Επίκαιρο σχόλιο με αφορμή την 1η Μάη και τα συνδικάτα.

Η κρίση στο εργατικό κίνημα ελέγχεται αν είναι κρίση του Κινήματος και κρίση Συνδικαλιστική.

Η απουσία του συνδικαλισμού, αποτελεί κοινό μυστικό στους χώρους των συνδικάτων, από την εποχή μάλιστα που τα συνδικάτα «πάλεψαν» για την χρηματοδότησή τους από το Κράτος αλλά και την «συμμετοχή» τους στα κέντρα αποφάσεων.

Την περίοδο των "παχιών" αγελάδων, που τα συνδικάτα είχαν την δυνατότητα να επεξεργαστούν ένα πολιτικό όραμα, όπως αντίστοιχα υπήρχε πριν τον πόλεμο αλλά και αμέσως μετά, μέχρι την Χούντα, επινόησαν το όραμα του Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, δια της μεσολαβήσεως των κομμάτων και δη του ΠΑΣΟΚ.
Αποδέχτηκαν ένα ρόλο φιλότιμου αλλά και φτωχού συγγενή με την πολιτική και με την εξουσία. Ως συμπλήρωνα μιας διαδικασίας και όχι ως δρόμος για την όποια διαδικασία Μετασχηματισμού ή επανάστασης.

Εκχώρησαν κάθε κατάκτηση τους και κάθε δικαίωμα στην νομοθετική σχέση Κράτους - κοινωνια . Δεν κατανόησαν ποτέ ότι καθετί που εκχωρείς προς «κατοχύρωσή σου» στο Κράτος , βάζεις από τον φεγγίτη το Κράτος επιβήτορα των θέλω σου και της ζωής σου.

Η διαπίστωση του Παναγόπουλου, Πρόεδρου της ΓΣΕΕ, ότι ορισμένες Αριστερές παρατάξεις στο εργατικό κίνημα ασχολούνται με ζητήματα που αποτελούν προνομιακό χώρο των κομμάτων, ενισχύει την συλλογιστική των περισσότερων επιστημονικών συζητήσεων σχετικά με το ζήτημα αν στον εργατικό οργανωμένο χώρο υφίσταται κίνημα και αν το κίνημα είναι συνδικαλιστικό.

Η συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων που αποτελούσε κυρίαρχο ζήτημα των συνδικάτων λειτούργησε ταυτόχρονα και ως Αχείλιος Πτέρνα . Η θνησιγενή «ταξική» συνείδηση των νέων συνδικαλιστών επηρεασμένη από ένα άλλον Μάη του 68, αποστέρησε την δυνατότητα στην πορεία να αντιληφθούν ότι η «επανάσταση» και η αλλοτρίωση της εξουσίας είναι αδέρφια και όχι πρώτα ξαδέρφια.

(Στέλεχος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, συμμετέχει σε δύο οργανισμούς. Στον ένα ως εκπρόσωπος των εργαζομένων, με αμοιβή 1200 ευρώ. Στον άλλο, ως Πρόεδρος, με αμοιβή 10.000 ευρώ.Σε ποιο βαθμό αυτό εκπροσωπεί τους εργαζόμενου και όχι την Κυβέρνηση;)

Στην δίνη αυτής της αλλοτρίωσης, που συνεχίζεται ως επιδημικό φαινόμενο, τα συνδικάτα πρέπει να έχουν πλέον ως κύριο μέλημα τους, να αντιμετωπίσουν τον ίδιο το εαυτό τους από το να ξορκίζουν τον "καλό καιρό" και "τις γιορτές του Πάσχα" ώς δικαιολογία για την εικόνα της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης μπροστά απο το κτήριο της ΓΣΕΕ.

Η έλλειψη πολιτικού οράματος όχι μόνο στερεί την δυνατότητα πολιτικού Λόγου στα συνδικάτα, αλλά ενισχύει την διαχειριστική αντίληψη των συνδικάτων ως υποπροϊόντα των κομματικών πολιτικών και του πολιτικού τους Λόγου.
Έχω ξαναγράψει, ότι τα κόμματα έχουν υιοθετήσει την Ρητορική η οποία έχει αντικαταστήσει τον πολιτικό Λόγο.
Η ρητορική υποκρύπτει την βάση μιας σύγχρονης καταπιεστικής μορφής εξουσίας, που ευαισθητοποιείται τάχατες σε ζητήματα της καθημερινότητας του πολίτης αλλά όχι του εργαζόμενου και που βλέπει να εξελίσσονται τα πράγματα μέσα από την καλλίτερη , δηλαδή την ευφυέστερη, διαχείριση των ίδιων μοντέλων παραγωγής και κατανάλωσης, της ίδιας εξαθλίωσης.

Τα συνδικάτα από την πλευρά τους , ως ιμάντες μεταφοράς δεδομένων των κομματικών μηχανισμών και των ιδεολογημάτων τους, πιστά στην διαχειριστική τους φυσιογνωμία "κράζουν" ενάντια στην φτώχεια, την ακρίβεια, την ανεργία χωρίς την δυνατότητα να επεξεργαστούν τον πολιτικό Λόγο που θα δίνει μια εναλλακτική διέξοδο, ακόμα και κυρίως στον τύπο και την φυσιογνωμία των κομμάτων που θα επιθυμούσαν ώστε η πολιτική δράση τόσο στο επίπεδο του συνδικαλισμού όσο και στο επίπεδο της κυβερνητικής εξουσίας, να καταστήσουν την Κοινωνία επικυρίαρχη του Κράτους.

Η Αριστερά από την πλευρά της πορευόμενης ακόμη στο ίδιο δρόμο των μεγάλων ηττών φαίνεται ότι, η μια της πλευρά εγκλωβισμένη στην «καθαρότητα» και στην «μοναδικότητα» της Ταξικής της καταγωγή και η άλλη ανήμπορη να διαχειριστεί την τάση μεγιστοποίηση της παρεμβατικότητα της στα κοινωνικά στρώματα , δεν μπορεί να εμπνεύσει την ανάπτυξη ενός νέου οργανωτικού σχήματος στον εργατικό απασχολούμενο χώρο. Ένα οργανωτικό σχήμα που δεν θα εδράζεται σε μικροταξικές διαιρέσεις του τύπου Υπάλληλος - Εργάτης, Ειδικευμένος - Ανειδίκευτος.

Η σημερινή οργανωτική δομή των εργαζομένων είναι πλέον παρωχημένη. Μια βασική καινοτομία, θα ήταν η διάλυση των Ομοσπονδιών και η ενίσχυση των Εργατικών Κέντρων.Μια δεύτερη, θα ήταν η "Κοινωνική Οργάνωση" σε αντιδιαστολή με την όμοιο-επαγγελματική.

Να θυμίσουμε όπως, η αναρρίχηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, πάτησε σε νέες μορφές οργανωμένης πάλης των εργαζομένων και των αγροτών, με τον Εργοστασιακό ή Εργασιακό συνδικαλισμό και το συνεταιρισμό ως κίνημα .

Η σημερινή οργανωτική ταυτότητα των εργατικών συνδικάτων ανακυκλώνεται μέσα στην δίνη των αδιεξόδων τους . Αδιέξοδα που απομακρύνουν τα συνδικάτα από τον πολιτικό – κοινωνικό τους ρόλο.
Παραδείγματος χάρη, ο εργαζόμενος ως καταναλωτής ή ο εργαζόμενος ως κάτοικος ή χρήστης αλλά και θήτης του περιβάλλοντος οφείλει να έχει το συνδικάτο του.
Η ίδια η συνδικαλιστική του οργάνωση πρέπει να λειτουργεί και ως καταναλωτική οργάνωση και ως περιβαλλοντική οργάνωση.
Δεν έχω δει σήμερα ή μέχρι σήμερα ένα συνδικάτο να κατέβηκε σε απεργία επειδή ο εργοδότης της επιχείρησης είχε οργανώσει την παραγωγή του κατά τρόπο που επιβάρυνε το περιβάλλον, και είχαν δεχτεί να χάσουν μεροκάματα ώστε να υποχρεώσουν τον εργοδότη τους να επενδύσεις σε μια φιλική προς το περιβάλλον παραγωγική διαδικασία.

Δεν έχω δει, πως θα αντιδρούσε η Κοινωνία σε μια κινητοποίηση των εργαζομένων στην ΔΕΗ , επειδή η επιχείρηση αυξάνει τα τιμολόγια. Μια κινητοποίηση, μια πραγματική απεργία, χωρίς κανένα άλλο αίτημα των εργαζομένων στην ΔΕΗ, απεργία που θα στοίχιζε μερικά μεροκάματα στους απεργούς υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Θα έκαναν μηνήσεις οι καταστηματάρχες στους απεργούς όταν η ΓΣΕΕ και ως καταναλωτική Οργάνωση των εργαζομένων θα μποϊκοτάριζε τα προϊόντα τους; Όταν ο ίδιος ο Λαός έβγαινε στους δρόμους και δημιουργούσαν μαζί με τους εργαζόμενους της ΔΕΗ ένα τεράστιο μπλοκ απεργών;

Όσο λοιπόν τα συνδικάτα βρίσκονται αντιμέτωπα με τον άνθρωπο και την καθημερινότητα του, τόσο οι άνθρωποι –εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι ως κοινωνία, θα τους γυρίζουν την πλάτη.

Όσο τα συνδικάτα και τα στελέχη τους τα ζητήματα κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής εξουσίας τα αφήνουν στους άλλους ( βλέπε κόμματα) τόσο θα αποστεώνονται και τόσο πιο σηψαιμικά θα εξελίσσονται.

Όσο ο "συνδικαλιστής" πρώτα είναι κομματικό μέλος, πρώτα είναι κομματικό στέλεχος, πρώτα είναι εν δυνάμει βουλευτής και άμα του περισσέψει χρόνος και εκπρόσωπος των εργαζομένων, τόσο τα συνδικάτα θα είναι για φτύσιμο

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑ στην σελίδα: Δίκτυο “Ανένταχτων” Αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ

Σύντροφε Κανάκη, γράφεις :

«Αυτό λοιπόν που επιδιώκουμε, είναι όχι η εκπροσώπηση των ανένταχτων σε κάποια “όργανα”, αλλά η επικοινωνία, ενημέρωση και δικτύωσή τους (εξ ου και “Δίκτυο Ανένταχτων Αριστερών”), με σκοπό να τροφοδοτηθεί και να υποστηριχτεί η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθειά της, ώστε να πάρει εκείνες τις αποφάσεις που θα βοηθήσουν την ένταξη του ανένταχτου δυναμικού, με δημιουργικό τρόπο».

Λοιπόν, αυτό το «…..την ένταξη του ανένταχτου δυναμικού….» τι το θελες;

Η δική μου η άποψη είναι η εξής.
Ποιος είναι ο ανένταχτος αριστερός; Τι τον διαφοροποιεί από κάποιον ενταγμένο; Γιατί ο λόγος του έχει διαφορετική αξία (αν έχει και αν επιθυμούμε να έχει) από τον λόγο οποιουδήποτε ενταγμένου;

Κατά βάση, ανένταχτος μπορεί να δηλώσει κάποιος πού είχε την δυνατότητα της πολύχρονης ενεργής παρουσίας στα κινήματα ως ενταγμένος στις διάφορες εκφράσεις των ή σε διάφορα κόμματα της Αριστεράς και που διαπιστώνοντας τα αδιέξοδα αλλά και μια γενικευμένη αλλοτρίωση της σκέψης, του λόγου, του ατόμου από την κομματική νομενκλατούρα και την προκρούστεια λογική του κομματικού συμφέροντος, απέδρασε
Ο Ανένταχτος Αριστερός – και γενικά ο Ανένταχτος- έχει την απεριόριστη δυνατότητα της φιλοσοφικής προσέγγισης των πραγμάτων, από τον οποιοδήποτε ενταγμένο.
Είναι νομίζω πάρα πολύ δύσκολο για μεγάλο χρονικό διάστημα ο «ανένταχτος» να παραμείνει πιστός στην απόφαση του να είναι ανένταχτος και θέλει υψηλό δείκτη αυτογνωσίας για να καταφέρει να παραμείνει ανένταχτος.
Είναι οξύμωρο να δηλώνεις ανένταχτος ( εσύ, εγώ, κάποιος) ενώ ταυτόχρονα επιδιώκεις την διαμόρφωση προϋποθέσεων ώστε να καταστείς «επαρκής προς ένταξη» και να σε αποδεχτούν ως κάτι το ιδιαίτερο, το πιο σοφό τον ποιο κατασταλαγμένο αριστερό «ορθολογιστή» τον νέο συνδαιτυμόνας της νέας κομματικής νομενκλατούρας.
Αν λοιπόν υπάρχει αναγκαιότητα ένταξης των ανένταχτων αριστερών στον ΣΥΡΙΖΑ, τότε ως συνιστώσα το «δίκτυο Ανένταχτων Αριστερών» μπορεί να ενταχθεί ως δίκτυο όμως. Άλλως, ως δίχτυ σε θολά νερά για ένταξη κάποιων στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ αφού έχουν περάσει από μια επεξεργασία, δεν είναι έντιμο.

Δεν λέω ότι υπάρχουν τέτοιες προθέσεις αλλά σε όσους είναι παλιοί στο κουρμπέτι, τέτοιες διαδικασίες τις έχουμε δει τι έχουμε γευθεί και τις έχουμε δημιουργήσει και είναι κρίμα για τις επαναλάβουμε.

Ή δυναμώνουμε ως δίκτυο και εντασσόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ με την αυτονομία που μας διακρίνει, ή παραμένουμε εκτός ΣΥΡΙΖΑ αλλά βοηθάμε με τον λόγο μας και την συμμετοχή μας σε διάφορες δράσεις έχοντας την πολυτέλεια να βλέπουμε τα πράγματα με περισσότερα μάτια και όχι με ένα!

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

.

Με αφορμή τις νομικές ρυθμίσεις για την συμβατότητα της ελεύθερης συμβίωσης παραθέτω μια σπουδή για την εξέλιξη των σχέσεων εκκλησίας και Κράτους.

