Σάββατο 19 Απριλίου 2008
Fwd: Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
---------- Forwarded message ----------
From: Vanna Sfakianaki <isfak@tee.gr>
Date: 18 Απρ 2008 8:54 μμ
Subject: Re: Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
To: emarinou@yahoo.gr, haravas@otenet.gr, linetta@otenet.gr, n_michalitsis@ert.gr, mlesnahellas@gmail.com, m.skaltsa@epper.minenv.gr, mileleni@hol.gr, mitsoskarakostas@yahoo.gr, mapsara@pegasus.gr, nsifi@tee.gr, sergiog@otenet.gr, thakot@otenet.gr, isps@otenet.gr, orestis.1969@yahoo.gr, vangelis.konstantinou@gmail.com
Και αφού για υπογραφές ο λόγος... βάλτε αν θέλετε και μία παραπάνω στο
Θα βοηθήσει μια υπόθεση ιδιαίτερα ουσιαστική που η αντίδραση γι αυτήν έχει αρχίσει να παίρνει διεθνείς διαστάσεις. Πρόκειται για μια παρανοϊκή σύλληψη κατασκευής 7000 κλινών σε έξι συγκροτήματα-οικισμούς, με τρία γήπεδα γκόλφ και 700 πισίνες στο παρθένο και ταυτόχρονα ξηροθερμικό βορειονατολικό άκρο της Κρήτης. Με τις ευλογίες της εκκλησίας, που της ανήκει ο χώρος και του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. που έχει εγκρίνει την ανάπτυξη μιας τουριστικής – real estate εγκατάστασης σε προστατευόμενη περιοχή με μια απλή Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων!
Βάννα Σφακιανάκη
----- Original Message -----From: Θεόδωρος ΚανάκηςTo: spanudi@otenet.gr ; sophiakatopi@hotmail.com ; sstavra@gmail.com ; isfak@tee.gr ; sotiropouloue@techniki-ekp.gr ; spteskos@yahoo.gr ; tzouras_4@yahoo.gr ; trayan.lerin@gmail.com ; tsaknisc@otenet.gr ; plagal@gmail.com ; aifilip@sch.gr ; elfou@social.soc.uoc.gr ; social_sol@yahoo.gr ; icen2345@hotmail.com ; anasch@otenet.gr ; ptots@tee.gr ; sirivli@otenet.gr ; annmitr@yahoo.gr ; marios@left.gr ; galdtheo@yahoo.gr ; th.kanakis@yahoo.gr ; nbekakos@hotmail.com ; epopsis@otenet.gr ; vilysot@yahoo.gr ; rosamaliak@hotmail.com ; antigone_pommer@yahoo.gr ; cpoulop@med.uoa.gr ; kyrspanou@ontelecoms.gr ; stamdes1@otenet.gr ; cantor_jo@yahoo.gr ; rouboge@otenet.gr ; andreasapostolidis@hotmail.com ; phivosarvanitis@yahoo.gr ; alkofilm@hotmail.com ; kdori@ath.forthnet.gr ; info@agioklima.gr ; asou@teemail.gr ; bonisel@otenet.gr ; buxus@otenet.gr ; chatz@mototech.gr ; chrendi@yahoo.gr ; dandrit@tee.gr ; dikonomakis@yahoo.gr ; despoinamarinou@yahoo.gr ; domori@hol.gr ; dzoumi@yahoo.gr ; divaris.d@emporiki.gr ; dvs@otenet.gr ; defimag@otenet.gr ; etzanetti@gmail.com ; ermiskasapis@gmail.com ; eolympi@ionio.gr ; emarinou@yahoo.gr ; haravas@otenet.gr ; linetta@otenet.gr ; n_michalitsis@ert.gr ; mlesnahellas@gmail.com ; m.skaltsa@epper.minenv.gr ; mileleni@hol.gr ; mitsoskarakostas@yahoo.gr ; mapsara@pegasus.gr ; nsifi@tee.gr ; sergiog@otenet.gr ; thakot@otenet.gr ; isps@otenet.gr ; orestis.1969@yahoo.gr ; vangelis.konstantinou@gmail.comSent: Tuesday, April 15, 2008 3:24 PMSubject: Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
Συντρόφισσες, Σύντροφοι
Παρακαλώ να επισκεφθείτε το blog μας (http://aristerologia.wordpress.com/) και να μελετήσετε το κείμενο "Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ" που θα βρείτε στην αρχική σελίδα.
Αν συμφωνείτε με αυτό, μπορείτε να λάβετε μέρος στην ηλεκτρονική ψηφοφορία που έχουμε αναρτήσει, συνυπογράφοντάς το.
Δίκτυο "Ανένταχτων" Αριστερών του ΣΥΡΙΖΑbetween 0000-00-00 and 9999-99-99
Χρησιμοποιείτε Yahoo!
Βαρεθήκατε τα ενοχλητικά μηνύ ματα (spam); Το Yahoo! Mail διαθέτει την καλύτερη δυνατή προστασία κατά των ενοχλητικών μηνυμάτων
http://login.yahoo.com/config/mail?.intl=gr
--
Βαγγέλης Κωνσταντίνου
Τρίτη 15 Απριλίου 2008
ΕΘΝΟΣ ON LINE ( ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)
ΕΙΔΗΣΕΙΣ :: ΚΟΙΝΩΝΙΑ
1/4/2008
Απορρύθμιση και στα εργασιακά
Νέο μέτωπο ανοίγει η κυβέρνηση, που μετά τις αλλαγές - εξπρές στο Ασφαλιστικό ετοιμάζεται να... αναμορφώσει και την αγορά εργασίας
Απορρύθμιση και στα εργασιακά
Νέο μέτωπο ανοίγει η κυβέρνηση, που μετά τις αλλαγές - εξπρές στο Ασφαλιστικό ετοιμάζεται να... αναμορφώσει και την αγορά εργασίας
Στο επίκεντρο του διαλόγου -με βάση και τις προτάσεις των «σοφών»- θα βρεθούν καυτά θέματα, όπως είναι η αύξηση του ορίου απολύσεων, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας (το λεγόμενο ελαστικό οκτάωρο), η μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους σε μερικής απασχόλησης, η αναπροσαρμογή των επιδομάτων ανεργίας, ακόμη και το ύψος των αποζημιώσεων!
Χθες ο πρόεδρος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για το εργασιακό, Ι. Κουκιάδης, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 έδωσε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα των προτεινόμενων αλλαγών, ρίχνοντας «βόμβες» στο εργασιακό μέτωπο. Ηδη η επιτροπή εμπειρογνωμόνων παρέδωσε το προσχέδιο του πορίσματος και από εδώ και πέρα εξαρτάται από την υπουργό Απασχόλησης Φάνη Πάλλη - Πετραλιά το πότε θα ξεκινήσει ο διάλογος.
Προς το παρόν, η κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει καταλήξει στις αλλαγές που θα θέσει σε συζήτηση, ωστόσο αφήνει όλα τα θέματα ανοιχτά και μετρά τις αντιδράσεις. Από την πλευρά του, ο Ι. Κουκιάδης αναφέρθηκε χθες σε τέσσερα θέματα:
Αλλαγές στο όριο απολύσεων: Η πλευρά των εργοδοτών εδώ και καιρό πιέζει να αυξηθεί το ποσοστό, που σήμερα διαμορφώνεται στο 2%. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο πρόεδρος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων σημείωσε πως το θέμα του ορίου απολύσεων μπορεί να συζητηθεί μόνο αν υπάρξουν συνοδευτικά μέτρα και ανέφερε πως «πρώτα η πολιτεία πρέπει να δει πώς πραγματικά θα αποδειχτεί σοβαρή στο θέμα και μετά να προτείνει οποιαδήποτε μεταρρύθμιση».
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο πόρισμά της η επιτροπή δεν εισηγείται ευθέως την αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων πάνω από το 2%. Ωστόσο, ανοίγει θέμα επανεξέτασης και επαναρύθμισης του πλαισίου «απαγόρευσής» τους χωρίς την προηγούμενη άδεια του υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας.
Μετατροπή των συμβάσεων πλήρους σε μερικής απασχόλησης: Σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιτροπής, η μετατροπή αυτή μπορεί να αποτελεί εναλλακτική λύση εφόσον γίνεται με τη συναίνεση του εργαζομένου. Χαρακτηριστικά σημείωσε πως μπορεί «να υπάρχει αυτή η ευχέρεια προσαρμοσμένη στις ανάγκες του εργαζομένων», σημειώνοντας παράλληλα «αν αρνηθεί ο εργαζόμενος δεν μπορεί ο εργοδότης να τον απολύσει».
Ωστόσο, οι συνδικαλιστές επισημαίνουν πως μια τέτοια πρωτοβουλία ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην αγορά εργασίας. Χαρακτηριστικά τονίζουν πως η πλειονότητα των εργαζομένων θα υποκύπτει στις πιέσεις των εργοδοτών για να αποφύγει τον κίνδυνο απόλυσης.
Επίδομα ανεργίας: Το σημερινό καθεστώς προτείνεται να αναθεωρηθεί στο σύνολο, με στόχο την όσο το δυνατόν ταχύτερη επανένταξη των ανέργων στην αγορά εργασίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιτροπή προτείνει αλλαγές στις προϋποθέσεις, στο ύψος και στη διάρκεια του επιδόματος (συνολικά υπάρχουν έξι κεφάλαια στο πόρισμα). Στα «συν» των προτάσεων είναι η δημιουργία ταμείου ανεργίας ελευθέρων επαγγελματιών (σε προαιρετική βάση) και η επέκταση της ασφάλισης ανεργίας σε αυτοαπασχολούμενους που έχουν έναν πελάτη.
«Αντίβαρα»
Αποζημιώσεις: Στο θέμα αυτό ο πρόεδρος της επιτροπής σημειώνει χαρακτηριστικά πως «η οποιαδήποτε μείωση των αποζημιώσεων είναι θέμα διαλόγου με τα συνδικάτα και πρέπει να συνδυαστεί με τα αντίβαρα που θα δοθούν». Αναφερόμενος στο ύψος των αποζημιώσεων, σημειώνει πως είναι αυξημένες, επειδή «εδώ στον ιδιωτικό τομέα είναι ελεύθερες οι απολύσεις . Αρα λοιπόν έναντι αυτής της ανασφάλειας έχουμε αυξημένες αποζημιώσεις».
Πάντως ο Ι. Κουκιάδης τόνισε πως «χωρίς διάλογο αυτά τα μέτρα δεν μπορούν να προχωρήσουν» και αναφέρθηκε στην ανάγκη «να συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι». Το μεγάλο ερωτηματικό είναι τι θα γίνει με το προβλεπόμενο από τον νόμο Παναγιωτόπουλου καθεστώς διευθέτησης του χρόνου εργασίας (το ελαστικό οκτάωρο), που στην πράξη δεν εφαρμόζεται. Για τον σκοπό αυτό προτείνονται από την επιτροπή- με βάση πάντα πληροφορίες- νέα συστήματα διευθέτησης του χρόνου εργασίας, τα οποία θα προκύψουν «κατόπιν συμφωνιών σε επίπεδο επιχείρησης και με οικονομικά κίνητρα για τους εργαζομένους».
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΚΚΑΛΙΑΡΗ kokkaliari@pegasus.gr
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Στάθης Ανέστης - γραμματέας Τύπου και δημοσίων σχέσεων της ΓΣΕΕ
Προκαλούν ξανά«Και οι εργασιακές σχέσεις στο στόχαστρο των μεταρρυθμιστών; Οπως οι καλόγεροι στον Μεσαίωνα βάφτιζαν το κρέας ψάρι, έτσι και η κυβέρνηση βαφτίζει τις απορυθμίσεις και τις κατεδαφίσεις των εργατικών δικαιωμάτων μεταρρυθμίσεις. Θράσος, υποκρισία και υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών. Στις 19 Μαρτίου με το παλλαϊκό συλλαλητήριο στείλαμε μήνυμα αντίστασης. Ωστόσο αυτοί συνεχίζουν να αδιαφορούν και να προκαλούν με νέες επιθέσεις. Δεν θα επιτρέψουμε να τα ξεπουλήσουν και να τα διαλύσουν όλα σε αυτήν τη χώρα».
Δευτέρα 14 Απριλίου 2008
Για του κ.κ. Καθηγητές μας......
Έχουμε παραδοθεί στις αυθεντίες της μετριότητας και έχουμε εισάγει στον λόγο και στην επιχειρηματολογία μας, το ποιο ετεροβαρή και αυτό-εκτοπισμένο από την κοινωνία, μικροαστικό στρώμα της διανόησης, το καθηγητικό κατεστημένο των ΑΕΙ, ως κατεστημένο που προσδίδει εγκυρότητα στην σκέψη και στην πράξη.
Ο λόγος κυριαρχείται από τις επικλήσεις «θέσφατων» ορολογιών ή φράσεων ή αναλύσεων .η συμπερασμάτων διαφόρων κ.κ. Καθηγητάδων, ώστε να αποκτά με τον τρόπο αυτό, μια εγκυρότητα, μια ασφάλεια μια απόδειξη της ορθότητας της σκέψης και των στοιχείων που επικαλείται για να κυριαρχήσει σε κάθε άλλον λόγο. Υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Σ' αυτές δεν ανήκει ο Κουκιάδης ή ο Σημίτης ή ο Παυλόπουλος ή Βενιζέλο ή και άλλοι πολλοί τύπου Γκαργκάνα και βάλε.....
Μας ξενίζει που οι κ.κ. Αυτοί δεν έχουν σημαία ή που την αλλάζουν όπως το πουκάμισό τους;
Αποτελούν το πιο επαίσχυντο τμήμα της εξουσίας, το ξεκομμένο από την κοινωνία και την καθημερινότητα της. Μια ξιπασμένη «τάξη» που επαίρεται πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια την στιγμή που υπηρετεί μετά βουλιμίας τις ορέξεις της Άρχουσας τάξης.
Σε όλους αυτούς, που δεν θα έπρεπε να εκλέγονται στην Βουλή ή να τοποθετούνται ως Διευθυντικά στελέχη Δημόσιων Οργανισμών ή να τοποθετούνται ως επικεφαλής επιτροπών "σοφών', αφιερώνω ολίγον παραφρασμένο το παρακάτω :
«φοβούμαι δε μήπως ως ο όφις Λαόν εξηπάτησεν εν τη πανουργία αυτού, ούτως φθαρη τα νοήματα υμών από της απλότητος της εις την Κοινωνία» (από το : προς Κορίνθιους Β΄επιστολή)
Και πράγματι ο όφις εξηπάτησεν τον Λαό, ο οποίος εξακολουθεί μέσα στην άγνοια του να εναποθηκεύει το μέλλον των παιδιών του στα χέρια εκείνων των κυρίων.
Ο λόγος κυριαρχείται από τις επικλήσεις «θέσφατων» ορολογιών ή φράσεων ή αναλύσεων .η συμπερασμάτων διαφόρων κ.κ. Καθηγητάδων, ώστε να αποκτά με τον τρόπο αυτό, μια εγκυρότητα, μια ασφάλεια μια απόδειξη της ορθότητας της σκέψης και των στοιχείων που επικαλείται για να κυριαρχήσει σε κάθε άλλον λόγο. Υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Σ' αυτές δεν ανήκει ο Κουκιάδης ή ο Σημίτης ή ο Παυλόπουλος ή Βενιζέλο ή και άλλοι πολλοί τύπου Γκαργκάνα και βάλε.....
Μας ξενίζει που οι κ.κ. Αυτοί δεν έχουν σημαία ή που την αλλάζουν όπως το πουκάμισό τους;
Αποτελούν το πιο επαίσχυντο τμήμα της εξουσίας, το ξεκομμένο από την κοινωνία και την καθημερινότητα της. Μια ξιπασμένη «τάξη» που επαίρεται πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια την στιγμή που υπηρετεί μετά βουλιμίας τις ορέξεις της Άρχουσας τάξης.
Σε όλους αυτούς, που δεν θα έπρεπε να εκλέγονται στην Βουλή ή να τοποθετούνται ως Διευθυντικά στελέχη Δημόσιων Οργανισμών ή να τοποθετούνται ως επικεφαλής επιτροπών "σοφών', αφιερώνω ολίγον παραφρασμένο το παρακάτω :
«φοβούμαι δε μήπως ως ο όφις Λαόν εξηπάτησεν εν τη πανουργία αυτού, ούτως φθαρη τα νοήματα υμών από της απλότητος της εις την Κοινωνία» (από το : προς Κορίνθιους Β΄επιστολή)
Και πράγματι ο όφις εξηπάτησεν τον Λαό, ο οποίος εξακολουθεί μέσα στην άγνοια του να εναποθηκεύει το μέλλον των παιδιών του στα χέρια εκείνων των κυρίων.
Τέλος, μια σύσταση στο ΠΑΣΟΚ. Αν θέλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Λαού πρέπει να αποκηρύξει το παρελθόν Σημίτη και την νεο - φιλελευθεροποίηση του.
Παρασκευή 11 Απριλίου 2008
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ απο το http://www.karsilamas.blogspot.com/
Τι συνδέει τον διορισμένο από την κυβέρνηση Καραμανλή,πρόεδρο της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για τις εργασιακές σχέσεις,καθηγητή Γιάννη Κουκιάδη με το ΠΑΣΟΚ;
Ο συγκεκριμένος κύριος έχει διατελέσει ευρωβουλευτής του Κινήματος απότο 1999 έως το 2004,επιλεγμένος από την τότε κυβέρνηση Σημίτη.
Ας δούμε λοιπόν κάποιες από τις προτάσεις που κατεβάζει η επιτροπή του προς συζητήσεις.
Ωστόσο, ο πρόεδρος της επιτροπής, καθηγητής Γιάννης Κουκιάδης, μιλώντας στον ΑΝΤ1, την Δευτέρα, δήλωσε ότι μεταξύ των μέτρων που προτείνονται είναι η δυνατότητα μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε μερική απασχόληση, η κατάργηση του επιδόματος ανεργίας και η μετατροπή του σε επιδότηση θέσεων απασχόλησης. Ο κ. Κουκιάδης κάνει λόγο και για μείωση των αποζημιώσεων, ενώ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο και για την κατάργηση του ορίου απολύσεων, υπό προϋποθέσεις.Εν τω μεταξύ, ο καθηγητής διευκρίνισε ότι η επιτροπή δεν καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις αλλά βάζει τα θέματα τα οποία πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαλόγου μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.Από την άλλη πλευρά, καθηγητές του εργατικού δικαίου υποστηρίζουν ότι τέτοιες αλλαγές θα οδηγήσουν στη νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας των εργοδοτών και ότι θα πρέπει να υπάρξουν κάποιες δικλίδες ασφαλείας για να αποφευχθούν τέτοια φαινόμενα.
Ο κύριος καθηγητής λοιπόν αποδεχόμενος πλήρως τον ρόλο του λαγού που συνήθως παίζουν αυτές οι επιτροπές,προτείνει πλήρη αποδιοργάνωση των υφισταμένων εργασιακών σχέσεων και επιστροφή σε εργασιακό μεσαίωνα.
Σε μιά εποχή που το ΠΑΣΟΚ πασχίζει να πείσει ότι δεν είναι ίδιο με την Ν.Δ.,έρχονται οι πάλαι ποτέ "εκσυγχρονιστές",να αποδείξουν το εντελώς αντίθετο.
Σε μιά εποχή που οι αγορές κλονίζονται και όλοι μα όλοι υποστηρίζουν την επιστροφή του κοινωνικού κράτους,στην Ελλάδα κάποιοι ακολουθούν τον ακριβώς αντίθετο δρόμο.
Περιορίζουν και καταργούν κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα,ενώ από την άλλη προωθούν την εργοδοτική ασυδοσία.
Δεν μπορώ πάντως να μην δώσω και τα εύσημα που του ανήκουν στο Κο Σημίτη.
Επιλογές του σαν του συγκεκριμένου καθηγητή,έχουν κάνει τον κόσμο να ακούει την λέξη ΠΑΣΟΚ και να φεύγει τρέχοντας.
Δυστυχώς η βαριά κληρονομιά των δήθεν "εκσυγχρονιστών" θα μας ακολουθεί για πολύ καιρό ακόμα, μαζί με την flexicurity και τους απασχολήσιμους.
Σχετικά άρθρα:http://news.pathfinder.gr/finance/news/466712.html
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=98974432
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=756434
Αναρτήθηκε από theodore στις 12:05 μμ 2 σχόλια
Ο συγκεκριμένος κύριος έχει διατελέσει ευρωβουλευτής του Κινήματος απότο 1999 έως το 2004,επιλεγμένος από την τότε κυβέρνηση Σημίτη.
Ας δούμε λοιπόν κάποιες από τις προτάσεις που κατεβάζει η επιτροπή του προς συζητήσεις.
Ωστόσο, ο πρόεδρος της επιτροπής, καθηγητής Γιάννης Κουκιάδης, μιλώντας στον ΑΝΤ1, την Δευτέρα, δήλωσε ότι μεταξύ των μέτρων που προτείνονται είναι η δυνατότητα μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε μερική απασχόληση, η κατάργηση του επιδόματος ανεργίας και η μετατροπή του σε επιδότηση θέσεων απασχόλησης. Ο κ. Κουκιάδης κάνει λόγο και για μείωση των αποζημιώσεων, ενώ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο και για την κατάργηση του ορίου απολύσεων, υπό προϋποθέσεις.Εν τω μεταξύ, ο καθηγητής διευκρίνισε ότι η επιτροπή δεν καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις αλλά βάζει τα θέματα τα οποία πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαλόγου μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.Από την άλλη πλευρά, καθηγητές του εργατικού δικαίου υποστηρίζουν ότι τέτοιες αλλαγές θα οδηγήσουν στη νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας των εργοδοτών και ότι θα πρέπει να υπάρξουν κάποιες δικλίδες ασφαλείας για να αποφευχθούν τέτοια φαινόμενα.
Ο κύριος καθηγητής λοιπόν αποδεχόμενος πλήρως τον ρόλο του λαγού που συνήθως παίζουν αυτές οι επιτροπές,προτείνει πλήρη αποδιοργάνωση των υφισταμένων εργασιακών σχέσεων και επιστροφή σε εργασιακό μεσαίωνα.
Σε μιά εποχή που το ΠΑΣΟΚ πασχίζει να πείσει ότι δεν είναι ίδιο με την Ν.Δ.,έρχονται οι πάλαι ποτέ "εκσυγχρονιστές",να αποδείξουν το εντελώς αντίθετο.
Σε μιά εποχή που οι αγορές κλονίζονται και όλοι μα όλοι υποστηρίζουν την επιστροφή του κοινωνικού κράτους,στην Ελλάδα κάποιοι ακολουθούν τον ακριβώς αντίθετο δρόμο.
Περιορίζουν και καταργούν κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα,ενώ από την άλλη προωθούν την εργοδοτική ασυδοσία.
Δεν μπορώ πάντως να μην δώσω και τα εύσημα που του ανήκουν στο Κο Σημίτη.
