχεται αν είναι κρίση του Κινήματος και κρίση Συνδικαλιστική.

Η απουσία του συνδικαλισμού, αποτελεί κοινό μυστικό στους χώρους των συνδικάτων, από την εποχή μάλιστα που τα συνδικάτα «πάλεψαν» για την χρηματοδότησή τους από το Κράτος αλλά και την «συμμετοχή» τους στα κέντρα αποφάσεων.

Την περίοδο των "παχιών" αγελάδων, που τα συνδικάτα είχαν την δυνατότητα να επεξεργαστούν ένα πολιτικό όραμα, όπως αντίστοιχα υπήρχε πριν τον πόλεμο αλλά και αμέσως μετά, μέχρι την Χούντα, επινόησαν το όραμα του Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, δια της μεσολαβήσεως των κομμάτων και δη του ΠΑΣΟΚ.
Αποδέχτηκαν ένα ρόλο φιλότιμου αλλά και φτωχού συγγενή με την πολιτική και με την εξουσία. Ως συμπλήρωνα μιας διαδικασίας και όχι ως δρόμος για την όποια διαδικασία Μετασχηματισμού ή επανάστασης.

Εκχώρησαν κάθε κατάκτηση τους και κάθε δικαίωμα στην νομοθετική σχέση Κράτους - κοινωνια . Δεν κατανόησαν ποτέ ότι καθετί που εκχωρείς προς «κατοχύρωσή σου» στο Κράτος , βάζεις από τον φεγγίτη το Κράτος επιβήτορα των θέλω σου και της ζωής σου.

Η διαπίστωση του Παναγόπουλου, Πρόεδρου της ΓΣΕΕ, ότι ορισμένες Αριστερές παρατάξεις στο εργατικό κίνημα ασχολούνται με ζητήματα που αποτελούν προνομιακό χώρο των κομμάτων, ενισχύει την συλλογιστική των περισσότερων επιστημονικών συζητήσεων σχετικά με το ζήτημα αν στον εργατικό οργανωμένο χώρο υφίσταται κίνημα και αν το κίνημα είναι συνδικαλιστικό.

Η συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων που αποτελούσε κυρίαρχο ζήτημα των συνδικάτων λειτούργησε ταυτόχρονα και ως Αχείλιος Πτέρνα . Η θνησιγενή «ταξική» συνείδηση των νέων συνδικαλιστών επηρεασμένη από ένα άλλον Μάη του 68, αποστέρησε την δυνατότητα στην πορεία να αντιληφθούν ότι η «επανάσταση» και η αλλοτρίωση της εξουσίας είναι αδέρφια και όχι πρώτα ξαδέρφια.

(Στέλεχος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, συμμετέχει σε δύο οργανισμούς. Στον ένα ως εκπρόσωπος των εργαζομένων, με αμοιβή 1200 ευρώ. Στον άλλο, ως Πρόεδρος, με αμοιβή 10.000 ευρώ.Σε ποιο βαθμό αυτό εκπροσωπεί τους εργαζόμενου και όχι την Κυβέρνηση;)

Στην δίνη αυτής της αλλοτρίωσης, που συνεχίζεται ως επιδημικό φαινόμενο, τα συνδικάτα πρέπει να έχουν πλέον ως κύριο μέλημα τους, να αντιμετωπίσουν τον ίδιο το εαυτό τους από το να ξορκίζουν τον "καλό καιρό" και "τις γιορτές του Πάσχα" ώς δικαιολογία για την εικόνα της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης μπροστά απο το κτήριο της ΓΣΕΕ.

Η έλλειψη πολιτικού οράματος όχι μόνο στερεί την δυνατότητα πολιτικού Λόγου στα συνδικάτα, αλλά ενισχύει την διαχειριστική αντίληψη των συνδικάτων ως υποπροϊόντα των κομματικών πολιτικών και του πολιτικού τους Λόγου.
Έχω ξαναγράψει, ότι τα κόμματα έχουν υιοθετήσει την Ρητορική η οποία έχει αντικαταστήσει τον πολιτικό Λόγο.
Η ρητορική υποκρύπτει την βάση μιας σύγχρονης καταπιεστικής μορφής εξουσίας, που ευαισθητοποιείται τάχατες σε ζητήματα της καθημερινότητας του πολίτης αλλά όχι του εργαζόμενου και που βλέπει να εξελίσσονται τα πράγματα μέσα από την καλλίτερη , δηλαδή την ευφυέστερη, διαχείριση των ίδιων μοντέλων παραγωγής και κατανάλωσης, της ίδιας εξαθλίωσης.