Ο σεξουαλικός ορθολογισμός κατά την δογματική αλλά και μη δογματική αντίληψη της χριστιανικής θεωρίας, οδηγεί στο αντιφατικό συμπέρασμα, που μοιάζει με εξορκισμό, ότι η σεξουαλική ηδονή και απόλαυση θεοποιείται εντός του γάμου και ότι παράγεται μέσα σ’ αυτόν είναι νόμιμο.
Στην αντίθεση του στην κοινόβια ζωή ή την ομοφυλόφιλη σχέση «γάμου» η σεξουαλική ηδονή είναι ισότιμη της πορνείας και του εξευτελισμού της θεϊκή υπόσταση του σώματος και του πνεύματος, επειδή ο άνθρωπος είναι κατασκεύασμα του ίδιου του θεού. Με άλλα λόγια λοιδορείται το δημιούργημα του θεού εκτοπίζοντας τον Θεό από το δημιούργημά του και το δημιούργημα από τον δημιουργό του. Δηλαδή δημιουργείται σχήμα στις αμφίδρομες σχέσεις δημιουργού και δημιουργήματος.
Όμως το παράδειγμα της οικογένειας που ανταποκρίνεται στην θεϊκή της υπόσταση και θεϊκή της απόδειξη, είναι η τεκνοποίηση χωρίς την αμαρτωλή σεξουαλική επαφή. Δηλαδή δια της επιφύσεως του Αγίου Πνεύματος. Αυτό άλλωστε διδάσκεται από την Παλαιά Διαθήκη, με την περιγραφή της γέννησης του Χριστού.
Αντίθετα στον καπιταλιστικό άνθρωπο η σεξουαλική απελευθέρωση του ατόμου καταπιέζεται μέσα στα ηθικοπλαστικά όρια της οικογένειας επειδή αυτά έχουν ορισθεί ως ενέργεια θρησκευτικής αγάπης που κατευθύνεται προς τα άνω χωρίς να του επιτρέπεται η φυσική του κατεύθυνση.
Για να συνδεθεί η αναπαραγωγή με την σεξουαλική επαφή, αυτό που φαίνεται φυσιολογική ακολουθία στην εξέλιξη των ζώων αλλά όχι αυτονόητο στο λογικό όν, συνδέθηκε με την έκπτωση εκ του Παραδείσου των πρωτόπλαστων, αλλά μαζί μ΄ αυτό προστέθηκαν και άλλα επιζήμια για τον άνθρωπο, όπως η δουλεία, η διαφέντευση ή υποταγή, η δοκιμασία, ο θάνατος και η εξιλέωση στην επόμενη παρουσία του θεού στην γη.
Στην πραγματικότητα, στον καπιταλιστικό άνθρωπο η ερωτική ανάταση αρχίζει κυρίως από τα έξω, δηλαδή από την ίδια την αισθησιακή απόλαυση και όχι από τις ψυχικές ενέργειες, που οδηγούν προς τα άνω, ως επακόλουθο της θρησκευτικής, «της καθαρής αγάπης των ανθρώπων».
Βλέπουμε λοιπόν δυο αντιφάσεις που προσδίδονται στην σεξουαλική φιληδονία του ανθρώπου και τις ανακαλύπτουμε και στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής του λειτουργίας, ως παραγωγό ή ως καταναλωτή.
Στην πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ο άνθρωπος της σύγχρονης οικονομίας
αποσπάται από κάθε θρησκευτική-πνευματική κατεύθυνση και βιώνει την πραγματικότητα που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα έχει επιβάλει, παρά την αντίθεση του στον «ανήθικο» και «αμαρτωλό» τύπο σεξουαλικής απελευθέρωσης που ενοχοποιείται από την Εκκλησία και τα διάφορα θρησκευτικά της δόγματα, ( Ορθοδοξία, Καθολικισμός, Προτεσταντισμός,).
Ο φραγμός των σεξουαλικών ορμών, ενώ επιχειρείται από την οπτική της χριστιανικής ηθικής ελέγχεται από τον καπιταλισμό από την ηθική του κέρδους και της εξουσίας.
Δηλαδή ο καπιταλισμός από την μια μεριά βοηθά την Εκκλησία στα ζητήματα χριστιανικής ηθικής – ηθική στην υποταγή του θρησκευτικού καταναγκασμού- και από την άλλη διαχειρίζεται την ηθική αυτή ως μέσο εξουσίας και ασφάλειας ανάπτυξης των κερδών.
Ανεξάρτητα της συμφωνίας που μέχρι τα τέλη του προηγούμενου αιώνα υπήρχε μεταξύ Κεφαλαιουχικής εξουσίας και Εκκλησίας, εντούτοις η μια ηθική δεν συνέπεσε ποτέ με την άλλη, αλλά λειτούργησαν υποστηρικτικά στην υποδούλωση του ανθρώπου. Δηλαδή οι αιτίες δεν είχαν ταυτόσημη βάση ηθικής αλλά η κάθε πλευρά ανεξάρτητα πως αντιλαμβανόταν την ηθική είχαν συμφωνήσει ότι εξυπηρετούσε η ερμηνεία της ηθικής από θρησκευτικής άποψης η οποία προεκτεινόταν και στο επίπεδο της ατομικής ιδιοκτησίας και στην επιβολή νόμων διευθέτησης υπέρ του κέρδους, της ατομικής ιδιοκτησίας και της δουλείας.( Η μισθωτή εργασία είναι η εξελιγμένη μορφή της δουλείας, την οποίαν προπαγάνδισε η εκκλησία).
Δεν υπήρξε μια συμπληρωματική σπουδή ηθικής από την καπιταλιστική εξουσία προς ένα καθολικό έλεγχο των «παθών»που θα οδηγούσε σε μια πορεία καθολικής ευλάβειας και αγάπης προς τον Χριστό και στο επόμενό του, την φτωχή του ζωή και θυσία. Γιατί σ’ αυτήν την υποθετική περίπτωση, θα έπρεπε κατ’ αρχή τα «θύματα» της να ήταν οι ίδιοι οι Αστοί παραγωγοί και επιχειρηματίες, που μέχρι τούδε αποτελούσαν τα προβεβλημένα αξιόλογα, θρησκευόμενα και ευλαβή άτομα της κοινωνίας.
Ίσα –ίσα, αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι στηρίχθηκαν αμοιβαία δύο τύποι ανθρώπων, εκείνου του αγαθού και εργατικού που απασχολείται καθημερινά ως «καταναλωτής» και ενεργού αποδέχτη των χριστιανικών νουθεσιών, και εκείνου που εξωτερικεύει την «σεξουαλική» του επιθυμία με τον ερωτισμό που διακρίνει την εξουσία, της μετατροπής των «παθών» σε χρηματιστηριακό κίνητρο και μεγέθυνση της οικονομικής επιρροής και που εκδηλώνεται ως απεριόριστη τάση προς το κέρδος.
Τον δεύτερο τύπο αποδέχθηκε η εκκλησία περισσότερο, παρά την άποψη της για την πνευματικοποίηση της σεξουαλικής ζωής, επειδή δεν της στερήθηκαν δικαιώματα εξουσίας, δεν υποχρεώθηκε σε οικονομικό μαρασμό και δεν έχασε την καθοδηγητική της διεισδυτικότητας στην κοινωνία, παρ’ ότι υποχρεώθηκε να υπηρετεί την άρχουσα τάξη με όρους αμοιβαιότητας αλλά πάντως έξω από τα «θεϊκά» δόγματα που δικαιολογούν την ύπαρξη της.
Η εκκλησία, από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους συγκροτήθηκε χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, χωρίς δηλαδή κάποιο ιερατείο, επηρεασμένη από τις φιλοσοφικές σχολές της Ελληνιστικής περιόδου (Στωικούς, Νεοπλατωνικούς, Γνωστικούς) , και σε μεγάλο επίσης βαθμός από τις Ιρανικές και Βαβυλώνιες μυθοπλασίες, που σε πολλά σημεία όπως π.χ. καταγράφονταν και εορτάζονταν ο θάνατος και η ανάσταση του θεού ( Βαβυλώνιο ιερό δράμα) με την παρουσία των δύο ληστών, ή την Γέννηση με την γέννηση του Περσικού θεού Μίθρα, παντρεύοντας την θρησκευτική τελετουργία των ειδωλολατρικών κοινοτήτων που είχε αναπτυχθεί στην βάση των τοπικών ή και καθολικών θεοτήτων με τον διεθνιστικό χαραχτήρα της νέας θρησκείας, του Χριστιανισμού. Στα τελετουργικά και τις γιορτές επακολουθούσε μια σεξουαλική κραιπάλη που η εκκλησία την εξόρκιζε ως έργο του σατανά.
Όπως ο Μιθριανισμός ( η πιο ισχυρή θεολογική αντίθετη του Χριστιανισμού) θεωρούσε την σαρκική επαφή αμάρτημα ο Χριστιανισμός συμφωνούσε σε περισσότερο αμάρτημα. Στο κατά Ματθαίον διαβάζουμε: «Εγώ δε λέγω υμίν, ότι πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμείσαι αυτής, ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού. Ει δη ο οφθαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε, έξελε αυτόν και βάλε από σου και μην όλον το σώμα σου βληθεί είς γεενναν».Αλλά και «και ει η δεξιά σου χειρ σκανδαλίζει σε, έκκοψον αυτήν και βάλε από σου…»
Αλλά το ίδιο δεν συναντάμε και με τον αυτό-ευνουχισμό των Γκάλλων ιερέων του Άττυ ;

Οι γάμοι μεταξύ αδελφών, ενώ εξορκιζόντουσαν από την εκκλησία ως προϊόν «μαγείας» ή «εισβολή» του Σατανά, στα βασιλικά ζευγάρια ευλογήθηκε περισσότερο διότι οι Βασιλείς είχαν την του Θεού Σοφία και αποτελούσαν τους εκ δεξιών Του προνομιούχους και επιφορτισμένους την προστασία της ψυχής και του σώματος του λαού Του.
Αυτή όμως η συναλλαγή της μεσολάβησης έφερνε σε θέση υποταγή τους Βασιλείς και Αυτοκράτορες σε σχέση με την εξουσία της εκκλησίας που τώρα διαχεόταν και προς τα τμήματα των ευγενών. Μια εξουσία που πήρε αργότερα διαστάσεις όταν απόκτησε σημαντική οικονομική εξουσία είτε μέσα από τα κτήματα, την καλλιέργεια, το εμπόριο, τα μοναστήρια και τα θαύματα.
Το ίδιο όμως συνέβη και μετά την Αστική επανάσταση και την καθαίρεση της φεουδαρχίας.
Τώρα τα νέα «άντρα» εξουσίας μοιράζονταν ανάμεσα στους καπιταλιστές επιχειρηματίες και παραγωγούς, που αποτελούσαν και τους πιο σημαντικούς χρηματο-χορηγούς της επιρροής της εκκλησίας στις μάζες των εργαζομένων.
Η χρηματο-χορηγία συνδυάσθηκε με την παροχή εξουσιών στην εκκλησία, μια παροχή που σε αρκετές περιπτώσεις έφθασε στο επίπεδο της συγκυβέρνησης του Κράτους και ιδιαίτερα τις περιόδους κατάργησης των ελευθεριών ή την επιβολή άγριων μέτρων οικονομικής εκμετάλλευσης των μαζών.
Στον βαθμό που το καπιταλιστικό κεφάλαιο δεν είχε υπερβεί καθεστωτικές χριστιανικές αντιλήψεις, γιατί βολευόταν μέσα απο αυτές, και δεν μπορούσε να δει την αύξηση των κερδών του από την μεγέθυνση του πεδίου δράσης της επιχειρηματικότητας, τόσο δεν απειλούταν η εξουσιαστική υπεροχή της εκκλησία στις μάζες και στη ηθική του Κράτους.
Αν προσπαθήσουμε σήμερα να ερμηνεύσουμε είτε την αντίδραση της εκκλησίας μας στον πολιτικό γάμο ή την αντίδραση της στην νομιμοποίηση της ελεύθερης συμβίωσης που δημιουργεί νομικό δεσμό αντίστοιχο του νομικού δεσμού του γάμου, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τις σχέσεις οικονομίας χρήματος και εξουσίας που μέχρις εχθές δεν είχαν αμφισβητηθεί αλλά και δεν είχαν ομολογηθεί.
Η νομιμοποίηση παραδείγματος χάρη του ομοφύλου ζευγαριού πετά στα σκουπίδια τον καθωσπρεπισμό στην επιχειρηματικότητα και «νομιμοποιείται», απελευθερώνεται η βιομηχανία παραγωγής προϊόντων στο νέο καταναλωτικό υποκείμενο, η οποία πλέον δεν περιορίζεται στα εύπορα τμήματα αυτής της κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Σε αυτήν την νέα κοινωνική διαστρωμάτωση δεν υπάρχει χώρος ( δεν ξέρουμε αύριο) για την εκκλησιαστική ηθική αλλά σίγουρα έχουμε μια σημαντική απώλεια εσόδων. Μεγιστοποιείται όμως από την νομιμοποίηση της άνευ γάμου συμβίωσης, που ενδεχομένως να αποτελεί και το ενδιάμεσο της σημαντικής μείωση των διαζυγίων και από την άλλη την αύξηση των γεννήσεων, αφήνοντας εκτός "νυμφώνος" τους μέχρι πρότινος ετέρους τους.
Αλλά βεβαίως μειώνεται η προνομιακή εξουσία στην ερμηνεία της ηθικής που είχε βολέψει την εκκλησία στην άσκηση μιας εκβιαστικής, ανταποδοτικής πιο πολιτισμένα, εξουσίας τόσο στις κυβερνήσεις όσο και στον λαό.
Ενώ μέχρι εχθές ο λόγος του κομματάρχη, του πολιτευτή, του βουλευτή του Πρωθυπουργού είχε την αβανταδόρικη νομιμοφροσύνη της θείας βουλήσεως δια μέσου των παπάδων, των Δεσποτάδων ή του Αρχιεπισκόπου, σήμερα – αύριο – η εξουσία αυτή που είχε επιτευχθεί στην βάση της ανταποδοτικότητας και την μεσολάβησης, εξαϋλώνεται.
Μια άλλη και πολυ γνωστή μας ρήξη, μεταξύ Κράτους και εκκλησίας, είναι η γενικευμένη αντίδραση των κοινοβουλευτικών κομμμάτων στην ορκωμοσία της Κυβέρνησης και των βουλευτών μέσα απο την "θεϊκη" νομιμοποιησή τους.
Τα κόμματα της Δεξιάς, που πάντα χρησιμοποίησαν την εκκλησία υπέρ της υποταγής του Λαού και την εξασθένιση του λόγου και της λογικής, είναι τα μόνα που εξακολουθούν έστω και "αναχρονιστικά" να θέλουν την συνέχιση της παλιάς τους σχέσης.