Επιλογές του σαν του συγκεκριμένου καθηγητή,έχουν κάνει τον κόσμο να ακούει την λέξη ΠΑΣΟΚ και να φεύγει τρέχοντας.
Δυστυχώς η βαριά κληρονομιά των δήθεν "εκσυγχρονιστών" θα μας ακολουθεί για πολύ καιρό ακόμα, μαζί με την flexicurity και τους απασχολήσιμους.
Σχετικά άρθρα:http://news.pathfinder.gr/finance/news/466712.html
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=98974432
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=756434
Αναρτήθηκε από theodore στις 12:05 μμ 2 σχόλια
Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΜΕΣΟ στην οροθέτηση των κοινωνικό-οικονομικών σχέσεων.
Μια συμφωνία με το μέλλον είναι η αποδοχή του παρόντος.
Ο Ανθρώπινος νους έχει το προτέρημα ή το μειονέκτημα, να αναπτύσσει μεγαλύτερες ταχύτητες από την δύναμη της πράξης και του «μπορώ». Για το λόγο αυτό παρατηρούμε στο επίπεδο της θεωρητικής έρευνας, να διατυπώνονται πράγματα που ενοχοποιούνται ως κινούμενα στην σφαίρα της φαντασίας.
Ο Ανθρώπινος νους έχει το προτέρημα ή το μειονέκτημα, να αναπτύσσει μεγαλύτερες ταχύτητες από την δύναμη της πράξης και του «μπορώ». Για το λόγο αυτό παρατηρούμε στο επίπεδο της θεωρητικής έρευνας, να διατυπώνονται πράγματα που ενοχοποιούνται ως κινούμενα στην σφαίρα της φαντασίας.
Ο κινηματογράφος αποτελεί μια ποιο σίγουρη εκδοχή στην κατανόηση του ποιο πάνω ισχυρισμού.
Στις ταινίες μεγάλου μήκους, το σενάριο άλλοτε υποκρύπτει και άλλοτε το δηλώνει εκ των προτέρων, ότι το μέλλον διαδραματίζεται υπό την σκέπη μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, και μάλιστα ιδιωτικής, όπου ο κόσμος αποτελεί ιδιοκτησία αλλά και εργαλείο που η ιδιοκτησία και η διαχείρισή του δημιουργεί απρόσιτες σκληρές φασιστικές εξουσίες που συσσωρεύονται σε ένα πρόσωπο. Ταυτόχρονα οι «παραβάτες» αποτελούν σύμφωνα με την φασιστική εξουσία του υποχθόνιου παγκόσμιου ηγέτη, ο κίνδυνος εναντίον της Γης και της ανθρωπότητας, εναντίον του περιβάλλοντος προστασίας και των ιδανικών μέσων ζωής, που ο ιδιώτης πλέον διαχειριστής του κοινού καλού, έχει εξασφαλίσει.
Σε άλλες περιπτώσεις, ο Παγκόσμιος ηγέτης-ιδιοκτήτης της Γης, παρουσιάζεται με ένα συμπαθητικό, αδέκαστο, καλοκάγαθο πρόσωπο και μάλιστα εκπρόσωπο περιθωριοποιημένων κοινωνιών που έχει τύχει της παγκόσμιας αποδοχής, συμπάθειας και «υποταγής» όλων των τοπικών Κυβερνήσεων, οι οποίες λειτουργούν ως άβουλα όργανα που δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν ούτε τον εαυτό τους.
Παρατηρείται από παραγωγή σε παραγωγή ποιο είναι το απαύγασμα της Αμερικάνικης διανόησης και ο βαθμός ανατρεπτικότητας που έχει μπολιαστεί ο ανώτερος εγκέφαλος σκέψης του Αμερικάνικου πολιτισμού.
Τα βασικά του όμως στοιχεία παραμένουν προσκείμενα στην κρατούσα φιλοσοφία της Ανωτερότητας της αμερικάνικης «φυλής» και του Αμερικάνικου ονείρου, που εξακολουθεί να επικυριαρχεί της ανθρωπότητας, του πολιτισμού και της στρατιωτικής υπεροχής ή ασφάλειας.
Στον Ελληνικό κινηματογράφο, ο ανατρεπτικός ιδεαλισμός κυριαρχείται, και μάλιστα κατά την περίοδο της Χούντας, από την αντίθεση του πλουτισμού επί πτωμάτων και της φτώχειας, όπου τα μεσοστρώματα δεν εμφανίζονται να παίζουν κάποιον ιδιαίτερο ή σημαντικό ρόλο στην διαπαιδαγώγηση της κοινής γνώμης και κυρίως των οικοκυρών που αποτελούν και την υπόγεια εμβόλιση της μέσης σκέψης και συνείδησης, στα πλαίσια της οικογένειας.
Ενώ ταυτόχρονα με την εξωτερίκευση της αντίθεσης κεφαλαίου και εργασίας και του πλουτισμού που δεν σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη, η εξουσία εμφανίζεται όπως ισχύει στην πραγματικότητα, ώ υπηρέτης της καθεστηκυίας τάξης και το μόνο παράταιρο στοιχείο του σεναρίου είναι η αδέκαστη δικαιοσύνη που λειτουργεί έξω από το σύστημα εκφυλιστικών δομών της κοινωνίας.
Το Κράτος προστατεύεται όπως προστατεύονται και οι θεσμοί του και τα μόνα στοιχεία που ενοχοποιούνται είναι οι άνθρωποι του εργοδότη, η Αστυνομία και η μεσαία τάξη.
Σε κάθε Ελληνικό σενάριο, η αντίσταση δεν προσλαμβάνει συλλογικό χαρακτήρα αλλά εξατομικεύεται σε εξαιρέσεις όπως το «καθαρό κούτελο» του φτωχού μηχανικού , που στην παραγωγή έχει μια ιδιαίτερη θέση, εξέχουσα ανάμεσα στους εργάτες, αλλά με αυξημένη την πίστη στον Θεό, στην τιμή της οικογένειας, στην τιμή της κοινότητας και στην ηθική του σεβάσμιου χριστιανού.
Στην αντίθεση αυτή δεν παραλείπεται η εμφάνιση της αλλοτρίωσης του ήρωα από τις σειρήνες της άνετης ζωής των πλουσίων και της εξουσιαστικής τους επιφάνειας, όπου και το ίδιο το Κράτος υποτάσσεται σ’ αυτούς.
Τα φτωχά οικονομικά και άρα περιθωριοποιημένα κοινωνικά ( ταξικά) στρώματα έχουν μόνο μια τιμή. Την Τιμή τους, που είναι τα καθαρά χέρια, το καθαρό κούτελο και την πίστη στον Θεό.
Το σενάριο τους διδάσκει μαζί με όλα αυτά, πως πρέπει να έχουν πίστη στο Κράτος, ως Πατρίδα και στην Δικαιοσύνη ως τον υπερασπιστή του δικαίου που δεν υποκύπτει σε καμιά είδους εξουσία.
Παράλληλα το ηθικό δίδαγμα είναι ότι όποιος μπλέκετε με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Άρα η εναντίωση με το σύστημα δεν αποτελεί προσωπικό ή συλλογικό δικαίωμα που θα δημιουργήσει θετικό πλεόνασμα αλλά ή κάθε διεκδίκηση απονομής της δικαιοσύνης παρέχεται από το Κράτος και γι’ αυτό οι πολίτες πρέπει να είναι με το Κράτος.
Σε κάθε περίπτωση που η συλλογικότητα έρχεται να αναιρέσει την ατομική διεκδίκηση για το όλο, το οποίο άλλωστε ανταποκρίνεται και την κορπορατιστική αντίληψη του Κράτους, κατ’ αρχή ενοχοποιείται και στο τέλος αλλοτριώνεται από το εναγκαλισμό της πλουτοκρατικής εξουσίας στον αρχηγό της μάζας των εργατών μέσα από την κόρη του εργοδότη. Η συνένωση αυτή με το κεφάλαιο επιφέρει μια καλλίτερη ζωή στους εργαζόμενους, οι οποίοι εμφανίζονται δια της γυναικείας φύσης, με ψηλοτάκουνα και καθαρές ποδιές εργασίας.
Εδώ και πάλι κάνει την εμφάνισή του ο ρόλος των μεσαίων στρωμάτων και ειδικά του κομματιού εκείνου που έχει ανώτερη μόρφωση, μιας και οι εργάτες είναι ευάλωτοι στα τερτίπια της πλουτοκρατικής εξουσίας αλλά και φοβισμένοι στην κάθε απειλή της ζωής τους.
Τα σενάρια προτείνουν στην κάθε συλλογικότητα την ηγεσία της και στην εργαζόμενη κοινωνία του μεροκάματου την υποταγή της σε ηγέτες μιας ανώτερης από αυτούς μεσαίας τάξης.
Δεν αποτελεί καν παράδοξο που σήμερα ( εδώ και χρόνια) στην ΓΣΕΕ, η ηγεσία της αποτελείται από τα μεσοστρώματα των κοινωφελιτών, ενώ οι εργάτες δεν εκλέγονται ούτε καν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου.
Η δικαιοσύνη επιβάλλεται ως χρηστός κανόνας που προστατεύει τα αδιασάλευτο της εγκαθιδρυμένης τάξης πραγμάτων από την μια και από την άλλη συμπεριφέρεται αδέκαστα και παιδευτικά είτε προς την μία πλευρά, του εφοπλιστή που βουλιάζει το καράβι του για να επωφεληθεί των αποζημιώσεων χωρίς να τον ενδιαφέρει η ανθρώπινη ζωή, αλλά και από την άλλη σε έναν φτωχό και άνεργο που κλέβει ένα κουλούρι για να φάει.
Η Κοινωνική συγκρότηση λειτουργεί όπως ο Θεός αποφάσισε αλλά και όπως η μοίρα, το κάρμα, έλαχε. Ο φτωχός γεννήθηκε για να εργάζεται και να υπηρετεί και ο πλούσιος για να κερδίζει και να εξουσιάζει. Κάθε τι που αποτελεί αντινομία και διδάσκει δράσεις εκτός των χρηστών ηθών της καθεστηκυίας τάξης πρέπει να τιμωρείται και να ενοχοποιείται ως ανατρεπτικός κίνδυνος για την συνοχή και το μέλλον του Κράτους.
Τετάρτη 9 Απριλίου 2008
ΜΙΑ ΘΕΣΗ κριτικά προς την Πολιτική ΣΥΡΙΖΑ
Γνωρίζουμε πως, τόσο ο Ιμπεριαλισμός όσο και η ανάπτυξη ενοχοποιούνται για την αλλοτρίωση των συνειδήσεων και την δημιουργία της φτώχειας, της ανεργίας, της περιθωριοποίησης, της φοβικής αντίληψης για την συμμετοχή στο Δημόσιο γίγνεσθαι και την συντηρητικοποίηση των κοινωνιών.
Σε κάθε φάση αλλοτρίωσης, ο άνθρωπος από την φύση του παράγει μορφές αντίστασης και αντίδρασης.
Μια δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στις διάφορες μορφές αλλοτρίωσης, είναι η συγκρότηση ενός κινήματος συλλογικότητας και ριζοσπαστισμού, όπως σήμερα έχει δημιουργηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ
Το ζήτημα λοιπόν για τον ΣΥΡΙΖΑ ή για οποιοδήποτε κόμμα της Αριστεράς που θα 'θελε να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία, είναι να περιγράψει τα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης και της αντίστοιχης κοινωνικό-οικονομικής διάρθρωσης της Εθνικής Κοινωνίας σε αντιστοίχηση με το Κράτος .
Θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να μιλά για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, κάτι που έκανε και το ΠΑΣΟΚ, να μιλήσει για την αντικατάσταση των καπιταλιστικών δομών ανάπτυξης, με αντίστοιχες Σοσιαλιστικής Στρατηγικής και να επενδύσει το οικονομικό του μοντέλο με την ανάλογη θεωρητική βάση.
Επομένως χρειάζεται ένα θεωρητικό υπόβαθρο που να αντιπαλεύει αλλά και να υπερβαίνει την σημερινή πραγματικότητα
Το Ζήτημα των δομών είναι κυρίαρχο, διότι ο μετασχηματισμός της κοινωνίας αν δεν υποστηρίζεται απο ένα αντίστοιχο μετασχηματισμό στις δομές της οικονομίας θα γυρίσει μπούμερανκ.
Π.Χ. η δομή της ανάπτυξης δημιουργεί φτώχεια και ανεργία. Όσο αυξάνονται οι δείκτες ανάπτυξης τόσο αυξάνεται και το ποσοστό της ανεργίας.
Σήμερα η Κυβέρνηση διατείνεται οτι έχει αυξήσει τις επενδύσεις. Η ουσία είναι ότι τις έχει φρενάρει και ό,τι χρίζεται επένδυση είναι εκχώρηση Δημόσιων λειτουργιών ή επιχειρήσεων.
Η ανατροπή των δομών καπιταλιστικής ανάπτυξης πρέπει να εγγυηθεί την αύξηση της απασχόληση σε συνδυασμό με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.
Εδώ λοιπόν πρέπει να απαντήσουμε. Όχι με συνδικαλιστικό λόγο αλλά με λόγο Πολιτικής οικονομίας και Κοινωνικού Κράτους.
Επομένως χρειάζεται πολύ δουλειά άλλα σε καμιά περίπτωση δουλειά που να αντιστοιχίζεται με το τι λένε ή όπως το λένε ή όπως το επιθυμούν τα διάφορα κέντρα προπαγάνδας που επιθυμούν την διατήρηση των σημερινών μοντέλων ανάπτυξής της εξαθλίωσης των μαζών.
Χρειαζόμαστε όμως και ένα Κοινωνικό Εργατικό Κίνημα και ένα αντίστοιχο Αγροτικό, που θα πρέπει να διεκδικεί μερίδιο εξουσιών και όχι την διατήρησή τους ως μια υποστηρικτική μηχανή των κυβερνητικών επιλογών, στον δρόμο υλοποίησης μιας τέτοιας Στρατηγικής. Η σημερινή κατάντια του Συνδικαλιστικού Κινήματος είναι προϊόν της δυναμικής των κομμάτων και της προσπάθειας τους για την συνεχή επιτήρησή και υποταγή των εργαζομένων, στα δικά τους συμφέροντα εξουσίας.
Σε κάθε φάση αλλοτρίωσης, ο άνθρωπος από την φύση του παράγει μορφές αντίστασης και αντίδρασης.
Μια δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στις διάφορες μορφές αλλοτρίωσης, είναι η συγκρότηση ενός κινήματος συλλογικότητας και ριζοσπαστισμού, όπως σήμερα έχει δημιουργηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ
Το ζήτημα λοιπόν για τον ΣΥΡΙΖΑ ή για οποιοδήποτε κόμμα της Αριστεράς που θα 'θελε να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία, είναι να περιγράψει τα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης και της αντίστοιχης κοινωνικό-οικονομικής διάρθρωσης της Εθνικής Κοινωνίας σε αντιστοίχηση με το Κράτος .
Θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να μιλά για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, κάτι που έκανε και το ΠΑΣΟΚ, να μιλήσει για την αντικατάσταση των καπιταλιστικών δομών ανάπτυξης, με αντίστοιχες Σοσιαλιστικής Στρατηγικής και να επενδύσει το οικονομικό του μοντέλο με την ανάλογη θεωρητική βάση.
Επομένως χρειάζεται ένα θεωρητικό υπόβαθρο που να αντιπαλεύει αλλά και να υπερβαίνει την σημερινή πραγματικότητα
Το Ζήτημα των δομών είναι κυρίαρχο, διότι ο μετασχηματισμός της κοινωνίας αν δεν υποστηρίζεται απο ένα αντίστοιχο μετασχηματισμό στις δομές της οικονομίας θα γυρίσει μπούμερανκ.
Π.Χ. η δομή της ανάπτυξης δημιουργεί φτώχεια και ανεργία. Όσο αυξάνονται οι δείκτες ανάπτυξης τόσο αυξάνεται και το ποσοστό της ανεργίας.
Σήμερα η Κυβέρνηση διατείνεται οτι έχει αυξήσει τις επενδύσεις. Η ουσία είναι ότι τις έχει φρενάρει και ό,τι χρίζεται επένδυση είναι εκχώρηση Δημόσιων λειτουργιών ή επιχειρήσεων.
Η ανατροπή των δομών καπιταλιστικής ανάπτυξης πρέπει να εγγυηθεί την αύξηση της απασχόληση σε συνδυασμό με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.
Εδώ λοιπόν πρέπει να απαντήσουμε. Όχι με συνδικαλιστικό λόγο αλλά με λόγο Πολιτικής οικονομίας και Κοινωνικού Κράτους.
Επομένως χρειάζεται πολύ δουλειά άλλα σε καμιά περίπτωση δουλειά που να αντιστοιχίζεται με το τι λένε ή όπως το λένε ή όπως το επιθυμούν τα διάφορα κέντρα προπαγάνδας που επιθυμούν την διατήρηση των σημερινών μοντέλων ανάπτυξής της εξαθλίωσης των μαζών.
Χρειαζόμαστε όμως και ένα Κοινωνικό Εργατικό Κίνημα και ένα αντίστοιχο Αγροτικό, που θα πρέπει να διεκδικεί μερίδιο εξουσιών και όχι την διατήρησή τους ως μια υποστηρικτική μηχανή των κυβερνητικών επιλογών, στον δρόμο υλοποίησης μιας τέτοιας Στρατηγικής. Η σημερινή κατάντια του Συνδικαλιστικού Κινήματος είναι προϊόν της δυναμικής των κομμάτων και της προσπάθειας τους για την συνεχή επιτήρησή και υποταγή των εργαζομένων, στα δικά τους συμφέροντα εξουσίας.
Που βασίσθηκε το ΠΑΣΟΚ ώστε να αναιρέσει και την Στρατηγική του και την προοπτική του Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού;
Στην υποταγή των κοινωνικών κινημάτων στο κομματικό -; κυβερνητικό πρόγραμμα για κάποιον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό που στον κορμό του δεν είχε την ανατροπή του οικονομικού μοντέλου ή τις δομές που το αναπαρήγαγε ούτε την ανατροπή των κοινωνικοοικονομικών σχέσεων που ευθύνονται για την υποταγή των κοινωνιών στο Κράτος.
«Είναι σαφές ότι για να συγκρουστούμε νικηφόρα μαζί τους χρειαζόμαστε ένα δυναμικό, μαζικό και δημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα στηρίξει την κυβέρνηση όταν αυτή θα συγκρούεται με τις δυνάμεις που ελέγχουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων διεθνώς και στη χώρα μας.»
Αυτό ακριβώς έκανε και ο Α. Παπανδρέου και δέστε που κατάντησε το Συνδικαλιστικό κίνημα και που το ΠΑΣΟΚ.
Οι ρίξεις δεν δημιουργούνται από τα κόμματα αλλά από την συνειδητοποίηση της θέσης και του ρόλου των κοινωνιών στα πλαίσια λειτουργίας τόσο της Εθνικής κοινωνίας όσο και στα πλαίσια των Διεθνιστικών Οικονομικών Οργανισμών.
Πρέπει να επανεξετάσουμε την φυσιογνωμία και την προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και την ανάγκη υποταγής μας στις αποφάσεις και στις πολιτικές της ως Χώρα, από την σκοπιά όμως των κοινωνιών της εργασίας και όχι του Πολίτη ή του Κράτους.
Ως Ανένταχτοι Αριστεροί ( όσοι θεωρούμε τον εαυτόν μας έτσι) οφείλουμε να δράσουμε ελεύθερα και κριτικά προς μια κατεύθυνση, που θα εμβαθύνει σε ζητήματα πολιτικής και οικονομίας, υποστηρικτικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε κάθε άλλο κόμμα της Αριστεράς, χωρίς όμως αποκλεισμούς, του τύπου «είναι φανερό ότι δεν είναι δυνατόν να συμμαχήσουμε με δυνάμεις που έχουν υιοθετήσει αυτές τις πολιτικές».
Το χρέος κάθε ανένταχτου Αριστερού είναι να επιμένει στην δημιουργία διεύρυνσης του φάσματος της Αριστεράς και της απελευθέρωσης των δυνάμεων της από αγκυλώσεις και «μαντριά».
Το να δημιουργούμε τείχους για να περιχαρακώσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να μην «μολυνθούν» από τις δυνάμεις της Κέντρο-Αριστεράς ας πούμε, μας καθιστά αδύναμους και περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες παρέμβασης και διαμόρφωσης συνθηκών ανάπτυξης και ισχυροποίησης της Αριστερά ως υπαρκτή εναλλακτική και εφικτή πρόταση κυβερνητικής εξουσίας.
Ήδη έχει γίνει το πρώτο λάθος βήμα.
Σε μια άκρως συντηρητική κοινωνία και με μια δημοσιογραφική οικογένεια σε εντεταλμένη υπηρεσία και προ του φάσματος στις επόμενες - και μάλλον σύντομα - εκλογές, όπου κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να σχηματίσει Κυβέρνηση, η άρνηση να επιδιωχθεί μια πρόταση συνεργασιών ή σύγκλισης που θα δημιουργούσε βάσιμες "υποψίες" στον Λαό για την δυνατότητα, το μέλλον των Κυβερνητικών συνεργασιών να έχει ευεργετικά αποτελέσματα και να αποτελεί την ποιο ασφαλή διέξοδο από τις κρίσεις και τα προβλήματα του, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί μια πολιτική σπρωξίματος των ψηφοφόρων αναγκαστικά είτε στην Ν.Δ. είτε στο ΠΑΣΟΚ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται μην και μετεξελιχθεί σε ένα ΄Νέο ΠΑΣΟΚ ή σε μια τέτοια διαδικασία προς την Κυβερνητική εξουσία, αλλοτριωθεί και χάσει την σημερινή του φυσιογνωμία.
Ο κίνδυνος βέβαια είναι υπαρκτός και βάσιμος. Ήδη μίλησα για την αλλοτρίωση των συνειδήσεων. Γι' αυτό και πρέπει να δημιουργηθούν δυναμικά Κοινωνικά Κινήματα στον χώρο της εργασίας, της Πόλης και του Χωριού, που θα αποτελέσουν ένα στέρεο έδαφος για μια Αριστερή κυβερνητική διακυβέρνηση του Τόπου.
Επίκαιρο Σχόλιο.
Εξοργίζομαι από τον διασυρμό του Αθλητισμού που πραγματοποιείται κάθε μέρα από τα παπαγαλάκια της "καθαρής συνείδησης" και κατασκευαστές προπαγάνδας.
Εξοργίζομαι με τους διάφορους ειδήμονες γιατρούς, πρώην πρωταθλητές και πολιτικούς που κρύβουν τις φιλοδοξίες τους πίσω από την δήθεν "ακεραιότητα" του χαρακτήρος τους και μεγαλοστομούν υπέρ του υγιούς Αθλητισμού και του "αθάνατου πνεύματος".