Τα συνδικάτα από την πλευρά τους , ως ιμάντες μεταφοράς δεδομένων των κομματικών μηχανισμών και των ιδεολογημάτων τους, πιστά στην διαχειριστική τους φυσιογνωμία "κράζουν" ενάντια στην φτώχεια, την ακρίβεια, την ανεργία χωρίς την δυνατότητα να επεξεργαστούν τον πολιτικό Λόγο που θα δίνει μια εναλλακτική διέξοδο, ακόμα και κυρίως στον τύπο και την φυσιογνωμία των κομμάτων που θα επιθυμούσαν ώστε η πολιτική δράση τόσο στο επίπεδο του συνδικαλισμού όσο και στο επίπεδο της κυβερνητικής εξουσίας, να καταστήσουν την Κοινωνία επικυρίαρχη του Κράτους.

Η Αριστερά από την πλευρά της πορευόμενης ακόμη στο ίδιο δρόμο των μεγάλων ηττών φαίνεται ότι, η μια της πλευρά εγκλωβισμένη στην «καθαρότητα» και στην «μοναδικότητα» της Ταξικής της καταγωγή και η άλλη ανήμπορη να διαχειριστεί την τάση μεγιστοποίηση της παρεμβατικότητα της στα κοινωνικά στρώματα , δεν μπορεί να εμπνεύσει την ανάπτυξη ενός νέου οργανωτικού σχήματος στον εργατικό απασχολούμενο χώρο. Ένα οργανωτικό σχήμα που δεν θα εδράζεται σε μικροταξικές διαιρέσεις του τύπου Υπάλληλος - Εργάτης, Ειδικευμένος - Ανειδίκευτος.

Η σημερινή οργανωτική δομή των εργαζομένων είναι πλέον παρωχημένη. Μια βασική καινοτομία, θα ήταν η διάλυση των Ομοσπονδιών και η ενίσχυση των Εργατικών Κέντρων.Μια δεύτερη, θα ήταν η "Κοινωνική Οργάνωση" σε αντιδιαστολή με την όμοιο-επαγγελματική.

Να θυμίσουμε όπως, η αναρρίχηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, πάτησε σε νέες μορφές οργανωμένης πάλης των εργαζομένων και των αγροτών, με τον Εργοστασιακό ή Εργασιακό συνδικαλισμό και το συνεταιρισμό ως κίνημα .

Η σημερινή οργανωτική ταυτότητα των εργατικών συνδικάτων ανακυκλώνεται μέσα στην δίνη των αδιεξόδων τους . Αδιέξοδα που απομακρύνουν τα συνδικάτα από τον πολιτικό – κοινωνικό τους ρόλο.
Παραδείγματος χάρη, ο εργαζόμενος ως καταναλωτής ή ο εργαζόμενος ως κάτοικος ή χρήστης αλλά και θήτης του περιβάλλοντος οφείλει να έχει το συνδικάτο του.
Η ίδια η συνδικαλιστική του οργάνωση πρέπει να λειτουργεί και ως καταναλωτική οργάνωση και ως περιβαλλοντική οργάνωση.
Δεν έχω δει σήμερα ή μέχρι σήμερα ένα συνδικάτο να κατέβηκε σε απεργία επειδή ο εργοδότης της επιχείρησης είχε οργανώσει την παραγωγή του κατά τρόπο που επιβάρυνε το περιβάλλον, και είχαν δεχτεί να χάσουν μεροκάματα ώστε να υποχρεώσουν τον εργοδότη τους να επενδύσεις σε μια φιλική προς το περιβάλλον παραγωγική διαδικασία.