Ο ΘΕΙΟΣ ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΨΕΥΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Fwd: Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

---------- Forwarded message ----------
From: Vanna Sfakianaki <isfak@tee.gr>
Date: 18 Απρ 2008 8:54 μμ
Subject: Re: Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
To: emarinou@yahoo.gr, haravas@otenet.gr, linetta@otenet.gr, n_michalitsis@ert.gr, mlesnahellas@gmail.com, m.skaltsa@epper.minenv.gr, mileleni@hol.gr, mitsoskarakostas@yahoo.gr, mapsara@pegasus.gr, nsifi@tee.gr, sergiog@otenet.gr, thakot@otenet.gr, isps@otenet.gr, orestis.1969@yahoo.gr, vangelis.konstantinou@gmail.com

Και αφού για υπογραφές ο λόγος... βάλτε αν θέλετε και μία παραπάνω στο

 http://www.thepetitionsite.com/1/Save-the-Cretan-landscape 

Θα βοηθήσει μια υπόθεση ιδιαίτερα ουσιαστική που η αντίδραση γι αυτήν έχει αρχίσει να παίρνει διεθνείς διαστάσεις. Πρόκειται για μια παρανοϊκή σύλληψη κατασκευής 7000 κλινών σε έξι συγκροτήματα-οικισμούς, με τρία γήπεδα γκόλφ και 700 πισίνες στο παρθένο και ταυτόχρονα ξηροθερμικό βορειονατολικό άκρο της Κρήτης. Με τις ευλογίες της εκκλησίας, που της ανήκει ο χώρος και του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. που έχει εγκρίνει την ανάπτυξη μιας τουριστικής – real estate εγκατάστασης σε προστατευόμενη περιοχή με μια απλή  Μελέτη  Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων!  

Βάννα Σφακιανάκη

 

 

----- Original Message -----

From: Θεόδωρος Κανάκης

To: spanudi@otenet.gr ; sophiakatopi@hotmail.com ; sstavra@gmail.com ; isfak@tee.gr ; sotiropouloue@techniki-ekp.gr ; spteskos@yahoo.gr ; tzouras_4@yahoo.gr ; trayan.lerin@gmail.com ; tsaknisc@otenet.gr ; plagal@gmail.com ; aifilip@sch.gr ; elfou@social.soc.uoc.gr ; social_sol@yahoo.gr ; icen2345@hotmail.com ; anasch@otenet.gr ; ptots@tee.gr ; sirivli@otenet.gr ; annmitr@yahoo.gr ; marios@left.gr ; galdtheo@yahoo.gr ; th.kanakis@yahoo.gr ; nbekakos@hotmail.com ; epopsis@otenet.gr ; vilysot@yahoo.gr ; rosamaliak@hotmail.com ; antigone_pommer@yahoo.gr ; cpoulop@med.uoa.gr ; kyrspanou@ontelecoms.gr ; stamdes1@otenet.gr ; cantor_jo@yahoo.gr ; rouboge@otenet.gr ; andreasapostolidis@hotmail.com ; phivosarvanitis@yahoo.gr ; alkofilm@hotmail.com ; kdori@ath.forthnet.gr ; info@agioklima.gr ; asou@teemail.gr ; bonisel@otenet.gr ; buxus@otenet.gr ; chatz@mototech.gr ; chrendi@yahoo.gr ; dandrit@tee.gr ; dikonomakis@yahoo.gr ; despoinamarinou@yahoo.gr ; domori@hol.gr ; dzoumi@yahoo.gr ; divaris.d@emporiki.gr ; dvs@otenet.gr ; defimag@otenet.gr ; etzanetti@gmail.com ; ermiskasapis@gmail.com ; eolympi@ionio.gr ; emarinou@yahoo.gr ; haravas@otenet.gr ; linetta@otenet.gr ; n_michalitsis@ert.gr ; mlesnahellas@gmail.com ; m.skaltsa@epper.minenv.gr ; mileleni@hol.gr ; mitsoskarakostas@yahoo.gr ; mapsara@pegasus.gr ; nsifi@tee.gr ; sergiog@otenet.gr ; thakot@otenet.gr ; isps@otenet.gr ; orestis.1969@yahoo.gr ; vangelis.konstantinou@gmail.com

Sent: Tuesday, April 15, 2008 3:24 PM

Subject: Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

 

Συντρόφισσες, Σύντροφοι
 

Παρακαλώ να επισκεφθείτε το blog μας (http://aristerologia.wordpress.com/) και να μελετήσετε το κείμενο "Αίτημα παρακολούθησης των συνεδριάσεων της Γεν.Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ" που θα βρείτε στην αρχική σελίδα.
 

Αν συμφωνείτε με αυτό, μπορείτε να λάβετε μέρος στην ηλεκτρονική ψηφοφορία που έχουμε αναρτήσει, συνυπογράφοντάς το.
 

Δίκτυο "Ανένταχτων" Αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ

between 0000-00-00 and 9999-99-99

---

Χρησιμοποιείτε Yahoo!
Βαρεθήκατε τα ενοχλητικά μηνύ ματα (spam); Το Yahoo! Mail διαθέτει την καλύτερη δυνατή προστασία κατά των ενοχλητικών μηνυμάτων
http://login.yahoo.com/config/mail?.intl=gr

--
Βαγγέλης Κωνσταντίνου

ΕΘΝΟΣ ON LINE ( ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ :: ΚΟΙΝΩΝΙΑ

1/4/2008
Απορρύθμιση και στα εργασιακά
Νέο μέτωπο ανοίγει η κυβέρνηση, που μετά τις αλλαγές - εξπρές στο Ασφαλιστικό ετοιμάζεται να... αναμορφώσει και την αγορά εργασίας

Νέο μέτωπο ανοίγει η κυβέρνηση, που μετά τις αλλαγές - εξπρές στο Ασφαλιστικό ετοιμάζεται να... αναμορφώσει και την αγορά εργασίας.
Στο επίκεντρο του διαλόγου -με βάση και τις προτάσεις των «σοφών»- θα βρεθούν καυτά θέματα, όπως είναι η αύξηση του ορίου απολύσεων, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας (το λεγόμενο ελαστικό οκτάωρο), η μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους σε μερικής απασχόλησης, η αναπροσαρμογή των επιδομάτων ανεργίας, ακόμη και το ύψος των αποζημιώσεων!
Χθες ο πρόεδρος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για το εργασιακό, Ι. Κουκιάδης, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 έδωσε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα των προτεινόμενων αλλαγών, ρίχνοντας «βόμβες» στο εργασιακό μέτωπο. Ηδη η επιτροπή εμπειρογνωμόνων παρέδωσε το προσχέδιο του πορίσματος και από εδώ και πέρα εξαρτάται από την υπουργό Απασχόλησης Φάνη Πάλλη - Πετραλιά το πότε θα ξεκινήσει ο διάλογος.
Προς το παρόν, η κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει καταλήξει στις αλλαγές που θα θέσει σε συζήτηση, ωστόσο αφήνει όλα τα θέματα ανοιχτά και μετρά τις αντιδράσεις. Από την πλευρά του, ο Ι. Κουκιάδης αναφέρθηκε χθες σε τέσσερα θέματα:
Αλλαγές στο όριο απολύσεων: Η πλευρά των εργοδοτών εδώ και καιρό πιέζει να αυξηθεί το ποσοστό, που σήμερα διαμορφώνεται στο 2%. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο πρόεδρος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων σημείωσε πως το θέμα του ορίου απολύσεων μπορεί να συζητηθεί μόνο αν υπάρξουν συνοδευτικά μέτρα και ανέφερε πως «πρώτα η πολιτεία πρέπει να δει πώς πραγματικά θα αποδειχτεί σοβαρή στο θέμα και μετά να προτείνει οποιαδήποτε μεταρρύθμιση».

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο πόρισμά της η επιτροπή δεν εισηγείται ευθέως την αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων πάνω από το 2%. Ωστόσο, ανοίγει θέμα επανεξέτασης και επαναρύθμισης του πλαισίου «απαγόρευσής» τους χωρίς την προηγούμενη άδεια του υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας.

Μετατροπή των συμβάσεων πλήρους σε μερικής απασχόλησης: Σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιτροπής, η μετατροπή αυτή μπορεί να αποτελεί εναλλακτική λύση εφόσον γίνεται με τη συναίνεση του εργαζομένου. Χαρακτηριστικά σημείωσε πως μπορεί «να υπάρχει αυτή η ευχέρεια προσαρμοσμένη στις ανάγκες του εργαζομένων», σημειώνοντας παράλληλα «αν αρνηθεί ο εργαζόμενος δεν μπορεί ο εργοδότης να τον απολύσει».

Ωστόσο, οι συνδικαλιστές επισημαίνουν πως μια τέτοια πρωτοβουλία ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην αγορά εργασίας. Χαρακτηριστικά τονίζουν πως η πλειονότητα των εργαζομένων θα υποκύπτει στις πιέσεις των εργοδοτών για να αποφύγει τον κίνδυνο απόλυσης.

Επίδομα ανεργίας: Το σημερινό καθεστώς προτείνεται να αναθεωρηθεί στο σύνολο, με στόχο την όσο το δυνατόν ταχύτερη επανένταξη των ανέργων στην αγορά εργασίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιτροπή προτείνει αλλαγές στις προϋποθέσεις, στο ύψος και στη διάρκεια του επιδόματος (συνολικά υπάρχουν έξι κεφάλαια στο πόρισμα). Στα «συν» των προτάσεων είναι η δημιουργία ταμείου ανεργίας ελευθέρων επαγγελματιών (σε προαιρετική βάση) και η επέκταση της ασφάλισης ανεργίας σε αυτοαπασχολούμενους που έχουν έναν πελάτη.

«Αντίβαρα»
Αποζημιώσεις: Στο θέμα αυτό ο πρόεδρος της επιτροπής σημειώνει χαρακτηριστικά πως «η οποιαδήποτε μείωση των αποζημιώσεων είναι θέμα διαλόγου με τα συνδικάτα και πρέπει να συνδυαστεί με τα αντίβαρα που θα δοθούν». Αναφερόμενος στο ύψος των αποζημιώσεων, σημειώνει πως είναι αυξημένες, επειδή «εδώ στον ιδιωτικό τομέα είναι ελεύθερες οι απολύσεις . Αρα λοιπόν έναντι αυτής της ανασφάλειας έχουμε αυξημένες αποζημιώσεις».

Πάντως ο Ι. Κουκιάδης τόνισε πως «χωρίς διάλογο αυτά τα μέτρα δεν μπορούν να προχωρήσουν» και αναφέρθηκε στην ανάγκη «να συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι». Το μεγάλο ερωτηματικό είναι τι θα γίνει με το προβλεπόμενο από τον νόμο Παναγιωτόπουλου καθεστώς διευθέτησης του χρόνου εργασίας (το ελαστικό οκτάωρο), που στην πράξη δεν εφαρμόζεται. Για τον σκοπό αυτό προτείνονται από την επιτροπή- με βάση πάντα πληροφορίες- νέα συστήματα διευθέτησης του χρόνου εργασίας, τα οποία θα προκύψουν «κατόπιν συμφωνιών σε επίπεδο επιχείρησης και με οικονομικά κίνητρα για τους εργαζομένους».
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΚΚΑΛΙΑΡΗ kokkaliari@pegasus.gr

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Στάθης Ανέστης - γραμματέας Τύπου και δημοσίων σχέσεων της ΓΣΕΕ
Προκαλούν ξανά«Και οι εργασιακές σχέσεις στο στόχαστρο των μεταρρυθμιστών; Οπως οι καλόγεροι στον Μεσαίωνα βάφτιζαν το κρέας ψάρι, έτσι και η κυβέρνηση βαφτίζει τις απορυθμίσεις και τις κατεδαφίσεις των εργατικών δικαιωμάτων μεταρρυθμίσεις. Θράσος, υποκρισία και υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών. Στις 19 Μαρτίου με το παλλαϊκό συλλαλητήριο στείλαμε μήνυμα αντίστασης. Ωστόσο αυτοί συνεχίζουν να αδιαφορούν και να προκαλούν με νέες επιθέσεις. Δεν θα επιτρέψουμε να τα ξεπουλήσουν και να τα διαλύσουν όλα σε αυτήν τη χώρα».

Για του κ.κ. Καθηγητές μας......

Έχουμε παραδοθεί στις αυθεντίες της μετριότητας και έχουμε εισάγει στον λόγο και στην επιχειρηματολογία μας, το ποιο ετεροβαρή και αυτό-εκτοπισμένο από την κοινωνία, μικροαστικό στρώμα της διανόησης, το καθηγητικό κατεστημένο των ΑΕΙ, ως κατεστημένο που προσδίδει εγκυρότητα στην σκέψη και στην πράξη.
Ο λόγος κυριαρχείται από τις επικλήσεις «θέσφατων» ορολογιών ή φράσεων ή αναλύσεων .η συμπερασμάτων διαφόρων κ.κ. Καθηγητάδων, ώστε να αποκτά με τον τρόπο αυτό, μια εγκυρότητα, μια ασφάλεια μια απόδειξη της ορθότητας της σκέψης και των στοιχείων που επικαλείται για να κυριαρχήσει σε κάθε άλλον λόγο. Υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Σ' αυτές δεν ανήκει ο Κουκιάδης ή ο Σημίτης ή ο Παυλόπουλος ή Βενιζέλο ή και άλλοι πολλοί τύπου Γκαργκάνα και βάλε.....
Μας ξενίζει που οι κ.κ. Αυτοί δεν έχουν σημαία ή που την αλλάζουν όπως το πουκάμισό τους;
Αποτελούν το πιο επαίσχυντο τμήμα της εξουσίας, το ξεκομμένο από την κοινωνία και την καθημερινότητα της. Μια ξιπασμένη «τάξη» που επαίρεται πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια την στιγμή που υπηρετεί μετά βουλιμίας τις ορέξεις της Άρχουσας τάξης.

Σε όλους αυτούς, που δεν θα έπρεπε να εκλέγονται στην Βουλή ή να τοποθετούνται ως Διευθυντικά στελέχη Δημόσιων Οργανισμών ή να τοποθετούνται ως επικεφαλής επιτροπών "σοφών', αφιερώνω ολίγον παραφρασμένο το παρακάτω :
«φοβούμαι δε μήπως ως ο όφις Λαόν εξηπάτησεν εν τη πανουργία αυτού, ούτως φθαρη τα νοήματα υμών από της απλότητος της εις την Κοινωνία» (από το : προς Κορίνθιους Β΄επιστολή)
Και πράγματι ο όφις εξηπάτησεν τον Λαό, ο οποίος εξακολουθεί μέσα στην άγνοια του να εναποθηκεύει το μέλλον των παιδιών του στα χέρια εκείνων των κυρίων.