Εξοργίζομαι με την υποκρισία όλων αυτών που ενώ γνωρίζουν πως και οι ίδιοι θα έκαναν ό,τι κατηγορούν τους άλλους, το κάνουν μόνο και μόνο επειδή τους δίνεται η ευκαιρία της δημόσιας προβολής τους.
Όλα στο τζόγο της τηλεθέασης και του μακροπρόθεσμου οφέλους.
Αν λοιπόν τόσο πολύ κόπτεστε για την αθλητική άμυλα, το υγιές σώμα και το υγιές πνεύμα, την στιγμή που ξέρουμε όλοι ότι οι λεγόμενοι ¨Ολυμπιακοί" Αγώνες δεν είναι τίποτε άλλο από μια φούσκα και μια πολυεθνική βιομηχανία κέρδους και συμφερόντων, εσείς λοιπόν οι αδέκαστοι και υπερασπιστές του ιδεώδες τι θέση παίρνεται στον αποκλεισμό όλων των αθλητών μας, ακόμα και του Ποδοσφαίρου, του βόλεϊ, του μπάσκετ κλπ. αθλητικών δράσεων από τα ¨Παγκόσμια" ή Ευρωπαϊκά αθλητικά γεγονότα, ώστε να διαφυλάξουμε την ιστορία των Πατέρων μας;
Γιατί δεν αναλαμβάνεται την πρωτοβουλία να πείσετε και άλλες χώρες με βαθιές ρίζες στο πολιτισμό να συν- διοργανώσετε τους Νέους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως ανώτερη μορφή πολιτισμού και αθλητισμού χωρίς σπόνσορες και οικονομικά συμφέροντα;
Είναι πολλά τα λεφτά Καραγκιόζηδες και φανφαροσπόνσορες του τυχοδιωκτισμού
Παρασκευή 4 Απριλίου 2008
Η Αυτό-Οργάνωση στα Πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ
Η παρακάτω θέση διατυπώθηκε στο forum " Δίκτυο Ανάνταχτων Αριστερών" του ΣΥΡΙΖΑ.
«Το ζήτημα δεν είναι -ποτέ δεν ήταν- οργανώσεις και συνελεύσεις που θα στηθούν με την ευλογία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οργανώσεις και συνελεύσεις ανθρώπων που αποφασίζουν την αυτοοργάνωσή τους στη βάση της ιδεολογίας και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ»
Και ποια είναι η διαφορά;
Είτε στην μια είτε στην άλλη περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει τον ίδιο ρόλο. Η χάραξη πολιτικής και ιδεολογικών γραμμών δεν αποτελεί ευθύνη της «αυτό-οργάνωσης» αλλά εκλαμβάνεται μόνο ως συνεισφορά σε ένα ευρύτερο προβληματισμό.
Αν μια αυτό-οργάνωση αποφανθεί στο ιδεολογικό τομέα διαφορετικά από ότι η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να διαφοροποιείται στο πολιτικό σκέλος δεν θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ «κατασταλτικά» ή ακόμα και «διοικητικά» να επιβάλει την βάση της ιδεολογίας του, που όπως όλοι γνωρίζουμε δεν είναι μια γενική ιδεολογικά βάση μιας ευρύτερης Αριστεράς αλλά μια συνισταμένη των ρευμάτων που το συγκροτούν;
Το ζήτημα είναι, για να πορευτείς ως πολιτικό κόμμα σε μια διαφορετικού τύπου διεκδίκηση της κυβερνητικής διαχείρισης του Κράτους, και να επιβάλεις την σοσιαλιστική του ανατροπή ( όταν λέμε μετασχηματισμό, εννοούμε την προοδευτική καταστροφή του καπιταλιστικού Κράτους και την προοδευτική του μετατροπή σε σοσιαλιστικό), και να κάνεις αυτήν την ανατροπή με κινηματικούς όρους που όμως προϋποθέτει ότι διατηρείς την κινηματική σου φυσιογνωμία και στο επίπεδο της ιδεολογίας αλλά και στο επίπεδο της πολιτικής, θα πρέπει να αποδεσμευτείς από την Κορπορατιστική διάταξη των δυνάμεών σου και να επιτρέψει στην κοινωνία να βρει το δρόμο της μέσα από τον πολιτικό της μετασχηματισμό, αναγνωρίζοντας της ρόλο και έργο. ισοδύναμο με εκείνον του πολιτικού σου υποκειμένου.
Επομένως μπορείς να καθοδηγήσεις την αυτό-οργάνωση των πολιτών προσδιορίζοντας τις βασικές αρχές της ιδεολογικής σου αρχιτεκτονικής αλλά χωρίς την διάθεση σου να τους υποβάλεις την πολιτική σου δράση ως προαπαιτούμενο που θα τους νομιμοποιήσει ως συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.
Διαφορετικά, τι θα προσφέρεις διαφορετικό από αυτό του ΠΑΣΟΚ και της «αυτό-οργάνωσης» Παπανδρέου;
«Το ζήτημα δεν είναι -ποτέ δεν ήταν- οργανώσεις και συνελεύσεις που θα στηθούν με την ευλογία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οργανώσεις και συνελεύσεις ανθρώπων που αποφασίζουν την αυτοοργάνωσή τους στη βάση της ιδεολογίας και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ»
Και ποια είναι η διαφορά;
Είτε στην μια είτε στην άλλη περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει τον ίδιο ρόλο. Η χάραξη πολιτικής και ιδεολογικών γραμμών δεν αποτελεί ευθύνη της «αυτό-οργάνωσης» αλλά εκλαμβάνεται μόνο ως συνεισφορά σε ένα ευρύτερο προβληματισμό.
Αν μια αυτό-οργάνωση αποφανθεί στο ιδεολογικό τομέα διαφορετικά από ότι η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να διαφοροποιείται στο πολιτικό σκέλος δεν θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ «κατασταλτικά» ή ακόμα και «διοικητικά» να επιβάλει την βάση της ιδεολογίας του, που όπως όλοι γνωρίζουμε δεν είναι μια γενική ιδεολογικά βάση μιας ευρύτερης Αριστεράς αλλά μια συνισταμένη των ρευμάτων που το συγκροτούν;
Το ζήτημα είναι, για να πορευτείς ως πολιτικό κόμμα σε μια διαφορετικού τύπου διεκδίκηση της κυβερνητικής διαχείρισης του Κράτους, και να επιβάλεις την σοσιαλιστική του ανατροπή ( όταν λέμε μετασχηματισμό, εννοούμε την προοδευτική καταστροφή του καπιταλιστικού Κράτους και την προοδευτική του μετατροπή σε σοσιαλιστικό), και να κάνεις αυτήν την ανατροπή με κινηματικούς όρους που όμως προϋποθέτει ότι διατηρείς την κινηματική σου φυσιογνωμία και στο επίπεδο της ιδεολογίας αλλά και στο επίπεδο της πολιτικής, θα πρέπει να αποδεσμευτείς από την Κορπορατιστική διάταξη των δυνάμεών σου και να επιτρέψει στην κοινωνία να βρει το δρόμο της μέσα από τον πολιτικό της μετασχηματισμό, αναγνωρίζοντας της ρόλο και έργο. ισοδύναμο με εκείνον του πολιτικού σου υποκειμένου.
Επομένως μπορείς να καθοδηγήσεις την αυτό-οργάνωση των πολιτών προσδιορίζοντας τις βασικές αρχές της ιδεολογικής σου αρχιτεκτονικής αλλά χωρίς την διάθεση σου να τους υποβάλεις την πολιτική σου δράση ως προαπαιτούμενο που θα τους νομιμοποιήσει ως συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.
Διαφορετικά, τι θα προσφέρεις διαφορετικό από αυτό του ΠΑΣΟΚ και της «αυτό-οργάνωσης» Παπανδρέου;
Τετάρτη 2 Απριλίου 2008
ΔΙΟΔΙΑ : Μια ενέργεια που εντάσσεται στο σχέδιο τρομοκράτησης του Λαου.
Ο Πολίτης είναι απροστάτευτος.
Υπάρχουν οι οργανώσεις καταναλωτών, οι οργανώσεις των εργαζομένων, οι ΜΚΟ και οι Πολίτες εξακολουθούν να είναι απροστάτευτοι, από τους επαναλαμβανόμενους βανδαλισμούς της Κυβέρνησης σε βάρος των κοινωνικών στρωμάτων.
Ο Εθνικός πλούτος ή άλλως η Εθνική ιδιοκτησία έχει μεταβολιστεί σε ιδιωτική ιδιοκτησία του Καραμανλή και της Κυβέρνησής του και ξεπουλιέται με διάφορα προσχήματα στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Τα κόμματα της Αντιπολίτευσης ασχολούνται με τα λεγόμενα μεγάλα κοινωνικά - οικονομικά -εθνικά ζητήματα και δεν έχουν καταφέρει να βρουν κοινό τόπο για τα ζητήματα καθημερινότητας.
Από σήμερα βρισκόμαστε ως Πολίτες μπροστά σε μια ακόμη μεγαλύτερη ξεφτίλα Κυβερνητικής πολιτικής, με την ιδιωτικοποίηση των διοδίων και του εθνικού δικτύου.
Οι περισπούδαστοι Εισαγγελείς που έχουν μεταβληθεί σε παπαγαλάκια της Κυβέρνησης κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.
Οι πολίτες δεν έχουν τρόπο να αντιδράσουν, παρά μόνο αν πάρουν τον Νόμο στα χέρια τους.
ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΌΧΙ ΣΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΈΣ ΑΠΟΦΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΎΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.
ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ ΣΕ ΝΕΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟ "ΚΡΑΤΟΣ" ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
Μέχρι σήμερα έχουμε πληρώσει εκατομμύρια ευρώ στα διόδια και οι Κυβερνήσεις αντί να τα χρησιμοποιούν στην ασφάλεια των εθνικών οδών τα οικειοποιούνται. Έρχονται σήμερα και για την επισκευή των Εθνικών αρτηριών να ξεπουλούν τον Εθνικό μας πλούτο στα Λαμόγια του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Αλήθεια ποιος Εισαγγελέας που σέβεται τον όρκο του και τον ρόλο του άσκησε δίωξη εναντίον του Οργανισμού Εθνικής Οδοποιίας και εναντίον της ηγεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ;
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΤΕΘΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ ΑΓΩΓΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ στις επιχειρήσεις να αυξάνουν κατά το δοκούν και χωρίς την έγκριση της Βουλής το κόστος διοδίων.
Αν οι συμβάσεις έχουν επικυρωθεί από την πλειοψηφία της Βουλής, τα κόμματα έπρεπε να ελέγξουν την συνταγματικότητα των διατάξεων.
Το ίδιο θα συμβεί και με την παραχώρηση των Λιμανιών στις πολυεθνικές, που επιδιώκει η Κυβέρνηση της αναλγησίας και της Εθνικής προδοσίας.
Εθνικός προδότης είναι και εκείνος που ξεπουλά ή παραχωρεί την δημόσια ή Κρατική ιδιοκτησία στην ολιγαρχία και καθιστά τους Πολίτες ιδιοκτησία των Πολυεθνικών ή του ντόπιου Κεφαλαίου.
Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να πέσει όσο ποιο γρήγορα γίνεται. Πρέπει να αντισταθούμε. Να αντισταθούμε κάθε τρόπο, με κάθε μέσον.
Οι ηγεσίες των Κομμάτων πρέπει να αντιληφθούν ότι έχουν χρέος να προστατέψουν τους Πολίτες από την ανάλγητη, κακόβουλη, καταστροφική και ληστρική Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και από τα Λαμόγια που υποδύονται Υπουργικούς ρόλους και ρόλους Πρωθυπουργού.
Τα Κυβερνητικά μέτρα εντάσσονται στο σχέδιο τρομοκρατίας της κοινωνίας και στην υποταγή της αποστραγγίζονταν κάθε διάθεση ή δυνατότητα αντίδρασης και διεκδίκησης.
Αν τα Κόμματα ή οι οργανώσεις ( Συνδικαλιστικές, Καταναλωτών, ΜΚΟ) δεν έχουν την διάθεση ή την ικανότητα ή την θέληση να προστατέψουν τις κοινωνίες μας από την Δεξιά λαίλαπα, οφείλουν να διαλυθούν και όχι να βγάζουν περισπούδαστους και ανούσιους λόγους .
Αλλά και εμείς οφείλουμε να βρούμε νέες μορφές οργάνωσης, να ξεχάσουμε τις "πολιτικές" ή "ιδεολογικές" παρακαταθήκες που έχουν μεταβληθεί σε αγκυλώσεις, για να αποκρούσουμε αποτελεσματικά την Κυβερνητική Τρομοκρατία.
Τρίτη 1 Απριλίου 2008
Προβάδισμα ΝΔ, άνοδος ΣΥΡΙΖΑ - Pathfinder News
Προβάδισμα ΝΔ, άνοδος ΣΥΡΙΖΑΚαταγράφεται σε νέα δημοσκόπηση
ΕRΤ.GR
22 Μαρ., ανανέωση: 22 Μαρ.
[IMAGE 1]
Προβάδισμα 4% της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ και υψηλά ποσοστά για το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας, καταγράφει δημοσκόπηση της Μetron Analysis
Προβάδισμα 4% της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ και υψηλά ποσοστά για το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας, καταγράφει δημοσκόπηση της Μetron Analysis. Ειδικότερα στην πρόθεση ψήφου με το κυβερνών κόμμα συγκεντρώνει 29,2%, το ΠΑΣΟΚ 25,2, ο ΣΥΡΙΖΑ 17,8, το ΚΚΕ 6,8, ο ΛΑΟΣ 4,8% και οι Οικολόγοι 2%. Στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία ο Κώστας Καραμανλής προηγείται με 36,1% έναντι 20,8% του Γιώργου Παπανδρέου και 11% του Αλέξη Τσίπρα .
Υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας τάσσεται το 54,9% των ερωτηθέντων, ενώ το 40,2% προτιμά μονοκομματικές κυβερνήσεις.
Οι ερωτηθέντες θεωρούν ως σημαντικότερα προβλήματα της χώρας την οικονομία (25,1%), την ανεργία (22,4%) και την ακρίβεια (15,2%). Για το ενδεχόμενο άσκησης βέτο στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ το 69,2% συμφωνούν, το 9,9% ούτε συμφωνούν-ούτε διαφωνούν, το 11,6% διαφωνούν και το 9,3% ΔΓ/ΔΑ.
Εν τω μεταξύ, ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, λέγοντας ότι "στην πολιτική όλα μπορούν να συμβούν", αφήνει ο υπουργός Τουρισμού, ' Αρης Σπηλιωτόπουλος σε συνέντευξή του στην "Ημερησία", εκτιμώντας ωστόσο ότι "μία τέτοια κυβέρνηση δεν θα είχε τύχη επειδή θα βασιζόταν σε συγκυρίες".
Απαντώντας στο άνοιγμα Παπανδρέου στο ΣΥΡΙΖΑ, με συνέντευξή του στα "ΝΕΑ", ο Αλέξης Τσίπρας σημειώνει ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για αυτοδυναμία αν και θα μπορούσε να καλέσει την Αριστερά σε συνεργασία στη βάση ενός νέου εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής.
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΕΚΤΡΩΜΑΤΟΣ
Θα επιχειρήσω μια δεύτερη ανάγνωση του Ασφαλιστικού εκτρώματος της Κυβέρνησης.
Θα επισημάνω βέβαια ότι η Κυβέρνηση Καραμανλή βαδίζει επί της πεπατημένης των φασιστικών κομμάτων του 20ου αιώνα
Θα πρέπει κάποια στιγμή να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να μην κρυβόμαστε, επειδή μας προσβάλει η πραγματικότητα.
Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, τόσο, όσο με αναφορά στον τίτλο του όσο και με την φιλοσοφία που το διακρίνει, αλλά και την φυσιογνωμία του λόγου του ή της ρητορικής του, είναι κόμμα φασιστικό με πράξεις που καθημερινά αποδεικνύουν τον ισχυρισμό αυτό.
Εκ των πραγμάτων ένα φασιστικό κόμμα, είναι ολιγαρχικό, δυνάστης και υπερασπιστής των επικυριαρχικών τάξεων πάνω στην κοινωνία.
Η βάση της ρητορικής των Φασιστικών κομμάτων είναι ο αλληγορικός λόγος και η ψυχοπαθολογική προσέγγιση των οικονομικών ή πολιτικών ζητημάτων.
Ο λόγος τους βασίζεται στην ρητορική, που αποτελεί τον ποιο σύντομο και αποτελεσματικό δρόμο υποταγής των κοινωνιών.
Οι μεταρρυθμίσεις που επικαλείται η Κυβέρνηση αποτελούν τον βασικό πυρήνα της ρητορικής τους. Η ρητορική των τελευταίων Κυβερνήσεων ( απο τον Σημίτη και δώθε) έχι υποχρεώσει τις συνδικαλιστικές αλλά και πολιτικές ηγεσίες να αναγνωρίσουν την ύπαρξη Ασφαλιστικού Προβλήματος και όρια ζωής των Ασφαλιστικών αποθεματικών. Η προπαγάνδα ως εργαλείο στην ρητορική διασφαλίζει το αποτέλεσμα όταν μάλιστα η κοινωνία βρίσκεται σε άμυνα.
Στην "μεταρρύθμιση" του Ασφαλιστικού, η ουσία βρίσκεται στην κομπογιαννίτικη παραϊατρική ίαση του ασθενούς, που είναι το Ασφαλιστικό Σύστημα.
Η Κυβέρνηση Καραμανλή, κοίμισε ακόμα και τα συνδικάτα ( είναι ο ποιο πρόσφορος αντίπαλος) , τα οποία και μέσα από την επιστημονική τους υποστήριξη δεν είδαν ότι για μια ακόμα φορά αλλά και πολύ ποιο έντονα, επιχειρήθηκε και επετεύχθη η μονομερής αύξηση των εισφορών των ασφαλισμένων.
Ο Καραμάν - Αλής είχε δύο επιλογές για να αποστασιοποιηθεί το Κράτος από την υποχρέωσή του να εισφέρει όσα χρωστά και όσα επιβάλλεται να εισφέρει για την στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος.
Η μία, να αυξήσει τις εισφορές στο σύστημα, αλλά τότε δεν θα ήταν συνεπής με την φιλοσοφία του, δηλαδή την προστασία των "επενδύσεων" και των εργοδοτών από την μειωμένη συνεισφορά τους στο λεγόμενο "μη μισθολογικό κόστος" και από την άλλη να αυξήσει τις εισφορές μονομερώς και σε βάρος των ασφαλισμένων, που άλλωστε είναι αυτοί που "ωφελούνται", συνταξιοδοτικά και ιατροφαρμακευτικά.
Στην "ελεύθερη αγορά", που το ιερατείο του Ιμπεριαλισμού επιβάλει ως σύγχρονη απαίτηση της "απελευθέρωσης" του Κεφαλαίου, στις αγκυλώσεις των εθνικών οικονομιών , υπολογίζουν και την υποχρεωτική εισφορά του Κράτους και των επιχειρήσεων στο οποιοδήποτε ασφαλιστικό σύστημα υπέρ των εργαζομένων.
Στην "ελεύθερη αγορά" τίποτα δεν είναι ελεύθερο τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν δικαίωμα. Οι νόμοι τις αγοράς δεν ρυθμίζονται από τα έξω, αλλά η αγορά επιβάλει κανόνες παιγνιδιού. Ο πρώτος κανόνας είναι ότι τα πάντα αποτελούν ιδιοκτησία και τα πάντα πωλούνται.
Επομένως και στην κοινωνική ασφάλιση ισχύουν οι ίδιοι κανόνες.
Ζήτηση - προσφορά και πώληση - αγορά. Κάθε άλλος κανόνας αποτελεί αντικίνητρο στην απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς και των επενδύσεων.
Τι έκανε λοιπόν ο Καραμανλής;
Πρώτον χρεώθηκε προσωπικά και ως διαμήνυση προς το Ιερατείο, ότι η κομπραδόρικη στο εσωτερικό της Ελλάς, δεν είναι σύμφωνη μόνο επί του θεωρητικού των αποφάσεων του ιερατείου, αλλά και για ό,τι συμφωνεί ( δεν έχει φέρει μέχρι σήμερα καμιά αντίρρηση) το πραγματοποιεί και μάλιστα με Πρωθυπουργική επισημότητα.
Δεύτερο, εφεύρε την " Μεταρρύθμιση" για την "Σωτηρία" του "ασθενούς" Ασφαλιστικού Συστήματος και αντί να επιβάλει μονομερώς αυξήσεις στις εισφορές των μισθωτών, τους μείωσε τις συντάξεις, τους αύξησε τα χρόνια απασχόλησης, τους επέβαλλε αντικίνητρα για την πρόωρη συνταξιοδότηση και επιδείνωσε τις προϋποθέσεις ιατρικής και φαρμακευτικής απαίτησης.
Στην ρητορική της η Κυβέρνηση ( Ρητορική = Φασιστικός λόγος) χρησιμοποίησε τον υποτιθέμενο κίνδυνο της κατάρρευσης ( ασκώντας τρομοκρατία) και του αθέμιτου πλουτισμού, που παράγεται από την σωρευτική σύνταξη κύριας και επικουρικής, που επιφέρει μεγαλύτερο καταβαλλόμενο μισθό στον συνταξιούχο από ό,τι ..... αμειβόταν κατά τον χρόνο ενεργής του απασχόλησης. Το Ασφαλιστικό Σύστημα κινδυνεύει απο τις Κυβερνήσεις και τις απαιτήσεις των Εργοδοτών.
Επίσης γνωρίζουμε ότι από τα "κίνητρα" στο κεφάλαιο, ισχύει η μη υποχρέωση του Κράτους δια μέσω των Ασφαλιστικών Οργανισμών (ΙΚΑ για τους μισθωτούς), σε ασφαλισμένο που δεν έχει 100 πραγματικές μέρες εργασίας να μη τον αμείβει στις περιπτώσεις ασθένειας ή ατυχήματος (Παροχές σε χρήμα είναι τα επιδόματα ασθενείας, λουτροθεραπείας, μητρότητας και κηδείας. Οι άμεσα ασφαλισμένοι, με 100 ημέρες εργασίας στο προηγούμενο ημερολογιακό έτος ή στο 15μηνο, αφαιρουμένων των ημερών των τριών τελευταίων μηνών, δικαιούται επίδομα ασθενείας όταν συνέπεια ασθενείας, που διαρκεί πάνω από τρεις ημέρες, απέχουν από την εργασία τους).............. (Οι ασφαλισμένοι και τα μέλη οικογένειας, που αναφέρονται στο άρθρο 33 του α.ν. 1846/1951, δικαιούνται των παροχών ασθένειας σε χρήμα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, εφόσον πέραν των λοιπών προϋποθέσεων, που ορίζονται από διατάξεις του Κανονισμού του, έχουν πραγματοποιήσει τουλάχιστον εκατό (100) ημέρες ασφάλισης, οι οποίες από 1.1.2009 αυξάνονται ανά δέκα κατ έτος και μέχρι εκατόν είκοσι (120). Προκειμένου για οικοδόμους, οι ογδόντα ημέρες της παρ. βα του άρθρου 35 του α.ν. 1846/1951 αυξάνονται από την ίδια ως άνω ημερομηνία ανά δέκα κατ έτος και μέχρι εκατό (100). )
Οι αλλαγές των όρων ασφάλισης και περίθαλψης αποτελούν μείωση της Κρατικής εισφοράς στην Κοινωνική Ασφάλιση και το "Όφελος" πριμοδοτεί τις ιδιωτικές επενδύσεις στην Ασφαλιστική κάλυψη.