Δεν έχω δει, πως θα αντιδρούσε η Κοινωνία σε μια κινητοποίηση των εργαζομένων στην ΔΕΗ , επειδή η επιχείρηση αυξάνει τα τιμολόγια. Μια κινητοποίηση, μια πραγματική απεργία, χωρίς κανένα άλλο αίτημα των εργαζομένων στην ΔΕΗ, απεργία που θα στοίχιζε μερικά μεροκάματα στους απεργούς υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Θα έκαναν μηνήσεις οι καταστηματάρχες στους απεργούς όταν η ΓΣΕΕ και ως καταναλωτική Οργάνωση των εργαζομένων θα μποϊκοτάριζε τα προϊόντα τους; Όταν ο ίδιος ο Λαός έβγαινε στους δρόμους και δημιουργούσαν μαζί με τους εργαζόμενους της ΔΕΗ ένα τεράστιο μπλοκ απεργών;

Όσο λοιπόν τα συνδικάτα βρίσκονται αντιμέτωπα με τον άνθρωπο και την καθημερινότητα του, τόσο οι άνθρωποι –εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι ως κοινωνία, θα τους γυρίζουν την πλάτη.

Όσο τα συνδικάτα και τα στελέχη τους τα ζητήματα κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής εξουσίας τα αφήνουν στους άλλους ( βλέπε κόμματα) τόσο θα αποστεώνονται και τόσο πιο σηψαιμικά θα εξελίσσονται.

Όσο ο "συνδικαλιστής" πρώτα είναι κομματικό μέλος, πρώτα είναι κομματικό στέλεχος, πρώτα είναι εν δυνάμει βουλευτής και άμα του περισσέψει χρόνος και εκπρόσωπος των εργαζομένων, τόσο τα συνδικάτα θα είναι για φτύσιμο

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑ στην σελίδα: Δίκτυο “Ανένταχτων” Αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ

Σύντροφε Κανάκη, γράφεις :

«Αυτό λοιπόν που επιδιώκουμε, είναι όχι η εκπροσώπηση των ανένταχτων σε κάποια “όργανα”, αλλά η επικοινωνία, ενημέρωση και δικτύωσή τους (εξ ου και “Δίκτυο Ανένταχτων Αριστερών”), με σκοπό να τροφοδοτηθεί και να υποστηριχτεί η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθειά της, ώστε να πάρει εκείνες τις αποφάσεις που θα βοηθήσουν την ένταξη του ανένταχτου δυναμικού, με δημιουργικό τρόπο».

Λοιπόν, αυτό το «…..την ένταξη του ανένταχτου δυναμικού….» τι το θελες;

Η δική μου η άποψη είναι η εξής.
Ποιος είναι ο ανένταχτος αριστερός; Τι τον διαφοροποιεί από κάποιον ενταγμένο; Γιατί ο λόγος του έχει διαφορετική αξία (αν έχει και αν επιθυμούμε να έχει) από τον λόγο οποιουδήποτε ενταγμένου;

Κατά βάση, ανένταχτος μπορεί να δηλώσει κάποιος πού είχε την δυνατότητα της πολύχρονης ενεργής παρουσίας στα κινήματα ως ενταγμένος στις διάφορες εκφράσεις των ή σε διάφορα κόμματα της Αριστεράς και που διαπιστώνοντας τα αδιέξοδα αλλά και μια γενικευμένη αλλοτρίωση της σκέψης, του λόγου, του ατόμου από την κομματική νομενκλατούρα και την προκρούστεια λογική του κομματικού συμφέροντος, απέδρασε
Ο Ανένταχτος Αριστερός – και γενικά ο Ανένταχτος- έχει την απεριόριστη δυνατότητα της φιλοσοφικής προσέγγισης των πραγμάτων, από τον οποιοδήποτε ενταγμένο.
Είναι νομίζω πάρα πολύ δύσκολο για μεγάλο χρονικό διάστημα ο «ανένταχτος» να παραμείνει πιστός στην απόφαση του να είναι ανένταχτος και θέλει υψηλό δείκτη αυτογνωσίας για να καταφέρει να παραμείνει ανένταχτος.
Είναι οξύμωρο να δηλώνεις ανένταχτος ( εσύ, εγώ, κάποιος) ενώ ταυτόχρονα επιδιώκεις την διαμόρφωση προϋποθέσεων ώστε να καταστείς «επαρκής προς ένταξη» και να σε αποδεχτούν ως κάτι το ιδιαίτερο, το πιο σοφό τον ποιο κατασταλαγμένο αριστερό «ορθολογιστή» τον νέο συνδαιτυμόνας της νέας κομματικής νομενκλατούρας.
Αν λοιπόν υπάρχει αναγκαιότητα ένταξης των ανένταχτων αριστερών στον ΣΥΡΙΖΑ, τότε ως συνιστώσα το «δίκτυο Ανένταχτων Αριστερών» μπορεί να ενταχθεί ως δίκτυο όμως. Άλλως, ως δίχτυ σε θολά νερά για ένταξη κάποιων στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ αφού έχουν περάσει από μια επεξεργασία, δεν είναι έντιμο.

Δεν λέω ότι υπάρχουν τέτοιες προθέσεις αλλά σε όσους είναι παλιοί στο κουρμπέτι, τέτοιες διαδικασίες τις έχουμε δει τι έχουμε γευθεί και τις έχουμε δημιουργήσει και είναι κρίμα για τις επαναλάβουμε.

Ή δυναμώνουμε ως δίκτυο και εντασσόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ με την αυτονομία που μας διακρίνει, ή παραμένουμε εκτός ΣΥΡΙΖΑ αλλά βοηθάμε με τον λόγο μας και την συμμετοχή μας σε διάφορες δράσεις έχοντας την πολυτέλεια να βλέπουμε τα πράγματα με περισσότερα μάτια και όχι με ένα!

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

.

Με αφορμή τις νομικές ρυθμίσεις για την συμβατότητα της ελεύθερης συμβίωσης παραθέτω μια σπουδή για την εξέλιξη των σχέσεων εκκλησίας και Κράτους.

Ο σεξουαλικός ορθολογισμός κατά την δογματική αλλά και μη δογματική αντίληψη της χριστιανικής θεωρίας, οδηγεί στο αντιφατικό συμπέρασμα, που μοιάζει με εξορκισμό, ότι η σεξουαλική ηδονή και απόλαυση θεοποιείται εντός του γάμου και ότι παράγεται μέσα σ’ αυτόν είναι νόμιμο.
Στην αντίθεση του στην κοινόβια ζωή ή την ομοφυλόφιλη σχέση «γάμου» η σεξουαλική ηδονή είναι ισότιμη της πορνείας και του εξευτελισμού της θεϊκή υπόσταση του σώματος και του πνεύματος, επειδή ο άνθρωπος είναι κατασκεύασμα του ίδιου του θεού. Με άλλα λόγια λοιδορείται το δημιούργημα του θεού εκτοπίζοντας τον Θεό από το δημιούργημά του και το δημιούργημα από τον δημιουργό του. Δηλαδή δημιουργείται σχήμα στις αμφίδρομες σχέσεις δημιουργού και δημιουργήματος.
Όμως το παράδειγμα της οικογένειας που ανταποκρίνεται στην θεϊκή της υπόσταση και θεϊκή της απόδειξη, είναι η τεκνοποίηση χωρίς την αμαρτωλή σεξουαλική επαφή. Δηλαδή δια της επιφύσεως του Αγίου Πνεύματος. Αυτό άλλωστε διδάσκεται από την Παλαιά Διαθήκη, με την περιγραφή της γέννησης του Χριστού.
Αντίθετα στον καπιταλιστικό άνθρωπο η σεξουαλική απελευθέρωση του ατόμου καταπιέζεται μέσα στα ηθικοπλαστικά όρια της οικογένειας επειδή αυτά έχουν ορισθεί ως ενέργεια θρησκευτικής αγάπης που κατευθύνεται προς τα άνω χωρίς να του επιτρέπεται η φυσική του κατεύθυνση.
Για να συνδεθεί η αναπαραγωγή με την σεξουαλική επαφή, αυτό που φαίνεται φυσιολογική ακολουθία στην εξέλιξη των ζώων αλλά όχι αυτονόητο στο λογικό όν, συνδέθηκε με την έκπτωση εκ του Παραδείσου των πρωτόπλαστων, αλλά μαζί μ΄ αυτό προστέθηκαν και άλλα επιζήμια για τον άνθρωπο, όπως η δουλεία, η διαφέντευση ή υποταγή, η δοκιμασία, ο θάνατος και η εξιλέωση στην επόμενη παρουσία του θεού στην γη.
Στην πραγματικότητα, στον καπιταλιστικό άνθρωπο η ερωτική ανάταση αρχίζει κυρίως από τα έξω, δηλαδή από την ίδια την αισθησιακή απόλαυση και όχι από τις ψυχικές ενέργειες, που οδηγούν προς τα άνω, ως επακόλουθο της θρησκευτικής, «της καθαρής αγάπης των ανθρώπων».
Βλέπουμε λοιπόν δυο αντιφάσεις που προσδίδονται στην σεξουαλική φιληδονία του ανθρώπου και τις ανακαλύπτουμε και στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής του λειτουργίας, ως παραγωγό ή ως καταναλωτή.
Στην πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ο άνθρωπος της σύγχρονης οικονομίας
αποσπάται από κάθε θρησκευτική-πνευματική κατεύθυνση και βιώνει την πραγματικότητα που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα έχει επιβάλει, παρά την αντίθεση του στον «ανήθικο» και «αμαρτωλό» τύπο σεξουαλικής απελευθέρωσης που ενοχοποιείται από την Εκκλησία και τα διάφορα θρησκευτικά της δόγματα, ( Ορθοδοξία, Καθολικισμός, Προτεσταντισμός,).
Ο φραγμός των σεξουαλικών ορμών, ενώ επιχειρείται από την οπτική της χριστιανικής ηθικής ελέγχεται από τον καπιταλισμό από την ηθική του κέρδους και της εξουσίας.
Δηλαδή ο καπιταλισμός από την μια μεριά βοηθά την Εκκλησία στα ζητήματα χριστιανικής ηθικής – ηθική στην υποταγή του θρησκευτικού καταναγκασμού- και από την άλλη διαχειρίζεται την ηθική αυτή ως μέσο εξουσίας και ασφάλειας ανάπτυξης των κερδών.
Ανεξάρτητα της συμφωνίας που μέχρι τα τέλη του προηγούμενου αιώνα υπήρχε μεταξύ Κεφαλαιουχικής εξουσίας και Εκκλησίας, εντούτοις η μια ηθική δεν συνέπεσε ποτέ με την άλλη, αλλά λειτούργησαν υποστηρικτικά στην υποδούλωση του ανθρώπου. Δηλαδή οι αιτίες δεν είχαν ταυτόσημη βάση ηθικής αλλά η κάθε πλευρά ανεξάρτητα πως αντιλαμβανόταν την ηθική είχαν συμφωνήσει ότι εξυπηρετούσε η ερμηνεία της ηθικής από θρησκευτικής άποψης η οποία προεκτεινόταν και στο επίπεδο της ατομικής ιδιοκτησίας και στην επιβολή νόμων διευθέτησης υπέρ του κέρδους, της ατομικής ιδιοκτησίας και της δουλείας.( Η μισθωτή εργασία είναι η εξελιγμένη μορφή της δουλείας, την οποίαν προπαγάνδισε η εκκλησία).
Δεν υπήρξε μια συμπληρωματική σπουδή ηθικής από την καπιταλιστική εξουσία προς ένα καθολικό έλεγχο των «παθών»που θα οδηγούσε σε μια πορεία καθολικής ευλάβειας και αγάπης προς τον Χριστό και στο επόμενό του, την φτωχή του ζωή και θυσία. Γιατί σ’ αυτήν την υποθετική περίπτωση, θα έπρεπε κατ’ αρχή τα «θύματα» της να ήταν οι ίδιοι οι Αστοί παραγωγοί και επιχειρηματίες, που μέχρι τούδε αποτελούσαν τα προβεβλημένα αξιόλογα, θρησκευόμενα και ευλαβή άτομα της κοινωνίας.
Ίσα –ίσα, αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι στηρίχθηκαν αμοιβαία δύο τύποι ανθρώπων, εκείνου του αγαθού και εργατικού που απασχολείται καθημερινά ως «καταναλωτής» και ενεργού αποδέχτη των χριστιανικών νουθεσιών, και εκείνου που εξωτερικεύει την «σεξουαλική» του επιθυμία με τον ερωτισμό που διακρίνει την εξουσία, της μετατροπής των «παθών» σε χρηματιστηριακό κίνητρο και μεγέθυνση της οικονομικής επιρροής και που εκδηλώνεται ως απεριόριστη τάση προς το κέρδος.
Τον δεύτερο τύπο αποδέχθηκε η εκκλησία περισσότερο, παρά την άποψη της για την πνευματικοποίηση της σεξουαλικής ζωής, επειδή δεν της στερήθηκαν δικαιώματα εξουσίας, δεν υποχρεώθηκε σε οικονομικό μαρασμό και δεν έχασε την καθοδηγητική της διεισδυτικότητας στην κοινωνία, παρ’ ότι υποχρεώθηκε να υπηρετεί την άρχουσα τάξη με όρους αμοιβαιότητας αλλά πάντως έξω από τα «θεϊκά» δόγματα που δικαιολογούν την ύπαρξη της.
Η εκκλησία, από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους συγκροτήθηκε χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, χωρίς δηλαδή κάποιο ιερατείο, επηρεασμένη από τις φιλοσοφικές σχολές της Ελληνιστικής περιόδου (Στωικούς, Νεοπλατωνικούς, Γνωστικούς) , και σε μεγάλο επίσης βαθμός από τις Ιρανικές και Βαβυλώνιες μυθοπλασίες, που σε πολλά σημεία όπως π.χ. καταγράφονταν και εορτάζονταν ο θάνατος και η ανάσταση του θεού ( Βαβυλώνιο ιερό δράμα) με την παρουσία των δύο ληστών, ή την Γέννηση με την γέννηση του Περσικού θεού Μίθρα, παντρεύοντας την θρησκευτική τελετουργία των ειδωλολατρικών κοινοτήτων που είχε αναπτυχθεί στην βάση των τοπικών ή και καθολικών θεοτήτων με τον διεθνιστικό χαραχτήρα της νέας θρησκείας, του Χριστιανισμού. Στα τελετουργικά και τις γιορτές επακολουθούσε μια σεξουαλική κραιπάλη που η εκκλησία την εξόρκιζε ως έργο του σατανά.
Όπως ο Μιθριανισμός ( η πιο ισχυρή θεολογική αντίθετη του Χριστιανισμού) θεωρούσε την σαρκική επαφή αμάρτημα ο Χριστιανισμός συμφωνούσε σε περισσότερο αμάρτημα. Στο κατά Ματθαίον διαβάζουμε: «Εγώ δε λέγω υμίν, ότι πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμείσαι αυτής, ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού. Ει δη ο οφθαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε, έξελε αυτόν και βάλε από σου και μην όλον το σώμα σου βληθεί είς γεενναν».Αλλά και «και ει η δεξιά σου χειρ σκανδαλίζει σε, έκκοψον αυτήν και βάλε από σου…»
Αλλά το ίδιο δεν συναντάμε και με τον αυτό-ευνουχισμό των Γκάλλων ιερέων του Άττυ ;

Οι γάμοι μεταξύ αδελφών, ενώ εξορκιζόντουσαν από την εκκλησία ως προϊόν «μαγείας» ή «εισβολή» του Σατανά, στα βασιλικά ζευγάρια ευλογήθηκε περισσότερο διότι οι Βασιλείς είχαν την του Θεού Σοφία και αποτελούσαν τους εκ δεξιών Του προνομιούχους και επιφορτισμένους την προστασία της ψυχής και του σώματος του λαού Του.
Αυτή όμως η συναλλαγή της μεσολάβησης έφερνε σε θέση υποταγή τους Βασιλείς και Αυτοκράτορες σε σχέση με την εξουσία της εκκλησίας που τώρα διαχεόταν και προς τα τμήματα των ευγενών. Μια εξουσία που πήρε αργότερα διαστάσεις όταν απόκτησε σημαντική οικονομική εξουσία είτε μέσα από τα κτήματα, την καλλιέργεια, το εμπόριο, τα μοναστήρια και τα θαύματα.
Το ίδιο όμως συνέβη και μετά την Αστική επανάσταση και την καθαίρεση της φεουδαρχίας.
Τώρα τα νέα «άντρα» εξουσίας μοιράζονταν ανάμεσα στους καπιταλιστές επιχειρηματίες και παραγωγούς, που αποτελούσαν και τους πιο σημαντικούς χρηματο-χορηγούς της επιρροής της εκκλησίας στις μάζες των εργαζομένων.
Η χρηματο-χορηγία συνδυάσθηκε με την παροχή εξουσιών στην εκκλησία, μια παροχή που σε αρκετές περιπτώσεις έφθασε στο επίπεδο της συγκυβέρνησης του Κράτους και ιδιαίτερα τις περιόδους κατάργησης των ελευθεριών ή την επιβολή άγριων μέτρων οικονομικής εκμετάλλευσης των μαζών.
Στον βαθμό που το καπιταλιστικό κεφάλαιο δεν είχε υπερβεί καθεστωτικές χριστιανικές αντιλήψεις, γιατί βολευόταν μέσα απο αυτές, και δεν μπορούσε να δει την αύξηση των κερδών του από την μεγέθυνση του πεδίου δράσης της επιχειρηματικότητας, τόσο δεν απειλούταν η εξουσιαστική υπεροχή της εκκλησία στις μάζες και στη ηθική του Κράτους.
Αν προσπαθήσουμε σήμερα να ερμηνεύσουμε είτε την αντίδραση της εκκλησίας μας στον πολιτικό γάμο ή την αντίδραση της στην νομιμοποίηση της ελεύθερης συμβίωσης που δημιουργεί νομικό δεσμό αντίστοιχο του νομικού δεσμού του γάμου, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τις σχέσεις οικονομίας χρήματος και εξουσίας που μέχρις εχθές δεν είχαν αμφισβητηθεί αλλά και δεν είχαν ομολογηθεί.
Η νομιμοποίηση παραδείγματος χάρη του ομοφύλου ζευγαριού πετά στα σκουπίδια τον καθωσπρεπισμό στην επιχειρηματικότητα και «νομιμοποιείται», απελευθερώνεται η βιομηχανία παραγωγής προϊόντων στο νέο καταναλωτικό υποκείμενο, η οποία πλέον δεν περιορίζεται στα εύπορα τμήματα αυτής της κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Σε αυτήν την νέα κοινωνική διαστρωμάτωση δεν υπάρχει χώρος ( δεν ξέρουμε αύριο) για την εκκλησιαστική ηθική αλλά σίγουρα έχουμε μια σημαντική απώλεια εσόδων. Μεγιστοποιείται όμως από την νομιμοποίηση της άνευ γάμου συμβίωσης, που ενδεχομένως να αποτελεί και το ενδιάμεσο της σημαντικής μείωση των διαζυγίων και από την άλλη την αύξηση των γεννήσεων, αφήνοντας εκτός "νυμφώνος" τους μέχρι πρότινος ετέρους τους.
Αλλά βεβαίως μειώνεται η προνομιακή εξουσία στην ερμηνεία της ηθικής που είχε βολέψει την εκκλησία στην άσκηση μιας εκβιαστικής, ανταποδοτικής πιο πολιτισμένα, εξουσίας τόσο στις κυβερνήσεις όσο και στον λαό.
Ενώ μέχρι εχθές ο λόγος του κομματάρχη, του πολιτευτή, του βουλευτή του Πρωθυπουργού είχε την αβανταδόρικη νομιμοφροσύνη της θείας βουλήσεως δια μέσου των παπάδων, των Δεσποτάδων ή του Αρχιεπισκόπου, σήμερα – αύριο – η εξουσία αυτή που είχε επιτευχθεί στην βάση της ανταποδοτικότητας και την μεσολάβησης, εξαϋλώνεται.
Μια άλλη και πολυ γνωστή μας ρήξη, μεταξύ Κράτους και εκκλησίας, είναι η γενικευμένη αντίδραση των κοινοβουλευτικών κομμμάτων στην ορκωμοσία της Κυβέρνησης και των βουλευτών μέσα απο την "θεϊκη" νομιμοποιησή τους.
Τα κόμματα της Δεξιάς, που πάντα χρησιμοποίησαν την εκκλησία υπέρ της υποταγής του Λαού και την εξασθένιση του λόγου και της λογικής, είναι τα μόνα που εξακολουθούν έστω και "αναχρονιστικά" να θέλουν την συνέχιση της παλιάς τους σχέσης.