Τέλος, μια σύσταση στο ΠΑΣΟΚ. Αν θέλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Λαού πρέπει να αποκηρύξει το παρελθόν Σημίτη και την νεο - φιλελευθεροποίηση του.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ απο το http://www.karsilamas.blogspot.com/

Τι συνδέει τον διορισμένο από την κυβέρνηση Καραμανλή,πρόεδρο της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για τις εργασιακές σχέσεις,καθηγητή Γιάννη Κουκιάδη με το ΠΑΣΟΚ;
Ο συγκεκριμένος κύριος έχει διατελέσει ευρωβουλευτής του Κινήματος απότο 1999 έως το 2004,επιλεγμένος από την τότε κυβέρνηση Σημίτη.
Ας δούμε λοιπόν κάποιες από τις προτάσεις που κατεβάζει η επιτροπή του προς συζητήσεις.
Ωστόσο, ο πρόεδρος της επιτροπής, καθηγητής Γιάννης Κουκιάδης, μιλώντας στον ΑΝΤ1, την Δευτέρα, δήλωσε ότι μεταξύ των μέτρων που προτείνονται είναι η δυνατότητα μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε μερική απασχόληση, η κατάργηση του επιδόματος ανεργίας και η μετατροπή του σε επιδότηση θέσεων απασχόλησης. Ο κ. Κουκιάδης κάνει λόγο και για μείωση των αποζημιώσεων, ενώ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο και για την κατάργηση του ορίου απολύσεων, υπό προϋποθέσεις.Εν τω μεταξύ, ο καθηγητής διευκρίνισε ότι η επιτροπή δεν καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις αλλά βάζει τα θέματα τα οποία πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαλόγου μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.Από την άλλη πλευρά, καθηγητές του εργατικού δικαίου υποστηρίζουν ότι τέτοιες αλλαγές θα οδηγήσουν στη νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας των εργοδοτών και ότι θα πρέπει να υπάρξουν κάποιες δικλίδες ασφαλείας για να αποφευχθούν τέτοια φαινόμενα.
Ο κύριος καθηγητής λοιπόν αποδεχόμενος πλήρως τον ρόλο του λαγού που συνήθως παίζουν αυτές οι επιτροπές,προτείνει πλήρη αποδιοργάνωση των υφισταμένων εργασιακών σχέσεων και επιστροφή σε εργασιακό μεσαίωνα.
Σε μιά εποχή που το ΠΑΣΟΚ πασχίζει να πείσει ότι δεν είναι ίδιο με την Ν.Δ.,έρχονται οι πάλαι ποτέ "εκσυγχρονιστές",να αποδείξουν το εντελώς αντίθετο.
Σε μιά εποχή που οι αγορές κλονίζονται και όλοι μα όλοι υποστηρίζουν την επιστροφή του κοινωνικού κράτους,στην Ελλάδα κάποιοι ακολουθούν τον ακριβώς αντίθετο δρόμο.
Περιορίζουν και καταργούν κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα,ενώ από την άλλη προωθούν την εργοδοτική ασυδοσία.
Δεν μπορώ πάντως να μην δώσω και τα εύσημα που του ανήκουν στο Κο Σημίτη.
Επιλογές του σαν του συγκεκριμένου καθηγητή,έχουν κάνει τον κόσμο να ακούει την λέξη ΠΑΣΟΚ και να φεύγει τρέχοντας.
Δυστυχώς η βαριά κληρονομιά των δήθεν "εκσυγχρονιστών" θα μας ακολουθεί για πολύ καιρό ακόμα, μαζί με την flexicurity και τους απασχολήσιμους.
Σχετικά άρθρα:http://news.pathfinder.gr/finance/news/466712.html
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=98974432
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=756434
Αναρτήθηκε από theodore στις 12:05 μμ 2 σχόλια

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΜΕΣΟ στην οροθέτηση των κοινωνικό-οικονομικών σχέσεων.

Μια συμφωνία με το μέλλον είναι η αποδοχή του παρόντος.
Ο Ανθρώπινος νους έχει το προτέρημα ή το μειονέκτημα, να αναπτύσσει μεγαλύτερες ταχύτητες από την δύναμη της πράξης και του «μπορώ». Για το λόγο αυτό παρατηρούμε στο επίπεδο της θεωρητικής έρευνας, να διατυπώνονται πράγματα που ενοχοποιούνται ως κινούμενα στην σφαίρα της φαντασίας.

Ο κινηματογράφος αποτελεί μια ποιο σίγουρη εκδοχή στην κατανόηση του ποιο πάνω ισχυρισμού.
Στις ταινίες μεγάλου μήκους, το σενάριο άλλοτε υποκρύπτει και άλλοτε το δηλώνει εκ των προτέρων, ότι το μέλλον διαδραματίζεται υπό την σκέπη μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, και μάλιστα ιδιωτικής, όπου ο κόσμος αποτελεί ιδιοκτησία αλλά και εργαλείο που η ιδιοκτησία και η διαχείρισή του δημιουργεί απρόσιτες σκληρές φασιστικές εξουσίες που συσσωρεύονται σε ένα πρόσωπο. Ταυτόχρονα οι «παραβάτες» αποτελούν σύμφωνα με την φασιστική εξουσία του υποχθόνιου παγκόσμιου ηγέτη, ο κίνδυνος εναντίον της Γης και της ανθρωπότητας, εναντίον του περιβάλλοντος προστασίας και των ιδανικών μέσων ζωής, που ο ιδιώτης πλέον διαχειριστής του κοινού καλού, έχει εξασφαλίσει.
Σε άλλες περιπτώσεις, ο Παγκόσμιος ηγέτης-ιδιοκτήτης της Γης, παρουσιάζεται με ένα συμπαθητικό, αδέκαστο, καλοκάγαθο πρόσωπο και μάλιστα εκπρόσωπο περιθωριοποιημένων κοινωνιών που έχει τύχει της παγκόσμιας αποδοχής, συμπάθειας και «υποταγής» όλων των τοπικών Κυβερνήσεων, οι οποίες λειτουργούν ως άβουλα όργανα που δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν ούτε τον εαυτό τους.
Παρατηρείται από παραγωγή σε παραγωγή ποιο είναι το απαύγασμα της Αμερικάνικης διανόησης και ο βαθμός ανατρεπτικότητας που έχει μπολιαστεί ο ανώτερος εγκέφαλος σκέψης του Αμερικάνικου πολιτισμού.
Τα βασικά του όμως στοιχεία παραμένουν προσκείμενα στην κρατούσα φιλοσοφία της Ανωτερότητας της αμερικάνικης «φυλής» και του Αμερικάνικου ονείρου, που εξακολουθεί να επικυριαρχεί της ανθρωπότητας, του πολιτισμού και της στρατιωτικής υπεροχής ή ασφάλειας.

Στον Ελληνικό κινηματογράφο, ο ανατρεπτικός ιδεαλισμός κυριαρχείται, και μάλιστα κατά την περίοδο της Χούντας, από την αντίθεση του πλουτισμού επί πτωμάτων και της φτώχειας, όπου τα μεσοστρώματα δεν εμφανίζονται να παίζουν κάποιον ιδιαίτερο ή σημαντικό ρόλο στην διαπαιδαγώγηση της κοινής γνώμης και κυρίως των οικοκυρών που αποτελούν και την υπόγεια εμβόλιση της μέσης σκέψης και συνείδησης, στα πλαίσια της οικογένειας.
Ενώ ταυτόχρονα με την εξωτερίκευση της αντίθεσης κεφαλαίου και εργασίας και του πλουτισμού που δεν σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη, η εξουσία εμφανίζεται όπως ισχύει στην πραγματικότητα, ώ υπηρέτης της καθεστηκυίας τάξης και το μόνο παράταιρο στοιχείο του σεναρίου είναι η αδέκαστη δικαιοσύνη που λειτουργεί έξω από το σύστημα εκφυλιστικών δομών της κοινωνίας.
Το Κράτος προστατεύεται όπως προστατεύονται και οι θεσμοί του και τα μόνα στοιχεία που ενοχοποιούνται είναι οι άνθρωποι του εργοδότη, η Αστυνομία και η μεσαία τάξη.
Σε κάθε Ελληνικό σενάριο, η αντίσταση δεν προσλαμβάνει συλλογικό χαρακτήρα αλλά εξατομικεύεται σε εξαιρέσεις όπως το «καθαρό κούτελο» του φτωχού μηχανικού , που στην παραγωγή έχει μια ιδιαίτερη θέση, εξέχουσα ανάμεσα στους εργάτες, αλλά με αυξημένη την πίστη στον Θεό, στην τιμή της οικογένειας, στην τιμή της κοινότητας και στην ηθική του σεβάσμιου χριστιανού.
Στην αντίθεση αυτή δεν παραλείπεται η εμφάνιση της αλλοτρίωσης του ήρωα από τις σειρήνες της άνετης ζωής των πλουσίων και της εξουσιαστικής τους επιφάνειας, όπου και το ίδιο το Κράτος υποτάσσεται σ’ αυτούς.
Τα φτωχά οικονομικά και άρα περιθωριοποιημένα κοινωνικά ( ταξικά) στρώματα έχουν μόνο μια τιμή. Την Τιμή τους, που είναι τα καθαρά χέρια, το καθαρό κούτελο και την πίστη στον Θεό.
Το σενάριο τους διδάσκει μαζί με όλα αυτά, πως πρέπει να έχουν πίστη στο Κράτος, ως Πατρίδα και στην Δικαιοσύνη ως τον υπερασπιστή του δικαίου που δεν υποκύπτει σε καμιά είδους εξουσία.
Παράλληλα το ηθικό δίδαγμα είναι ότι όποιος μπλέκετε με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Άρα η εναντίωση με το σύστημα δεν αποτελεί προσωπικό ή συλλογικό δικαίωμα που θα δημιουργήσει θετικό πλεόνασμα αλλά ή κάθε διεκδίκηση απονομής της δικαιοσύνης παρέχεται από το Κράτος και γι’ αυτό οι πολίτες πρέπει να είναι με το Κράτος.
Σε κάθε περίπτωση που η συλλογικότητα έρχεται να αναιρέσει την ατομική διεκδίκηση για το όλο, το οποίο άλλωστε ανταποκρίνεται και την κορπορατιστική αντίληψη του Κράτους, κατ’ αρχή ενοχοποιείται και στο τέλος αλλοτριώνεται από το εναγκαλισμό της πλουτοκρατικής εξουσίας στον αρχηγό της μάζας των εργατών μέσα από την κόρη του εργοδότη. Η συνένωση αυτή με το κεφάλαιο επιφέρει μια καλλίτερη ζωή στους εργαζόμενους, οι οποίοι εμφανίζονται δια της γυναικείας φύσης, με ψηλοτάκουνα και καθαρές ποδιές εργασίας.
Εδώ και πάλι κάνει την εμφάνισή του ο ρόλος των μεσαίων στρωμάτων και ειδικά του κομματιού εκείνου που έχει ανώτερη μόρφωση, μιας και οι εργάτες είναι ευάλωτοι στα τερτίπια της πλουτοκρατικής εξουσίας αλλά και φοβισμένοι στην κάθε απειλή της ζωής τους.
Τα σενάρια προτείνουν στην κάθε συλλογικότητα την ηγεσία της και στην εργαζόμενη κοινωνία του μεροκάματου την υποταγή της σε ηγέτες μιας ανώτερης από αυτούς μεσαίας τάξης.
Δεν αποτελεί καν παράδοξο που σήμερα ( εδώ και χρόνια) στην ΓΣΕΕ, η ηγεσία της αποτελείται από τα μεσοστρώματα των κοινωφελιτών, ενώ οι εργάτες δεν εκλέγονται ούτε καν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου.

Η δικαιοσύνη επιβάλλεται ως χρηστός κανόνας που προστατεύει τα αδιασάλευτο της εγκαθιδρυμένης τάξης πραγμάτων από την μια και από την άλλη συμπεριφέρεται αδέκαστα και παιδευτικά είτε προς την μία πλευρά, του εφοπλιστή που βουλιάζει το καράβι του για να επωφεληθεί των αποζημιώσεων χωρίς να τον ενδιαφέρει η ανθρώπινη ζωή, αλλά και από την άλλη σε έναν φτωχό και άνεργο που κλέβει ένα κουλούρι για να φάει.
Η Κοινωνική συγκρότηση λειτουργεί όπως ο Θεός αποφάσισε αλλά και όπως η μοίρα, το κάρμα, έλαχε. Ο φτωχός γεννήθηκε για να εργάζεται και να υπηρετεί και ο πλούσιος για να κερδίζει και να εξουσιάζει. Κάθε τι που αποτελεί αντινομία και διδάσκει δράσεις εκτός των χρηστών ηθών της καθεστηκυίας τάξης πρέπει να τιμωρείται και να ενοχοποιείται ως ανατρεπτικός κίνδυνος για την συνοχή και το μέλλον του Κράτους.

ΜΙΑ ΘΕΣΗ κριτικά προς την Πολιτική ΣΥΡΙΖΑ

Γνωρίζουμε πως, τόσο ο Ιμπεριαλισμός όσο και η ανάπτυξη ενοχοποιούνται για την αλλοτρίωση των συνειδήσεων και την δημιουργία της φτώχειας, της ανεργίας, της περιθωριοποίησης, της φοβικής αντίληψης για την συμμετοχή στο Δημόσιο γίγνεσθαι και την συντηρητικοποίηση των κοινωνιών.

Σε κάθε φάση αλλοτρίωσης, ο άνθρωπος από την φύση του παράγει μορφές αντίστασης και αντίδρασης.
Μια δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στις διάφορες μορφές αλλοτρίωσης, είναι η συγκρότηση ενός κινήματος συλλογικότητας και ριζοσπαστισμού, όπως σήμερα έχει δημιουργηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ

Το ζήτημα λοιπόν για τον ΣΥΡΙΖΑ ή για οποιοδήποτε κόμμα της Αριστεράς που θα 'θελε να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία, είναι να περιγράψει τα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης και της αντίστοιχης κοινωνικό-οικονομικής διάρθρωσης της Εθνικής Κοινωνίας σε αντιστοίχηση με το Κράτος .
Θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να μιλά για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, κάτι που έκανε και το ΠΑΣΟΚ, να μιλήσει για την αντικατάσταση των καπιταλιστικών δομών ανάπτυξης, με αντίστοιχες Σοσιαλιστικής Στρατηγικής και να επενδύσει το οικονομικό του μοντέλο με την ανάλογη θεωρητική βάση.
Επομένως χρειάζεται ένα θεωρητικό υπόβαθρο που να αντιπαλεύει αλλά και να υπερβαίνει την σημερινή πραγματικότητα
Το Ζήτημα των δομών είναι κυρίαρχο, διότι ο μετασχηματισμός της κοινωνίας αν δεν υποστηρίζεται απο ένα αντίστοιχο μετασχηματισμό στις δομές της οικονομίας θα γυρίσει μπούμερανκ.
Π.Χ. η δομή της ανάπτυξης δημιουργεί φτώχεια και ανεργία. Όσο αυξάνονται οι δείκτες ανάπτυξης τόσο αυξάνεται και το ποσοστό της ανεργίας.

Σήμερα η Κυβέρνηση διατείνεται οτι έχει αυξήσει τις επενδύσεις. Η ουσία είναι ότι τις έχει φρενάρει και ό,τι χρίζεται επένδυση είναι εκχώρηση Δημόσιων λειτουργιών ή επιχειρήσεων.