Αν απαριθμήσουμε τα μέτρα εναντίον της ασφάλισης που ισχύουν ως προίκα για την προσέλκυση επενδύσεων και επενδύσεις δεν είδαμε, αντιλαμβάνεται κανείς που έχει οδηγηθεί το Ασφαλιστικό Σύστημα αλλά από την άλλη και πόσο νυχτωμένη μακριά βρίσκεται η συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία δεν έχει αναλάβει καμιά εκστρατεία εναντίον αυτής της "προίκας".
Συνοψίζω,
Η Κυβέρνηση πρώτον μειώνει την Κρατική συμμετοχή, δεύτερον αυξάνει από την πίσω πόρτα τις εισφορές των ασφαλισμένων με την μείωση των συντάξιμων αποδοχών και την αύξηση των χρόνων απασχόλησης, τρίτον δυσχεραίνει περαιτέρω την πρόσβαση στις παροχές, τέταρτον απορυθμίζει επιπλέον τις εργασιακές σχέσεις προικοδοτώντας την υποτιθέμενη προσέλκυση επενδύσεων και πέμπτον υποβάλει τα σέβη της στο ιερατείο.
Θα επισημάνω βέβαια ότι η Κυβέρνηση Καραμανλή βαδίζει επί της πεπατημένης των φασιστικών κομμάτων του 20ου αιώνα
Θα πρέπει κάποια στιγμή να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να μην κρυβόμαστε, επειδή μας προσβάλει η πραγματικότητα.
Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, τόσο, όσο με αναφορά στον τίτλο του όσο και με την φιλοσοφία που το διακρίνει, αλλά και την φυσιογνωμία του λόγου του ή της ρητορικής του, είναι κόμμα φασιστικό με πράξεις που καθημερινά αποδεικνύουν τον ισχυρισμό αυτό.
Εκ των πραγμάτων ένα φασιστικό κόμμα, είναι ολιγαρχικό, δυνάστης και υπερασπιστής των επικυριαρχικών τάξεων πάνω στην κοινωνία.
Η βάση της ρητορικής των Φασιστικών κομμάτων είναι ο αλληγορικός λόγος και η ψυχοπαθολογική προσέγγιση των οικονομικών ή πολιτικών ζητημάτων.
Ο λόγος τους βασίζεται στην ρητορική, που αποτελεί τον ποιο σύντομο και αποτελεσματικό δρόμο υποταγής των κοινωνιών.
Οι μεταρρυθμίσεις που επικαλείται η Κυβέρνηση αποτελούν τον βασικό πυρήνα της ρητορικής τους. Η ρητορική των τελευταίων Κυβερνήσεων ( απο τον Σημίτη και δώθε) έχι υποχρεώσει τις συνδικαλιστικές αλλά και πολιτικές ηγεσίες να αναγνωρίσουν την ύπαρξη Ασφαλιστικού Προβλήματος και όρια ζωής των Ασφαλιστικών αποθεματικών. Η προπαγάνδα ως εργαλείο στην ρητορική διασφαλίζει το αποτέλεσμα όταν μάλιστα η κοινωνία βρίσκεται σε άμυνα.
Στην "μεταρρύθμιση" του Ασφαλιστικού, η ουσία βρίσκεται στην κομπογιαννίτικη παραϊατρική ίαση του ασθενούς, που είναι το Ασφαλιστικό Σύστημα.
Η Κυβέρνηση Καραμανλή, κοίμισε ακόμα και τα συνδικάτα ( είναι ο ποιο πρόσφορος αντίπαλος) , τα οποία και μέσα από την επιστημονική τους υποστήριξη δεν είδαν ότι για μια ακόμα φορά αλλά και πολύ ποιο έντονα, επιχειρήθηκε και επετεύχθη η μονομερής αύξηση των εισφορών των ασφαλισμένων.
Ο Καραμάν - Αλής είχε δύο επιλογές για να αποστασιοποιηθεί το Κράτος από την υποχρέωσή του να εισφέρει όσα χρωστά και όσα επιβάλλεται να εισφέρει για την στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος.
Η μία, να αυξήσει τις εισφορές στο σύστημα, αλλά τότε δεν θα ήταν συνεπής με την φιλοσοφία του, δηλαδή την προστασία των "επενδύσεων" και των εργοδοτών από την μειωμένη συνεισφορά τους στο λεγόμενο "μη μισθολογικό κόστος" και από την άλλη να αυξήσει τις εισφορές μονομερώς και σε βάρος των ασφαλισμένων, που άλλωστε είναι αυτοί που "ωφελούνται", συνταξιοδοτικά και ιατροφαρμακευτικά.
Στην "ελεύθερη αγορά", που το ιερατείο του Ιμπεριαλισμού επιβάλει ως σύγχρονη απαίτηση της "απελευθέρωσης" του Κεφαλαίου, στις αγκυλώσεις των εθνικών οικονομιών , υπολογίζουν και την υποχρεωτική εισφορά του Κράτους και των επιχειρήσεων στο οποιοδήποτε ασφαλιστικό σύστημα υπέρ των εργαζομένων.
Στην "ελεύθερη αγορά" τίποτα δεν είναι ελεύθερο τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν δικαίωμα. Οι νόμοι τις αγοράς δεν ρυθμίζονται από τα έξω, αλλά η αγορά επιβάλει κανόνες παιγνιδιού. Ο πρώτος κανόνας είναι ότι τα πάντα αποτελούν ιδιοκτησία και τα πάντα πωλούνται.
Επομένως και στην κοινωνική ασφάλιση ισχύουν οι ίδιοι κανόνες.
Ζήτηση - προσφορά και πώληση - αγορά. Κάθε άλλος κανόνας αποτελεί αντικίνητρο στην απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς και των επενδύσεων.
Τι έκανε λοιπόν ο Καραμανλής;
Πρώτον χρεώθηκε προσωπικά και ως διαμήνυση προς το Ιερατείο, ότι η κομπραδόρικη στο εσωτερικό της Ελλάς, δεν είναι σύμφωνη μόνο επί του θεωρητικού των αποφάσεων του ιερατείου, αλλά και για ό,τι συμφωνεί ( δεν έχει φέρει μέχρι σήμερα καμιά αντίρρηση) το πραγματοποιεί και μάλιστα με Πρωθυπουργική επισημότητα.
Δεύτερο, εφεύρε την " Μεταρρύθμιση" για την "Σωτηρία" του "ασθενούς" Ασφαλιστικού Συστήματος και αντί να επιβάλει μονομερώς αυξήσεις στις εισφορές των μισθωτών, τους μείωσε τις συντάξεις, τους αύξησε τα χρόνια απασχόλησης, τους επέβαλλε αντικίνητρα για την πρόωρη συνταξιοδότηση και επιδείνωσε τις προϋποθέσεις ιατρικής και φαρμακευτικής απαίτησης.
Στην ρητορική της η Κυβέρνηση ( Ρητορική = Φασιστικός λόγος) χρησιμοποίησε τον υποτιθέμενο κίνδυνο της κατάρρευσης ( ασκώντας τρομοκρατία) και του αθέμιτου πλουτισμού, που παράγεται από την σωρευτική σύνταξη κύριας και επικουρικής, που επιφέρει μεγαλύτερο καταβαλλόμενο μισθό στον συνταξιούχο από ό,τι ..... αμειβόταν κατά τον χρόνο ενεργής του απασχόλησης. Το Ασφαλιστικό Σύστημα κινδυνεύει απο τις Κυβερνήσεις και τις απαιτήσεις των Εργοδοτών.
Επίσης γνωρίζουμε ότι από τα "κίνητρα" στο κεφάλαιο, ισχύει η μη υποχρέωση του Κράτους δια μέσω των Ασφαλιστικών Οργανισμών (ΙΚΑ για τους μισθωτούς), σε ασφαλισμένο που δεν έχει 100 πραγματικές μέρες εργασίας να μη τον αμείβει στις περιπτώσεις ασθένειας ή ατυχήματος (Παροχές σε χρήμα είναι τα επιδόματα ασθενείας, λουτροθεραπείας, μητρότητας και κηδείας. Οι άμεσα ασφαλισμένοι, με 100 ημέρες εργασίας στο προηγούμενο ημερολογιακό έτος ή στο 15μηνο, αφαιρουμένων των ημερών των τριών τελευταίων μηνών, δικαιούται επίδομα ασθενείας όταν συνέπεια ασθενείας, που διαρκεί πάνω από τρεις ημέρες, απέχουν από την εργασία τους).............. (Οι ασφαλισμένοι και τα μέλη οικογένειας, που αναφέρονται στο άρθρο 33 του α.ν. 1846/1951, δικαιούνται των παροχών ασθένειας σε χρήμα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, εφόσον πέραν των λοιπών προϋποθέσεων, που ορίζονται από διατάξεις του Κανονισμού του, έχουν πραγματοποιήσει τουλάχιστον εκατό (100) ημέρες ασφάλισης, οι οποίες από 1.1.2009 αυξάνονται ανά δέκα κατ έτος και μέχρι εκατόν είκοσι (120). Προκειμένου για οικοδόμους, οι ογδόντα ημέρες της παρ. βα του άρθρου 35 του α.ν. 1846/1951 αυξάνονται από την ίδια ως άνω ημερομηνία ανά δέκα κατ έτος και μέχρι εκατό (100). )
Οι αλλαγές των όρων ασφάλισης και περίθαλψης αποτελούν μείωση της Κρατικής εισφοράς στην Κοινωνική Ασφάλιση και το "Όφελος" πριμοδοτεί τις ιδιωτικές επενδύσεις στην Ασφαλιστική κάλυψη.
Αν απαριθμήσουμε τα μέτρα εναντίον της ασφάλισης που ισχύουν ως προίκα για την προσέλκυση επενδύσεων και επενδύσεις δεν είδαμε, αντιλαμβάνεται κανείς που έχει οδηγηθεί το Ασφαλιστικό Σύστημα αλλά από την άλλη και πόσο νυχτωμένη μακριά βρίσκεται η συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία δεν έχει αναλάβει καμιά εκστρατεία εναντίον αυτής της "προίκας".
Συνοψίζω,
Η Κυβέρνηση πρώτον μειώνει την Κρατική συμμετοχή, δεύτερον αυξάνει από την πίσω πόρτα τις εισφορές των ασφαλισμένων με την μείωση των συντάξιμων αποδοχών και την αύξηση των χρόνων απασχόλησης, τρίτον δυσχεραίνει περαιτέρω την πρόσβαση στις παροχές, τέταρτον απορυθμίζει επιπλέον τις εργασιακές σχέσεις προικοδοτώντας την υποτιθέμενη προσέλκυση επενδύσεων και πέμπτον υποβάλει τα σέβη της στο ιερατείο.
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2008
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Να ανατραπεί η απαράδεκτη συμφωνία για τη διετή ΕΓΣΣΕ
Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την έντονη διαφωνία της με τη «δικομματική» (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) συμφωνία μεταξύ της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών οργανώσεων για την ΕΓΣΣΕ του 2008 και του 2009.
Η συμφωνία αυτή "έκλεισε" σε μία χρονική στιγμή που η βάση των συνδικάτων προσδοκούσε αντίστροφη πορεία από την ηγεσία της ΓΣΕΕ: προσδοκούσε τη συνέχεια των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων της 12/12 και 19/3, προσδοκούσε τη σύνδεση της αντίστασης στο ασφαλιστικό με την αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις και τη διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς, προσδοκούσε τακτική επιμονής για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Καραμανλή. Η "λευκή σημαία" που φαίνεται να υψώνουν οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στη ΓΣΕΕ, η προσχώρηση στο κλίμα "κοινωνικής ειρήνης" που ζητά ο Πρόεδρος του ΣΕΒ, δεν αντικατοπτρίζει τη διάθεση της βάσης των σωματείων που εκδηλώθηκε στα πρόσφατα μεγαλειώδη συλλαλητήρια και τους σκληρούς απεργιακούς αγώνες.
Επίσης απαράδεκτο είναι το περιεχόμενο της συμφωνίας. Για το 2008, η Σύμβαση προβλέπει "αύξηση" της τάξης του 4,4%, δηλαδή στα όρια του επισήμως αναγνωρισμένου (και στην αλήθεια υποτιμημένου) πληθωρισμού. Αυτό το ποσοστό οδηγεί σε νέες απώλειες στο πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων. Όσο για την "αύξηση" 5,5% του 2009, αυτή θα καταβληθεί… μετά την 01/05, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο.
Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους εργαζόμενους να συνεχίσουν την πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής πολιτικής, για την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, για την κατάκτηση ουσιαστικών αυξήσεων στους μισθούς και τις συντάξεις. Αυτή την κατεύθυνση ουσιαστικής αντίστασης οφείλουμε επειγόντως να ενισχύσουμε όλοι σε βάρος της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού.
27/03/2008
Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ
Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την έντονη διαφωνία της με τη «δικομματική» (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) συμφωνία μεταξύ της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών οργανώσεων για την ΕΓΣΣΕ του 2008 και του 2009.
Η συμφωνία αυτή "έκλεισε" σε μία χρονική στιγμή που η βάση των συνδικάτων προσδοκούσε αντίστροφη πορεία από την ηγεσία της ΓΣΕΕ: προσδοκούσε τη συνέχεια των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων της 12/12 και 19/3, προσδοκούσε τη σύνδεση της αντίστασης στο ασφαλιστικό με την αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις και τη διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς, προσδοκούσε τακτική επιμονής για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Καραμανλή. Η "λευκή σημαία" που φαίνεται να υψώνουν οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στη ΓΣΕΕ, η προσχώρηση στο κλίμα "κοινωνικής ειρήνης" που ζητά ο Πρόεδρος του ΣΕΒ, δεν αντικατοπτρίζει τη διάθεση της βάσης των σωματείων που εκδηλώθηκε στα πρόσφατα μεγαλειώδη συλλαλητήρια και τους σκληρούς απεργιακούς αγώνες.
Επίσης απαράδεκτο είναι το περιεχόμενο της συμφωνίας. Για το 2008, η Σύμβαση προβλέπει "αύξηση" της τάξης του 4,4%, δηλαδή στα όρια του επισήμως αναγνωρισμένου (και στην αλήθεια υποτιμημένου) πληθωρισμού. Αυτό το ποσοστό οδηγεί σε νέες απώλειες στο πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων. Όσο για την "αύξηση" 5,5% του 2009, αυτή θα καταβληθεί… μετά την 01/05, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο.
Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους εργαζόμενους να συνεχίσουν την πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής πολιτικής, για την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, για την κατάκτηση ουσιαστικών αυξήσεων στους μισθούς και τις συντάξεις. Αυτή την κατεύθυνση ουσιαστικής αντίστασης οφείλουμε επειγόντως να ενισχύσουμε όλοι σε βάρος της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού.
27/03/2008
Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2008
Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.
Η μονογραφή της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ( ΕΓΣΣΕ) δέχεται οξεία κριτική και εύλογα μάλιστα, όταν η ΓΣΕΕ δεν εκπροσωπεί τους εκατομμύρια εργαζόμενους αλλά μόνο το 10% και είναι επόμενο να προκαλεί με την στάση της την αγανάκτηση των εργαζομένων, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι η νέα σύμβαση αποτελεί διασυρμό της έννοιας των συλλογικών συμβάσεων.
Η αδυναμία των εργαζομένων λόγω των έντονων οικονομικών πιέσεων από την μια και των πολιτικών εκμετάλλευσης τους από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους κομματικούς μηχανισμούς που τους χρησιμοποιούν ξεδιάντροπα, του οδηγεί να απέχουν από την ενεργό συνδικαλιστική δράση.
Η αδυναμία όμως αυτή, εκλαμβάνεται από τις κομματικές "συνδικαλιστικές" ηγεσίες ως αποδοχή των όποιων αποφάσεων λαμβάνονται ερήμην τους και κατα συμφωνία τους.
Εκμεταλλεύομαι τους καιρούς και θέλω να προτείνω στην Γενική Συνομοσπονδία μιας και ανέλαβε πρωτοβουλία στήριξης του Δημοψηφίσματος εναντίον του Ασφαλιστικού Νόμου της ΝουΔούλας, να αναλάβει την πρωτοβουλία της δημιουργίας δημοψηφίσματος όλων των απασχολουμένων μισθωτών ( εργατών και υπαλλήλων), ώστε να εκφραστεί η δημόσια συμφωνία ή διαφωνία με την νέα Ε.Σ.Σ.Ε.
Επιμένω να το κάνει η ΓΣΕΕ για λόγους συνδικαλιστικής ηθικής, αλλά θα μπορούσαν να το επιχειρήσουν και οι συνδικαλιστικές ( κομματικά εξαρτημένες) παρατάξεις που διαφώνησαν με την μονογραφή αυτής της σύμβασης.
Η περιβόητη σωρευτική αύξηση της διετίας από το εικονοπλαστικό 12% σε πραγματικούς μισθούς με δεδομένο τον υπαρκτό πληθωρισμό και τον πραγματικό δείκτη καταναλωτή, δεν ξεπερνά το 7,5%
Ας μη κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Ας μην χρησιμοποιούμε την πολιτικάντικη γλώσσα των κομμάτων για να εξωραΐσουμε την βιασύνη μας να κλείσουμε στα γρήγορα την Εθνική Σύμβαση, γιατί δηλώνουμε με τον τρόπο αυτό την αδυναμία μας να πείσουμε τους εργαζόμενους ότι βάσιμα τους εκπροσωπούμε και ότι έχουμε την εμπιστοσύνη τους.
Δεν αποτελεί η συγκρότηση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ και το καλλίτερο δείγμα γραφής που να επιφέρει αύξηση των συνδικαλισμένων εργαζομένων της Χώρας, ούτε και να δημιουργεί την πεποίθηση ότι βάσιμα και αντιπροσωπευτικά εκπροσωπείται η Εργατική Τάξη, της Χώρας μας.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ Ή ΟΧΙ ΤΗΣ νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ.
Η αδυναμία των εργαζομένων λόγω των έντονων οικονομικών πιέσεων από την μια και των πολιτικών εκμετάλλευσης τους από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους κομματικούς μηχανισμούς που τους χρησιμοποιούν ξεδιάντροπα, του οδηγεί να απέχουν από την ενεργό συνδικαλιστική δράση.
Η αδυναμία όμως αυτή, εκλαμβάνεται από τις κομματικές "συνδικαλιστικές" ηγεσίες ως αποδοχή των όποιων αποφάσεων λαμβάνονται ερήμην τους και κατα συμφωνία τους.
Εκμεταλλεύομαι τους καιρούς και θέλω να προτείνω στην Γενική Συνομοσπονδία μιας και ανέλαβε πρωτοβουλία στήριξης του Δημοψηφίσματος εναντίον του Ασφαλιστικού Νόμου της ΝουΔούλας, να αναλάβει την πρωτοβουλία της δημιουργίας δημοψηφίσματος όλων των απασχολουμένων μισθωτών ( εργατών και υπαλλήλων), ώστε να εκφραστεί η δημόσια συμφωνία ή διαφωνία με την νέα Ε.Σ.Σ.Ε.
Επιμένω να το κάνει η ΓΣΕΕ για λόγους συνδικαλιστικής ηθικής, αλλά θα μπορούσαν να το επιχειρήσουν και οι συνδικαλιστικές ( κομματικά εξαρτημένες) παρατάξεις που διαφώνησαν με την μονογραφή αυτής της σύμβασης.
Η περιβόητη σωρευτική αύξηση της διετίας από το εικονοπλαστικό 12% σε πραγματικούς μισθούς με δεδομένο τον υπαρκτό πληθωρισμό και τον πραγματικό δείκτη καταναλωτή, δεν ξεπερνά το 7,5%
Ας μη κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Ας μην χρησιμοποιούμε την πολιτικάντικη γλώσσα των κομμάτων για να εξωραΐσουμε την βιασύνη μας να κλείσουμε στα γρήγορα την Εθνική Σύμβαση, γιατί δηλώνουμε με τον τρόπο αυτό την αδυναμία μας να πείσουμε τους εργαζόμενους ότι βάσιμα τους εκπροσωπούμε και ότι έχουμε την εμπιστοσύνη τους.
Δεν αποτελεί η συγκρότηση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ και το καλλίτερο δείγμα γραφής που να επιφέρει αύξηση των συνδικαλισμένων εργαζομένων της Χώρας, ούτε και να δημιουργεί την πεποίθηση ότι βάσιμα και αντιπροσωπευτικά εκπροσωπείται η Εργατική Τάξη, της Χώρας μας.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ Ή ΟΧΙ ΤΗΣ νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ.
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ " σακης μιο"
Η εξουσία βρίσκεται σε μια παρατεταμένη κρίση προσανατολισμού και ιδεολογικής βάσης.
Κάθε μορφή εξουσίας , ακόμα και ένα νέο «σχολείο κριτικής σκέψης και σεβασμού του ανθρώπου» προϋποθέτει ξερίζωμα των δομών, στις οποίες είναι αγκυλωμένες οι κοινωνίες.
Στον Καναδά και στις ΗΠΑ, η νέα κριτική σκέψη εναντιώνεται με τον ιμπεριαλισμό αλλά στην προσπάθεια της να αναδιατυπώσει την εξουσία επιβαρύνεται με θεμελιώδεις κανόνες που αντιβαίνουν κάθε μορφή κοινωνικής οργάνωσης και προτείνουν την εξατομικευμένη οργάνωση ως άμυνα στην κορπορατίστικη οργάνωση των συμφερόντων.
Προτείνουν, το άτομο ως εξατομικευμένη προσωπικότητα, να αντιπαρατεθεί με κάθε οργανωμένο συμφέρον , ακόμα και με τις διάφορες κοσμοθεωρίες ( ιδεολογίες) και να υποστηρίξουν το μόνο ανιδιοτελές και καθαρό αλλά και ως εξουσία, την Κυβέρνηση.
Βάζουν όμως το ερώτημα : Ποια Κυβέρνηση και ποιων συμφερόντων;
Καταλήγουμε λοιπόν και από μια άλλη πλευρά και μάλιστα της Αμερικάνικης διανόησης, στο ίδιο ερώτημα ως προς τις μορφές εξουσίας αλλά και την κρίση ιδεολογίας της εξουσίας.
Μπορούμε να εξατομικεύσουμε ορισμένα πράγματα ή και ακόμα να επικαλεστούμε παραδείγματα καθημερινότητας, όμως θα έχουμε χάσει το δάσος.
Οι εξουσίες δεν αλλάζουν με μια επανάσταση στην παιδεία. Ο Μάο δεν κατάφερε να δώσει μια διαφορετική πραγματικότητα στις κομμουνιστικές επαναστάσεις, παρ’ ότι ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από τον Λενιν
Αν η «συγκυρία» και η ιδιομορφία (οικονομική - κοινωνική) μεταξύ Ρωσίας και Κίνας είχαν προδιαγράψει και το αποτέλεσμα, καθώς και το γεγονός ότι οι δύο επαναστάσεις πραγματοποιήθηκαν από υπέρμετρη φιλοδοξία και την αδυναμία να καταλάβουν τον Μαρξ και τον Ενγκελς , εντούτοις παρ' ότι εκ του αποτελέσματος αποτελούν ήττα για το παγκόσμιο κίνημα, μας έδωσαν μια σημαντική σκέψη και μια σημαντική μορφολογία προβληματισμών, ώστε να μπορούμε (και εκ του αποτελέσματος) να εξάγουμε σωστά συμπεράσματα.
Επομένως αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος και επιχειρώντας να ελέγξουμε τις αντιθέσεις μας αλλά και τις αδυναμίες της σκέψης μας, θα έλεγα ότι δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα και να οραματιστούμε το ανέφικτο ώστε επενδύοντας μόνο σ’ αυτό να βρίσκουμε τις δικαιολογίες ώστε να διατηρούμε τις σημερινές μορφές εξουσίας σε μια προοπτική να καταστήσουμε μέσα από τα υπάρχοντα σχήματα, εαυτoύς υπέρτατη εξουσία.
Κάθε μορφή εξουσίας , ακόμα και ένα νέο «σχολείο κριτικής σκέψης και σεβασμού του ανθρώπου» προϋποθέτει ξερίζωμα των δομών, στις οποίες είναι αγκυλωμένες οι κοινωνίες.
Στον Καναδά και στις ΗΠΑ, η νέα κριτική σκέψη εναντιώνεται με τον ιμπεριαλισμό αλλά στην προσπάθεια της να αναδιατυπώσει την εξουσία επιβαρύνεται με θεμελιώδεις κανόνες που αντιβαίνουν κάθε μορφή κοινωνικής οργάνωσης και προτείνουν την εξατομικευμένη οργάνωση ως άμυνα στην κορπορατίστικη οργάνωση των συμφερόντων.
Προτείνουν, το άτομο ως εξατομικευμένη προσωπικότητα, να αντιπαρατεθεί με κάθε οργανωμένο συμφέρον , ακόμα και με τις διάφορες κοσμοθεωρίες ( ιδεολογίες) και να υποστηρίξουν το μόνο ανιδιοτελές και καθαρό αλλά και ως εξουσία, την Κυβέρνηση.
Βάζουν όμως το ερώτημα : Ποια Κυβέρνηση και ποιων συμφερόντων;
Καταλήγουμε λοιπόν και από μια άλλη πλευρά και μάλιστα της Αμερικάνικης διανόησης, στο ίδιο ερώτημα ως προς τις μορφές εξουσίας αλλά και την κρίση ιδεολογίας της εξουσίας.
Μπορούμε να εξατομικεύσουμε ορισμένα πράγματα ή και ακόμα να επικαλεστούμε παραδείγματα καθημερινότητας, όμως θα έχουμε χάσει το δάσος.
Οι εξουσίες δεν αλλάζουν με μια επανάσταση στην παιδεία. Ο Μάο δεν κατάφερε να δώσει μια διαφορετική πραγματικότητα στις κομμουνιστικές επαναστάσεις, παρ’ ότι ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από τον Λενιν
Αν η «συγκυρία» και η ιδιομορφία (οικονομική - κοινωνική) μεταξύ Ρωσίας και Κίνας είχαν προδιαγράψει και το αποτέλεσμα, καθώς και το γεγονός ότι οι δύο επαναστάσεις πραγματοποιήθηκαν από υπέρμετρη φιλοδοξία και την αδυναμία να καταλάβουν τον Μαρξ και τον Ενγκελς , εντούτοις παρ' ότι εκ του αποτελέσματος αποτελούν ήττα για το παγκόσμιο κίνημα, μας έδωσαν μια σημαντική σκέψη και μια σημαντική μορφολογία προβληματισμών, ώστε να μπορούμε (και εκ του αποτελέσματος) να εξάγουμε σωστά συμπεράσματα.
Επομένως αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος και επιχειρώντας να ελέγξουμε τις αντιθέσεις μας αλλά και τις αδυναμίες της σκέψης μας, θα έλεγα ότι δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα και να οραματιστούμε το ανέφικτο ώστε επενδύοντας μόνο σ’ αυτό να βρίσκουμε τις δικαιολογίες ώστε να διατηρούμε τις σημερινές μορφές εξουσίας σε μια προοπτική να καταστήσουμε μέσα από τα υπάρχοντα σχήματα, εαυτoύς υπέρτατη εξουσία.
ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ
Re: Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ Δημοσιεύθηκε από: σακης μιο > Σάββατο 01:27 , Στην ιστοσελιδα του ΣΥΡΙΖΑ
Σε οποιαδηποτε μορφη οργανωσης, με τη σημερινη λογικη, δημιοργουνται λομπι που προοθουν τα στενα τους συμφεροντα. Παραδειγμα αν συζητησεις την επεκταση του πολεοδομικου σ'ενα χωριο ο καθενας θελει η επεκταση να περλαβει το δικο του χωραφι για να το κανει οικοπεδο και λιγο τον απασχολει η ορθολογικη επεκταση του οικισμου η' ορθολογικη επεκταση ειναι εκεινη που περιλαμβανει το χωραφι του.
Πρεπει ν' αλαξει ο τροπος σκεψης και αναλυσης, αυτο μπορει να γινει μονο μεσα απο ενα νεο σχολειο που θα αναπτυσει την κριτικη σκεψη και τον σεβασμο του ανθρωπου και του συνανθρωπου. Αντι να αναλωνομαστε σε επεξεργασια νεων μορφων ασκησης εξουσιας, ας δουμε πως μπορουμε να κατακτησουμε την υπαρχουσα εξουσια, με τα μεσα που μας παρεχει, και πως να βαλουμε μπροστα την δημιουργια του νεου ανθρωπου, του νεου τροπου σκεψης. Επανασταση ειναι η επιταχυνση της εξελιξης.
Η επανασταση αρχιζει απο το σχολειο
Σε οποιαδηποτε μορφη οργανωσης, με τη σημερινη λογικη, δημιοργουνται λομπι που προοθουν τα στενα τους συμφεροντα. Παραδειγμα αν συζητησεις την επεκταση του πολεοδομικου σ'ενα χωριο ο καθενας θελει η επεκταση να περλαβει το δικο του χωραφι για να το κανει οικοπεδο και λιγο τον απασχολει η ορθολογικη επεκταση του οικισμου η' ορθολογικη επεκταση ειναι εκεινη που περιλαμβανει το χωραφι του.
Πρεπει ν' αλαξει ο τροπος σκεψης και αναλυσης, αυτο μπορει να γινει μονο μεσα απο ενα νεο σχολειο που θα αναπτυσει την κριτικη σκεψη και τον σεβασμο του ανθρωπου και του συνανθρωπου. Αντι να αναλωνομαστε σε επεξεργασια νεων μορφων ασκησης εξουσιας, ας δουμε πως μπορουμε να κατακτησουμε την υπαρχουσα εξουσια, με τα μεσα που μας παρεχει, και πως να βαλουμε μπροστα την δημιουργια του νεου ανθρωπου, του νεου τροπου σκεψης. Επανασταση ειναι η επιταχυνση της εξελιξης.
Η επανασταση αρχιζει απο το σχολειο
Τετάρτη 19 Μαρτίου 2008
ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Στο ίδιο πλαίσιο προβληματισμού για ένα νέο συνδικαλιστικό κίνημα, πρέπει να επεξηγηθούν όροι, όπως κίνημα, συνδικαλισμός, κορπορατισμός.
Είναι αναγκαίο, να γίνει ένα ξεκαθάρισμα δηλαδή μια απογύμνωση των όρων από περικοκλάδες που δεν αφήνουν να προβληθεί η γύμνια εκείνου που σήμερα αποκαλείται "Συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα".
θα ξεκινήσω μια σειρά επεξηγητικών άρθρων για να γίνει ποιο κατανοητή η πρόταση της σύστασης ενός άλλου οργανωτικού σχήματος που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, όπως οι Κοινωνικές Συνδικαλιστικές Οργανώσεις.
Τι σημαίνει λοιπόν Κορπορατισμός;
Κατ' αρχή γνωρίζουμε ότι ο Κορπορατισμός είναι μια συνιστώσα της Φασιστικής Φιλοσοφίας. Αν και ο Φασισμός ηττήθηκε με το τέλος του Παγκοσμίου πολέμου, ως ιδεολογία αλλά και μορφή οργάνωσης του σύγχρονου Κράτος εμπνέει καινούριες μορφές οργάνωσης, πολιτικής συγκρότησης, ρητορικής και πολιτικού λόγου, διαχείρισης εξουσιών και υποταγής των κοινωνιών.
Ο Κοινοβουλευτισμός δεν αποτελεί το αντίδοτο του Φασισμού, αφού ο Κορπορατισμός εγγυάται την καθημερινότητα αλλά και την υπεροχή του ισχυρού ή της "πλειοψηφία".
Γνωρίζουμε την ιστορική εμφάνιση του ανθρώπου καθώς και την ιστορική του συνέχεια. Δεν είναι σκόπιμο να επαναλάβουμε επαρκώς διατυπωμένες πληροφορίες για την συνέχεια και την εξέλιξη του ανθρώπου.
Εκείνο όμως στο οποίο θα δώσουμε σημασία και ιδιαίτερη προσοχή είναι η ανάγκη του ανθρώπου να κοινωνικοποιεί κάθε λειτουργία του και να μοιράζεται την παρουσία του μαζί με άλλους. Συμβαίνει αυτό είτε από λόγους ασφάλειας είτε από λόγους επιβεβαίωσης είτε από λόγους αλληλοβοήθειας είτε επειδή δεν μπορεί να ζήσει διαφορετικά. Ακόμα και ο μοναχός – ασκητής στο Άγιο Όρος, που νομίζουμε όλοι ότι ζει μόνος και έξω από το σύνολο της κοινότητάς του, εκείνος γνωρίζει ότι δεν ζει μόνος, δεν ζει εκτός κοινότητας.
Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα, ότι ανάλογα του οικονομικού συστήματος σε μια μικρή ή μεγαλύτερη κοινωνία είναι δυνατό, και συνήθως συμβαίνει αυτό, ο τύπος δουλείας, τα μέσα και το επίπεδο διαβίωσης να αποτελούν συνεκτικά στοιχεία δημιουργίας επιμέρους κοινωνιών. Δηλαδή επιμέρους κοινωνίες που έχουν κοινά στοιχεία αναγνώρισης από μια άλλη επιμέρους κοινωνία.
Όμως παρατηρείται το γεγονός ότι ανάμεσα στην μια επιμέρους κοινωνία και στην άλλη δημιουργείται εκ των πραγμάτων μια διαφορά δυναμικού που στοχεύει σε μια κίνηση επιβολής των συμφερόντων της μίας πάνω στην άλλη.
Παράλληλα ανάμεσα στις δύο κοινωνίες παρουσιάζεται ένα κενό γεφύρωσης των αντιθέσεων το οποίο υπερκαλύπτεται από μια άλλη ομάδα που έχει συμφέρον να συνταιριάξει τις δύο διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ασκώντας μια συγκεκριμένου τύπου εξουσία και επιβολής όρων συνύπαρξης και αλληλοτροφοδότησης.
Το ρόλο αυτό τον παίζουν οι Κυβερνήσεις και μέσα από αυτόν τον ρόλο αντλούν εξουσίες διευθέτησης και επιβολής όρων και νόμων υποταγής στις επιμέρους κοινωνικές ομάδες, εις τρόπον ώστε να επιτυγχάνεται μια αρμονική συνύπαρξη που οδηγεί σε μια «αρμονική» λειτουργία του Κράτους.
Είναι έτσι λοιπόν τα πράγματα ή αυτό που θα ισχυριζόταν κάποιος θα ήταν, ναι μεν περίπου έτσι είναι αλλά υπάρχουν και συγκρούσεις και αντιτιθέμενα συμφέροντα και το κράτος δεν αποτελεί και τον ποιο δίκαιο κριτή αυτών των αντιθέσεων και αυτών των συγκρούσεων.
Να λοιπόν ένα καινούργιο στοιχείο
Το οικονομικό σύστημα που έχει γίνει κοινά αποδεκτό ( στην ιδανική – θεωρητική όμως – περίπτωση), έχει δημιουργήσει επιπλέον αξίες η οποίες από μόνες τους δεν παράγουν τίποτα υπαρκτό.
Η μεταλλαγή αυτών των αξιών και η αναγέννησή τους αποκτά μια δυναμική εξουσίας όταν ανάμεσα στις διαφορετικές κοινωνίες δημιουργείται ένα περιβάλλον ιδιοκτησίας αυτών των αξιών.
Στο νέο περιβάλλον παρατηρείται μια έντονη κινητικότητα σε μια διαδικασία απόκτησης μεγαλύτερου όγκου αξιών, όπως τα μέσα που χρειάζονται στην παραγωγή προϊόντων, δηλαδή τα εργαλεία.
Η κατοχή αυτών των εργαλείων δημιουργεί ταυτόχρονα ένα καινούργιο εργαλείο, που είναι η διεύθυνση της οικονομίας και η οριοθέτηση των όρων ανταλλαγής και συναλλαγής ανάμεσα στις κοινωνίες.
Όμως το καινούργιο εργαλείο πλέον υποδουλώνει όχι μόνο την άλλη κοινωνία στην πρώτη αλλά και κάθε άτομο ακόμα και της πρώτης. Είναι λοιπόν εν δυνάμει υποτακτικός, το άτομο, σε όσους κατέχουν πλέον το νέο εργαλείο.
Μπορούμε όμως να κατηγορήσουμε τους ιδιοκτήτες των εργαλείων παραγωγής, επειδή εμείς αφήσαμε στο έλεος τους εγκαταλελειμμένα εδάφη; Δηλαδή δυνάμεις που φοβηθήκαμε να τις δαμάσουμε και να τις υποχρεώσουμε να υπηρετήσουν το κοινό καλό;
Θα χρησιμοποιήσω και πάλι το ίδιο παράδειγμα με τις αντικειμενικές αξίες γης και ακινήτων και πως επιτρέψαμε ως κοινωνία παραγωγών ( οι εργαζόμενοι είναι οι παραγωγοί) στις Κυβερνήσεις που αποτελούν την προέκταση των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων , να διαφεντεύουν και να μεγαλώνουν ή να μικραίνουν την άξια γης ή ακινήτων σύμφωνα με τις κατά καιρό επιθυμίες των οργανωμένων συμφερόντων.
Τι επιτρέψαμε στο Κράτος; Να καταπατήσει εδάφη που εμείς κιοτεύσαμε, που κάναμε πίσω γιατί φοβηθήκαμε να διαχειριστούμε ή γιατί υποεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας.
Όταν λοιπόν ως άτομα αποδυναμώνουμε την κοινωνία μας πως μπορεί η κοινωνία να μας προστατέψει; Πως μπορεί να δημιουργήσει μια αυθεντική Κυβέρνηση και μια αυθεντική Δημοκρατία;
Σήμερα μιλάμε εναντίον του δικομματισμού και είμαστε πρόθυμοι αντί να αναλάβουμε την πρωτοβουλία της αυτοπροστασίας μας να επιδιώκουμε την συμμόρφωση μας σε όσα επιβάλουν τα οργανωμένα συμφέροντα.
Για να ανατρέψουμε τον δικομματισμό ως σύστημα εξουσίας, μπαίνουμε στον πειρασμό να υποταχθούμε σε άλλα σχήματα πολιτικά που όμως αποτελούν άλλες κορπορατιστικές πολιτικές και οικονομικές εξουσίες και που προαπαιτούν την υποταγή μας ως συστράτευση ή ως ένταξη, στην δική τους φιλοσοφία χωρίς να κάνουν τον κόπο να ρωτήσουν ποια είναι η φιλοσοφία του ατόμου και της κοινωνίας που είναι μέλος της.
Αδιαφορούν και ενοχοποιούν κάθε τι που δεν συμμορφώνεται προς τα δικά τους στάνταρς, προς τις δικές του ιδεολογίες.
Δέστε τον λόγο του ΚΚΕ και την συμπεριφορά του σε όσους εργαζόμενους δεν διεκδικούν τα αιτήματά τους μέσα από το ΠΑΜΕ
Δέστε τον ΣΥΡΙΖΑ με πόσους υπαινιγμούς περιποιεί τους οπαδούς ή τα μέλη του ΠΑΣΟΚ και την πιθανότητα να υποταγεί στην θέληση των σφυγμομετρήσεων που θέλουν οπωσδήποτε κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ.
Ιδού λοιπόν η φιλοσοφία των ατόμων, ως ενεργοί πολίτες και των κοινωνιών τους.
Ποιος ΣΥΡΙΖΑ, ποιος Αλαβάνος, ποιος Τσίπρας σέβεται την διάθεση και τα θέλω των ενεργών πολιτών;
Τι λέει λοιπόν ο Αλαβάνος; Εμείς έχουμε την θέση μας ……και ας το πληρώσουμε στο τέλος…»
Δέστε το ΠΑΣΟΚ πως αντιλαμβάνεται τον κάθε πολίτη και τι σημαίνει γι’ αυτό ο ενεργός πολίτης.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης, το διαπιστώνουμε από την αντίληψη που έχουν τα κόμματα εξουσίας, άρα και το ΠΑΣΟΚ, για τα δημοψηφίσματα και την γνώμη του λαού σε θέματα στρατηγικής και οικονομικού σχεδιασμού.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης φαίνεται πως αντιμετωπίζει η Εκκλησιαστική, Κυβερνητική ή Κομματική εξουσία, τις κινητοποιήσεις του Λαού σε διάφορα σημαντικά ζητήματα.
Θα το δούμε από την στιγμή που δεν αναγνωρίζεται ωριμότητα στον Λαό να αποφασίσει για το «ευρωσύνταγμα» αλλά είναι ώριμος να εκλέγει τους αφεντάδες του, τους τριακοσίους της βουλής.
Δέστε το εκλογικό σύστημα και τον βερμπαλισμό του Καραμανλή ! Ως μειοψηφία του εκλογικού σώματος και παρά τις αντιδράσεις της συντριπτική πλειοψηφίας των κοινωνιών εναντίον της δήθεν ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, εκείνος αδιαφορεί επειδή είναι Κυβέρνηση. Είναι πρόθυμος να αναλάβει το πολιτικό κόστος, δηλαδή να οδηγηθεί σε εκλογές και να τις χάσει, αλλά επειδή πιστεύει ότι ο Λαός του ( οι ψηφοφόροι του) εκτός από το να λεονταρίζουν θα τον ξαναψηφίσουν, δεν τον ενδιαφέρει τι θέλει το 80% του Λαού .
Ο Καραμανλής εκπροσωπεί συγκεκριμένα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και οι δήθεν μεταρρυθμίσεις του εντάσσονται στην εξυπηρέτηση των στόχων των συμφερόντων που υπηρετεί και που έχει υπογράψει εργολαβικά συμβόλαια, για να τον διατηρήσουν στην θέση που βρίσκεται.
Το εκλογικό σύστημα δίνει την δυνατότητα στην μειοψηφία να συμπεριφέρεται ως πλειοψηφία και να κυβερνά με το έτσι θέλω. Το εκλογικό σύστημα ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές της Ολιγαρχίας και ο πολιτικός λόγος στις προδιαγραφές του Φασισμού.
Όμως το πολίτευμα θεωρείται Δημοκρατικό. Είναι;
Είναι αναγκαίο, να γίνει ένα ξεκαθάρισμα δηλαδή μια απογύμνωση των όρων από περικοκλάδες που δεν αφήνουν να προβληθεί η γύμνια εκείνου που σήμερα αποκαλείται "Συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα".
θα ξεκινήσω μια σειρά επεξηγητικών άρθρων για να γίνει ποιο κατανοητή η πρόταση της σύστασης ενός άλλου οργανωτικού σχήματος που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, όπως οι Κοινωνικές Συνδικαλιστικές Οργανώσεις.
Τι σημαίνει λοιπόν Κορπορατισμός;
Κατ' αρχή γνωρίζουμε ότι ο Κορπορατισμός είναι μια συνιστώσα της Φασιστικής Φιλοσοφίας. Αν και ο Φασισμός ηττήθηκε με το τέλος του Παγκοσμίου πολέμου, ως ιδεολογία αλλά και μορφή οργάνωσης του σύγχρονου Κράτος εμπνέει καινούριες μορφές οργάνωσης, πολιτικής συγκρότησης, ρητορικής και πολιτικού λόγου, διαχείρισης εξουσιών και υποταγής των κοινωνιών.
Ο Κοινοβουλευτισμός δεν αποτελεί το αντίδοτο του Φασισμού, αφού ο Κορπορατισμός εγγυάται την καθημερινότητα αλλά και την υπεροχή του ισχυρού ή της "πλειοψηφία".
Γνωρίζουμε την ιστορική εμφάνιση του ανθρώπου καθώς και την ιστορική του συνέχεια. Δεν είναι σκόπιμο να επαναλάβουμε επαρκώς διατυπωμένες πληροφορίες για την συνέχεια και την εξέλιξη του ανθρώπου.
Εκείνο όμως στο οποίο θα δώσουμε σημασία και ιδιαίτερη προσοχή είναι η ανάγκη του ανθρώπου να κοινωνικοποιεί κάθε λειτουργία του και να μοιράζεται την παρουσία του μαζί με άλλους. Συμβαίνει αυτό είτε από λόγους ασφάλειας είτε από λόγους επιβεβαίωσης είτε από λόγους αλληλοβοήθειας είτε επειδή δεν μπορεί να ζήσει διαφορετικά. Ακόμα και ο μοναχός – ασκητής στο Άγιο Όρος, που νομίζουμε όλοι ότι ζει μόνος και έξω από το σύνολο της κοινότητάς του, εκείνος γνωρίζει ότι δεν ζει μόνος, δεν ζει εκτός κοινότητας.
Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα, ότι ανάλογα του οικονομικού συστήματος σε μια μικρή ή μεγαλύτερη κοινωνία είναι δυνατό, και συνήθως συμβαίνει αυτό, ο τύπος δουλείας, τα μέσα και το επίπεδο διαβίωσης να αποτελούν συνεκτικά στοιχεία δημιουργίας επιμέρους κοινωνιών. Δηλαδή επιμέρους κοινωνίες που έχουν κοινά στοιχεία αναγνώρισης από μια άλλη επιμέρους κοινωνία.
Όμως παρατηρείται το γεγονός ότι ανάμεσα στην μια επιμέρους κοινωνία και στην άλλη δημιουργείται εκ των πραγμάτων μια διαφορά δυναμικού που στοχεύει σε μια κίνηση επιβολής των συμφερόντων της μίας πάνω στην άλλη.