Η ανατροπή των δομών καπιταλιστικής ανάπτυξης πρέπει να εγγυηθεί την αύξηση της απασχόληση σε συνδυασμό με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.
Εδώ λοιπόν πρέπει να απαντήσουμε. Όχι με συνδικαλιστικό λόγο αλλά με λόγο Πολιτικής οικονομίας και Κοινωνικού Κράτους.

Επομένως χρειάζεται πολύ δουλειά άλλα σε καμιά περίπτωση δουλειά που να αντιστοιχίζεται με το τι λένε ή όπως το λένε ή όπως το επιθυμούν τα διάφορα κέντρα προπαγάνδας που επιθυμούν την διατήρηση των σημερινών μοντέλων ανάπτυξής της εξαθλίωσης των μαζών.

Χρειαζόμαστε όμως και ένα Κοινωνικό Εργατικό Κίνημα και ένα αντίστοιχο Αγροτικό, που θα πρέπει να διεκδικεί μερίδιο εξουσιών και όχι την διατήρησή τους ως μια υποστηρικτική μηχανή των κυβερνητικών επιλογών, στον δρόμο υλοποίησης μιας τέτοιας Στρατηγικής. Η σημερινή κατάντια του Συνδικαλιστικού Κινήματος είναι προϊόν της δυναμικής των κομμάτων και της προσπάθειας τους για την συνεχή επιτήρησή και υποταγή των εργαζομένων, στα δικά τους συμφέροντα εξουσίας.

Που βασίσθηκε το ΠΑΣΟΚ ώστε να αναιρέσει και την Στρατηγική του και την προοπτική του Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού;

Στην υποταγή των κοινωνικών κινημάτων στο κομματικό -; κυβερνητικό πρόγραμμα για κάποιον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό που στον κορμό του δεν είχε την ανατροπή του οικονομικού μοντέλου ή τις δομές που το αναπαρήγαγε ούτε την ανατροπή των κοινωνικοοικονομικών σχέσεων που ευθύνονται για την υποταγή των κοινωνιών στο Κράτος.

«Είναι σαφές ότι για να συγκρουστούμε νικηφόρα μαζί τους χρειαζόμαστε ένα δυναμικό, μαζικό και δημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα στηρίξει την κυβέρνηση όταν αυτή θα συγκρούεται με τις δυνάμεις που ελέγχουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων διεθνώς και στη χώρα μας.»

Αυτό ακριβώς έκανε και ο Α. Παπανδρέου και δέστε που κατάντησε το Συνδικαλιστικό κίνημα και που το ΠΑΣΟΚ.

Οι ρίξεις δεν δημιουργούνται από τα κόμματα αλλά από την συνειδητοποίηση της θέσης και του ρόλου των κοινωνιών στα πλαίσια λειτουργίας τόσο της Εθνικής κοινωνίας όσο και στα πλαίσια των Διεθνιστικών Οικονομικών Οργανισμών.

Πρέπει να επανεξετάσουμε την φυσιογνωμία και την προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και την ανάγκη υποταγής μας στις αποφάσεις και στις πολιτικές της ως Χώρα, από την σκοπιά όμως των κοινωνιών της εργασίας και όχι του Πολίτη ή του Κράτους.

Ως Ανένταχτοι Αριστεροί ( όσοι θεωρούμε τον εαυτόν μας έτσι) οφείλουμε να δράσουμε ελεύθερα και κριτικά προς μια κατεύθυνση, που θα εμβαθύνει σε ζητήματα πολιτικής και οικονομίας, υποστηρικτικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε κάθε άλλο κόμμα της Αριστεράς, χωρίς όμως αποκλεισμούς, του τύπου «είναι φανερό ότι δεν είναι δυνατόν να συμμαχήσουμε με δυνάμεις που έχουν υιοθετήσει αυτές τις πολιτικές».

Το χρέος κάθε ανένταχτου Αριστερού είναι να επιμένει στην δημιουργία διεύρυνσης του φάσματος της Αριστεράς και της απελευθέρωσης των δυνάμεων της από αγκυλώσεις και «μαντριά».

Το να δημιουργούμε τείχους για να περιχαρακώσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να μην «μολυνθούν» από τις δυνάμεις της Κέντρο-Αριστεράς ας πούμε, μας καθιστά αδύναμους και περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες παρέμβασης και διαμόρφωσης συνθηκών ανάπτυξης και ισχυροποίησης της Αριστερά ως υπαρκτή εναλλακτική και εφικτή πρόταση κυβερνητικής εξουσίας.

Ήδη έχει γίνει το πρώτο λάθος βήμα.
Σε μια άκρως συντηρητική κοινωνία και με μια δημοσιογραφική οικογένεια σε εντεταλμένη υπηρεσία και προ του φάσματος στις επόμενες - και μάλλον σύντομα - εκλογές, όπου κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να σχηματίσει Κυβέρνηση, η άρνηση να επιδιωχθεί μια πρόταση συνεργασιών ή σύγκλισης που θα δημιουργούσε βάσιμες "υποψίες" στον Λαό για την δυνατότητα, το μέλλον των Κυβερνητικών συνεργασιών να έχει ευεργετικά αποτελέσματα και να αποτελεί την ποιο ασφαλή διέξοδο από τις κρίσεις και τα προβλήματα του, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί μια πολιτική σπρωξίματος των ψηφοφόρων αναγκαστικά είτε στην Ν.Δ. είτε στο ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται μην και μετεξελιχθεί σε ένα ΄Νέο ΠΑΣΟΚ ή σε μια τέτοια διαδικασία προς την Κυβερνητική εξουσία, αλλοτριωθεί και χάσει την σημερινή του φυσιογνωμία.

Ο κίνδυνος βέβαια είναι υπαρκτός και βάσιμος. Ήδη μίλησα για την αλλοτρίωση των συνειδήσεων. Γι' αυτό και πρέπει να δημιουργηθούν δυναμικά Κοινωνικά Κινήματα στον χώρο της εργασίας, της Πόλης και του Χωριού, που θα αποτελέσουν ένα στέρεο έδαφος για μια Αριστερή κυβερνητική διακυβέρνηση του Τόπου.

Επίκαιρο Σχόλιο.

Εξοργίζομαι από τον διασυρμό του Αθλητισμού που πραγματοποιείται κάθε μέρα από τα παπαγαλάκια της "καθαρής συνείδησης" και κατασκευαστές προπαγάνδας.

Εξοργίζομαι με τους διάφορους ειδήμονες γιατρούς, πρώην πρωταθλητές και πολιτικούς που κρύβουν τις φιλοδοξίες τους πίσω από την δήθεν "ακεραιότητα" του χαρακτήρος τους και μεγαλοστομούν υπέρ του υγιούς Αθλητισμού και του "αθάνατου πνεύματος".

Εξοργίζομαι με την υποκρισία όλων αυτών που ενώ γνωρίζουν πως και οι ίδιοι θα έκαναν ό,τι κατηγορούν τους άλλους, το κάνουν μόνο και μόνο επειδή τους δίνεται η ευκαιρία της δημόσιας προβολής τους.

Όλα στο τζόγο της τηλεθέασης και του μακροπρόθεσμου οφέλους.

Αν λοιπόν τόσο πολύ κόπτεστε για την αθλητική άμυλα, το υγιές σώμα και το υγιές πνεύμα, την στιγμή που ξέρουμε όλοι ότι οι λεγόμενοι ¨Ολυμπιακοί" Αγώνες δεν είναι τίποτε άλλο από μια φούσκα και μια πολυεθνική βιομηχανία κέρδους και συμφερόντων, εσείς λοιπόν οι αδέκαστοι και υπερασπιστές του ιδεώδες τι θέση παίρνεται στον αποκλεισμό όλων των αθλητών μας, ακόμα και του Ποδοσφαίρου, του βόλεϊ, του μπάσκετ κλπ. αθλητικών δράσεων από τα ¨Παγκόσμια" ή Ευρωπαϊκά αθλητικά γεγονότα, ώστε να διαφυλάξουμε την ιστορία των Πατέρων μας;

Γιατί δεν αναλαμβάνεται την πρωτοβουλία να πείσετε και άλλες χώρες με βαθιές ρίζες στο πολιτισμό να συν- διοργανώσετε τους Νέους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως ανώτερη μορφή πολιτισμού και αθλητισμού χωρίς σπόνσορες και οικονομικά συμφέροντα;

Είναι πολλά τα λεφτά Καραγκιόζηδες και φανφαροσπόνσορες του τυχοδιωκτισμού

Η Αυτό-Οργάνωση στα Πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ

Η παρακάτω θέση διατυπώθηκε στο forum " Δίκτυο Ανάνταχτων Αριστερών" του ΣΥΡΙΖΑ.

«Το ζήτημα δεν είναι -ποτέ δεν ήταν- οργανώσεις και συνελεύσεις που θα στηθούν με την ευλογία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οργανώσεις και συνελεύσεις ανθρώπων που αποφασίζουν την αυτοοργάνωσή τους στη βάση της ιδεολογίας και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ»


Και ποια είναι η διαφορά;
Είτε στην μια είτε στην άλλη περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει τον ίδιο ρόλο. Η χάραξη πολιτικής και ιδεολογικών γραμμών δεν αποτελεί ευθύνη της «αυτό-οργάνωσης» αλλά εκλαμβάνεται μόνο ως συνεισφορά σε ένα ευρύτερο προβληματισμό.
Αν μια αυτό-οργάνωση αποφανθεί στο ιδεολογικό τομέα διαφορετικά από ότι η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να διαφοροποιείται στο πολιτικό σκέλος δεν θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ «κατασταλτικά» ή ακόμα και «διοικητικά» να επιβάλει την βάση της ιδεολογίας του, που όπως όλοι γνωρίζουμε δεν είναι μια γενική ιδεολογικά βάση μιας ευρύτερης Αριστεράς αλλά μια συνισταμένη των ρευμάτων που το συγκροτούν;
Το ζήτημα είναι, για να πορευτείς ως πολιτικό κόμμα σε μια διαφορετικού τύπου διεκδίκηση της κυβερνητικής διαχείρισης του Κράτους, και να επιβάλεις την σοσιαλιστική του ανατροπή ( όταν λέμε μετασχηματισμό, εννοούμε την προοδευτική καταστροφή του καπιταλιστικού Κράτους και την προοδευτική του μετατροπή σε σοσιαλιστικό), και να κάνεις αυτήν την ανατροπή με κινηματικούς όρους που όμως προϋποθέτει ότι διατηρείς την κινηματική σου φυσιογνωμία και στο επίπεδο της ιδεολογίας αλλά και στο επίπεδο της πολιτικής, θα πρέπει να αποδεσμευτείς από την Κορπορατιστική διάταξη των δυνάμεών σου και να επιτρέψει στην κοινωνία να βρει το δρόμο της μέσα από τον πολιτικό της μετασχηματισμό, αναγνωρίζοντας της ρόλο και έργο. ισοδύναμο με εκείνον του πολιτικού σου υποκειμένου.
Επομένως μπορείς να καθοδηγήσεις την αυτό-οργάνωση των πολιτών προσδιορίζοντας τις βασικές αρχές της ιδεολογικής σου αρχιτεκτονικής αλλά χωρίς την διάθεση σου να τους υποβάλεις την πολιτική σου δράση ως προαπαιτούμενο που θα τους νομιμοποιήσει ως συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.
Διαφορετικά, τι θα προσφέρεις διαφορετικό από αυτό του ΠΑΣΟΚ και της «αυτό-οργάνωσης» Παπανδρέου;

ΔΙΟΔΙΑ : Μια ενέργεια που εντάσσεται στο σχέδιο τρομοκράτησης του Λαου.

Ο Πολίτης είναι απροστάτευτος.

Υπάρχουν οι οργανώσεις καταναλωτών, οι οργανώσεις των εργαζομένων, οι ΜΚΟ και οι Πολίτες εξακολουθούν να είναι απροστάτευτοι, από τους επαναλαμβανόμενους βανδαλισμούς της Κυβέρνησης σε βάρος των κοινωνικών στρωμάτων.

Ο Εθνικός πλούτος ή άλλως η Εθνική ιδιοκτησία έχει μεταβολιστεί σε ιδιωτική ιδιοκτησία του Καραμανλή και της Κυβέρνησής του και ξεπουλιέται με διάφορα προσχήματα στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Τα κόμματα της Αντιπολίτευσης ασχολούνται με τα λεγόμενα μεγάλα κοινωνικά - οικονομικά -εθνικά ζητήματα και δεν έχουν καταφέρει να βρουν κοινό τόπο για τα ζητήματα καθημερινότητας.

Από σήμερα βρισκόμαστε ως Πολίτες μπροστά σε μια ακόμη μεγαλύτερη ξεφτίλα Κυβερνητικής πολιτικής, με την ιδιωτικοποίηση των διοδίων και του εθνικού δικτύου.

Οι περισπούδαστοι Εισαγγελείς που έχουν μεταβληθεί σε παπαγαλάκια της Κυβέρνησης κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Οι πολίτες δεν έχουν τρόπο να αντιδράσουν, παρά μόνο αν πάρουν τον Νόμο στα χέρια τους.

ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΌΧΙ ΣΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΈΣ ΑΠΟΦΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΎΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ ΣΕ ΝΕΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟ "ΚΡΑΤΟΣ" ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

Μέχρι σήμερα έχουμε πληρώσει εκατομμύρια ευρώ στα διόδια και οι Κυβερνήσεις αντί να τα χρησιμοποιούν στην ασφάλεια των εθνικών οδών τα οικειοποιούνται. Έρχονται σήμερα και για την επισκευή των Εθνικών αρτηριών να ξεπουλούν τον Εθνικό μας πλούτο στα Λαμόγια του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Αλήθεια ποιος Εισαγγελέας που σέβεται τον όρκο του και τον ρόλο του άσκησε δίωξη εναντίον του Οργανισμού Εθνικής Οδοποιίας και εναντίον της ηγεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ;

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΤΕΘΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ ΑΓΩΓΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ στις επιχειρήσεις να αυξάνουν κατά το δοκούν και χωρίς την έγκριση της Βουλής το κόστος διοδίων.

Αν οι συμβάσεις έχουν επικυρωθεί από την πλειοψηφία της Βουλής, τα κόμματα έπρεπε να ελέγξουν την συνταγματικότητα των διατάξεων.

Το ίδιο θα συμβεί και με την παραχώρηση των Λιμανιών στις πολυεθνικές, που επιδιώκει η Κυβέρνηση της αναλγησίας και της Εθνικής προδοσίας.

Εθνικός προδότης είναι και εκείνος που ξεπουλά ή παραχωρεί την δημόσια ή Κρατική ιδιοκτησία στην ολιγαρχία και καθιστά τους Πολίτες ιδιοκτησία των Πολυεθνικών ή του ντόπιου Κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να πέσει όσο ποιο γρήγορα γίνεται. Πρέπει να αντισταθούμε. Να αντισταθούμε κάθε τρόπο, με κάθε μέσον.