Παράλληλα ανάμεσα στις δύο κοινωνίες παρουσιάζεται ένα κενό γεφύρωσης των αντιθέσεων το οποίο υπερκαλύπτεται από μια άλλη ομάδα που έχει συμφέρον να συνταιριάξει τις δύο διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ασκώντας μια συγκεκριμένου τύπου εξουσία και επιβολής όρων συνύπαρξης και αλληλοτροφοδότησης.
Το ρόλο αυτό τον παίζουν οι Κυβερνήσεις και μέσα από αυτόν τον ρόλο αντλούν εξουσίες διευθέτησης και επιβολής όρων και νόμων υποταγής στις επιμέρους κοινωνικές ομάδες, εις τρόπον ώστε να επιτυγχάνεται μια αρμονική συνύπαρξη που οδηγεί σε μια «αρμονική» λειτουργία του Κράτους.
Είναι έτσι λοιπόν τα πράγματα ή αυτό που θα ισχυριζόταν κάποιος θα ήταν, ναι μεν περίπου έτσι είναι αλλά υπάρχουν και συγκρούσεις και αντιτιθέμενα συμφέροντα και το κράτος δεν αποτελεί και τον ποιο δίκαιο κριτή αυτών των αντιθέσεων και αυτών των συγκρούσεων.
Να λοιπόν ένα καινούργιο στοιχείο
Το οικονομικό σύστημα που έχει γίνει κοινά αποδεκτό ( στην ιδανική – θεωρητική όμως – περίπτωση), έχει δημιουργήσει επιπλέον αξίες η οποίες από μόνες τους δεν παράγουν τίποτα υπαρκτό.
Η μεταλλαγή αυτών των αξιών και η αναγέννησή τους αποκτά μια δυναμική εξουσίας όταν ανάμεσα στις διαφορετικές κοινωνίες δημιουργείται ένα περιβάλλον ιδιοκτησίας αυτών των αξιών.
Στο νέο περιβάλλον παρατηρείται μια έντονη κινητικότητα σε μια διαδικασία απόκτησης μεγαλύτερου όγκου αξιών, όπως τα μέσα που χρειάζονται στην παραγωγή προϊόντων, δηλαδή τα εργαλεία.
Η κατοχή αυτών των εργαλείων δημιουργεί ταυτόχρονα ένα καινούργιο εργαλείο, που είναι η διεύθυνση της οικονομίας και η οριοθέτηση των όρων ανταλλαγής και συναλλαγής ανάμεσα στις κοινωνίες.
Όμως το καινούργιο εργαλείο πλέον υποδουλώνει όχι μόνο την άλλη κοινωνία στην πρώτη αλλά και κάθε άτομο ακόμα και της πρώτης. Είναι λοιπόν εν δυνάμει υποτακτικός, το άτομο, σε όσους κατέχουν πλέον το νέο εργαλείο.
Μπορούμε όμως να κατηγορήσουμε τους ιδιοκτήτες των εργαλείων παραγωγής, επειδή εμείς αφήσαμε στο έλεος τους εγκαταλελειμμένα εδάφη; Δηλαδή δυνάμεις που φοβηθήκαμε να τις δαμάσουμε και να τις υποχρεώσουμε να υπηρετήσουν το κοινό καλό;
Θα χρησιμοποιήσω και πάλι το ίδιο παράδειγμα με τις αντικειμενικές αξίες γης και ακινήτων και πως επιτρέψαμε ως κοινωνία παραγωγών ( οι εργαζόμενοι είναι οι παραγωγοί) στις Κυβερνήσεις που αποτελούν την προέκταση των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων , να διαφεντεύουν και να μεγαλώνουν ή να μικραίνουν την άξια γης ή ακινήτων σύμφωνα με τις κατά καιρό επιθυμίες των οργανωμένων συμφερόντων.
Τι επιτρέψαμε στο Κράτος; Να καταπατήσει εδάφη που εμείς κιοτεύσαμε, που κάναμε πίσω γιατί φοβηθήκαμε να διαχειριστούμε ή γιατί υποεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας.
Όταν λοιπόν ως άτομα αποδυναμώνουμε την κοινωνία μας πως μπορεί η κοινωνία να μας προστατέψει; Πως μπορεί να δημιουργήσει μια αυθεντική Κυβέρνηση και μια αυθεντική Δημοκρατία;
Σήμερα μιλάμε εναντίον του δικομματισμού και είμαστε πρόθυμοι αντί να αναλάβουμε την πρωτοβουλία της αυτοπροστασίας μας να επιδιώκουμε την συμμόρφωση μας σε όσα επιβάλουν τα οργανωμένα συμφέροντα.
Για να ανατρέψουμε τον δικομματισμό ως σύστημα εξουσίας, μπαίνουμε στον πειρασμό να υποταχθούμε σε άλλα σχήματα πολιτικά που όμως αποτελούν άλλες κορπορατιστικές πολιτικές και οικονομικές εξουσίες και που προαπαιτούν την υποταγή μας ως συστράτευση ή ως ένταξη, στην δική τους φιλοσοφία χωρίς να κάνουν τον κόπο να ρωτήσουν ποια είναι η φιλοσοφία του ατόμου και της κοινωνίας που είναι μέλος της.
Αδιαφορούν και ενοχοποιούν κάθε τι που δεν συμμορφώνεται προς τα δικά τους στάνταρς, προς τις δικές του ιδεολογίες.
Δέστε τον λόγο του ΚΚΕ και την συμπεριφορά του σε όσους εργαζόμενους δεν διεκδικούν τα αιτήματά τους μέσα από το ΠΑΜΕ
Δέστε τον ΣΥΡΙΖΑ με πόσους υπαινιγμούς περιποιεί τους οπαδούς ή τα μέλη του ΠΑΣΟΚ και την πιθανότητα να υποταγεί στην θέληση των σφυγμομετρήσεων που θέλουν οπωσδήποτε κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ.
Ιδού λοιπόν η φιλοσοφία των ατόμων, ως ενεργοί πολίτες και των κοινωνιών τους.
Ποιος ΣΥΡΙΖΑ, ποιος Αλαβάνος, ποιος Τσίπρας σέβεται την διάθεση και τα θέλω των ενεργών πολιτών;
Τι λέει λοιπόν ο Αλαβάνος; Εμείς έχουμε την θέση μας ……και ας το πληρώσουμε στο τέλος…»
Δέστε το ΠΑΣΟΚ πως αντιλαμβάνεται τον κάθε πολίτη και τι σημαίνει γι’ αυτό ο ενεργός πολίτης.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης, το διαπιστώνουμε από την αντίληψη που έχουν τα κόμματα εξουσίας, άρα και το ΠΑΣΟΚ, για τα δημοψηφίσματα και την γνώμη του λαού σε θέματα στρατηγικής και οικονομικού σχεδιασμού.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης φαίνεται πως αντιμετωπίζει η Εκκλησιαστική, Κυβερνητική ή Κομματική εξουσία, τις κινητοποιήσεις του Λαού σε διάφορα σημαντικά ζητήματα.
Θα το δούμε από την στιγμή που δεν αναγνωρίζεται ωριμότητα στον Λαό να αποφασίσει για το «ευρωσύνταγμα» αλλά είναι ώριμος να εκλέγει τους αφεντάδες του, τους τριακοσίους της βουλής.
Δέστε το εκλογικό σύστημα και τον βερμπαλισμό του Καραμανλή ! Ως μειοψηφία του εκλογικού σώματος και παρά τις αντιδράσεις της συντριπτική πλειοψηφίας των κοινωνιών εναντίον της δήθεν ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, εκείνος αδιαφορεί επειδή είναι Κυβέρνηση. Είναι πρόθυμος να αναλάβει το πολιτικό κόστος, δηλαδή να οδηγηθεί σε εκλογές και να τις χάσει, αλλά επειδή πιστεύει ότι ο Λαός του ( οι ψηφοφόροι του) εκτός από το να λεονταρίζουν θα τον ξαναψηφίσουν, δεν τον ενδιαφέρει τι θέλει το 80% του Λαού .
Ο Καραμανλής εκπροσωπεί συγκεκριμένα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και οι δήθεν μεταρρυθμίσεις του εντάσσονται στην εξυπηρέτηση των στόχων των συμφερόντων που υπηρετεί και που έχει υπογράψει εργολαβικά συμβόλαια, για να τον διατηρήσουν στην θέση που βρίσκεται.
Το εκλογικό σύστημα δίνει την δυνατότητα στην μειοψηφία να συμπεριφέρεται ως πλειοψηφία και να κυβερνά με το έτσι θέλω. Το εκλογικό σύστημα ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές της Ολιγαρχίας και ο πολιτικός λόγος στις προδιαγραφές του Φασισμού.
Όμως το πολίτευμα θεωρείται Δημοκρατικό. Είναι;
Κυριακή 16 Μαρτίου 2008
ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ: Ενα παράδειγμα
Παραθέτω ένα παράδειγμα θέλοντας να επεξηγήσω τι εννοούμε και πως τον κοινωνικό χαραχτήρα του νέου συνδικαλιστικού υποκειμένου.
Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των εργαζομένων σε μια περιοχή, όπου είναι αναπτυγμένο το εμπόριο, η βιομηχανία μερικώς η βιοτεχνία, με το 40%του ενεργού πληθυσμού στον αγροτικό τομέα, με ένα 20% των εργαζομένων να εργάζονται στην περιοχή αυτή αλλά να διαμένουν σε άλλη πόλη σε άλλον Νομό, με 15% ανεργία και με επιχειρήσεις με έναν μισθωτό έως και 2000 μισθωτούς.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Κρατικός τομέας απασχολεί περίπου 300 έως 400 εργαζομένους.
Η διάταξη του ενεργού πληθυσμού σε σχέση με τον κοινωφελή τομέα βρίσκεται στην αντιστοιχία 1:50 του συνόλου του απασχολούμενου δυναμικού.
Σήμερα λειτουργούν 35 πρωτοβάθμια σωματεία και ένα Εργατικό Κέντρο.
Η περιοχή έχει δυο βιομηχανικές – βιοτεχνικές ζώνες και ένα κυρίαρχο εμπορικό κέντρο με επιμέρους δορυφορικά κέντρα ανά ευρύτερο δήμο.
Θα θεωρήσουμε ότι ο μέγιστος αριθμός συνδικαλισμένων όπως έχει αποτυπωθεί στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ, είναι περίπου 6000 εργαζόμενοι σε σύνολο 25000εργαζομένων. Περίπου το 30%.
Τι σημαίνει τώρα Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωσης;
Γνωρίζουμε όλοι τα Φόρουμ.
Ένα φόρουμ λοιπόν ως συνδικαλιστική οργάνωση έχει ως προϋπόθεση ότι όλοι οι εργαζόμενοι μιας γεωγραφικής περιοχής είναι εν δυνάμει μέλη και διατηρούν οργανωτική σχέση με την κοινωνία, δηλαδή εργάζονται στην ίδια γεωγραφική περιοχή και κατά το πλείστον κατοικούν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, αντιμετωπίζουν όλα τα προβλήματα, τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις χωρίς να έχουν κάποια ιδιαίτερη ευνοϊκή μεταχείριση από τον τύπο εργασιακής σχέσης ή ειδικότητας ή τομέας απασχόλησης.
Ο τύπος εργασιακής σχέσης, ο τομέας απασχόλησης και η ειδικότητα είναι προφανές ότι διαμορφώνει ένα διαφορετικό επίπεδο διαβίωσης και προνομίων.
Όμως οι σταθερές παραμένουν για όλους ίδιες.
Ποιες είναι οι σταθερές;
1. η απειλή της ανεργίας
2. η μείωση της αγοραστικής τους δύναμης
3 . οι έμμεσοι φόροι
4. η επιβολή μέτρων στην ασφαλιστική τους προοπτική
5. η αναντιστοιχία πληθωρισμού και πραγματικών μισθών
6. η αφαίμαξη οικογενειακού μισθού από την παραπαιδεία
7. η αβεβαιότητα του μέλλοντος των παιδιών τους
8. ο περιορισμός της ανεύρεσης εργασίας βάση των ειδικών προσόντων και η απασχόληση ανεξαρτήτως αντικειμένου σπουδών
9. οι κλιματικές αλλαγές και η ποιότητα ζωής.
10. η συνεχής αύξηση του κόστους κατοικίας και κάλυψης αναγκών βάσης.
11. η συνεχής και χωρίς όρια και έλεγχο, καθημερινή αύξηση των προϊόντων κατανάλωσης και παραγωγής.
12. η μειωμένη αντίσταση σε συλλογικό επίπεδο από την πολυδιάσπαση των κοινωνιών ως αντιτιθέμενα οργανωμένα συμφέροντα.
Εάν τώρα θέλουμε να προσδιορίσουμε την μέση τιμή ανάπτυξης της περιοχής θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την μεθοδολογία που προσδιορίζεται με βάση το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ( ΑΕΠ) και να εντάξουμε στην μελέτη μας τους δείκτες ανάπτυξης ή υπανάπτυξης, όπως προαναφέρονται.
Πρώτο μέλημα μιας Κοινωνικής, κατά πρώτο λόγο, συνδικαλιστικής οργάνωσης, είναι η αντιμετώπιση και η εξάλειψη του δωδέκατου σημείου. Δηλαδή η εξάλειψη της συγκρότησης των κοινωνιών στην κορπορατιστική τους μορφή, ως αντιτιθέμενα οργανωμένα συμφέροντα.
Αυτό σημαίνει ότι από τον ενεργό πληθυσμό δεν εξαιρούνται ούτε οι αυτοαπασχολούμενοι ούτε οι αγρότες ούτε οι εργαζόμενοι στον Κρατικό τομέα ούτε οι εργαζόμενοι στον καθαρά ιδιωτικό ούτε οι άνεργοι ούτε οι νέοι και εν δυνάμει απασχολούμενοι.
Τι σηματοδοτεί λοιπόν αυτή η μορφή κοινωνικής συγκρότησης;
Πρώτα απ’ όλα οι μεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις εξακολουθούν να δημιουργούν αρρήκτους δεσμούς και κατά τον εργασιακό χρόνο αλλά και κυρίως όταν υπάρχει η ανάγκη διεκδίκησης δικαιωμάτων.
Δεύτερον, τα δικαιώματα δεν βρίσκονται ανταγωνιστικά προς την πραγματικότητα γιατί αποτελούν κοινή βάση της κοινωνίας.
Παραδείγματος χάρη, οι αύξηση των μισθών βάσης ή η αύξηση της τιμής των αγροτικών προϊόντων έχουν αμοιβαία συνέχεια και επομένως είναι απολύτως κατανοητή και εν τω μεταξύ έχουν ήδη δημιουργηθεί οι συνθήκες εσωτερικής διαβούλευσης ώστε να μην μπορεί να λειτουργεί ο κοινωνικός αυτοματισμός.
Τρίτον, το κόστος επιβίωσης είναι εξίσου μαχητό και μπορεί να αποτελέσει πεδίο εσωτερικής διευθέτησης και αναζήτησης ή διεκδίκησης και επιβολής δικαιωμάτων των μελών της κοινωνίας στην Κρατική εξουσία.
Παραδείγματος χάρη η αύξηση των αντικειμενικών αξιών στις κατοικίες και στην πολιτική γης, είναι ζήτημα της Κοινωνικής Συνδικαλιστικής Οργάνωσης και απαντά και στην δεύτερη ιδιότητα της, δηλαδή την Συνδικαλιστική.
Η αύξηση των αντικειμενικών αξιών ακινήτων δεν αποτελεί αδιαπραγμάτευτο ατού της εκάστοτε Κυβέρνησης αλλά αποτελεί συμφωνία των κοινωνιών με την εκάστοτε Κυβέρνηση.
Με δεδομένο όμως την κορπορατιστική συγκρότηση των κοινωνιών, δηλαδή την εκπροσώπηση των επιμέρους κοινωνιών ως επιμέρους οργανωμένα συμφέροντα, το Κράτος θεωρεί δικαίωμα μονομερής εξουσία την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.
Τα παραπάνω αποτελούν ενδεικτικές δυνατότητες των κοινωνιών που αποφασίζουν να συγκροτήσουν μια ενιαία Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωση του εργαζόμενου δυναμικού της Χώρας.
Πρακτικά πως θα μπορούσε να γίνει αυτό;
Ένα πρόχειρο παράδειγμα είναι η αντικατάσταση των σωματείων – μελών του Εργατικού Κέντρου από το σύνολο των εργαζομένων και την μετατροπή του Εργατικού κέντρου και σε συνδυασμό με τις ανατροπές των άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων όπως προσδιορίζονται παραπάνω, σε μια Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωση όλου του απασχολούμενου δυναμικού της γεωγραφικής περιοχής.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως όταν ο Ιμπεριαλισμός βρίσκει νέες μορφές οργάνωσης και επιβολής όρων στις κοινωνίες δεν μπορούν οι κοινωνίες να παραμένουν σε στασιμότητα καθώς η φιλοσοφία των οργανώσεων τους ακουμπά ακόμα την προπολεμική περίοδο.
Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των εργαζομένων σε μια περιοχή, όπου είναι αναπτυγμένο το εμπόριο, η βιομηχανία μερικώς η βιοτεχνία, με το 40%του ενεργού πληθυσμού στον αγροτικό τομέα, με ένα 20% των εργαζομένων να εργάζονται στην περιοχή αυτή αλλά να διαμένουν σε άλλη πόλη σε άλλον Νομό, με 15% ανεργία και με επιχειρήσεις με έναν μισθωτό έως και 2000 μισθωτούς.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Κρατικός τομέας απασχολεί περίπου 300 έως 400 εργαζομένους.
Η διάταξη του ενεργού πληθυσμού σε σχέση με τον κοινωφελή τομέα βρίσκεται στην αντιστοιχία 1:50 του συνόλου του απασχολούμενου δυναμικού.
Σήμερα λειτουργούν 35 πρωτοβάθμια σωματεία και ένα Εργατικό Κέντρο.
Η περιοχή έχει δυο βιομηχανικές – βιοτεχνικές ζώνες και ένα κυρίαρχο εμπορικό κέντρο με επιμέρους δορυφορικά κέντρα ανά ευρύτερο δήμο.
Θα θεωρήσουμε ότι ο μέγιστος αριθμός συνδικαλισμένων όπως έχει αποτυπωθεί στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ, είναι περίπου 6000 εργαζόμενοι σε σύνολο 25000εργαζομένων. Περίπου το 30%.
Τι σημαίνει τώρα Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωσης;
Γνωρίζουμε όλοι τα Φόρουμ.
Ένα φόρουμ λοιπόν ως συνδικαλιστική οργάνωση έχει ως προϋπόθεση ότι όλοι οι εργαζόμενοι μιας γεωγραφικής περιοχής είναι εν δυνάμει μέλη και διατηρούν οργανωτική σχέση με την κοινωνία, δηλαδή εργάζονται στην ίδια γεωγραφική περιοχή και κατά το πλείστον κατοικούν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, αντιμετωπίζουν όλα τα προβλήματα, τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις χωρίς να έχουν κάποια ιδιαίτερη ευνοϊκή μεταχείριση από τον τύπο εργασιακής σχέσης ή ειδικότητας ή τομέας απασχόλησης.
Ο τύπος εργασιακής σχέσης, ο τομέας απασχόλησης και η ειδικότητα είναι προφανές ότι διαμορφώνει ένα διαφορετικό επίπεδο διαβίωσης και προνομίων.
Όμως οι σταθερές παραμένουν για όλους ίδιες.
Ποιες είναι οι σταθερές;
1. η απειλή της ανεργίας
2. η μείωση της αγοραστικής τους δύναμης
3 . οι έμμεσοι φόροι
4. η επιβολή μέτρων στην ασφαλιστική τους προοπτική
5. η αναντιστοιχία πληθωρισμού και πραγματικών μισθών
6. η αφαίμαξη οικογενειακού μισθού από την παραπαιδεία
7. η αβεβαιότητα του μέλλοντος των παιδιών τους
8. ο περιορισμός της ανεύρεσης εργασίας βάση των ειδικών προσόντων και η απασχόληση ανεξαρτήτως αντικειμένου σπουδών
9. οι κλιματικές αλλαγές και η ποιότητα ζωής.
10. η συνεχής αύξηση του κόστους κατοικίας και κάλυψης αναγκών βάσης.
11. η συνεχής και χωρίς όρια και έλεγχο, καθημερινή αύξηση των προϊόντων κατανάλωσης και παραγωγής.
12. η μειωμένη αντίσταση σε συλλογικό επίπεδο από την πολυδιάσπαση των κοινωνιών ως αντιτιθέμενα οργανωμένα συμφέροντα.
Εάν τώρα θέλουμε να προσδιορίσουμε την μέση τιμή ανάπτυξης της περιοχής θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την μεθοδολογία που προσδιορίζεται με βάση το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ( ΑΕΠ) και να εντάξουμε στην μελέτη μας τους δείκτες ανάπτυξης ή υπανάπτυξης, όπως προαναφέρονται.
Πρώτο μέλημα μιας Κοινωνικής, κατά πρώτο λόγο, συνδικαλιστικής οργάνωσης, είναι η αντιμετώπιση και η εξάλειψη του δωδέκατου σημείου. Δηλαδή η εξάλειψη της συγκρότησης των κοινωνιών στην κορπορατιστική τους μορφή, ως αντιτιθέμενα οργανωμένα συμφέροντα.
Αυτό σημαίνει ότι από τον ενεργό πληθυσμό δεν εξαιρούνται ούτε οι αυτοαπασχολούμενοι ούτε οι αγρότες ούτε οι εργαζόμενοι στον Κρατικό τομέα ούτε οι εργαζόμενοι στον καθαρά ιδιωτικό ούτε οι άνεργοι ούτε οι νέοι και εν δυνάμει απασχολούμενοι.
Τι σηματοδοτεί λοιπόν αυτή η μορφή κοινωνικής συγκρότησης;
Πρώτα απ’ όλα οι μεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις εξακολουθούν να δημιουργούν αρρήκτους δεσμούς και κατά τον εργασιακό χρόνο αλλά και κυρίως όταν υπάρχει η ανάγκη διεκδίκησης δικαιωμάτων.
Δεύτερον, τα δικαιώματα δεν βρίσκονται ανταγωνιστικά προς την πραγματικότητα γιατί αποτελούν κοινή βάση της κοινωνίας.
Παραδείγματος χάρη, οι αύξηση των μισθών βάσης ή η αύξηση της τιμής των αγροτικών προϊόντων έχουν αμοιβαία συνέχεια και επομένως είναι απολύτως κατανοητή και εν τω μεταξύ έχουν ήδη δημιουργηθεί οι συνθήκες εσωτερικής διαβούλευσης ώστε να μην μπορεί να λειτουργεί ο κοινωνικός αυτοματισμός.
Τρίτον, το κόστος επιβίωσης είναι εξίσου μαχητό και μπορεί να αποτελέσει πεδίο εσωτερικής διευθέτησης και αναζήτησης ή διεκδίκησης και επιβολής δικαιωμάτων των μελών της κοινωνίας στην Κρατική εξουσία.
Παραδείγματος χάρη η αύξηση των αντικειμενικών αξιών στις κατοικίες και στην πολιτική γης, είναι ζήτημα της Κοινωνικής Συνδικαλιστικής Οργάνωσης και απαντά και στην δεύτερη ιδιότητα της, δηλαδή την Συνδικαλιστική.
Η αύξηση των αντικειμενικών αξιών ακινήτων δεν αποτελεί αδιαπραγμάτευτο ατού της εκάστοτε Κυβέρνησης αλλά αποτελεί συμφωνία των κοινωνιών με την εκάστοτε Κυβέρνηση.
Με δεδομένο όμως την κορπορατιστική συγκρότηση των κοινωνιών, δηλαδή την εκπροσώπηση των επιμέρους κοινωνιών ως επιμέρους οργανωμένα συμφέροντα, το Κράτος θεωρεί δικαίωμα μονομερής εξουσία την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.
Τα παραπάνω αποτελούν ενδεικτικές δυνατότητες των κοινωνιών που αποφασίζουν να συγκροτήσουν μια ενιαία Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωση του εργαζόμενου δυναμικού της Χώρας.
Πρακτικά πως θα μπορούσε να γίνει αυτό;
Ένα πρόχειρο παράδειγμα είναι η αντικατάσταση των σωματείων – μελών του Εργατικού Κέντρου από το σύνολο των εργαζομένων και την μετατροπή του Εργατικού κέντρου και σε συνδυασμό με τις ανατροπές των άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων όπως προσδιορίζονται παραπάνω, σε μια Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωση όλου του απασχολούμενου δυναμικού της γεωγραφικής περιοχής.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως όταν ο Ιμπεριαλισμός βρίσκει νέες μορφές οργάνωσης και επιβολής όρων στις κοινωνίες δεν μπορούν οι κοινωνίες να παραμένουν σε στασιμότητα καθώς η φιλοσοφία των οργανώσεων τους ακουμπά ακόμα την προπολεμική περίοδο.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ
Re: Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ Δημοσιεύθηκε από: vang -konst > Σάββατο 16:20
Συμπληρώνοντας το αρχικό κείμενο, το οποίο αποτελεί μια πρόταση διεξόδου από την κρίση εκπροσώπησης και πολιτικού σχεδιασμού της σημερινής οργανωμένης συγκρότησης των εργατικών σωματείων, θα έλεγα υποβοηθητικά, ότι είναι διαπιστωμένο εδώ και αρκετά χρόνια από πάρα πολλούς επιστήμονες και συνδικαλιστικά στελέχη, ότι το εργατικό οργανωμένο κίνημα βρίσκεται σε μια αναντιστοιχία με την πραγματικότητα.
Όπως δε, είναι νομικά δομημένο, έχει επιπλέον αδυναμίες στο να εκφράσει ένα δυναμικό που δεν έχει καθαρές εργασιακές σχέσεις.
Επιπλέον σήμερα πρέπει να αναθεωρήσουμε την στάση μας ως προς την ενεργή συμμετοχή των συνταξιούχων οργανώσεων και ίσως πρέπει να φτάσουμε στο σημείο βάζοντας ανώτατο όριο ηλικίας να επανενταχθούν και οι συνταξιούχοι στις κύριες οργανώσει μέχρι το 65 έτος της ηλικίας τους.
Αυτό σημαίνει ότι οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες που συνταξιοδοτήθηκαν πριν το 65ο έτος της ηλικίας τους και μέχρι την συμπλήρωση του, να μπορούν να συμμετέχουν στην οργανωτική δράση και στα όργανα των συνδικάτων τους .
Στα πλαίσια πάντα της αναγκαιότητας ίδρυσης Κοινωνικών Συνδικαλιστικών Οργανώσεων, το οργανωμένο τώρα εργατικό κίνημα θα διατηρεί την συνεκτικότητά του και θα είναι σε θέση να διαμορφώνει ευρύτερες συμμαχίες στην άσκηση τοπικής ή περιφερειακής εξουσίας.
Είναι αυτονόητο, ότι οι συνδικαλιστικές παρατάξεις, ως συνέχεια της δράσης των Κομμάτων στους κοινωνικούς αγώνες και στην ποδηγέτηση των οργανώσεων των εργαζομένων, πρέπει να διαλυθούν ή τουλάχιστον να μη τους επιτρέπεται η παρέμβαση τους στα νέου τύπου συνδικάτα.
Σε μια τέτοια διαδικασία πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος της άλωσης των συνδικάτων από τις κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις.
Πάντα θα αντιμετωπίζουμε το κίνδυνο αυτό, γιατί τα κόμματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της Κρατικής συγκρότησης των Κοινωνιών και μέλημά τους είναι η διαφέντευση των κοινωνιών που δήθεν εκφράζουν είτε διατείνονται ότι τις εκφράζουν και τις εκπροσωπούν ( περίπτωση ΚΚΕ).
Οφείλουμε να αναδιατυπώσουμε τις τεχνητές διασπάσεις που επέβαλε το Κράτος στο εργαζόμενο δυναμικό με τις ιδιαιτερότητες , όπως μισθωτός υπάλληλος και εργάτης.
Όσο ως αριστερά εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους εργαζόμενους με τις διαιρέσεις αυτές, τόσο θα καλλιεργούμε έστω και ασυνείδητα, τις διαιρέσεις αυτές που η καθεστηκυία τάξη κάποιας παλιάς εποχής επέβαλε.
Τόσο θα επιτρέπουμε συνειδήσεις που θα επηρεάζουν αποφασιστικά την διάσπαση της ενιαίας συνείδησης που έχουν ανάγκη η εργαζόμενοι.
Η πρόταση για την δημιουργία από το μηδέν των νέων συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι πρόταση διάλυσης της υπάρχουσας δομής που δέχεται από την μια το Κράτος και που από την άλλη, αναπαράγει τον παλαιοκομματισμό στην λειτουργία των οργανώσεων των εργαζομένων.
Συμπληρώνοντας το αρχικό κείμενο, το οποίο αποτελεί μια πρόταση διεξόδου από την κρίση εκπροσώπησης και πολιτικού σχεδιασμού της σημερινής οργανωμένης συγκρότησης των εργατικών σωματείων, θα έλεγα υποβοηθητικά, ότι είναι διαπιστωμένο εδώ και αρκετά χρόνια από πάρα πολλούς επιστήμονες και συνδικαλιστικά στελέχη, ότι το εργατικό οργανωμένο κίνημα βρίσκεται σε μια αναντιστοιχία με την πραγματικότητα.
Όπως δε, είναι νομικά δομημένο, έχει επιπλέον αδυναμίες στο να εκφράσει ένα δυναμικό που δεν έχει καθαρές εργασιακές σχέσεις.
Επιπλέον σήμερα πρέπει να αναθεωρήσουμε την στάση μας ως προς την ενεργή συμμετοχή των συνταξιούχων οργανώσεων και ίσως πρέπει να φτάσουμε στο σημείο βάζοντας ανώτατο όριο ηλικίας να επανενταχθούν και οι συνταξιούχοι στις κύριες οργανώσει μέχρι το 65 έτος της ηλικίας τους.
Αυτό σημαίνει ότι οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες που συνταξιοδοτήθηκαν πριν το 65ο έτος της ηλικίας τους και μέχρι την συμπλήρωση του, να μπορούν να συμμετέχουν στην οργανωτική δράση και στα όργανα των συνδικάτων τους .
Στα πλαίσια πάντα της αναγκαιότητας ίδρυσης Κοινωνικών Συνδικαλιστικών Οργανώσεων, το οργανωμένο τώρα εργατικό κίνημα θα διατηρεί την συνεκτικότητά του και θα είναι σε θέση να διαμορφώνει ευρύτερες συμμαχίες στην άσκηση τοπικής ή περιφερειακής εξουσίας.
Είναι αυτονόητο, ότι οι συνδικαλιστικές παρατάξεις, ως συνέχεια της δράσης των Κομμάτων στους κοινωνικούς αγώνες και στην ποδηγέτηση των οργανώσεων των εργαζομένων, πρέπει να διαλυθούν ή τουλάχιστον να μη τους επιτρέπεται η παρέμβαση τους στα νέου τύπου συνδικάτα.
Σε μια τέτοια διαδικασία πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος της άλωσης των συνδικάτων από τις κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις.
Πάντα θα αντιμετωπίζουμε το κίνδυνο αυτό, γιατί τα κόμματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της Κρατικής συγκρότησης των Κοινωνιών και μέλημά τους είναι η διαφέντευση των κοινωνιών που δήθεν εκφράζουν είτε διατείνονται ότι τις εκφράζουν και τις εκπροσωπούν ( περίπτωση ΚΚΕ).
Οφείλουμε να αναδιατυπώσουμε τις τεχνητές διασπάσεις που επέβαλε το Κράτος στο εργαζόμενο δυναμικό με τις ιδιαιτερότητες , όπως μισθωτός υπάλληλος και εργάτης.
Όσο ως αριστερά εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους εργαζόμενους με τις διαιρέσεις αυτές, τόσο θα καλλιεργούμε έστω και ασυνείδητα, τις διαιρέσεις αυτές που η καθεστηκυία τάξη κάποιας παλιάς εποχής επέβαλε.
Τόσο θα επιτρέπουμε συνειδήσεις που θα επηρεάζουν αποφασιστικά την διάσπαση της ενιαίας συνείδησης που έχουν ανάγκη η εργαζόμενοι.
Η πρόταση για την δημιουργία από το μηδέν των νέων συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι πρόταση διάλυσης της υπάρχουσας δομής που δέχεται από την μια το Κράτος και που από την άλλη, αναπαράγει τον παλαιοκομματισμό στην λειτουργία των οργανώσεων των εργαζομένων.
Πέμπτη 13 Μαρτίου 2008
ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ
Υπάρχει ένα ζήτημα από πολύ παλιά στο οποίο έχω διατυπώσει αρκετές φορές απόψεις γι’ αυτό. Είναι το ζήτημα της οργάνωσης των εργαζομένων και η τύχη των συνδικάτων, που δεν είναι ούτε συνδικάτα ούτε συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Η οργάνωση των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως συντεχνίες ίδιου επαγγέλματος και διέπεται από τα άρθρα του Αστικού Κώδικα, από το 78 άρθρο έως και το 107
Ως νομικό πρόσωπο εφαρμόζονται όλες οι γενικές διατάξεις που αφορούν τα ΝΠΙΔ.
Με τον τρόπο αυτό έχουμε επιτρέψει στην Πολιτεία να καθορίζει την δράση μας ως να είμαστε ιδρυτές μιας ομόρρυθμης εταιρίας με Διοικητικό Συμβούλιο στην οποία έχουν εφαρμογή διάφοροι νόμοι και το δικαίωμα του δικαστή αυθαιρετώντας να επιβάλει την εφαρμογή διατάξεων όπως ερμηνεύεται από τον ίδιο.
Έχουμε εκχωρήσει δηλαδή κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Κράτος και τα θεσμοθετημένα όργανα του.
Για ποιαν ανεξαρτησία του συνδικαλιστικού κινήματος μιλάμε;
Τι έχει κάνει η ΓΣΕΕ στο ζήτημα αυτό; Ποιος ο ρόλος ύπαρξης και δράσης των κατ' επίφαση Συνδικαλιστικών παρατάξεων;
Α. Ως επαγγελματικές οργανώσεις, τα συνδικάτα, δεν είναι σε θέση σήμερα να εκφράσουν σε πολιτικό, οικονομικό και συνδικαλιστικό επίπεδο τους εργαζόμενους για τρεις κυριότερους λόγους, που δεν είναι όμως μόνο αυτοί.
Ως συντεχνίες στρέφονται η μία συντεχνία εναντίον της άλλης και κατ’ επέκταση ενάντια στο συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας.
Ο επαγγελματικός κίνδυνος της απώλειας των συνεκτικότητας της συντεχνίας περνά αναγκαστικά μέσα από την ισχυροποίηση των δεσμών της με την διεκδίκηση αιτημάτων που δημιουργούν μοναδικό όφελος των εντός της συντεχνίας αλλά και των άλλων που ανήκουν στην ίδια επαγγελματική κατηγορία άλλα κατ’ επιλογή τους ή από την τρομοκρατία που ασκείται εκ μέρους των εργοδοτών είτε από τον τρίτο παράγοντα που αναφέρω παρακάτω, δεν αποτελούν οργανωμένα μέλη των συντεχνιών.
Η χρηματοδότηση δεν επιβαρύνει μόνο τα μέλη των συντεχνιών, αλλά όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα αν είναι ή όχι κατ’ επιλογή τους μέλη των συντεχνιών αυτών. Παράλληλα ένα μέρος των χρημάτων ενίσχυσης των συντεχνιών προέρχεται από τις εισφορές των εργοδοτών, οι οποίες μαζί με τις εισφορές των εργαζομένων διαχειρίζονται από την Εργατική εστία και αποδίδονται ( το 25%) στις συνδικαλιστικές ( κατ’ όνομα και συνήθεια) οργανώσεις.
Μέσα σε κάθε συντεχνία λειτουργούν ταυτόχρονα εν ήδη φερέφωνων, άλλες τρεις ή τέσσερις συντεχνίες, που αναφέρονται με τα κομματικά τους χαρακτηριστικά, μία της ΠΑΣΚΕ, μια τη ΔΑΚΕ, μία του ΠΑΜΕ και μία της Αυτόνομης Παρέμβασης.
Οι παραπάνω τρις σπουδαίοι λόγοι, επηρεάζουν αποφασιστικά την μέγιστη αποχή των εργαζομένων, από τις συντεχνίες.
Β. Υπάρχουν ακόμα όμως και ορισμένοι επιπλέον, το ίδιο σημαντικοί, λόγοι που δεν επιτρέπουν στους εργαζόμενους να αυξήσουν την πυκνότητα των συντεχνιών τους.
Είναι η υποταγή των ηγεσιών τους στις αγκάλες μιας ιδιότυπης εξουσίας που παράγει προσωπική ανέλιξη και οικονομική ευρωστία, που λειτουργεί ενισχυτικά στην παραμονή τους στους θώκους της εργατικής εξουσίας μέχρι την συνταξιοδότηση τους.
Ένας άλλος παράγοντας είναι οι σύνθετες εργασιακές σχέσεις που δεν επιτρέπουν την καθαρή εργασιακή σχέση ενός μισθωτού από έναν ελεύθερο επαγγελματία, ή έναν εργαζόμενο που απασχολείτε με μερική απασχόληση ή ασκεί «μαύρη» εργασία και απολαμβάνει «μαύρο» χρήμα, που συμμετέχει στην δημιουργία ενός κύκλου εργασιών που φοροδιαφεύγει και εισφοροδιαφεύγει.
Συνήθως παρατηρείται και λόγω των αυξημένων αναγκών της οικογένειας και της ανεξέλεγκτης ακρίβειας, οι ιδιότητες αυτές να συγκεντρώνονται σε ένα άτομο – εργαζόμενο. Είναι ο εργαζόμενος που είτε προσπαθεί να καλύψει βασικές του ανάγκες είτε επιθυμεί μια άνετη ζωή, στρέφεται όμως ενάντια σε εκείνον που δεν έχει την δυνατότητα απασχόλησης ούτε μισού χρόνου μιας εργάσιμης μέρας.
Η αντίθεση που δημιουργείται από την πολυπλοκότητα των σχέσεων αυτών και που δεν είναι μία, με την σειρά της δημιουργεί μια αντιπαλότητα ανάμεσα στις εργασιακές σχέσεις που εκδηλώνονται από την άσκηση ενός επαγγέλματος με μια εργασία «αντίπαλη» της επαγγελματικής του ειδικότητας ή μια συναφούς εργασίας με την επαγγελματική του ειδικότητα αλλά που επικαλύπτει μια άλλη θέση εργασίας.
Άλλος παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά την σχέση του εργαζόμενου με την συντεχνία του είναι ο κίνδυνος της ανεργίας.
Η ανεργία είναι ο ποιο κακός σύμβουλος στις αποφάσεις του ατόμου και ασκεί καταλυτικό ρόλο στις συμπεριφορές του.
Η ανεργία δημιουργεί περίεργους συνειρμούς και η επαπειλούμενη φτώχεια που οδηγεί το άτομο πρώτα στον ρόλο παράσιτου της οικογένειας και μετά στην αποπομπή του από την κοινωνική του ομάδα, περιθωριοποιεί το άτομο και το θέτει εκτός κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών και διεκδικήσεων.
Η ανεργία χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως από τους κατέχοντες τις εξουσίες. Η κυβέρνηση προσποιητε με έναν έντεχνο τρόπο, που δείχνει το μέλλον στην μη συμόρφωση ( Καθεστηκυία Τάξη), στις κοινωνίες και τα άτομα, ότι έχει δήθεν μειώσει το ποσοστό ανεργίας και έχει αυξήσει τον αριθμό των απασχολουμένων. Την ίδια στιγμή όμως τα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν κέρδος από την αύξηση αυτή και στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν διόγκωση των ελλειμμάτων τους. Το μέλλον της μη συμόρφωσης οδηγεί τους εργαζόμενους εκτός οργανωμένων σχηματισμών πάλης.
Η ανεργια και ο τρόπος αντιμετώπισής της, τρομοκρατεί τους εργαζόμενους, τρομοκρατεί την οικογένεια του εργαζόμενου, η οποία με την σειρά της επιβάλει "μέτρα" αυτοπροστασίας.
Είναι γνωστός ο όρος " Κοινωνικός Αυτοματισμός".
Η μεθοδολογία της Κυβέρνησης οδηγεί στην φασιστική διατύπωση των προβλημάτων που δημιουργούνται από ορισμένα μειοψηφικά συγκροτημένα συμφέροντα εργαζομένων, με πολλά προνόμια που στερούν την δουλειά από τους άλλους εργαζόμενους και στερούν επίσης την ασφαλιστική κάλυψη και την διατήρηση της ικανότητας των ασφαλιστικών ταμείων να παρέχουν συντάξεις στο μέλλον.
Είναι γεγονός ότι το Κράτος για να επιζεί εξουσιάζοντας τις κοινωνίες, ανακαλύπτει συνεχώς καινοτόμες διεργασίες που τις αντιλαμβανόμαστε είτε ως κοινωνικό αυτοματισμό, είτε ως εκφοβιστικό μηχανισμό στην ύπαρξη των χαρακτηριστικών που συνθέτουν το άτομο με την ανθρώπινη του διάσταση, είτε ως μηχανισμό απόγνωσης μερίδας ατόμων μιας κοινωνικής τάξης από την εκτόπιση της από την ίδια την κοινωνική τάξη που ανήκουν, είτε η χρήση μηχανισμών αποστέρησης βασικών ανθρωπιστικών δικαιωμάτων ή αμφισβήτηση των δικαιωμάτων αυτών, είτε εφευρίσκοντας μεθόδους εικονικής οικονομικής αποκατάστασης η οποία όμως αποτελεί μόνιμη παγίδα εγκλωβισμού σε ένα χρέος πολλαπλασιαστικό της εξάρτησης του ατόμου από πολλές εργασίες και πολλές ώρες απασχόλησης, που δεν του επιτρέπουν την συμμετοχή του στις οργανώσεις του αλλά και που τον αποθαρρύνουν στην οποιαδήποτε κοινωνική του συμμετοχή.
Η διοίκηση του Κράτους είναι υπόθεση ενός επιστημονικό-οικονομικού κατεστημένου που διαμορφώνεται ως κατεστημένο από συγκεκριμένα συμφέροντα.
Όλοι οι άλλοι είναι απλά γρανάζια μιας μηχανής για πάρα πολλές δουλειές.
Τα …..συνδικαλιστικά στελέχη επιδιώκουν να γίνουν μέρος αυτού του κατεστημένου και μάλιστα του στενού του πυρήνα, ώστε να ασκούν τις εξουσιαστικές τους δυνάμεις ιδιοποιούμενοι την «ψήφο» ανάδειξής τους στα αξιώματα που κατέχουν.
Ας ανακεφαλαιώσουμε τώρα επιγραμματικά τα ποιο σημαντικά αντικίνητρα συμμετοχής των εργαζομένων στις οργανώσεις τους.
Το σωματείο ως συντεχνία, η συντεχνία ως παράγοντας του κοινωνικού αυτοματισμού, ο επαγγελματικός κίνδυνος απώλειας της δυναμικής της συντεχνίας, η κρατική –εργοδοτική χρηματοδότηση των οργανώσεων και των συνδικαλιστών και οι κομματικές παρατάξεις.
Στο δεύτερο επίπεδο αντικινήτρων εντάσσονται, η υποταγή των ηγεσιών των συνδικάτων στο Κράτος μέσα από την υποτιθέμενη συμμετοχή στα κέντρα αποφάσεων, οι σύνθετες εργασιακές σχέσεις και η πολυπλοκότητα τους, η ανεργία, η υπερχρέωση μέσω τραπεζικών δολοπλοκιών και η εφευρηματικότητα του Κράτους στο να μεταχειρίζεται καινοτόμες διασκευές στην διατήρηση της υποταγής των κοινωνιών.
Ως μέσο τρομοκρατίας και απώθησης των εργαζομένων είναι η διατήρηση και η ενίσχυση του κατεστημένου που ασκεί την διοίκηση του Κράτους και που την αποτελούν οι ηγεσίες των οργανωμένων συμφερόντων που συνθέτουν την Εθνική Κοινωνία και τα Κόμματα.
Οφείλουμε να αντιδράσουμε και το οφείλουμε χωρίς τις σημερινές ηγεσίες των λεγόμενων συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Οφείλουμε να αποτινάξουμε τον ζυγό του Κράτους από την σύσταση και λειτουργία των οργανώσεων μας ως εργαζόμενοι.
Οφείλουμε να θυμόμαστε πως πάντα είμαστε εργαζόμενοι και όλον τον χρόνο απασχόλησης και όλο τον υπόλοιπο χρόνο ως καταναλωτές.
Οφείλουμε να αντιληφθούμε πως η οικογένειά μας εξαρτάται από τον εργοδότη μας όπως εξαρτιόμαστε και εμείς από αυτόν.
Ότι δικαίωμα στην εξάλειψη της εξάρτηση έχουμε τόσο εμείς όσο και η οικογένειά μας.
Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η συντεχνιακή αντίληψη των συνδικάτων ενισχύεται από την ύπαρξη των Ομοσπονδιών που διαιρούν τους εργαζόμενους και που προτάσσουν συμφέροντα που τις περισσότερες φορές βρίσκονται σε αντιδιαστολή με τα συμφέροντα των κοινωνιών.
Οφείλουμε να προχωρήσουμε σε νέες μορφές αυτό-οργάνωσης ως εργαζόμενοι που θα στοχεύουν στην δημιουργία Κοινωνικών Οργανώσεων των εργαζομένων στο επίπεδο πλέον του Νομού ή τουλάχιστον ανά επιμέρους γεωγραφική ζώνη του ίδιου Νομού.