Οι ηγεσίες των Κομμάτων πρέπει να αντιληφθούν ότι έχουν χρέος να προστατέψουν τους Πολίτες από την ανάλγητη, κακόβουλη, καταστροφική και ληστρική Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και από τα Λαμόγια που υποδύονται Υπουργικούς ρόλους και ρόλους Πρωθυπουργού.

Τα Κυβερνητικά μέτρα εντάσσονται στο σχέδιο τρομοκρατίας της κοινωνίας και στην υποταγή της αποστραγγίζονταν κάθε διάθεση ή δυνατότητα αντίδρασης και διεκδίκησης.

Αν τα Κόμματα ή οι οργανώσεις ( Συνδικαλιστικές, Καταναλωτών, ΜΚΟ) δεν έχουν την διάθεση ή την ικανότητα ή την θέληση να προστατέψουν τις κοινωνίες μας από την Δεξιά λαίλαπα, οφείλουν να διαλυθούν και όχι να βγάζουν περισπούδαστους και ανούσιους λόγους .

Αλλά και εμείς οφείλουμε να βρούμε νέες μορφές οργάνωσης, να ξεχάσουμε τις "πολιτικές" ή "ιδεολογικές" παρακαταθήκες που έχουν μεταβληθεί σε αγκυλώσεις, για να αποκρούσουμε αποτελεσματικά την Κυβερνητική Τρομοκρατία.

Προβάδισμα ΝΔ, άνοδος ΣΥΡΙΖΑ - Pathfinder News

Προβάδισμα ΝΔ, άνοδος ΣΥΡΙΖΑ
Καταγράφεται σε νέα δημοσκόπηση
ΕRΤ.GR
22 Μαρ., ανανέωση: 22 Μαρ.
[IMAGE 1]
Προβάδισμα 4% της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ και υψηλά ποσοστά για το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας, καταγράφει δημοσκόπηση της Μetron Analysis
Προβάδισμα 4% της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ και υψηλά ποσοστά για το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας, καταγράφει δημοσκόπηση της Μetron Analysis. Ειδικότερα στην πρόθεση ψήφου με το κυβερνών κόμμα συγκεντρώνει 29,2%, το ΠΑΣΟΚ 25,2, ο ΣΥΡΙΖΑ 17,8, το ΚΚΕ 6,8, ο ΛΑΟΣ 4,8% και οι Οικολόγοι 2%. Στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία ο Κώστας Καραμανλής προηγείται με 36,1% έναντι 20,8% του Γιώργου Παπανδρέου και 11% του Αλέξη Τσίπρα .
Υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας τάσσεται το 54,9% των ερωτηθέντων, ενώ το 40,2% προτιμά μονοκομματικές κυβερνήσεις.
Οι ερωτηθέντες θεωρούν ως σημαντικότερα προβλήματα της χώρας την οικονομία (25,1%), την ανεργία (22,4%) και την ακρίβεια (15,2%). Για το ενδεχόμενο άσκησης βέτο στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ το 69,2% συμφωνούν, το 9,9% ούτε συμφωνούν-ούτε διαφωνούν, το 11,6% διαφωνούν και το 9,3% ΔΓ/ΔΑ.
Εν τω μεταξύ, ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, λέγοντας ότι "στην πολιτική όλα μπορούν να συμβούν", αφήνει ο υπουργός Τουρισμού, ' Αρης Σπηλιωτόπουλος σε συνέντευξή του στην "Ημερησία", εκτιμώντας ωστόσο ότι "μία τέτοια κυβέρνηση δεν θα είχε τύχη επειδή θα βασιζόταν σε συγκυρίες".

Απαντώντας στο άνοιγμα Παπανδρέου στο ΣΥΡΙΖΑ, με συνέντευξή του στα "ΝΕΑ", ο Αλέξης Τσίπρας σημειώνει ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για αυτοδυναμία αν και θα μπορούσε να καλέσει την Αριστερά σε συνεργασία στη βάση ενός νέου εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής.

ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΕΚΤΡΩΜΑΤΟΣ

Θα επιχειρήσω μια δεύτερη ανάγνωση του Ασφαλιστικού εκτρώματος της Κυβέρνησης.
Θα επισημάνω βέβαια ότι η Κυβέρνηση Καραμανλή βαδίζει επί της πεπατημένης των φασιστικών κομμάτων του 20ου αιώνα
Θα πρέπει κάποια στιγμή να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να μην κρυβόμαστε, επειδή μας προσβάλει η πραγματικότητα.
Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, τόσο, όσο με αναφορά στον τίτλο του όσο και με την φιλοσοφία που το διακρίνει, αλλά και την φυσιογνωμία του λόγου του ή της ρητορικής του, είναι κόμμα φασιστικό με πράξεις που καθημερινά αποδεικνύουν τον ισχυρισμό αυτό.
Εκ των πραγμάτων ένα φασιστικό κόμμα, είναι ολιγαρχικό, δυνάστης και υπερασπιστής των επικυριαρχικών τάξεων πάνω στην κοινωνία.
Η βάση της ρητορικής των Φασιστικών κομμάτων είναι ο αλληγορικός λόγος και η ψυχοπαθολογική προσέγγιση των οικονομικών ή πολιτικών ζητημάτων.
Ο λόγος τους βασίζεται στην ρητορική, που αποτελεί τον ποιο σύντομο και αποτελεσματικό δρόμο υποταγής των κοινωνιών.
Οι μεταρρυθμίσεις που επικαλείται η Κυβέρνηση αποτελούν τον βασικό πυρήνα της ρητορικής τους. Η ρητορική των τελευταίων Κυβερνήσεων ( απο τον Σημίτη και δώθε) έχι υποχρεώσει τις συνδικαλιστικές αλλά και πολιτικές ηγεσίες να αναγνωρίσουν την ύπαρξη Ασφαλιστικού Προβλήματος και όρια ζωής των Ασφαλιστικών αποθεματικών. Η προπαγάνδα ως εργαλείο στην ρητορική διασφαλίζει το αποτέλεσμα όταν μάλιστα η κοινωνία βρίσκεται σε άμυνα.
Στην "μεταρρύθμιση" του Ασφαλιστικού, η ουσία βρίσκεται στην κομπογιαννίτικη παραϊατρική ίαση του ασθενούς, που είναι το Ασφαλιστικό Σύστημα.
Η Κυβέρνηση Καραμανλή, κοίμισε ακόμα και τα συνδικάτα ( είναι ο ποιο πρόσφορος αντίπαλος) , τα οποία και μέσα από την επιστημονική τους υποστήριξη δεν είδαν ότι για μια ακόμα φορά αλλά και πολύ ποιο έντονα, επιχειρήθηκε και επετεύχθη η μονομερής αύξηση των εισφορών των ασφαλισμένων.
Ο Καραμάν - Αλής είχε δύο επιλογές για να αποστασιοποιηθεί το Κράτος από την υποχρέωσή του να εισφέρει όσα χρωστά και όσα επιβάλλεται να εισφέρει για την στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος.
Η μία, να αυξήσει τις εισφορές στο σύστημα, αλλά τότε δεν θα ήταν συνεπής με την φιλοσοφία του, δηλαδή την προστασία των "επενδύσεων" και των εργοδοτών από την μειωμένη συνεισφορά τους στο λεγόμενο "μη μισθολογικό κόστος" και από την άλλη να αυξήσει τις εισφορές μονομερώς και σε βάρος των ασφαλισμένων, που άλλωστε είναι αυτοί που "ωφελούνται", συνταξιοδοτικά και ιατροφαρμακευτικά.
Στην "ελεύθερη αγορά", που το ιερατείο του Ιμπεριαλισμού επιβάλει ως σύγχρονη απαίτηση της "απελευθέρωσης" του Κεφαλαίου, στις αγκυλώσεις των εθνικών οικονομιών , υπολογίζουν και την υποχρεωτική εισφορά του Κράτους και των επιχειρήσεων στο οποιοδήποτε ασφαλιστικό σύστημα υπέρ των εργαζομένων.
Στην "ελεύθερη αγορά" τίποτα δεν είναι ελεύθερο τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν δικαίωμα. Οι νόμοι τις αγοράς δεν ρυθμίζονται από τα έξω, αλλά η αγορά επιβάλει κανόνες παιγνιδιού. Ο πρώτος κανόνας είναι ότι τα πάντα αποτελούν ιδιοκτησία και τα πάντα πωλούνται.
Επομένως και στην κοινωνική ασφάλιση ισχύουν οι ίδιοι κανόνες.
Ζήτηση - προσφορά και πώληση - αγορά. Κάθε άλλος κανόνας αποτελεί αντικίνητρο στην απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς και των επενδύσεων.

Τι έκανε λοιπόν ο Καραμανλής;
Πρώτον χρεώθηκε προσωπικά και ως διαμήνυση προς το Ιερατείο, ότι η κομπραδόρικη στο εσωτερικό της Ελλάς, δεν είναι σύμφωνη μόνο επί του θεωρητικού των αποφάσεων του ιερατείου, αλλά και για ό,τι συμφωνεί ( δεν έχει φέρει μέχρι σήμερα καμιά αντίρρηση) το πραγματοποιεί και μάλιστα με Πρωθυπουργική επισημότητα.
Δεύτερο, εφεύρε την " Μεταρρύθμιση" για την "Σωτηρία" του "ασθενούς" Ασφαλιστικού Συστήματος και αντί να επιβάλει μονομερώς αυξήσεις στις εισφορές των μισθωτών, τους μείωσε τις συντάξεις, τους αύξησε τα χρόνια απασχόλησης, τους επέβαλλε αντικίνητρα για την πρόωρη συνταξιοδότηση και επιδείνωσε τις προϋποθέσεις ιατρικής και φαρμακευτικής απαίτησης.
Στην ρητορική της η Κυβέρνηση ( Ρητορική = Φασιστικός λόγος) χρησιμοποίησε τον υποτιθέμενο κίνδυνο της κατάρρευσης ( ασκώντας τρομοκρατία) και του αθέμιτου πλουτισμού, που παράγεται από την σωρευτική σύνταξη κύριας και επικουρικής, που επιφέρει μεγαλύτερο καταβαλλόμενο μισθό στον συνταξιούχο από ό,τι ..... αμειβόταν κατά τον χρόνο ενεργής του απασχόλησης. Το Ασφαλιστικό Σύστημα κινδυνεύει απο τις Κυβερνήσεις και τις απαιτήσεις των Εργοδοτών.
Επίσης γνωρίζουμε ότι από τα "κίνητρα" στο κεφάλαιο, ισχύει η μη υποχρέωση του Κράτους δια μέσω των Ασφαλιστικών Οργανισμών (ΙΚΑ για τους μισθωτούς), σε ασφαλισμένο που δεν έχει 100 πραγματικές μέρες εργασίας να μη τον αμείβει στις περιπτώσεις ασθένειας ή ατυχήματος (Παροχές σε χρήμα είναι τα επιδόματα ασθενείας, λουτροθεραπείας, μητρότητας και κηδείας. Οι άμεσα ασφαλισμένοι, με 100 ημέρες εργασίας στο προηγούμενο ημερολογιακό έτος ή στο 15μηνο, αφαιρουμένων των ημερών των τριών τελευταίων μηνών, δικαιούται επίδομα ασθενείας όταν συνέπεια ασθενείας, που διαρκεί πάνω από τρεις ημέρες, απέχουν από την εργασία τους).............. (Οι ασφαλισμένοι και τα μέλη οικογένειας, που αναφέρονται στο άρθρο 33 του α.ν. 1846/1951, δικαιούνται των παροχών ασθένειας σε χρήμα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, εφόσον πέραν των λοιπών προϋποθέσεων, που ορίζονται από διατάξεις του Κανονισμού του, έχουν πραγματοποιήσει τουλάχιστον εκατό (100) ημέρες ασφάλισης, οι οποίες από 1.1.2009 αυξάνονται ανά δέκα κατ έτος και μέχρι εκατόν είκοσι (120). Προκειμένου για οικοδόμους, οι ογδόντα ημέρες της παρ. βα του άρθρου 35 του α.ν. 1846/1951 αυξάνονται από την ίδια ως άνω ημερομηνία ανά δέκα κατ έτος και μέχρι εκατό (100). )
Οι αλλαγές των όρων ασφάλισης και περίθαλψης αποτελούν μείωση της Κρατικής εισφοράς στην Κοινωνική Ασφάλιση και το "Όφελος" πριμοδοτεί τις ιδιωτικές επενδύσεις στην Ασφαλιστική κάλυψη.
Αν απαριθμήσουμε τα μέτρα εναντίον της ασφάλισης που ισχύουν ως προίκα για την προσέλκυση επενδύσεων και επενδύσεις δεν είδαμε, αντιλαμβάνεται κανείς που έχει οδηγηθεί το Ασφαλιστικό Σύστημα αλλά από την άλλη και πόσο νυχτωμένη μακριά βρίσκεται η συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία δεν έχει αναλάβει καμιά εκστρατεία εναντίον αυτής της "προίκας".

Συνοψίζω,
Η Κυβέρνηση πρώτον μειώνει την Κρατική συμμετοχή, δεύτερον αυξάνει από την πίσω πόρτα τις εισφορές των ασφαλισμένων με την μείωση των συντάξιμων αποδοχών και την αύξηση των χρόνων απασχόλησης, τρίτον δυσχεραίνει περαιτέρω την πρόσβαση στις παροχές, τέταρτον απορυθμίζει επιπλέον τις εργασιακές σχέσεις προικοδοτώντας την υποτιθέμενη προσέλκυση επενδύσεων και πέμπτον υποβάλει τα σέβη της στο ιερατείο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Να ανατραπεί η απαράδεκτη συμφωνία για τη διετή ΕΓΣΣΕ
Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την έντονη διαφωνία της με τη «δικομματική» (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) συμφωνία μεταξύ της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών οργανώσεων για την ΕΓΣΣΕ του 2008 και του 2009.
Η συμφωνία αυτή "έκλεισε" σε μία χρονική στιγμή που η βάση των συνδικάτων προσδοκούσε αντίστροφη πορεία από την ηγεσία της ΓΣΕΕ: προσδοκούσε τη συνέχεια των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων της 12/12 και 19/3, προσδοκούσε τη σύνδεση της αντίστασης στο ασφαλιστικό με την αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις και τη διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς, προσδοκούσε τακτική επιμονής για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Καραμανλή. Η "λευκή σημαία" που φαίνεται να υψώνουν οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στη ΓΣΕΕ, η προσχώρηση στο κλίμα "κοινωνικής ειρήνης" που ζητά ο Πρόεδρος του ΣΕΒ, δεν αντικατοπτρίζει τη διάθεση της βάσης των σωματείων που εκδηλώθηκε στα πρόσφατα μεγαλειώδη συλλαλητήρια και τους σκληρούς απεργιακούς αγώνες.

Επίσης απαράδεκτο είναι το περιεχόμενο της συμφωνίας. Για το 2008, η Σύμβαση προβλέπει "αύξηση" της τάξης του 4,4%, δηλαδή στα όρια του επισήμως αναγνωρισμένου (και στην αλήθεια υποτιμημένου) πληθωρισμού. Αυτό το ποσοστό οδηγεί σε νέες απώλειες στο πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων. Όσο για την "αύξηση" 5,5% του 2009, αυτή θα καταβληθεί… μετά την 01/05, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο.

Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους εργαζόμενους να συνεχίσουν την πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής πολιτικής, για την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, για την κατάκτηση ουσιαστικών αυξήσεων στους μισθούς και τις συντάξεις. Αυτή την κατεύθυνση ουσιαστικής αντίστασης οφείλουμε επειγόντως να ενισχύσουμε όλοι σε βάρος της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού.

27/03/2008

Η Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.

Η μονογραφή της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ( ΕΓΣΣΕ) δέχεται οξεία κριτική και εύλογα μάλιστα, όταν η ΓΣΕΕ δεν εκπροσωπεί τους εκατομμύρια εργαζόμενους αλλά μόνο το 10% και είναι επόμενο να προκαλεί με την στάση της την αγανάκτηση των εργαζομένων, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι η νέα σύμβαση αποτελεί διασυρμό της έννοιας των συλλογικών συμβάσεων.
Η αδυναμία των εργαζομένων λόγω των έντονων οικονομικών πιέσεων από την μια και των πολιτικών εκμετάλλευσης τους από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους κομματικούς μηχανισμούς που τους χρησιμοποιούν ξεδιάντροπα, του οδηγεί να απέχουν από την ενεργό συνδικαλιστική δράση.
Η αδυναμία όμως αυτή, εκλαμβάνεται από τις κομματικές "συνδικαλιστικές" ηγεσίες ως αποδοχή των όποιων αποφάσεων λαμβάνονται ερήμην τους και κατα συμφωνία τους.
Εκμεταλλεύομαι τους καιρούς και θέλω να προτείνω στην Γενική Συνομοσπονδία μιας και ανέλαβε πρωτοβουλία στήριξης του Δημοψηφίσματος εναντίον του Ασφαλιστικού Νόμου της ΝουΔούλας, να αναλάβει την πρωτοβουλία της δημιουργίας δημοψηφίσματος όλων των απασχολουμένων μισθωτών ( εργατών και υπαλλήλων), ώστε να εκφραστεί η δημόσια συμφωνία ή διαφωνία με την νέα Ε.Σ.Σ.Ε.
Επιμένω να το κάνει η ΓΣΕΕ για λόγους συνδικαλιστικής ηθικής, αλλά θα μπορούσαν να το επιχειρήσουν και οι συνδικαλιστικές ( κομματικά εξαρτημένες) παρατάξεις που διαφώνησαν με την μονογραφή αυτής της σύμβασης.
Η περιβόητη σωρευτική αύξηση της διετίας από το εικονοπλαστικό 12% σε πραγματικούς μισθούς με δεδομένο τον υπαρκτό πληθωρισμό και τον πραγματικό δείκτη καταναλωτή, δεν ξεπερνά το 7,5%
Ας μη κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Ας μην χρησιμοποιούμε την πολιτικάντικη γλώσσα των κομμάτων για να εξωραΐσουμε την βιασύνη μας να κλείσουμε στα γρήγορα την Εθνική Σύμβαση, γιατί δηλώνουμε με τον τρόπο αυτό την αδυναμία μας να πείσουμε τους εργαζόμενους ότι βάσιμα τους εκπροσωπούμε και ότι έχουμε την εμπιστοσύνη τους.
Δεν αποτελεί η συγκρότηση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ και το καλλίτερο δείγμα γραφής που να επιφέρει αύξηση των συνδικαλισμένων εργαζομένων της Χώρας, ούτε και να δημιουργεί την πεποίθηση ότι βάσιμα και αντιπροσωπευτικά εκπροσωπείται η Εργατική Τάξη, της Χώρας μας.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ Ή ΟΧΙ ΤΗΣ νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ " σακης μιο"

Η εξουσία βρίσκεται σε μια παρατεταμένη κρίση προσανατολισμού και ιδεολογικής βάσης.
Κάθε μορφή εξουσίας , ακόμα και ένα νέο «σχολείο κριτικής σκέψης και σεβασμού του ανθρώπου» προϋποθέτει ξερίζωμα των δομών, στις οποίες είναι αγκυλωμένες οι κοινωνίες.

Στον Καναδά και στις ΗΠΑ, η νέα κριτική σκέψη εναντιώνεται με τον ιμπεριαλισμό αλλά στην προσπάθεια της να αναδιατυπώσει την εξουσία επιβαρύνεται με θεμελιώδεις κανόνες που αντιβαίνουν κάθε μορφή κοινωνικής οργάνωσης και προτείνουν την εξατομικευμένη οργάνωση ως άμυνα στην κορπορατίστικη οργάνωση των συμφερόντων.

Προτείνουν, το άτομο ως εξατομικευμένη προσωπικότητα, να αντιπαρατεθεί με κάθε οργανωμένο συμφέρον , ακόμα και με τις διάφορες κοσμοθεωρίες ( ιδεολογίες) και να υποστηρίξουν το μόνο ανιδιοτελές και καθαρό αλλά και ως εξουσία, την Κυβέρνηση.
Βάζουν όμως το ερώτημα : Ποια Κυβέρνηση και ποιων συμφερόντων;

Καταλήγουμε λοιπόν και από μια άλλη πλευρά και μάλιστα της Αμερικάνικης διανόησης, στο ίδιο ερώτημα ως προς τις μορφές εξουσίας αλλά και την κρίση ιδεολογίας της εξουσίας.
Μπορούμε να εξατομικεύσουμε ορισμένα πράγματα ή και ακόμα να επικαλεστούμε παραδείγματα καθημερινότητας, όμως θα έχουμε χάσει το δάσος.

Οι εξουσίες δεν αλλάζουν με μια επανάσταση στην παιδεία. Ο Μάο δεν κατάφερε να δώσει μια διαφορετική πραγματικότητα στις κομμουνιστικές επαναστάσεις, παρ’ ότι ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από τον Λενιν

Αν η «συγκυρία» και η ιδιομορφία (οικονομική - κοινωνική) μεταξύ Ρωσίας και Κίνας είχαν προδιαγράψει και το αποτέλεσμα, καθώς και το γεγονός ότι οι δύο επαναστάσεις πραγματοποιήθηκαν από υπέρμετρη φιλοδοξία και την αδυναμία να καταλάβουν τον Μαρξ και τον Ενγκελς , εντούτοις παρ' ότι εκ του αποτελέσματος αποτελούν ήττα για το παγκόσμιο κίνημα, μας έδωσαν μια σημαντική σκέψη και μια σημαντική μορφολογία προβληματισμών, ώστε να μπορούμε (και εκ του αποτελέσματος) να εξάγουμε σωστά συμπεράσματα.


Επομένως αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος και επιχειρώντας να ελέγξουμε τις αντιθέσεις μας αλλά και τις αδυναμίες της σκέψης μας, θα έλεγα ότι δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα και να οραματιστούμε το ανέφικτο ώστε επενδύοντας μόνο σ’ αυτό να βρίσκουμε τις δικαιολογίες ώστε να διατηρούμε τις σημερινές μορφές εξουσίας σε μια προοπτική να καταστήσουμε μέσα από τα υπάρχοντα σχήματα, εαυτoύς υπέρτατη εξουσία.

ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

Re: Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ Δημοσιεύθηκε από: σακης μιο > Σάββατο 01:27 , Στην ιστοσελιδα του ΣΥΡΙΖΑ

Σε οποιαδηποτε μορφη οργανωσης, με τη σημερινη λογικη, δημιοργουνται λομπι που προοθουν τα στενα τους συμφεροντα. Παραδειγμα αν συζητησεις την επεκταση του πολεοδομικου σ'ενα χωριο ο καθενας θελει η επεκταση να περλαβει το δικο του χωραφι για να το κανει οικοπεδο και λιγο τον απασχολει η ορθολογικη επεκταση του οικισμου η' ορθολογικη επεκταση ειναι εκεινη που περιλαμβανει το χωραφι του.
Πρεπει ν' αλαξει ο τροπος σκεψης και αναλυσης, αυτο μπορει να γινει μονο μεσα απο ενα νεο σχολειο που θα αναπτυσει την κριτικη σκεψη και τον σεβασμο του ανθρωπου και του συνανθρωπου. Αντι να αναλωνομαστε σε επεξεργασια νεων μορφων ασκησης εξουσιας, ας δουμε πως μπορουμε να κατακτησουμε την υπαρχουσα εξουσια, με τα μεσα που μας παρεχει, και πως να βαλουμε μπροστα την δημιουργια του νεου ανθρωπου, του νεου τροπου σκεψης. Επανασταση ειναι η επιταχυνση της εξελιξης.
Η επανασταση αρχιζει απο το σχολειο

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Στο ίδιο πλαίσιο προβληματισμού για ένα νέο συνδικαλιστικό κίνημα, πρέπει να επεξηγηθούν όροι, όπως κίνημα, συνδικαλισμός, κορπορατισμός.

Είναι αναγκαίο, να γίνει ένα ξεκαθάρισμα δηλαδή μια απογύμνωση των όρων από περικοκλάδες που δεν αφήνουν να προβληθεί η γύμνια εκείνου που σήμερα αποκαλείται "Συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα".
θα ξεκινήσω μια σειρά επεξηγητικών άρθρων για να γίνει ποιο κατανοητή η πρόταση της σύστασης ενός άλλου οργανωτικού σχήματος που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, όπως οι Κοινωνικές Συνδικαλιστικές Οργανώσεις.

Τι σημαίνει λοιπόν Κορπορατισμός;
Κατ' αρχή γνωρίζουμε ότι ο Κορπορατισμός είναι μια συνιστώσα της Φασιστικής Φιλοσοφίας. Αν και ο Φασισμός ηττήθηκε με το τέλος του Παγκοσμίου πολέμου, ως ιδεολογία αλλά και μορφή οργάνωσης του σύγχρονου Κράτος εμπνέει καινούριες μορφές οργάνωσης, πολιτικής συγκρότησης, ρητορικής και πολιτικού λόγου, διαχείρισης εξουσιών και υποταγής των κοινωνιών.
Ο Κοινοβουλευτισμός δεν αποτελεί το αντίδοτο του Φασισμού, αφού ο Κορπορατισμός εγγυάται την καθημερινότητα αλλά και την υπεροχή του ισχυρού ή της "πλειοψηφία".

Γνωρίζουμε την ιστορική εμφάνιση του ανθρώπου καθώς και την ιστορική του συνέχεια. Δεν είναι σκόπιμο να επαναλάβουμε επαρκώς διατυπωμένες πληροφορίες για την συνέχεια και την εξέλιξη του ανθρώπου.
Εκείνο όμως στο οποίο θα δώσουμε σημασία και ιδιαίτερη προσοχή είναι η ανάγκη του ανθρώπου να κοινωνικοποιεί κάθε λειτουργία του και να μοιράζεται την παρουσία του μαζί με άλλους. Συμβαίνει αυτό είτε από λόγους ασφάλειας είτε από λόγους επιβεβαίωσης είτε από λόγους αλληλοβοήθειας είτε επειδή δεν μπορεί να ζήσει διαφορετικά. Ακόμα και ο μοναχός – ασκητής στο Άγιο Όρος, που νομίζουμε όλοι ότι ζει μόνος και έξω από το σύνολο της κοινότητάς του, εκείνος γνωρίζει ότι δεν ζει μόνος, δεν ζει εκτός κοινότητας.
Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα, ότι ανάλογα του οικονομικού συστήματος σε μια μικρή ή μεγαλύτερη κοινωνία είναι δυνατό, και συνήθως συμβαίνει αυτό, ο τύπος δουλείας, τα μέσα και το επίπεδο διαβίωσης να αποτελούν συνεκτικά στοιχεία δημιουργίας επιμέρους κοινωνιών. Δηλαδή επιμέρους κοινωνίες που έχουν κοινά στοιχεία αναγνώρισης από μια άλλη επιμέρους κοινωνία.
Όμως παρατηρείται το γεγονός ότι ανάμεσα στην μια επιμέρους κοινωνία και στην άλλη δημιουργείται εκ των πραγμάτων μια διαφορά δυναμικού που στοχεύει σε μια κίνηση επιβολής των συμφερόντων της μίας πάνω στην άλλη.
Παράλληλα ανάμεσα στις δύο κοινωνίες παρουσιάζεται ένα κενό γεφύρωσης των αντιθέσεων το οποίο υπερκαλύπτεται από μια άλλη ομάδα που έχει συμφέρον να συνταιριάξει τις δύο διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ασκώντας μια συγκεκριμένου τύπου εξουσία και επιβολής όρων συνύπαρξης και αλληλοτροφοδότησης.
Το ρόλο αυτό τον παίζουν οι Κυβερνήσεις και μέσα από αυτόν τον ρόλο αντλούν εξουσίες διευθέτησης και επιβολής όρων και νόμων υποταγής στις επιμέρους κοινωνικές ομάδες, εις τρόπον ώστε να επιτυγχάνεται μια αρμονική συνύπαρξη που οδηγεί σε μια «αρμονική» λειτουργία του Κράτους.
Είναι έτσι λοιπόν τα πράγματα ή αυτό που θα ισχυριζόταν κάποιος θα ήταν, ναι μεν περίπου έτσι είναι αλλά υπάρχουν και συγκρούσεις και αντιτιθέμενα συμφέροντα και το κράτος δεν αποτελεί και τον ποιο δίκαιο κριτή αυτών των αντιθέσεων και αυτών των συγκρούσεων.

Να λοιπόν ένα καινούργιο στοιχείο
Το οικονομικό σύστημα που έχει γίνει κοινά αποδεκτό ( στην ιδανική – θεωρητική όμως – περίπτωση), έχει δημιουργήσει επιπλέον αξίες η οποίες από μόνες τους δεν παράγουν τίποτα υπαρκτό.
Η μεταλλαγή αυτών των αξιών και η αναγέννησή τους αποκτά μια δυναμική εξουσίας όταν ανάμεσα στις διαφορετικές κοινωνίες δημιουργείται ένα περιβάλλον ιδιοκτησίας αυτών των αξιών.
Στο νέο περιβάλλον παρατηρείται μια έντονη κινητικότητα σε μια διαδικασία απόκτησης μεγαλύτερου όγκου αξιών, όπως τα μέσα που χρειάζονται στην παραγωγή προϊόντων, δηλαδή τα εργαλεία.
Η κατοχή αυτών των εργαλείων δημιουργεί ταυτόχρονα ένα καινούργιο εργαλείο, που είναι η διεύθυνση της οικονομίας και η οριοθέτηση των όρων ανταλλαγής και συναλλαγής ανάμεσα στις κοινωνίες.
Όμως το καινούργιο εργαλείο πλέον υποδουλώνει όχι μόνο την άλλη κοινωνία στην πρώτη αλλά και κάθε άτομο ακόμα και της πρώτης. Είναι λοιπόν εν δυνάμει υποτακτικός, το άτομο, σε όσους κατέχουν πλέον το νέο εργαλείο.

Μπορούμε όμως να κατηγορήσουμε τους ιδιοκτήτες των εργαλείων παραγωγής, επειδή εμείς αφήσαμε στο έλεος τους εγκαταλελειμμένα εδάφη; Δηλαδή δυνάμεις που φοβηθήκαμε να τις δαμάσουμε και να τις υποχρεώσουμε να υπηρετήσουν το κοινό καλό;
Θα χρησιμοποιήσω και πάλι το ίδιο παράδειγμα με τις αντικειμενικές αξίες γης και ακινήτων και πως επιτρέψαμε ως κοινωνία παραγωγών ( οι εργαζόμενοι είναι οι παραγωγοί) στις Κυβερνήσεις που αποτελούν την προέκταση των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων , να διαφεντεύουν και να μεγαλώνουν ή να μικραίνουν την άξια γης ή ακινήτων σύμφωνα με τις κατά καιρό επιθυμίες των οργανωμένων συμφερόντων.
Τι επιτρέψαμε στο Κράτος; Να καταπατήσει εδάφη που εμείς κιοτεύσαμε, που κάναμε πίσω γιατί φοβηθήκαμε να διαχειριστούμε ή γιατί υποεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας.
Όταν λοιπόν ως άτομα αποδυναμώνουμε την κοινωνία μας πως μπορεί η κοινωνία να μας προστατέψει; Πως μπορεί να δημιουργήσει μια αυθεντική Κυβέρνηση και μια αυθεντική Δημοκρατία;

Σήμερα μιλάμε εναντίον του δικομματισμού και είμαστε πρόθυμοι αντί να αναλάβουμε την πρωτοβουλία της αυτοπροστασίας μας να επιδιώκουμε την συμμόρφωση μας σε όσα επιβάλουν τα οργανωμένα συμφέροντα.
Για να ανατρέψουμε τον δικομματισμό ως σύστημα εξουσίας, μπαίνουμε στον πειρασμό να υποταχθούμε σε άλλα σχήματα πολιτικά που όμως αποτελούν άλλες κορπορατιστικές πολιτικές και οικονομικές εξουσίες και που προαπαιτούν την υποταγή μας ως συστράτευση ή ως ένταξη, στην δική τους φιλοσοφία χωρίς να κάνουν τον κόπο να ρωτήσουν ποια είναι η φιλοσοφία του ατόμου και της κοινωνίας που είναι μέλος της.
Αδιαφορούν και ενοχοποιούν κάθε τι που δεν συμμορφώνεται προς τα δικά τους στάνταρς, προς τις δικές του ιδεολογίες.
Δέστε τον λόγο του ΚΚΕ και την συμπεριφορά του σε όσους εργαζόμενους δεν διεκδικούν τα αιτήματά τους μέσα από το ΠΑΜΕ
Δέστε τον ΣΥΡΙΖΑ με πόσους υπαινιγμούς περιποιεί τους οπαδούς ή τα μέλη του ΠΑΣΟΚ και την πιθανότητα να υποταγεί στην θέληση των σφυγμομετρήσεων που θέλουν οπωσδήποτε κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ.
Ιδού λοιπόν η φιλοσοφία των ατόμων, ως ενεργοί πολίτες και των κοινωνιών τους.
Ποιος ΣΥΡΙΖΑ, ποιος Αλαβάνος, ποιος Τσίπρας σέβεται την διάθεση και τα θέλω των ενεργών πολιτών;
Τι λέει λοιπόν ο Αλαβάνος; Εμείς έχουμε την θέση μας ……και ας το πληρώσουμε στο τέλος…»
Δέστε το ΠΑΣΟΚ πως αντιλαμβάνεται τον κάθε πολίτη και τι σημαίνει γι’ αυτό ο ενεργός πολίτης.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης, το διαπιστώνουμε από την αντίληψη που έχουν τα κόμματα εξουσίας, άρα και το ΠΑΣΟΚ, για τα δημοψηφίσματα και την γνώμη του λαού σε θέματα στρατηγικής και οικονομικού σχεδιασμού.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης φαίνεται πως αντιμετωπίζει η Εκκλησιαστική, Κυβερνητική ή Κομματική εξουσία, τις κινητοποιήσεις του Λαού σε διάφορα σημαντικά ζητήματα.
Θα το δούμε από την στιγμή που δεν αναγνωρίζεται ωριμότητα στον Λαό να αποφασίσει για το «ευρωσύνταγμα» αλλά είναι ώριμος να εκλέγει τους αφεντάδες του, τους τριακοσίους της βουλής.
Δέστε το εκλογικό σύστημα και τον βερμπαλισμό του Καραμανλή ! Ως μειοψηφία του εκλογικού σώματος και παρά τις αντιδράσεις της συντριπτική πλειοψηφίας των κοινωνιών εναντίον της δήθεν ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, εκείνος αδιαφορεί επειδή είναι Κυβέρνηση. Είναι πρόθυμος να αναλάβει το πολιτικό κόστος, δηλαδή να οδηγηθεί σε εκλογές και να τις χάσει, αλλά επειδή πιστεύει ότι ο Λαός του ( οι ψηφοφόροι του) εκτός από το να λεονταρίζουν θα τον ξαναψηφίσουν, δεν τον ενδιαφέρει τι θέλει το 80% του Λαού .
Ο Καραμανλής εκπροσωπεί συγκεκριμένα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και οι δήθεν μεταρρυθμίσεις του εντάσσονται στην εξυπηρέτηση των στόχων των συμφερόντων που υπηρετεί και που έχει υπογράψει εργολαβικά συμβόλαια, για να τον διατηρήσουν στην θέση που βρίσκεται.
Το εκλογικό σύστημα δίνει την δυνατότητα στην μειοψηφία να συμπεριφέρεται ως πλειοψηφία και να κυβερνά με το έτσι θέλω. Το εκλογικό σύστημα ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές της Ολιγαρχίας και ο πολιτικός λόγος στις προδιαγραφές του Φασισμού.
Όμως το πολίτευμα θεωρείται Δημοκρατικό. Είναι;

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ: Ενα παράδειγμα

Παραθέτω ένα παράδειγμα θέλοντας να επεξηγήσω τι εννοούμε και πως τον κοινωνικό χαραχτήρα του νέου συνδικαλιστικού υποκειμένου.

Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των εργαζομένων σε μια περιοχή, όπου είναι αναπτυγμένο το εμπόριο, η βιομηχανία μερικώς η βιοτεχνία, με το 40%του ενεργού πληθυσμού στον αγροτικό τομέα, με ένα 20% των εργαζομένων να εργάζονται στην περιοχή αυτή αλλά να διαμένουν σε άλλη πόλη σε άλλον Νομό, με 15% ανεργία και με επιχειρήσεις με έναν μισθωτό έως και 2000 μισθωτούς.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Κρατικός τομέας απασχολεί περίπου 300 έως 400 εργαζομένους.
Η διάταξη του ενεργού πληθυσμού σε σχέση με τον κοινωφελή τομέα βρίσκεται στην αντιστοιχία 1:50 του συνόλου του απασχολούμενου δυναμικού.

Σήμερα λειτουργούν 35 πρωτοβάθμια σωματεία και ένα Εργατικό Κέντρο.
Η περιοχή έχει δυο βιομηχανικές – βιοτεχνικές ζώνες και ένα κυρίαρχο εμπορικό κέντρο με επιμέρους δορυφορικά κέντρα ανά ευρύτερο δήμο.
Θα θεωρήσουμε ότι ο μέγιστος αριθμός συνδικαλισμένων όπως έχει αποτυπωθεί στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ, είναι περίπου 6000 εργαζόμενοι σε σύνολο 25000εργαζομένων. Περίπου το 30%.

Τι σημαίνει τώρα Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωσης;
Γνωρίζουμε όλοι τα Φόρουμ.
Ένα φόρουμ λοιπόν ως συνδικαλιστική οργάνωση έχει ως προϋπόθεση ότι όλοι οι εργαζόμενοι μιας γεωγραφικής περιοχής είναι εν δυνάμει μέλη και διατηρούν οργανωτική σχέση με την κοινωνία, δηλαδή εργάζονται στην ίδια γεωγραφική περιοχή και κατά το πλείστον κατοικούν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, αντιμετωπίζουν όλα τα προβλήματα, τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις χωρίς να έχουν κάποια ιδιαίτερη ευνοϊκή μεταχείριση από τον τύπο εργασιακής σχέσης ή ειδικότητας ή τομέας απασχόλησης.
Ο τύπος εργασιακής σχέσης, ο τομέας απασχόλησης και η ειδικότητα είναι προφανές ότι διαμορφώνει ένα διαφορετικό επίπεδο διαβίωσης και προνομίων.
Όμως οι σταθερές παραμένουν για όλους ίδιες.
Ποιες είναι οι σταθερές;
1. η απειλή της ανεργίας
2. η μείωση της αγοραστικής τους δύναμης
3 . οι έμμεσοι φόροι
4. η επιβολή μέτρων στην ασφαλιστική τους προοπτική
5. η αναντιστοιχία πληθωρισμού και πραγματικών μισθών
6. η αφαίμαξη οικογενειακού μισθού από την παραπαιδεία
7. η αβεβαιότητα του μέλλοντος των παιδιών τους
8. ο περιορισμός της ανεύρεσης εργασίας βάση των ειδικών προσόντων και η απασχόληση ανεξαρτήτως αντικειμένου σπουδών
9. οι κλιματικές αλλαγές και η ποιότητα ζωής.
10. η συνεχής αύξηση του κόστους κατοικίας και κάλυψης αναγκών βάσης.
11. η συνεχής και χωρίς όρια και έλεγχο, καθημερινή αύξηση των προϊόντων κατανάλωσης και παραγωγής.
12. η μειωμένη αντίσταση σε συλλογικό επίπεδο από την πολυδιάσπαση των κοινωνιών ως αντιτιθέμενα οργανωμένα συμφέροντα.

Εάν τώρα θέλουμε να προσδιορίσουμε την μέση τιμή ανάπτυξης της περιοχής θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την μεθοδολογία που προσδιορίζεται με βάση το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ( ΑΕΠ) και να εντάξουμε στην μελέτη μας τους δείκτες ανάπτυξης ή υπανάπτυξης, όπως προαναφέρονται.

Πρώτο μέλημα μιας Κοινωνικής, κατά πρώτο λόγο, συνδικαλιστικής οργάνωσης, είναι η αντιμετώπιση και η εξάλειψη του δωδέκατου σημείου. Δηλαδή η εξάλειψη της συγκρότησης των κοινωνιών στην κορπορατιστική τους μορφή, ως αντιτιθέμενα οργανωμένα συμφέροντα.
Αυτό σημαίνει ότι από τον ενεργό πληθυσμό δεν εξαιρούνται ούτε οι αυτοαπασχολούμενοι ούτε οι αγρότες ούτε οι εργαζόμενοι στον Κρατικό τομέα ούτε οι εργαζόμενοι στον καθαρά ιδιωτικό ούτε οι άνεργοι ούτε οι νέοι και εν δυνάμει απασχολούμενοι.

Τι σηματοδοτεί λοιπόν αυτή η μορφή κοινωνικής συγκρότησης;
Πρώτα απ’ όλα οι μεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις εξακολουθούν να δημιουργούν αρρήκτους δεσμούς και κατά τον εργασιακό χρόνο αλλά και κυρίως όταν υπάρχει η ανάγκη διεκδίκησης δικαιωμάτων.
Δεύτερον, τα δικαιώματα δεν βρίσκονται ανταγωνιστικά προς την πραγματικότητα γιατί αποτελούν κοινή βάση της κοινωνίας.
Παραδείγματος χάρη, οι αύξηση των μισθών βάσης ή η αύξηση της τιμής των αγροτικών προϊόντων έχουν αμοιβαία συνέχεια και επομένως είναι απολύτως κατανοητή και εν τω μεταξύ έχουν ήδη δημιουργηθεί οι συνθήκες εσωτερικής διαβούλευσης ώστε να μην μπορεί να λειτουργεί ο κοινωνικός αυτοματισμός.
Τρίτον, το κόστος επιβίωσης είναι εξίσου μαχητό και μπορεί να αποτελέσει πεδίο εσωτερικής διευθέτησης και αναζήτησης ή διεκδίκησης και επιβολής δικαιωμάτων των μελών της κοινωνίας στην Κρατική εξουσία.
Παραδείγματος χάρη η αύξηση των αντικειμενικών αξιών στις κατοικίες και στην πολιτική γης, είναι ζήτημα της Κοινωνικής Συνδικαλιστικής Οργάνωσης και απαντά και στην δεύτερη ιδιότητα της, δηλαδή την Συνδικαλιστική.
Η αύξηση των αντικειμενικών αξιών ακινήτων δεν αποτελεί αδιαπραγμάτευτο ατού της εκάστοτε Κυβέρνησης αλλά αποτελεί συμφωνία των κοινωνιών με την εκάστοτε Κυβέρνηση.
Με δεδομένο όμως την κορπορατιστική συγκρότηση των κοινωνιών, δηλαδή την εκπροσώπηση των επιμέρους κοινωνιών ως επιμέρους οργανωμένα συμφέροντα, το Κράτος θεωρεί δικαίωμα μονομερής εξουσία την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.
Τα παραπάνω αποτελούν ενδεικτικές δυνατότητες των κοινωνιών που αποφασίζουν να συγκροτήσουν μια ενιαία Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωση του εργαζόμενου δυναμικού της Χώρας.

Πρακτικά πως θα μπορούσε να γίνει αυτό;
Ένα πρόχειρο παράδειγμα είναι η αντικατάσταση των σωματείων – μελών του Εργατικού Κέντρου από το σύνολο των εργαζομένων και την μετατροπή του Εργατικού κέντρου και σε συνδυασμό με τις ανατροπές των άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων όπως προσδιορίζονται παραπάνω, σε μια Κοινωνική Συνδικαλιστική Οργάνωση όλου του απασχολούμενου δυναμικού της γεωγραφικής περιοχής.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως όταν ο Ιμπεριαλισμός βρίσκει νέες μορφές οργάνωσης και επιβολής όρων στις κοινωνίες δεν μπορούν οι κοινωνίες να παραμένουν σε στασιμότητα καθώς η φιλοσοφία των οργανώσεων τους ακουμπά ακόμα την προπολεμική περίοδο.