Στόχο η δημιουργία ισχυρών οργανώσεων που να εντάσσονται όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα της εργασιακής τους σχέσης ή ειδικότητας, στο επίπεδο του Νομού ή της επιμέρους γεωγραφικής ζώνης.
Στην δημιουργία τοπικών δευτεροβάθμιων οργανώσεων ανά γεωγραφική περιφέρεια. Δηλαδή ένα Περιφερειακό Εργατικό Κέντρο, στο οποίο μέλη του είναι τα συνδικάτα των Νομών της Περιφέρειας.
Στην δημιουργία μιας καινούργιας Ανώτατης Εργατικής Οργάνωσης όλων των Περιφερειακών Εργατικών Κέντρων.
Δημιουργία οργανώσεων που τα καταστατικά τους θα είναι ενιαία και δεν θα τίθενται υπό την έγκριση ή επικύρωση τους από το Κράτος. Δηλαδή τα Δικαστήρια.
Με άλλα λόγια το δικαίωμα αυτοπροστασίας των κοινωνιών δεν τίθεται υπό την «προστασία» ή την αίρεση του Κράτους και των θεσμοθετημένων του οργάνων.
Χρειαζόμαστε Συνδικαλιστικές Κοινωνικές Οργανώσεις, πανίσχυρες, που να μπορούν να περιορίσουν τις εξουσιαστικές δυνάμεις του Κράτους και των οργανωμένων συμφερόντων που το δυναστεύουν, οδηγώντας τις επιμέρους κοινωνίες μας σε δυναμικές νίκες και σε μια τροχιά δυναμικής διοίκησης του Κράτους.
Ισχυρές Κοινωνικές Οργανώσεις που θα υποτάξουν τα Κόμματα στις αξιακές αρχές των Κοινωνιών μας και όχι τις Κοινωνίες μας σε εξαρτήματα των Κομμάτων.
Είναι βέβαιο ότι πολέμιοι μιας τέτοιας προοπτική θα είναι πρώτα τα Κόμματα και από κοντά οι σημερινές ηγεσίες των «συνδικαλιστικών» οργανώσεων, αλλά και των Εργοδοτικών οργανώσεων.
Θα χαθούν οι εξουσίες.
Αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, γιατί σε μια διαδικασία σμίκρυνσης και απώλειας των εξουσιών, το υποκατάστατο της εξουσίας προς αποτροπή αυτής της διαδικασίας, είναι η Τρομοκρατία των μαζών.
Η οργάνωση των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως συντεχνίες ίδιου επαγγέλματος και διέπεται από τα άρθρα του Αστικού Κώδικα, από το 78 άρθρο έως και το 107
Ως νομικό πρόσωπο εφαρμόζονται όλες οι γενικές διατάξεις που αφορούν τα ΝΠΙΔ.
Με τον τρόπο αυτό έχουμε επιτρέψει στην Πολιτεία να καθορίζει την δράση μας ως να είμαστε ιδρυτές μιας ομόρρυθμης εταιρίας με Διοικητικό Συμβούλιο στην οποία έχουν εφαρμογή διάφοροι νόμοι και το δικαίωμα του δικαστή αυθαιρετώντας να επιβάλει την εφαρμογή διατάξεων όπως ερμηνεύεται από τον ίδιο.
Έχουμε εκχωρήσει δηλαδή κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Κράτος και τα θεσμοθετημένα όργανα του.
Για ποιαν ανεξαρτησία του συνδικαλιστικού κινήματος μιλάμε;
Τι έχει κάνει η ΓΣΕΕ στο ζήτημα αυτό; Ποιος ο ρόλος ύπαρξης και δράσης των κατ' επίφαση Συνδικαλιστικών παρατάξεων;
Α. Ως επαγγελματικές οργανώσεις, τα συνδικάτα, δεν είναι σε θέση σήμερα να εκφράσουν σε πολιτικό, οικονομικό και συνδικαλιστικό επίπεδο τους εργαζόμενους για τρεις κυριότερους λόγους, που δεν είναι όμως μόνο αυτοί.
Ως συντεχνίες στρέφονται η μία συντεχνία εναντίον της άλλης και κατ’ επέκταση ενάντια στο συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας.
Ο επαγγελματικός κίνδυνος της απώλειας των συνεκτικότητας της συντεχνίας περνά αναγκαστικά μέσα από την ισχυροποίηση των δεσμών της με την διεκδίκηση αιτημάτων που δημιουργούν μοναδικό όφελος των εντός της συντεχνίας αλλά και των άλλων που ανήκουν στην ίδια επαγγελματική κατηγορία άλλα κατ’ επιλογή τους ή από την τρομοκρατία που ασκείται εκ μέρους των εργοδοτών είτε από τον τρίτο παράγοντα που αναφέρω παρακάτω, δεν αποτελούν οργανωμένα μέλη των συντεχνιών.
Η χρηματοδότηση δεν επιβαρύνει μόνο τα μέλη των συντεχνιών, αλλά όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα αν είναι ή όχι κατ’ επιλογή τους μέλη των συντεχνιών αυτών. Παράλληλα ένα μέρος των χρημάτων ενίσχυσης των συντεχνιών προέρχεται από τις εισφορές των εργοδοτών, οι οποίες μαζί με τις εισφορές των εργαζομένων διαχειρίζονται από την Εργατική εστία και αποδίδονται ( το 25%) στις συνδικαλιστικές ( κατ’ όνομα και συνήθεια) οργανώσεις.
Μέσα σε κάθε συντεχνία λειτουργούν ταυτόχρονα εν ήδη φερέφωνων, άλλες τρεις ή τέσσερις συντεχνίες, που αναφέρονται με τα κομματικά τους χαρακτηριστικά, μία της ΠΑΣΚΕ, μια τη ΔΑΚΕ, μία του ΠΑΜΕ και μία της Αυτόνομης Παρέμβασης.
Οι παραπάνω τρις σπουδαίοι λόγοι, επηρεάζουν αποφασιστικά την μέγιστη αποχή των εργαζομένων, από τις συντεχνίες.
Β. Υπάρχουν ακόμα όμως και ορισμένοι επιπλέον, το ίδιο σημαντικοί, λόγοι που δεν επιτρέπουν στους εργαζόμενους να αυξήσουν την πυκνότητα των συντεχνιών τους.
Είναι η υποταγή των ηγεσιών τους στις αγκάλες μιας ιδιότυπης εξουσίας που παράγει προσωπική ανέλιξη και οικονομική ευρωστία, που λειτουργεί ενισχυτικά στην παραμονή τους στους θώκους της εργατικής εξουσίας μέχρι την συνταξιοδότηση τους.
Ένας άλλος παράγοντας είναι οι σύνθετες εργασιακές σχέσεις που δεν επιτρέπουν την καθαρή εργασιακή σχέση ενός μισθωτού από έναν ελεύθερο επαγγελματία, ή έναν εργαζόμενο που απασχολείτε με μερική απασχόληση ή ασκεί «μαύρη» εργασία και απολαμβάνει «μαύρο» χρήμα, που συμμετέχει στην δημιουργία ενός κύκλου εργασιών που φοροδιαφεύγει και εισφοροδιαφεύγει.
Συνήθως παρατηρείται και λόγω των αυξημένων αναγκών της οικογένειας και της ανεξέλεγκτης ακρίβειας, οι ιδιότητες αυτές να συγκεντρώνονται σε ένα άτομο – εργαζόμενο. Είναι ο εργαζόμενος που είτε προσπαθεί να καλύψει βασικές του ανάγκες είτε επιθυμεί μια άνετη ζωή, στρέφεται όμως ενάντια σε εκείνον που δεν έχει την δυνατότητα απασχόλησης ούτε μισού χρόνου μιας εργάσιμης μέρας.
Η αντίθεση που δημιουργείται από την πολυπλοκότητα των σχέσεων αυτών και που δεν είναι μία, με την σειρά της δημιουργεί μια αντιπαλότητα ανάμεσα στις εργασιακές σχέσεις που εκδηλώνονται από την άσκηση ενός επαγγέλματος με μια εργασία «αντίπαλη» της επαγγελματικής του ειδικότητας ή μια συναφούς εργασίας με την επαγγελματική του ειδικότητα αλλά που επικαλύπτει μια άλλη θέση εργασίας.
Άλλος παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά την σχέση του εργαζόμενου με την συντεχνία του είναι ο κίνδυνος της ανεργίας.
Η ανεργία είναι ο ποιο κακός σύμβουλος στις αποφάσεις του ατόμου και ασκεί καταλυτικό ρόλο στις συμπεριφορές του.
Η ανεργία δημιουργεί περίεργους συνειρμούς και η επαπειλούμενη φτώχεια που οδηγεί το άτομο πρώτα στον ρόλο παράσιτου της οικογένειας και μετά στην αποπομπή του από την κοινωνική του ομάδα, περιθωριοποιεί το άτομο και το θέτει εκτός κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών και διεκδικήσεων.
Η ανεργία χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως από τους κατέχοντες τις εξουσίες. Η κυβέρνηση προσποιητε με έναν έντεχνο τρόπο, που δείχνει το μέλλον στην μη συμόρφωση ( Καθεστηκυία Τάξη), στις κοινωνίες και τα άτομα, ότι έχει δήθεν μειώσει το ποσοστό ανεργίας και έχει αυξήσει τον αριθμό των απασχολουμένων. Την ίδια στιγμή όμως τα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν κέρδος από την αύξηση αυτή και στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν διόγκωση των ελλειμμάτων τους. Το μέλλον της μη συμόρφωσης οδηγεί τους εργαζόμενους εκτός οργανωμένων σχηματισμών πάλης.
Η ανεργια και ο τρόπος αντιμετώπισής της, τρομοκρατεί τους εργαζόμενους, τρομοκρατεί την οικογένεια του εργαζόμενου, η οποία με την σειρά της επιβάλει "μέτρα" αυτοπροστασίας.
Είναι γνωστός ο όρος " Κοινωνικός Αυτοματισμός".
Η μεθοδολογία της Κυβέρνησης οδηγεί στην φασιστική διατύπωση των προβλημάτων που δημιουργούνται από ορισμένα μειοψηφικά συγκροτημένα συμφέροντα εργαζομένων, με πολλά προνόμια που στερούν την δουλειά από τους άλλους εργαζόμενους και στερούν επίσης την ασφαλιστική κάλυψη και την διατήρηση της ικανότητας των ασφαλιστικών ταμείων να παρέχουν συντάξεις στο μέλλον.
Είναι γεγονός ότι το Κράτος για να επιζεί εξουσιάζοντας τις κοινωνίες, ανακαλύπτει συνεχώς καινοτόμες διεργασίες που τις αντιλαμβανόμαστε είτε ως κοινωνικό αυτοματισμό, είτε ως εκφοβιστικό μηχανισμό στην ύπαρξη των χαρακτηριστικών που συνθέτουν το άτομο με την ανθρώπινη του διάσταση, είτε ως μηχανισμό απόγνωσης μερίδας ατόμων μιας κοινωνικής τάξης από την εκτόπιση της από την ίδια την κοινωνική τάξη που ανήκουν, είτε η χρήση μηχανισμών αποστέρησης βασικών ανθρωπιστικών δικαιωμάτων ή αμφισβήτηση των δικαιωμάτων αυτών, είτε εφευρίσκοντας μεθόδους εικονικής οικονομικής αποκατάστασης η οποία όμως αποτελεί μόνιμη παγίδα εγκλωβισμού σε ένα χρέος πολλαπλασιαστικό της εξάρτησης του ατόμου από πολλές εργασίες και πολλές ώρες απασχόλησης, που δεν του επιτρέπουν την συμμετοχή του στις οργανώσεις του αλλά και που τον αποθαρρύνουν στην οποιαδήποτε κοινωνική του συμμετοχή.
Η διοίκηση του Κράτους είναι υπόθεση ενός επιστημονικό-οικονομικού κατεστημένου που διαμορφώνεται ως κατεστημένο από συγκεκριμένα συμφέροντα.
Όλοι οι άλλοι είναι απλά γρανάζια μιας μηχανής για πάρα πολλές δουλειές.
Τα …..συνδικαλιστικά στελέχη επιδιώκουν να γίνουν μέρος αυτού του κατεστημένου και μάλιστα του στενού του πυρήνα, ώστε να ασκούν τις εξουσιαστικές τους δυνάμεις ιδιοποιούμενοι την «ψήφο» ανάδειξής τους στα αξιώματα που κατέχουν.
Ας ανακεφαλαιώσουμε τώρα επιγραμματικά τα ποιο σημαντικά αντικίνητρα συμμετοχής των εργαζομένων στις οργανώσεις τους.
Το σωματείο ως συντεχνία, η συντεχνία ως παράγοντας του κοινωνικού αυτοματισμού, ο επαγγελματικός κίνδυνος απώλειας της δυναμικής της συντεχνίας, η κρατική –εργοδοτική χρηματοδότηση των οργανώσεων και των συνδικαλιστών και οι κομματικές παρατάξεις.
Στο δεύτερο επίπεδο αντικινήτρων εντάσσονται, η υποταγή των ηγεσιών των συνδικάτων στο Κράτος μέσα από την υποτιθέμενη συμμετοχή στα κέντρα αποφάσεων, οι σύνθετες εργασιακές σχέσεις και η πολυπλοκότητα τους, η ανεργία, η υπερχρέωση μέσω τραπεζικών δολοπλοκιών και η εφευρηματικότητα του Κράτους στο να μεταχειρίζεται καινοτόμες διασκευές στην διατήρηση της υποταγής των κοινωνιών.
Ως μέσο τρομοκρατίας και απώθησης των εργαζομένων είναι η διατήρηση και η ενίσχυση του κατεστημένου που ασκεί την διοίκηση του Κράτους και που την αποτελούν οι ηγεσίες των οργανωμένων συμφερόντων που συνθέτουν την Εθνική Κοινωνία και τα Κόμματα.
Οφείλουμε να αντιδράσουμε και το οφείλουμε χωρίς τις σημερινές ηγεσίες των λεγόμενων συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Οφείλουμε να αποτινάξουμε τον ζυγό του Κράτους από την σύσταση και λειτουργία των οργανώσεων μας ως εργαζόμενοι.
Οφείλουμε να θυμόμαστε πως πάντα είμαστε εργαζόμενοι και όλον τον χρόνο απασχόλησης και όλο τον υπόλοιπο χρόνο ως καταναλωτές.
Οφείλουμε να αντιληφθούμε πως η οικογένειά μας εξαρτάται από τον εργοδότη μας όπως εξαρτιόμαστε και εμείς από αυτόν.
Ότι δικαίωμα στην εξάλειψη της εξάρτηση έχουμε τόσο εμείς όσο και η οικογένειά μας.
Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η συντεχνιακή αντίληψη των συνδικάτων ενισχύεται από την ύπαρξη των Ομοσπονδιών που διαιρούν τους εργαζόμενους και που προτάσσουν συμφέροντα που τις περισσότερες φορές βρίσκονται σε αντιδιαστολή με τα συμφέροντα των κοινωνιών.
Οφείλουμε να προχωρήσουμε σε νέες μορφές αυτό-οργάνωσης ως εργαζόμενοι που θα στοχεύουν στην δημιουργία Κοινωνικών Οργανώσεων των εργαζομένων στο επίπεδο πλέον του Νομού ή τουλάχιστον ανά επιμέρους γεωγραφική ζώνη του ίδιου Νομού.
Στόχο η δημιουργία ισχυρών οργανώσεων που να εντάσσονται όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα της εργασιακής τους σχέσης ή ειδικότητας, στο επίπεδο του Νομού ή της επιμέρους γεωγραφικής ζώνης.
Στην δημιουργία τοπικών δευτεροβάθμιων οργανώσεων ανά γεωγραφική περιφέρεια. Δηλαδή ένα Περιφερειακό Εργατικό Κέντρο, στο οποίο μέλη του είναι τα συνδικάτα των Νομών της Περιφέρειας.
Στην δημιουργία μιας καινούργιας Ανώτατης Εργατικής Οργάνωσης όλων των Περιφερειακών Εργατικών Κέντρων.
Δημιουργία οργανώσεων που τα καταστατικά τους θα είναι ενιαία και δεν θα τίθενται υπό την έγκριση ή επικύρωση τους από το Κράτος. Δηλαδή τα Δικαστήρια.
Με άλλα λόγια το δικαίωμα αυτοπροστασίας των κοινωνιών δεν τίθεται υπό την «προστασία» ή την αίρεση του Κράτους και των θεσμοθετημένων του οργάνων.
Χρειαζόμαστε Συνδικαλιστικές Κοινωνικές Οργανώσεις, πανίσχυρες, που να μπορούν να περιορίσουν τις εξουσιαστικές δυνάμεις του Κράτους και των οργανωμένων συμφερόντων που το δυναστεύουν, οδηγώντας τις επιμέρους κοινωνίες μας σε δυναμικές νίκες και σε μια τροχιά δυναμικής διοίκησης του Κράτους.
Ισχυρές Κοινωνικές Οργανώσεις που θα υποτάξουν τα Κόμματα στις αξιακές αρχές των Κοινωνιών μας και όχι τις Κοινωνίες μας σε εξαρτήματα των Κομμάτων.
Είναι βέβαιο ότι πολέμιοι μιας τέτοιας προοπτική θα είναι πρώτα τα Κόμματα και από κοντά οι σημερινές ηγεσίες των «συνδικαλιστικών» οργανώσεων, αλλά και των Εργοδοτικών οργανώσεων.
Θα χαθούν οι εξουσίες.
Αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, γιατί σε μια διαδικασία σμίκρυνσης και απώλειας των εξουσιών, το υποκατάστατο της εξουσίας προς αποτροπή αυτής της διαδικασίας, είναι η Τρομοκρατία των μαζών.
Τρίτη 11 Μαρτίου 2008
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ απο την ιστοσελίδα @ρ@τε πύλ@ς
Κυριακή, 2 Μάρτιος 2008
Κάποτε (επί Ανδρέα) είχαμε και διπλωματικές νίκες επί της ουσίας...
Αντιγράφω από την Wikipedia (λήμμα "Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας"):
"Την 16 Φεβρουαρίου 1994 η Ελλάδα αποφάσισε τον οικονομικό αποκλεισμό (εμπάργκο) της πΓΔΜ και τη διακοπή λειτουργίας του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στα Σκόπια, ως μέσο πίεσης για την αποδοχή των ελληνικών όρων.
Αρχίζουν οι πιέσεις από τους μεσολαβητές για άρση του εμπάργκο. Η Ελλάδα παραπέμπεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Το Δικαστήριο όμως δεν κάνει δεκτό το αίτημα για λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά της Ελλάδας ...
Ενδιάμεση Συμφωνία: Η Αμερική εντείνει τις πιέσεις της για άρση του ελληνικού εμπάργκο και στις 4 Σεπτεμβρίου 1995 από τα Σκόπια ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ , από την Αθήνα ο τότε πρέσβης Τόμας Μίλερ και από την Ουάσινγκτον ο τότε εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Νίκολας Μπέρνς, ανακοινώνουν ταυτόχρονα την επίτευξη συμφωνίας Ελλάδας – ΠΓΔΜ για απευθείας διάλογο υπό την αιγίδα του Σάιρους Βάνς , με σκοπό την υπογραφή μιας Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
Στις 13 Σεπτεμβρίου στην Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, υπογράφεται η Ενδιάμεση Συμφωνία από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Παπούλια και τον τότε υπουργό Εξωτερικών της πΓΔΜ κ. Τσερβενκόφσκι και προβλέπει:
* Τον σεβασμό των υπαρχόντων συνόρων.*
Την υποχρέωση από την Ελλάδα να αναγνωρίσει τα Σκόπια με την προσωρινή ονομασία της ‘‘πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (πΓΔΜ )’’ .
* Η πΓΔΜ θα πρέπει να προχωρήσει σε άμεση αλλαγή του συμβόλου (με τον "ήλιο της Βεργίνας") που υπάρχει στη σημαία της και να σχεδιάσει μια νέα σημαία.
* Η πΓΔΜ θα πρέπει να σταματήσει την έκδοση και να διακηρύξει την άμεση αλλαγή του νέου χαρτoνομίσματος με την απεικόνιση του Λευκού Πύργου της Θεσσαλονίκης.
* Η πΓΔΜ θα πρέπει να διακηρύξει ότι η ερμηνεία των επίμαχων άρθρων στο Σύνταγμά της δεν ερμηνεύονται ως διεκδίκηση ελληνικού εδάφους αλλά ούτε και ως ανάμιξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας.
* H Ελλάδα έχει τη δυνατότητα, βάσει τoυ άρθρου 11, να αντιταχθεί στην ένταξη της γείτονος χώρας σε διεθνείς οργανισμούς με ονομασία διαφορετική από της πΓΔΜ (FYROM).
* Άρση του ελληνικού εμπάργκο (το ελληνικό εμπάργκο επέφερε ζημιά 1,5 δις. δολαρίων στην οικονομία της πΓΔΜ .
Τα διυλιστήρια και τα χαλυβουργεία διέκοψαν τη λειτουργία τους, επειδή δεν μπορούσαν να ανεφοδιαστούν από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης . Από τότε μέχρι σήμερα όλοι, ακόμη και οι ίδιοι οι σλάβοι κάτοικοι της πΓΔΜ-σλαβομακεδόνες, συμφωνούν ότι η πΓΔΜ δεν μπορεί να αναπνεύσει οικονομικά χωρίς την Ελλάδα).
Evώ μέχρι να βρεθεί μόνιμη και τελική λύση συμφωνήθηκε να χρησιμοποιείται ως προσωρινό όνομα το «πΓΔΜ» (πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), με το οποίο έγινε δεκτή και στον ΟΗΕ (στις 8/4/1993 με την Απόφαση 817/1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας). Στις 12 Οκτωβρίου το Μόνιμο Συμβούλιο του ΟΑΣΕ αποφασίζει, με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας, την ένταξη των Σκοπίων με την αγγλική ονομασία Former Yugoslavian Republic of Macedonia ή με την συντομογραφία FYROM".
Evώ μέχρι να βρεθεί μόνιμη και τελική λύση συμφωνήθηκε να χρησιμοποιείται ως προσωρινό όνομα το «πΓΔΜ» (πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), με το οποίο έγινε δεκτή και στον ΟΗΕ (στις 8/4/1993 με την Απόφαση 817/1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας). Στις 12 Οκτωβρίου το Μόνιμο Συμβούλιο του ΟΑΣΕ αποφασίζει, με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας, την ένταξη των Σκοπίων με την αγγλική ονομασία Former Yugoslavian Republic of Macedonia ή με την συντομογραφία FYROM".
ΤΟΤΕ, όμως, κυβερνούσε ένας ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ με ΟΛΗ τη σημασία της λέξης.
ΣΗΜΕΡΑ, δυστυχώς, κυβερνά κάποιος που προτιμά το palystation!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΜΙΧΑΛΗS ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗS
ΑΠΕΒΙΩΣΕ 26/5/2009
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ....
ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΑS
ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΤΗΝ....OIKONOMIA
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ
