ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ : Το μηλο της Έριδος

Τα λόγια της Κυβέρνησης για το ασφαλιστικό, κρύβουν και τις ευθύνες του Κράτους και την υποκρισία του.
«Είμαστε απόλυτα ξεκάθαροι: δεν θα μεταφέρουμε τα βάρη του ασφαλιστικού στις πλάτες των απλών ασφαλισμένων»
Μόνο τις συνέπειες, συμπληρώνω εγώ.
«Ο διάλογος για το ασφαλιστικό, ούτε μπορεί να απαγορευθεί, ούτε μπορεί να ακυρωθεί. Εμείς, είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε σε αυτό το διάλογο. Γιατί είμαστε αποφασισμένοι να αλλάξουμε τα πράγματα και στο ασφαλιστικό.»
«Ο δικός μας πόλεμος, είναι πόλεμος ενάντια στην στασιμότητα. Γιατί η στασιμότητα, η αδράνεια, η ατολμία στη λήψη αποφάσεων, είναι αντίθετη με τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος» …. και το προπέτασμα καπνού για να κρύψουν την αλήθεια , «με τη βιωσιμότητα του τρόπου απονομής των συντάξεων, με το να δίνονται συντάξεις στους απλούς ασφαλισμένους.»
Λες και το διακύβευμα στο μέλλον του ασφαλιστικού είναι ο «τρόπος απονομής των συντάξεων».

Ας δούμε λοιπόν καθαρά το ασφαλιστικό και όχι με τα μάτια της κουκουβάγιας.

Η μεταπολεμική Ευρώπη, βασίστηκε σε ένα δόγμα ανοικοδόμησης και ανάπτυξης, όπου οι συντελεστές της «εργάζονταν» στα πλαίσια της αμοιβαιότητας και του κοινωνικού Κράτους.
Στην προσπάθεια οι εθνικές οικονομίες να ξανασταθούν στα πόδια τους αλλά και αργότερα να αναπτυχθούν ανταγωνιστικά με το Αμερικάνικο και Γιαπωνέζικο κεφάλαιο, οι εργαζόμενοι και οι παροχές κοινωνικής προστασίας αποτελούσαν είτε το ηθικό άλλοθι του εκμεταλλευτικού συστήματος αναπαραγωγής του κεφαλαίου, είτε το ηθικό μέσο μιας ευνομούμενης πολιτείας.
Οι εργοδότες, κυρίως της Δύσης, κατά την περίοδο του «ψυχρού πολέμου», στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν φιλικό περιβάλλον με κέντρο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ανταλλαγής , εμπορίου και κέρδους, κινιόντουσαν ανταγωνιστικά προς την Σοβιετική Ένωση, αναγνωρίζοντας όχι μόνο το δικαίωμα των αργαζομένων να συνδικαλίζονται αλλά και την δική τους συμμετοχή στην διευκόλυνση της άσκησης δικαιωμάτων από τους εργαζόμενους, βλέποντας το, ως μέσο ανάπτυξης και κερδοφορίας των επιχειρήσεων τους, αλλά και αντι-κραδασμικό μηχανισμό στις «σοσιαλιστικές» ανησυχίες των συνδικάτων και των οργανωμένων κοινωνικών ομάδων.
Όσο προχωρούσε η ανάπτυξη και όσο το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο μπορούσε να ανταγωνίζεται το Αμερικάνικο, όσο αποκτούσε μεγαλύτερη διεισδυτικότητα στην παγκόσμια αγορά, τόσο αναπτυσσόταν μια παράλληλη δύναμη νέο-καπιταλιστών που έβλεπε ένα νέο-ιμπεριαλισμό Ευρωπαϊκού τύπου που θα έπαιζε πιο σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια ανακατανομή κερδών και θα ασκούσε δυναμική επιρροή στην επαναχάραξη οικονομικών συνόρων.
Το εμπόδιο της Σοβιετικής Ένωσης και κυρίως η διεισδυτικότητα της Ανατολικής Γερμανίας στην ανάπτυξη και εκμετάλλευση της Νότιας Ασίας και των αραβικών Κρατών, ξεπεράστηκε προσωρινά με την σύσταση του Ισραηλιτικού Κράτους και την αναπτυξιακή ισχυροποίηση του από τους μετέχοντες στην Βορειοατλαντική Συμμαχία, αλλά και από την μετακίνηση νέων επενδύσεων με φθηνό εργασιακό κόστος, στις αναδυόμενες οικονομίες.
Η μαζική παραγωγή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας των μητροπολιτικών χωρών της Δυτικής Ευρώπης από την εκμετάλλευση των αναδυόμενων οικονομιών, δημιουργούσε αρνητικό ισοζύγιο στο ανταγωνισμό μεταξύ των Ευρωπαϊκών κρατών και κυρίως σε βάρος των «μικρότερων» αλλά και ύψωνε τείχη στην διεισδυτικότητα των Γιαπωνέζικων προϊόντων υψηλής τεχνολογίας.
Στο εσωτερικό των Ευρωπαϊκών Οικονομιών, το κοινωνικό κράτος είχε πληθώρα κεφαλαίων προς αξιοποίηση αλλά και εκδούλευσης των συνδικάτων, ώστε να εξαφανίζουν «διεθνιστικές ανησυχίες».
Μετά το τέλος του «αντίπαλου δέους», που πολλοί καταχάρηκαν και πανηγύρισαν την «πτώση» του Τείχους, οι νέο-ιμπεριαλιστές ανέπτυξαν μια πρωτοφανή δυναμική σε βάρος του παραδοσιακού Ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που υποστηρίχτηκε με αντίστοιχη δυναμική από το Αμερικάνικο Κεφάλαιο.
Οι μέχρι σήμερα «παραδοσιακοί σύμμαχοι», τα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα, αποτελούν βαρίδια στην ανάπτυξη και στην παγκοσμιοποιημένης της δυναμική.
Το κοινωνικό Κράτος, είναι πλέον ιδιωτικό και τα δικαιώματα των εργαζομένων απο σταθερές σε οικονομικές μεταβλητές πλέον, μεταβάλλουν τον χαραχτήρα τους. Είναι επιζήμιες μεταβλητές που επιδεινώνουν την οικονομική ευρωστία των επιχειρηματικών δράσεων και του κέρδους αλλά ταυτόχρονα και διαπραγματευτικό εργαλείο για περικοπή δικαιωμάτων.

Οι εργαζόμενοι ως οικονομικά αντίβαρα οφείλουν να αποδεχτούν την ιμπεριαλιστική διάσταση, σε ό,τι μέχρι χθες αποτελούσε υποχρεωτική συμβολή του Κράτους στα πλαίσια της συμμετοχής τους στην ανάπτυξη της Εθνικής οικονομίας.


Η «ελευθερία» στην "νεα" δημοκρατία που εγγυόταν η παγκοσμιοποίηση και η νέο-ιμπεριαλιστική ανάπτυξη, παρέχεται ως «δικαίωμα» στους εργαζόμενους να χάσουν τα κοινωνικοοικονομικά τους δικαιώματα αντικαθιστώντας τα με την ελευθερία της επιλογής στον χρόνο απασχόλησης, στην κοινωνική ασφάλιση, στην ιατρική περίθαλψη, στην απόκτηση γνώσεων κλπ.
Η ηθική της "αξιοπρέπειας" σε αντιδιαστολή με την ηθική της .....ουράς, του ράντζου κλπ.

Ό,τι το Κράτος παρείχε ως οικονομικό αντιστάθμισμα της συμμετοχής των εργαζομένων στην παραγωγή και την ανάπτυξη, σήμερα αποτελεί ανασταλτικός παράγοντας στην ανάπτυξη και στο υγειές ανταγωνισμό και επομένως ιδιωτικο που αγοράζεται!
Εφόσον καταργήθηκε ο Κρατικός προστατευτισμός σε προϊόντα και τοπικά – εθνικά κεφάλαια στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, το Κοινωνικό Κράτος ως προστατευτικός μηχανισμός δεν μπορεί παρά να καταργηθεί και αυτό.
Η κοινωνική ασφάλιση που επι της ουσίας ακουμπά στο παρελθόν, δεν αναγνωρίζεται από τις νέες τάσεις του ιμπεριαλισμού, όταν μάλιστα ο ίδιος άνοιξε την επιχειρηματικότητα και προς τις κοινωνίες, που τώρα με «ελεύθερη» βούληση μπορούν εκμεταλλευτούν.

Η ιδιωτική ατομική ασφάλιση, προπαγανδίστηκε ως ανώτερη ασφάλεια από την Κοινωνική, δημιουργώντας παράλληλα μια καινούργια τάξη συμφερόντων, στην οποία χωρούσαν πλέον όχι μόνο τα «στελέχη» της Μεσαίας Τάξης αλλά ολόκληρη η Τάξη.

Τα πολυτελή ξενοδοχειακού τύπου ιατρικά κέντρα και νοσοκομεία, οι ασφαλιστικές εταιρίες και τα πολυτελή τους κτήρια, η …, ευπρέπεια στις συναλλαγές και η δυνατότητα του ραντεβού, καθώς και οι «εγγυημένες» συνταξιοδοτικές παροχές, αποτέλεσαν το δέλεαρ στην πλειονότητα των εργαζομένων και μάλιστα σε εκείνα τα στρώματα που η εργασιακή τους σχέση τους δημιουργούσε την εικονική ανωτερότητα που είχαν ανάγκη, για να ξεχωρίζουν.

Η δυνατότητα του ανταγωνισμού και η ενίσχυση της δυναμικής των επιχειρήσεων, περνά μέσα από την δραστική μείωση των ανελαστικών δαπανών και την μείωση του εργατικού κόστους.
Η συνεισφορά των εργοδοτών στην ασφαλιστική δαπάνη αποτελεί αντικίνητρο που όσο παραμένει υψηλό παρεμποδίζει και την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα.
Αυτό αποτελεί την επωδό κάθε αιτιολόγησης ή επιχειρήματος των εργοδοτών όταν θέλουν να περιγράψουν την οικονομία και την δυναμική της.

Οι εργοδότες έχουν "δύο" δυνατότητες στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων τους.
Η μία, να πετύχουν την σημαντική μείωση του απασχολούμενου δυναμικού, όπου το εναπομείναν καλείται να αυξήσει την παραγωγικότητα του ώστε να επικαλύψει το κενό της μείωσης του δυναμικού απασχόλησης, και η δεύτερη να αποφύγουν, να καταχραστούν την ασφαλιστική εισφορά.
Η ανεργία όμως αποτελεί και τον βασικότερο παράγοντα, μείωσης των αποθεματικών και των παροχών των κοινωνικών ασφαλιστικών οργανισμών.

Το Κράτος από την μεριά του, συνεπικουρών την δοξασία του εργοδοτικού κεφαλαίου, ότι οι ασφαλιστικές ( μη μισθολογικό κόστος) εισφορές πράγματι αποτελούν αντικίνητρο στην ανάπτυξη, επιδοτεί τις θέσεις απασχόλησης με την απαλλαγή τους από την εργοδοτική συμμετοχή στην κοινωνική ασφάλιση.

Ταυτόχρονα προπαγανδίζει ένα οικείο προς τις χώρες προέλευσης, ξένο επενδυτικό κεφάλαιο, υποσχόμενο ελαστικές μορφές απασχόλησης, φορολογική ελάφρυνση, αδήλωτη εργασία, προνομιακή μεταχείριση, διασφάλιση των κερδών και την μεταφορά τους στο εξωτερικό, καθώς και μια "μηχανή" εξαφάνισης του "μη μισθολογικού" κόστους.

Δίνει όμως ταυτόχρονα στους εργοδότες το δικαίωμα να καταχρώνται της «ευνοϊκής» τους μεταχείρισης και να εκμεταλλεύονται το γεγονός της επιδότησης κατά τρόπο τέτοιον που η μεν ανεργία να αυξάνεται, τα δε Ταμεία να μαραζώνουν.

Ταυτόχρονα ξεκινά και η προπαγάνδα εναντίον των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων καθώς και του αναδιανεμητικού συστήματος, για τα δήθεν λεφτά που χρεώνεται ο Πολίτης για να πληρώνει τα Ασφαλιστικά Ταμεία, που από την μια δεν του παρέχουν Α επιπέδου παροχές και από την άλλη που τον επιβαρύνουν δυσανάλογα, αφού τα κατεστημένα συμφέροντα απομυζούν σε βάρος των υπολοίπων προνομιακές μεταχειρίσεις.
Ανάμεσα σε αυτά μπαίνει και η Σύνταξη, το καθεστώς συνταξιοδότησης, ο χρόνος προσμέτρησης για την απονομή της σύνταξης, και μάλιστα από τους εργοδότες που εμφανίζονται υπέρμαχοι των εργαζομένων και των δικαίων τους, έναντι των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων και των …. Συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων.

Ενώ λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι ούτε το ύψος της σύνταξης, ούτε ο χρόνος συνταξιοδότησης ( αύξηση των ορίων) εντούτοις, η πεπονόφλουδα προς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, έχει διαπιστωθεί πως αποτελεί την βεβαιότητα του εκβιασμού που την τρώει αμασητη το σύνολο της συνδικαλιστικής ηγεσίας!!!

Ξεκινά λοιπόν ο Διάλογος κατ’ επιταγή και προικοσύμφωνο των Βρυξελλών και όχι από την ανάγκη να πειστούν οι εργοδότες πως δεν μπορούν να παρεμποδίζουν το Κοινωνικό Κράτος και να επιδιώκουν την συρρίκνωσή του, ούτε να αφαιρούν το άλλο πόδι της ανάπτυξης, που είναι το Κοινωνικό Κράτος.

Με ποια αντζέτα προσέρχεται στον διάλογο αυτό η ΓΣΕΕ;

Κατ' αρχή, με τον φόβο μήπως και αυξηθούν τα όρια ηλικίας και το κόστος της εισφοράς;
Από μηδενική βάση;
Ας προσδιορίσουμε την μηδενική βάση, την βάση δηλαδή που ξεκινά ένας διάλογος που κατ’ αρχή πρέπει να συμφωνηθούν τα αίτια της κρίσης και στην συνέχεια να εγερθούν οι απαιτήσεις για το ξεπέρασμά της.
Η βάση διαλόγου, είναι το Κοινωνικό Κράτος ως προϋπόθεση και υποχρέωση της ανάπτυξης της οικονομίας.

Όφειλε η ΓΣΕΕ να είχε αντιταχθεί στις πολιτικές επιδότησης των θέσεων εργασίας καθώς και στις πολιτικές απασχόλησης των νεοεισερχομένων στην παραγωγή.

Η ΓΣΕΕ οφείλει σήμερα να πάρει σαφείς αποστάσεις και να ασκήσει αντιπολιτευτικό πολιτικό λόγο στην Κυβέρνηση τόσο για τα stager όσο και για τις επιδοτήσεις των θέσεων απασχόλησης και μείωσης της ανεργίας.
Να στηλιτεύσει το περιβάλλον προστατευτισμού στις επενδύσεις, στα δικαιώματα των εργοδοτών, στις "συμφωνίες" των Ελληνικών Κυβερνήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και να στηλιτεύσει τους εκβιασμούς των επιχειρήσεων για μετακινήσεις ή μετανάστευση κεφαλαίων.
Πρέπει η ΓΣΕΕ να αποδεχτεί πρώτη απ’ όλους ότι η Βάση διαλόγου είναι το Κοινωνικό Κράτος και η ενίσχυσή του, ως προϋπόθεση και μέσο εξόδου από την κρίση που θα οδηγήσει σε μια νέα ανάπτυξη και κατόπιν να προσέλθει στον διάλογο.

Πρέπει η ΓΣΕΕ, να αποδεχτεί οτι η "Ανάπτυξη" δεν μπορεί να μετριέται ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά ως ποσοστό δεικτών Υπανάπτυξης. Όπως, ο δείκτης Παιδεία, ο δείκτης Ανεργία, ο δείκτης Κοινωνική Ασφάλιση, ο δείκτης Αγοραστική Δύναμη, ο δείκτης Αναλφαβητισμός, ο δείκτης Φτώχεια, ο δείκτης Ανταγωνιστικότητα και Κέρδος και ο δείκτης Συμμετοχής στην διαμόρφωση των εσόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού.

Η θεωρεία του ΑΕΠ είναι η θεωρεία που βολεύει το Κεφάλαιο και όχι τα συνδικάτα ή τους επιστημονικούς φορείς των Συνδικάτων.

Διαφορετικά το σχοινί και το σαπούνι είναι το μόνο που θα εισπράξει ως επιβράβευση της εναγώνιας προσπάθειας της να συμμετέχει στον …. διάλογο!

Μπορεί η Ελλάδα να δείξει το δρόμο; /των 'Αντονι Μπαρνέτ και Μέρι Κάλντορ

Στις 4 Οκτωβρίου οι Έλληνες εκλογείς υπερψήφισαν το αντιπολιτευόμενο σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ κι έδωσαν απόλυτη πλειοψηφία στον ηγέτη του Γιώργο Παπανδρέου. Το αποτέλεσμα αυτό αντιβαίνει στις ευρωπαϊκές εκλογικές τάσεις, που παντού ενισχύουν την κεντροδεξιά. Η Νορβηγία ίσως να μπορεί να θεωρηθεί επίσης εξαίρεση, αλλά η οικονομία της επωφελείται από τα πλούσια ενεργειακά της αποθέματα. Στην Πορτογαλία επίσης, η αριστερά επικράτησε και πάλι, αλλά με μειωμένη πλειοψηφία. Αντιθέτως, στην Αθήνα η δεξιά συντρίφτηκε.



Αν και πολλοί πολιτικοί αναλυτές αναγνώρισαν τη σημασία αυτού του εκλογικού αποτελέσματος, οι περισσότεροι το θεώρησαν απλά ως ένδειξη της βαθιάς απογοήτευσης των Ελλήνων από την αποτυχημένη συντηρητική κυβέρνησή τους. Μερικοί μάλιστα έφτασαν στο σημείο να υποστηρίξουν πως η ηχηρή υποστήριξη προς τη μεταρρυθμιστική πρόταση του ΠΑΣΟΚ, «στην πραγματικότητα» εξέφραζε το συντηρητισμό και τη στασιμότητα μιας μικρής χώρας, όπου η πολιτική είναι υπόθεση πολιτικών δυναστειών. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, η εκλογή Παπανδρέου είναι έκφραση συντήρησης, όχι προοδευτικότητας.



Θεωρούμε πως κάνουν λάθος. Ασφαλώς και η βαθιά ριζωμένη διαφθορά, οι πελατειακές σχέσεις και τα υπερδιογκωμένα ελλείμματα θα υπονομεύσουν τη νέα κυβέρνηση και θα την εμποδίζουν να εκπληρώσει το θαυμαστό μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα. Αλλά ο Παπανδρέου είναι ένας εξαιρετικά εφευρετικός και ανοικτόμυαλος πολιτικός που θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε εργαστήριο πρωτοπόρων απαντήσεων στην οικονομική και περιβαλλοντική κρίση και τα διεθνή προβλήματα που αντιμετωπίζει ολόκληρη η Ευρώπη.



Ο Παπανδρέου προτείνει μία μεταρρυθμιστική διαδικασία με τρεις πυλώνες:

Μία στρατηγική «πράσινης ανάπτυξης» για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη
Μία πολιτική ζωή βασισμένη στη συμμετοχή και τη λογοδοσία, με βάση τη διαβούλευση και άλλες μορφές άμεσης δημοκρατίας
Μία εξωτερική πολιτική με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί άσκησης της διπλωματίας χωρίς τους πολίτες
Επί είκοσι χρόνια, ο νεοφιλελευθερισμός περιόρισε τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις σε πολιτικές «τριγωνοποίησης»: το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό στο Ηνωμένο Βασίλειο, πατρίδα των «νέων Εργατικών» και του δύσμοιρου «τρίτου δρόμου» τους.



Ο Παπανδρέου επιχειρεί να ξεφύγει από αυτό το πλαίσιο και να πρωτοπορήσει στην Ευρώπη, διαμορφώνοντας ένα προοδευτικό υπόδειγμα για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ανάλογο με ό,τι συμβαίνει στην Αυστραλία και ίσως -αν και είναι νωρίς ακόμα να αποφανθούμε- στην Ιαπωνία.



Γνωρίσαμε από πρώτο χέρι ένα μικρό τμήμα της μορφωτικής διαδικασίας που βρίσκεται πίσω από τη στρατηγική Παπανδρέου. Συμμετείχαμε, με πολλούς άλλους, στα «συμπόσια της Σύμης», που τα ξεκίνησε ο Παπανδρέου εδώ και 12 χρόνια. Τα σεμινάρια αυτά, που πήραν το όνομά τους από το νησί του Αιγαίου Πελάγους όπου διοργανώθηκε η πρώτη συνάντηση, είναι άτυπες συναντήσεις εργασίας που συνδιοργανώνουν το «ίδρυμα Ανδρέας Παπανδρέου» και το «κέντρο Όλαφ Πάλμε», με σκοπό την ανταλλαγή ιδεών για το μέλλον της αριστεράς.



Μετά την πρώτη συνάντηση της Σύμης, ο Παπανδρέου φιλοξενούσε κάθε χρόνο τη συνάντηση σε διαφορετικό νησί της Μεσογείου, με τη συμμετοχή κορυφαίων πανεπιστημιακών, ακτιβιστών και πολιτικών από ολόκληρο τον κόσμο, με σκοπό να συζητήσουν πώς είναι δυνατό να έρθει ένας καλύτερος κόσμος. Από τα σεμινάρια αυτά προήρθε μια πολιτική σκέψη που μπορεί να αποκληθεί «σχολή της Σύμης»: μια σειρά από νέες, προοδευτικές προσεγγίσεις σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, λειτουργίας της δημοκρατίας ή της οικονομίας, στο νέο πλαίσιο προκλήσεων και πιέσεων που θέτει η παγκοσμιοποίηση.



Η ιστορία των «σεμιναρίων της Σύμης» μπορεί να χωριστεί σε δύο περιόδους: τα πρώτα έξι σεμινάρια διοργανώθηκαν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Ο Παπανδρέου τότε ήταν ως επί το πλείστον ένας οραματικός υπουργός εξωτερικών συμπεριλαμβανομένου του εξαμήνου που η Ελλάδα προήδρευε της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Τα έξι αυτά χρόνια, τα σεμινάρια ασχολήθηκαν κυρίως με το ρόλο της κοινωνίας των πολιτών στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής. Στο πρώτο σεμινάριο συναντήθηκαν ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών και πολιτικοί από ολόκληρη τη νοτιοανατολική Ευρώπη, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα περιφερειακά προβλήματα και να μετριαστεί η κυρίαρχη αίσθηση της «βαλκανοποίησης» της περιοχής. 'Αλλα σεμινάρια ασχολήθηκαν με τον Καύκασο ή τη Μέση Ανατολή.



Ως υπουργός εξωτερικών, ο Παπανδρέου εφάρμοσε επανειλημμένα στην πράξη τις αντιλήψεις του περί άμεσης δημοκρατίας και διπλωματίας των πολιτών, ιδίως όταν κάλεσε την ελληνική κοινωνία να βοηθήσει τον τουρκικό λαό που είχε πληγεί από μεγάλους σεισμούς. Η ανταπόκριση των πολιτών υπερέβη κάθε προσδοκία και παρείχε τη βάση για την επακόλουθη διπλωματική προσέγγιση Ελλάδας-Τουρκίας.



Αλλά το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στην εξουσία για σχεδόν είκοσι χρόνια, και κατευθυνόταν αναπότρεπτα προς την εκλογική ήττα. Στις αρχές του 2004, ο Παπανδρέου εκλήθη να αναλάβει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφευχθεί η αναμενόμενη εκλογική ήττα. Αν και η δεξιά Νέα Δημοκρατία, υπό την ηγεσία του Καραμανλή, πέτυχε μια καθαρή εκλογική νίκη, ο Παπανδρέου κατόρθωσε να μειώσει στο ήμισυ τη διαφορά που είχε κληρονομήσει και απέκτησε αρκετό προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο ώστε να ξεκινήσει τη μακρά πορεία του προς την πολιτική του αντεπίθεση.



Όταν το κόμμα του Παπανδρέου υπέστη και δεύτερη εκλογική ήττα, το 2007, υπήρξε μια εσωκομματική προσπάθεια να ανατραπεί από την ηγεσία του κόμματος. Εν πολλοίς η εκ των έσω αντίδραση στον Παπανδρέου οφειλόταν στις προσπάθειές του να μεταρρυθμίσει το ΠΑΣΟΚ, του οποίου η πολιτική εικόνα αμαυρωνόταν από εκτεταμένη διαφθορά. Ο Παπανδρέου είχε επίσης να διαχειριστεί την πολιτική κληρονομιά του πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε ιδρύσει το ΠΑΣΟΚ με την επιστροφή του από την πολιτική αυτοεξορία, ώστε να συμβάλει στην αποκατάσταση της δημοκρατίας μετά τη στρατιωτική δικτατορία της περιόδου 1967-1974. Η δημοφιλία του Παπανδρέου του πρεσβύτερου δεν αμφισβητήθηκε ποτέ, αλλά η πολιτική του ελκυστικότητα οφειλόταν στο λαϊκισμό του και η πολιτική του απήχηση στη διαμόρφωση πελατειακών σχέσεων.



Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν αποφασισμένος να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος. Ως υπουργός εξωτερικών, είχε ήδη επιδείξει σπάνια ικανότητα να ασκεί τολμηρή και πετυχημένη εξωτερική πολιτική. Ως ένας σύγχρονος άνθρωπος, σπουδαγμένος στην Αμερική, που μιλά με άνεση σουηδικά, ο τρόπος ομιλίας του απέχει από το στομφώδες ύφος που συνηθίζουν οι Έλληνες πολιτικοί. Αν και αρχικά ήταν επιφυλακτικός με την ιδέα να αναμειχθεί με την πολιτική, στοχεύει σήμερα να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια σύγχρονη, αδιάφθορη πολιτεία.



Μετά το 2004, με τον Παπανδρέου εκτός εξουσίας, μια σειρά από αναγκαστικά πιο λιτά «σεμινάρια της Σύμης» ασχολήθηκε με το ζήτημα της ανανέωσης της προοδευτικής πολιτικής. Πρώτη απόφασή του ήταν να ασχοληθεί με το ζήτημα της δημοκρατίας αυτής καθ' εαυτήν, υπό το πρίσμα της μαζικής δυσαρέσκειας και της μείωσης της συμμετοχής των πολιτών στις εκλογές, φαινομένων που δεν περιορίζονται στην Ελλάδα. Αυτό ήταν το θέμα του συμποσίου του 2004. Σε μια συνέντευξή του στο «όπεν ντεμόκρασι» τόνιζε πως «το βασικό μήνυμα που είχαν οι εκλογές για μένα ήταν πως χρειάζονταν πολύ περισσότερες αλλαγές στο πώς κάνουμε πολιτική, παρά στο προγραμματικό περιεχόμενο των διακηρύξεών μας».



Παράλληλα ο Παπανδρέου ερευνούσε καινοτόμα λογισμικά ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και ηλεκτρονικής δημοκρατίας, αλλά και νέες μορφές διαβούλευσης και ανοικτών προκριματικών εκλογών. Αξιοποίησε την καινοτόμα εργασία του «κέντρου διαβουλευτικής δημοκρατίας» του Στάνφορντ, ο Παπανδρέου προκάλεσε μια «διαβουλευτική δημοσκόπηση» με την οποία επέλεξε το 2006 τον υποψήφιο δήμαρχο του ΠΑΣΟΚ για το Μαρούσι, ένα προάστιο των Αθηνών. Και όταν αμφισβητήθηκε η ηγεσία Παπανδρέου μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ το Σεπτέμβριο του 2007, αυτός απάντησε στην πρόκληση καλώντας όλους τους πολίτες, μέλη και μη-μέλη του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν για τον νέο πρόεδρο του κόμματος. Αμφότερες οι παραπάνω προσεγγίσεις θεωρήθηκαν ως προσπάθειες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να περιορίσει την επιρροή των παραδοσιακών κομματικών μηχανισμών του κινήματος αλλά και να ανοίξει τις θύρες του ΠΑΣΟΚ στο επιφυλακτικό κοινό.



Αν και συνέχισαν να ενδιαφέροντα για έναν «άλλο» τρόπο άσκησης της πολιτικής, τα «συμπόσια της Σύμης» επικεντρώθηκαν και σε άλλες κρίσιμες πλευρές της σύγχρονης ζωής. Το 2006 ασχολήθηκαν με τη διαμόρφωση των πόλεων και τις μεταναστευτικές πολιτικές. Το 2007 με την κλιματική αλλαγή. Ο επείγον χαρακτήρας της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας αναδείχθηκε επώδυνα με τις μεγάλες πυρκαγιές που σάρωσαν εκείνη τη χρονιά την Ελλάδα. Το 2008, το «συμπόσιο της Σύμης» ασχολήθηκε με τις δασικές πυρκαγιές, αλλά και την ενέργεια, και την κρίση των διεθνών οργανισμών. Για όσους ακούσαμε τους νομπελίστες Αμάρτια Σεν (Amartya Sen) και Τζο Στίγκλιτζ (Joe Stiglitz), που συμμετείχαν στο σεμινάριο, η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 δεν ήταν και τόσο απρόσμενη.



Αλλά το πιο σημαντικό προϊόν των πρόσφατων «συμποσίων της Σύμης» ήταν η ανάδυση της έννοιας της «πράσινης ανάπτυξης» ως εναλλακτικής λύσης τόσο στο νεοφιλελευθερισμό όσο και στην παλιά κρατικιστική αριστερά, αλλά και ως μεθόδου υπέρβασης της τρέχουσας οικονομικής κρίσης. Η πράσινη ανάπτυξη είναι ο μόνος τρόπος οικονομικής ανάπτυξης που είναι ταυτόχρονα περιβαλλοντικά και οικονομικά βιώσιμος και συνεισφέρει στην εξοικονόμηση ενέργειας αλλά και την άνοδο της παραγωγικότητας. Η πράσινη ανάπτυξη είναι τοπική και αποκεντρωμένη, και απαιτεί ταυτόχρονα κρατική παρέμβαση και λειτουργία της αγοράς. Ο Παπανδρέου θεωρεί την πράσινη ανάπτυξη ταυτόχρονα αναγκαιότητα αλλά και ευκαιρία για την Ελλάδα. Η Ελλάδα αναμένεται να είναι μια από τις περιοχές που θα πληγεί σκληρότερα από την κλιματική αλλαγή καθώς είναι ευάλωτη στην ερημοποίηση, που θα υπονομεύσει τη βασισμένη στο τουρισμό οικονομία της. Ταυτόχρονα όμως, διαθέτοντας άνεμο και ήλιο εν αφθονία, έχει όλα τα φόντα να γίνει πρωτοπόρος στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.



Ζούμε σε μια εποχή που όλοι οι πολιτικοί λένε στους ψηφοφόρους πως τους προσφέρουν ριζικές λύσεις στις «νέες προκλήσεις της εποχής» και υπόσχονται να είναι «διαφορετικοί». Όπως είναι φυσικό, παρόμοιες μεγαλοστομίες τελικά το μόνο που πετυχαίνουν είναι να επιδεινώνουν το κυνισμό του κόσμου, με τη συνεισφορά βέβαια της οκνηρής και μολυσμένης από την κοινοτοπία δημοσιογραφίας. Οι δημοσιογράφοι θα ήταν χρησιμότεροι αν ερευνούσαν κατά πόσον οι προεκλογικές «δεσμεύσεις» και τα γεμάτα υποσχέσεις προγράμματα περιέχουν ιχνοστοιχεία έστω τεκμηρίωσης και αληθινής πρόθεσης να εφαρμοστούν.



Από αυτήν την άποψη, μπορούμε να εγγυηθούμε πως την τελευταία πενταετία ο Γιώργος Παπανδρέου οργάνωσε μια σπάνια διαδικασίας αναστοχασμού, μελέτης και διαλόγου.

Πρώτον, για τη λειτουργία της δημοκρατίας.
Δεύτερον, για τις πολιτικές που θα εξασφαλίσουν μεγαλύτερη ισότητα και πιο λειτουργικές απαντήσεις στα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, με την ανάπτυξη της έννοιας της πράσινης ανάπτυξης.
Τρίτον, με το ξεπέρασμα του ελιτισμού της εξωτερικής πολιτικής στην αντιμετώπιση των μεγάλων διεθνών προβλημάτων (όπως της μετανάστευσης) με την ενεργό ανάμειξη και όχι τον αποκλεισμό της κοινωνίας των πολιτών. Αν υπάρχει στην Αθήνα πολιτικός που να μπορεί να συμβάλει στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος, αυτός δεν είναι άλλος από τον Παπανδρέου, που είναι ο μόνος που αναζητά μια έξυπνη συμφιλίωση στο νησί.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και η ομάδα του καλούνται να αντεπεξέρθουν σε πολύ δύσκολες προκλήσεις και θα ήταν ανόητο για τον οποιοδήποτε να προεξοφλήσει την επιτυχία τους. Αλλά ενώ σε ολόκληρη την Ευρώπη η αριστερά εμφανίζεται εξαντλημένη και στερεμένη από ιδέες, ο Παπανδρέου ανάλαβε μια έμπρακτη προσπάθεια να προετοιμάσει την αλλαγή. Η πρωτοτυπία του δεν πρέπει να υποτιμάται, ούτε να απαξιώνεται. Μακάρι ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός να ανοίξει δρόμους για ολόκληρη την ευρωπαϊκή κεντροαριστερά

Δέκα τουρκικά μαχητικά “σπάνε” Ελληνική άσκηση στη μέση του Αιγαίου!

Το μόνο που δεν έχουν κάνει είναι να προσγειωθούν σε Ελληνικό αεροδρόμιο.

Mε απίστευτη θρασύτητα η Τουρκία, όχι απλώς ολοκλήρωσε παντελώς ανενόχλητη την άσκηση έρευνας-διάσωσης, εντός της περιοχής ελληνικής αρμοδιότητας περιφρονώντας τις ελληνικές ΝΟΤΑΜ, αλλά με μία κίνηση που καταδεικνύει με απόλυτη σαφήνεια της προθέσεις της «έσπασε» με 10 μαχητικά την αντίστοιχη ελληνική διακλαδική άσκηση έρευνας-διάσωσης που διεξαγόταν μεταξύ Χίου και Σάμου!
Και μάλιστα με ΝΑΤΟϊκό “καπέλο” αφού η ενέργειά της αυτή έγινε στο πλαίσιο άσκησης του ΝΑΤΟ!
Η κίνηση αυτή της τουρκικής Αεροπορίας σήκωσε το “θερμόμετρο” σε τέτοια επίπεδα με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί μετά από αρκετό καιρό η λεγόμενη κόκκινη γραμμή μεταξύ των δύο CAOC-7 της Λάρισας και του CAOC-6 στο Εσκισεχίρ.
Συγκεκριμένα σχηματισμός 10 τουρκικών μαχητικών που δρούσε στο περιθώριο άσκησης υποτίθεται σε συνεργασία με ΝΑΤΟικό αεροσκάφος AWACS E-3 και αποτελούμενος από 8 αεροσκάφη F-16 και δύο RF-4E παρενόχλησε τις ελληνικές αεροναυτικές δυνάμεις που ασκούνταν στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Χίου και Σάμου στο πλαίσιο της άσκησης «ΙΩΝΑΣ 09»!
Πιο συγκεκριμένα στις 13:30 τέσσερα F-16 αποσπάστηκαν από το σχηματισμό και πραγματοποίησαν χαμηλή διέλευση σε ύψος 2.200 ποδών πάνω από την περιοχή της έλληνικής άσκησης Έρευνας και Διάσωσης, παραβιάζοντας φυσικά το κατώτατο ύψος των 10.000 ποδών που είχε τεθεί ως ελάχιστο από ελληνική ΝΟΤΑΜ αλλά και το FIR Αθηνών.
Αλλά αυτό ήταν το λιγότερο: Η κίνησή τους ήταν τέτοια που δημιουργήθηκε κίνδυνος ατυχήματος. Άμεσα δόθηκε εντολή από το ΑΤΑ να διακοπεί η άσκηση, γιατί στην περιοχή εισέβαλαν και τα ελληνικά μαχητικά καταδιώκοντας τα τουρκικά!
Το όλο επεισόδιο διήρκεσε 5 λεπτά από τις 13:30 έως και τις 13:35 και τα αεροσκάφη εισήλθαν βόρεια της Λέσβου και εξήλθαν του ελληνικού FIR νότια της Χίου, όπου και ο χώρος της άσκησης ΙΩΝΑΣ.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ΚΑΙ ΦΟΡΕΣΕ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΣ

Το ορθό είναι να ξεκινήσω τον γραπτό μου λόγο με την συνηθισμένη για τις περιστάσεις φράση των νεοελλήνων « Ούστ νενέκοι, πολιτικοί αγύρτες, διγλωσσίες και ψευτοτσαμπουκάδες» που η διαφορά σας από τον Καραμανλή και την Νέα Δημοκρατία, είναι τα χρώματα της φανέλας.

Αλλά δεν σας το λέω. Το αφήνω σε σας να το αποδεικνύετε καθημερινά με τις πράξεις σας.

Ο Ελληνικός λαός δεν ψήφισε Καραμανλή, επειδή θα του πάγωνε τους μισθούς την επομένη των εκλογών.
Δηλαδή, ψήφισε εσάς, επειδή θα παγώνατε τους μισθούς πενήντα ημέρες μετά;;;;

Μας λέγατε προεκλογικά, πως δεν θα βρείτε στηρίγματα στην πολιτική των προηγούμενων για να δικαιολογηθείτε.

Μας λέγατε προεκλογικά, ότι η οικονομία και η ανάκαμψη από την ύφεση περνά μέσα από την αναδιανομή και την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών.

Μας λέτε σήμερα ότι « ….. Με τον προυπολογισμό του 2010 κάνουμε το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την ανάταξη της οικονομίας. Αντιμετωπίζουμε τα μεγάλα δημοσιονομικά προβλήματα που κληρονομήσαμε, ρίχνουμε χρήμα στην αγορά, αντιμετωπίζουμε τις κοινωνικές αδικίες και τη φτώχεια. Αυτά υποσχεθήκαμε, αυτά κάνουμε.»

Μας λέγατε προεκλογικά, 02/10/09 ότι « ….. Μας ρωτάνε, μας ρωτάνε υποκριτικά, πού θα βρούμε τα λεφτά. Τους απαντάμε: Εκεί όπου τα χάρισαν! Εκεί όπου τα σπατάλησαν! Εκεί όπου δεν τόλμησαν εκείνοι ποτέ να τα βρούνε!»

Μας λέτε σήμερα ότι τα λεφτά θα τα βρείτε από τους μισθωτούς των 2000 ευρώ και πάνω, γιατί αυτοί είναι οι ….. έχοντες και κατέχοντες σε βάρος του λαού και της οικονομίας.

Μας λέγατε προεκλογικά, 25/09/09 «……«Αυτά τα δύο μεγάλα ζητήματα συγκλίνουν σε ένα πολύ απλό στόχο. Το στόχο να αλλάξουμε το μοντέλο της ανάπτυξης, να πάμε σε ένα νέο πρότυπο ανάπτυξης, σε μια νέα συμφωνία, που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, τον πολίτη, την οικογένεια και συμφιλιώνει την παραγωγή, την οικονομική ανάπτυξη, με το περιβάλλον».
- «Αυτό σημαίνει όμως, ότι χρειάζεται να πάρουμε ριζικά διαφορετικές αποφάσεις και για τον τρόπο διακυβέρνησης του πλανήτη μας και των οικονομιών μας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεν μπορούμε να σώζουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις τράπεζες και απ' την άλλη, να λέμε ότι θα παγώσουμε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές για τον εργαζόμενο και την πραγματική οικονομία».

Μας λέτε σήμερα πως πρέπει να σφίξουμε ακόμα το ζωνάρι, να ξεχάσουμε τις αυξήσεις των μισθών μας, να μην ζούμε το απατηλό όνειρο μιας άλλης ανάπτυξης, να ξεχάσουμε πως οι Τράπεζες φορολογούνται, να μάθουμε πως ζει κανείς στην κατάψυξη και να συνηθίσουμε το πολικό κλίμα.

Μας λέγατε προεκλογικά «…..Έχουμε πει ορισμένα πράγματα πάρα πολύ ξεκάθαρα. Δεν θα αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές. Δεν θα υπάρξει περαιτέρω φορολόγηση της μέσης ελληνικής οικογένειας και των χαμηλόμισθων. Ναι, θα υπάρξει μεγαλύτερη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων, των μερισματούχων, εάν είναι μεγάλα μερίσματα, εάν είναι μεγαλομέτοχοι με άλλα λόγια, και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Οι κατευθύνσεις μας είναι σαφείς.»

Μας ετοιμάζετε αύξηση των έμμεσων φόρων, αυξήσεις στα ποτά, στα τσιγάρα, στους φορολογικούς συντελεστές, στους φόρους καυσίμων, διατηρείτε το 12% στα καρτοκινητά, τις αυξήσεις των τελών κυκλοφορίας, τον ειδικό φόρο κατανάλωσης καυσίμων.

Μας λέγατε προεκλογικά «……«Αν θέλετε να συνεχίσουμε την ίδια πορεία παρακμής των τελευταίων 6 χρόνων, ξαναψηφίστε τον κ. Καραμανλή. Αν θέλετε μία πορεία προόδου, με ένα κράτος που σέβεται τον πολίτη και μία οικονομία που αναπτύσσεται, τότε ζητώ τη δύναμή σας, ζητώ την ψήφο σας, ψήφο αυτοδυναμίας».

Σήμερα αποδεικνύεται ότι ο Λαός έκανε την ίδια διαχρονική μα…..α. Να σας πιστέψει!!!

Μας λέγατε προεκλογικά ότι «……Πρώτον, το πάγωμα μισθών και συντάξεων που ανακοίνωσε ο κ. Καραμανλής στη Δ.Ε.Θ. δεν αντισταθμίζεται με καμία εισοδηματική ενίσχυση. Ακολουθεί το μισθωτό και τον συνταξιούχο όλη την υπόλοιπη ζωή του, σημαίνει δηλαδή διαρκή μείωση στο εισόδημά του.
- Και δεύτερον, το «αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό» είναι μόνο ένα μέτρο από το συνολικό σχέδιο αναθέρμανσης της οικονομίας που προτείνουμε….»

Μας λέγατε προεκλογικά ότι «……Θέλουμε τα λιμάνια μας να αξιοποιήσουν τα τεράστια πλεονεκτήματα που συνδέονται με την στρατηγική γεωγραφική θέση της χώρας μας. Να γίνουν σημαντικοί διαμετακομιστικοί κόμβοι στην ευρύτερη περιοχή, παρέχοντας σύγχρονες λιμενικές υπηρεσίες υψηλής ποιότητας σε ανταγωνιστικές τιμές, και εξασφαλίζοντας τη σύνδεση περιφερειακών και εθνικών δικτύων.

- Προωθούμε διαρθρωτικές αλλαγές που θα διέπουν την αυτόνομη οργάνωση, διοίκηση και λειτουργία των λιμένων και αξιοκρατικά στελεχωμένων δημόσιων λιμενικών αρχών.- Ενισχύουμε το ρόλο των δημόσιων λιμενικών αρχών ως παράγοντα διασφάλισης του δημόσιου συμφέροντος στην παροχή λιμενικών υπηρεσιών. Λέμε όχι στην ιδιωτικοποίηση των λιμένων.

- Εκσυγχρονίζουμε τις λιμενικές υποδομές και δημιουργούμε σύγχρονους επιβατικούς σταθμούς σε όλη τη περιφέρεια.

- Διευκολύνουμε την ανάπτυξη βιομηχανιών υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας στην ευρύτερη περιοχή των λιμένων, με στόχο τη διεύρυνση του μεταφορικού έργου. Ενισχύουμε την διαφάνεια στις σχέσεις λιμένων – χρηστών.

- Προωθούμε την εξωστρέφεια των Ελληνικών Λιμένων μέσω της ενεργής δραστηριοποίησης τους στα διεθνή φόρα και παρεμβαίνουμε ενεργά στην διαμόρφωση της Ευρωπαϊκής Λιμενικής Πολιτικής.

Για το ΠΑΣΟΚ, ο δημόσιος έλεγχος και η διαχείριση των λιμενικών μας υποδομών αποτελεί επιλογή βιώσιμη και επιβεβλημένη, λόγω του στρατηγικού χαρακτήρα τους, στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Ειδικότερα για τον ΟΛΠ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, θα εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες προκειμένου να κατοχυρώσει το δημόσιο συμφέρον και τα εργασιακά δικαιώματα, με ουσιαστική και σε βάθος επαναδιαπραγμάτευση».
Σήμερα σας παρακολουθούμε να αυτοξεφτιλίζεστε !!!

Μας λέγατε προεκλογικά ότι :

«….Υποστηρίζουμε:
- την αναβάθμιση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των Εθνικών Κοινοβουλίων και την αξιοποίηση των ρυθμίσεων της Συνθήκης της Λισσαβόνας που ενισχύουν συμμετοχή, όπως η νομοθετική πρωτοβουλία πολιτών και τα δημοψηφίσματα.
- την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης με αναπροσαρμογή των όρων και νέες προδιαγραφές που θα εξαιρούν από τη μέτρησητου επιτρεπόμενου ελλείμματος τις δημόσιες παραγωγικές δαπάνες, τις επενδύσεις για την παιδεία κα την πράσινη ανάπτυξη, καθώς και τις αμυντικές δαπάνες.
- τη θέσπιση ενός Ευρωπαϊκού Σύμφωνου για την Απασχόληση, ένα «Κοινωνικό Μάαστριχτ» με μετρήσιμους δεσμευτικούς στόχους για απασχόληση καιανάπτυξη.
Σήμερα κάνετε το ακριβώς αντίθετο!

Έφτασε λοιπόν η ημέρα να αποκαλυφθείτε! Θα έρθουν και οι επόμενες μέρες που θα αποδείξετε πόσο καλοί υπάλληλοι των Τρισέ και Αλμούνια είστε και πως αντιλαμβάνεστε τον πατριωτισμό και τον αυτοσεβασμό μιας χώρας, ενός λαού, μιας ιστορίας, ενός μέλλοντος.

Από σήμερα και κάθε μέρα θα συγκρίνεστε με τον προεκλογικό λόγο σας και με την δήθεν σοσιαλιστική σας συνείδηση.

ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ @ ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥΣ

ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΓΥΨΟ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΤΥΠΗΜΑΤΩΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΝΗ

Μετά το θάνατο των Πολιτικών ηγετών, Καραμανλή, Παπανδρέου και Φλωράκη, οι σημερινοί ( από τον Σημίτη μέχρι σήμερα) πολιτικοί θα μας πάνε στον πάτο.
Ήδη επί Σημίτη χάσαμε τα ΙΜΙΑ, σήμερα θα χάσουμε από ότι φαίνεται και τα Δωδεκάνησα.
Οι ένοπλες δυνάμεις έχουν την δυνατότητα τριών ωρών μάχης με την Τουρκία.
Τα δισεκατομμύρια που ξοδεύουμε για προμήθειες οπλικών συστημάτων είναι μονοδιάστατα προσανατολισμένα στις ανάγκες του ΝΑΤΟ ως επιθετικά όπλα που μπορεί να χρησιμοποιηθούν μόνο αν το ΝΑΤΟ δεχθεί επίθεση από τρίτες χώρες αλλά είναι αδύνατο να χρησιμοποιηθούν από την Ελλάδα λόγω και μορφολογίας εδάφους.
Να σκεφτεί κανείς τώρα, το γιατί και τι επιδιώκεται από την μεριά των Ελλήνων Πολιτικών όταν στηρίζουν την «Ευρωπαϊκή» προοπτική της Τουρκίας.
Οι αμφισβήτηση της Τουρκίας των διεθνών συμβάσεων και οι διεκδικήσεις που σήμερα μπορεί να εκβιασθούν ως διεκδίκηση επί των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά την ένταξη της Τουρκίας χάνονται είτε ως επιχειρήματα από τους Τούρκους είτε ως επιχειρήματα άμυνας από την Ελλάδα και αποκτούν τον χαραχτήρα ενδοκοινοτικής τριβής, όπου η Γερμανία και η Αγγλία θα παίξουν σημαντικό ρόλο υπέρ των Τουρκικών συμφερόντων.
Αν συνδυάσουμε και τις οικονομικές οδηγίες της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας για την αξιοπιστία των οικονομικών της Ελλάδας στους διεθνής πιστωτικούς οργανισμούς, αυτό που επιχειρείται είναι να υποχρεωθεί η Ελλάδα για να εκμαιεύσει την υποστήριξη των «Ευρωπαϊκών» δυνάμεων, να εκπέσει οικονομικά και πολιτικά από την προνομιακή θέσης που κατέχει στα Βαλκάνια, όντας μέλος της ισχυρής ομάδας των 15.
Τα Βαλκάνια έχουν ήδη καινούργια αφεντικά, την Γερμανία και τις ΗΠΑ, και η Τουρκία ως χώρα εκτός Ε.Ε. αλλά ως στέλεχος του ΝΑΤΟ , παίζει τον ρόλο που έχει συμφωνηθεί και που της …. Αρμόζει, εκ της θέσεως της στο ΝΑΤΟ.
Οι αμφισβητήσεις της σε βάρος της Ελλάδας αποτελούν πίεση τόσο προς τους Γερμανούς και τους Γάλλους, όσο και προς τις ΗΠΑ.
Επομένως η Ελλάδα καταχρεώνεται τόσο στην Γαλλογερμανική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και προς τους Αμερικάνους και επομένως βρίσκεται στο δίλλημα , ή να αποτελέσει υποβοηθητικό εργαλείο της Ευρωπαϊκής ηγεσίας ή να χάσει επιπλέον εδάφη και οικονομική κυριαρχία στα κοιτάσματα πετρελαίου στο Νότιο-Ανατολικό Αιγαίο.

Η επιβάρυνση της Ελληνικής Οικονομίας και η προσεκτικά και στοχευμένη διαπόμπευση της στο εξωτερικό που ισοδυναμεί με στραγγαλισμό και πτώχευση, δεν είναι ανεξάρτητη ούτε τυχαία με την νέα Τουρκική διεκδίκηση και αμφισβήτηση των συνόρων μας.

Θέμα επαναχάραξης συνόρων και ορίων θέτει η Άγκυρα με σημερινή ΝΟΤΑΜ !

17-11-2009 14:31:01

Πριν από λίγο αίφνης η Άγκυρα με την έκδοση σχετικής ΝΟΤΑΜ έθεσε ευθέως θέμα επαναχάραξης συνόρων και ορίων μεταξύ των δύο χωρών! Με αφορμή μία άσκηση έρευνας-διάσωσης στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, αρνείται την ελληνική αρμοδιότητα για αποστολές έρευνας-διάσωσης στην περιοχή διότι «δεν υπάρχει αναγνώριση από την Τουρκία των ορίων του FIR Αθηνών μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου που σημαίνει ότι δεν είναι αρμοδιότητα της Αθήνας οι αποστολές έρευνας και διάσωσης στην περιοχή».
Προσθέτουν μάλιστα ότι δεν υπάρχει καμία συμφωνία οριοθέτησης των ορίων-συνόρων των δύο πλευρών η οποία να προσδιορίζει τις αρμοδιότητες έρευνας-διάσωσης! Για την Τουρκία το Καστελλόριζο είναι «καρφί στο μάτι» γιατί λόγω και της υφαλοκρηπίδας του κόβει στα δύο τις περιοχές πετρελαϊκών ερευνών της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Και σε ότι αφορά το θέμα που εγείρεται σήμερα αναφορικά με τις αποστολές έρευνας-διάσωσης, δημιουργεί ένα τεράστιο μπλοκ ελληνικού FIR το οποίο διεισδύει βαθιά στην Ανατολική Μεσόγειο (χάρτης που ακολουθεί).

Αμφισβήτηση των περιοχών του FIR μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, σημαίνει και επερχόμενη αμφισβήτηση και άλλων περιοχών των Δωδεκανήσων, όπου δεν υπάρχει διμερής συμφωνία οριοθέτησης ορίων και συνόρων μεταξύ των δύο πλευρών…
Υπάρχει όμως και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο σε ότι αφορά την συγκεκριμένη άσκηση: Γίνεται την τελευταία ημέρα της τουρκοαιγυπτιακής άσκησης «Θάλασσα Φιλίας-2009», όπου θα συμμετέχει μεγάλος αριθμός μονάδων του Ναυτικού (τέσσερις φρεγάτες, ένα υποβρύχιο, μια κορβέτα, ένα ρυμουλκό στόχου, δύο περιπολικά σκάφη, μια ομάδα ειδικών αποστολών-SAT), καθώς και άεροσκάφη της Αεροπορίας

Η θαλάσσια περιοχή που θα διεξαχθεί η τουρκοαιγυπτιακή άσκηση συνορεύει με την περιοχή που θα διεξαχθεί η άσκηση έρευνας-διάσωσης σε δύο ημέρες. Αυτό σημαίνει ότι «συμπτωματικά» θα έχουν και τα μέσα για να προστατέψουν οποιαδήποτε κίνησή τους.

Το θέμα είναι πως θα αντιδράσει η ελληνική πλευρά. Κανονικά θα πρέπει να παρεμποδιστεί η άσκηση. Άλλωστε η αντιNOTAM που εξέδωσε η ΥΠΑ είναι σαφής: Δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν τέτοια άσκηση. Θα τολμήσουν να υπερασπιστούν εμπράκτως όρια και σύνορα;

Ιδού η χθεσινή αρχική τουρκική ΝΟΤΑΜ για την άσκηση στις 19/11/2009 που θα διεξαχθεί σε ακτίνα 3 ν.μ. περί των συντεταγμένων που δίνουν οι Τούρκοι:
B1159/09 - EXERCISE WILL TAKE PLACE.AREA:362500N0291900E 360900N0291900E 362300N0283400E 363000N0283400EAFFECTED DALAMAN TMA. SFC - FL100, 19 NOV 09:00 2009 UNTIL 19 NOV 13:00 2009.CREATED: 05 NOV 13:36 2009

Η ελληνική προειδοποιητική αντιΝΟΤΑΜ σχετικά με την εν λόγω άσκηση:A2212/09 - NAVIGATIONAL WARNING TO ALL CONCERNED:THIS NOTAM IS ISSUED TO STATE THAT WITH REFERENCE TO TURKISH NOTAMB1159/09 LTAAYNYX (051335EUECYIYN), PART OF THE EXERCISE AREA DEFINEDBY COORDINATES 363000N0283400E, 362300N0283400E, 360900N0291900E,361030N0291900E THEN ALONG ATHINAI/ISTANBUL FIR BOUNDARY TOBEGINNING, STRICTLY LIES WITHIN ATHINAI FIR, WHERE THE ONLY COMPETENTAUTHORITY TO PROMULGATE NOTAMS ACCORDING TO ICAO RULES ANDREGULATIONS IS THE HELLENIC CIVIL AVIATION AUTHORITY, AND NOT WITHINDALAMAN TMA.THE ABOVE MENTIONED TURKISH NOTAM B1159/09 LTAAYNYX HAS BEEN ISSUEDWITHOUT ANY PRIOR COORDINATION BETWEEN THE TWO STATES AND THEREFOREIT IS CONSIDERED NULL AND VOID TO ITS PART REFERRING TO ATHINAI FIR. SFC - FL100,19 NOV 09:00 2009 UNTIL 19 NOV 13:00 2009. CREATED: 13 NOV 10:33 2009

Και η σημερινή τουρκική ΝΟΤΑΜ απάντηση στην ελληνική, όπου ευθέως αμφισβητείται FIR, δικαιώματα αποστολών έρευνας-διάσωσης κλπ:A3603/09 (Issued for LTBB LGGG) - REFERENCE (A) TURKISH NOTAM B1159/09REFERENCE (B) GREEK NOTAM A2212/09NAVIGATIONAL WARNING TO ALL CONCERNEDAS REGARDS THE GREEK NOTAM A2212/09, WE WOULD LIKE TO STATE THAT THE EXERCISE AREA INDICATED IN TURKISH NOTAM B1159/09 STRICTLY LIES WITHIN ISTANBUL FIR AND TURKISH NOTAM REMAIN UNCHANGED. ON THE OTHERHAND, WE WOULD LIKE TO REFER ONCE AGAIN TO THE TURKISH AIP ENR 2.1.1 WHICH STATED THAT THE PORTION OF ISTANBUL -ATHENS FIR LIMITBETWEEN POINTS 360456N-0295958E AND THE POINT COINCIDING WITH THE BEGINNING OF THE TURKISH-GREEK LAND BORDER DOES NOT REFLECT OR IMPLYIN ANYWAY ANY EXPRESSION OF OPINION WHATSOEVER REGARDING DELIMITATION OF ANY KIND OF BOUNDARY AMONG THE PARTIES CONCERNED OR A BILATERALLY AGREED PRACTICE. SFC - FL100, 19 NOV 09:00 2009 UNTIL 19 NOV 13:002009. CREATED: 16 NOV 15:51 2009

Τμήμα ειδήσεων: http://www.defencenet.gr

ΘΥΜΑΣΕ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΑ ΛΕΓΑΝ ΚΑΙ .....

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΙΘΗΚΕ ΠΑΡΑΝΟΜΗ....

Είναι απαράδεκτο και συκοφαντικό ταυτόχρονα, για ένα πολιτικό σύστημα που διατείνεται ότι αποτελεί μια σύγχρονη μορφή « Δημοκρατίας», ενός πολιτισμένου και Ευρωπαϊκού Κράτους, όταν δεν είναι τίποτε άλλο, απο ένα σύστημα εξουσιών και νόμων που η ουσία της οργάνωση του και της λειτουργίας του, είναι η Σταλινική εκδοχή για τα δικαιώματα του ανθρώπου, για την λειτουργία των θεσμών, για την θέσπιση θεσμών και νόμων, για την ατομική ιδιοκτησία και το ατομικό συμφέρον, για την ελευθερία βούλησης και διακίνηση ιδεών, για τα δικαιώματα και την αναγνώριση τους, ως δικαιώματα των κοινωνιών και του ατόμου, για την ισόβαρη ισονομία και ισοπολιτεία στην θέσπιση και άσκηση του δικαιώματος υπεράσπισης και διεκδίκησης ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων.
Είναι Σταλινική η παροχή ελευθερίας και αναγνώρισης της ελευθερίας ως δικαίωμα του ατόμου να συνέρχεται, να οργανώνεται σε Κοινωνία, να εκφράζεται, να διεκδικεί, να ασκεί προστατευτισμό στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του αγώνα του και του αγώνα της Κοινωνίας του (Εργατικούς, Πολιτικούς) και ταυτόχρονα υποχρέωση του Κράτους να προστατεύει αυτά τα δικαιώματα.

Είναι Σταλινική η συγκρότηση του Κράτους και το δικαίωμα του να θεσπίζει κανόνες, Νόμους και θεσμούς, μηχανισμούς που ερμηνεύουν, «διευκολύνουν», αποδίδουν, εκχωρούν, οργανώνουν και οργανώνονται και παρέχουν προστασία ως νταβαντζίδες των οικονομικών οργανωμένων συμφερόντων με την πρέπουσα, ορθή και χρηστή απονομή Δικαιοσύνης, αφού η Δικαιοσύνη αποτελεί λάφυρο του Κράτους και των προστατευμένων από το Κράτος, οικονομικών εξουσιαστικών οργανωμένων συμφερόντων.

Είναι φασιστική και άκρως υποκριτική η «Δημοκρατική» υπόσταση του Κράτους και των νόμων του, στην διαχείριση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ατόμου, όταν νομιμοποιεί την υπεροχή των οικονομικών εξουσιαστικών οργανωμένων συμφερόντων με την σύσταση Επιμελητηρίων και την ίδια στιγμή δεν αναγνωρίζει ούτε την Κοινωνία των εργαζομένων, ούτε δικαιώματα στην Κοινωνία των εργαζομένων, παρά μόνο υποχρεώσεις και καταναγκαστικό πλαίσιο νόμων και κανονισμών που δημιουργούν «δικαιώματα» και «ισονομία» στους «Πολίτες» όταν αυτοί δεν «αναγνωρίζουν» στον εαυτό τους την ιδιότητα του εργαζόμενου. Δικαιώματα που ο Πολίτης έχει όταν βρίσκεται εκτός χρόνου εργασίας του.

Αυτό το Κράτος και αυτή την Δημοκρατία πρέπει οι εργαζόμενοι να ανατρέψουν, κάνοντας την αρχή, με ανυπακοή στις αποφάσεις των Δικαστηρίων που κρίνουν τις απεργίες τους παράνομες και τα αιτήματα τους παράνομα, αλλά και να αμφισβητήσουν στο Κράτος δικαιώματα να αποφασίζει τι είναι δίκαιο, τι καταχρηστικό και τι παράνομο.

Οφείλει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ να προσφύγουν κατά του Κράτους και των Δικαστηρίων του, στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καθώς και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ώστε να αφαιρεθεί η αρμοδιότητα και η εξουσία της ποινικοποίησης των αγώνων και της διεκδίκησης δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Σε καμιά άλλη πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης, το Κράτος και οι μηχανισμοί του δεν δικάζουν την νομιμότητα του λόγου, της οργάνωσης και της διεκδίκησης των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων.

ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ .......

Παράνομη η απεργία στο Λιμάνι

Ηλεκτρονική Έκδοση enet.gr, 12:34 Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Το μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά κήρυξε παράνομη την απεργία της ΟΜΥΛΕ και της Ένωσης Λιμενεργατών από την 1η έως τις 16 Οκτωβρίου και από τις 3 Νοεμβρίου έως σήμερα μετά τη σχετική προσφυγή του ΕΒΕΑ και των υπόλοιπων επιμελητηρίων. Στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται ότι οι εργαζόμενοι είχαν γραπτές και προφορικές διαβεβαιώσεις ότι διασφαλίζονται οι θέσεις εργασίας.
Η απόφαση προβλέπει ποινή φυλάκισης δύο μηνών για κάθε ημέρα απεργίας από δω και στο εξής και χρηματικό πρόστιμο 4.000 ευρώ ανά ημέρα απεργίας σε κάθε συνδικάτο.
Το 2008 είχε υπάρξει παρόμοια απόφαση, η οποία απαγόρευε στο μέλλον κινητοποιήσεις με αίτημα τη μη ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς. Για το λόγο αυτό οι εργαζόμενοι στην τωρινή απεργία τους είχαν θέσει ως αίτημα την κατοχύρωση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.
Στο Πρωτοδικείο είχαν προσφύγει τα Επιμελητήρια της χώρας, καθώς και 48 επιχειρήσεις. Αργότερα σήμερα, αναμένεται να συνεδριάσει η ΟΜΥΛΕ.

Στις 2 το μεσημέρι αναμένεται το Δ.Σ του ΟΛΠ να τοποθετήσει επισήμως στη θέση του διευθυντή και διευθύνοντος συμβούλου τον Γ. Ανωμερίτη, από τον οποίο αναμένονται πρωτοβουλίες για την εκτόνωση της έντασης.

ΕΛΚΕΠΕ - ΒΙΟΖΑΛ

Αν μιλάμε για μεσαίωνα εργασιακών σχέσεων και αν το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να καταργήσει τις εταιρίες ενοικίασης εργαζομένων, δείτε τι συμβαίνει στην ΒΙΟΖΑΛ πρώην ΕΛΚΕΠΕ.

Η ΕΛΚΕΠΕ, εταιρία παραγωγής και εκμετάλλευσης κρέατος, αφού κατάφερε να μην μπορεί να λειτουργήσει και να χρωστά πολλά μηνιάτικα στους εργαζόμενους της, ενοικίασε τις εγκαταστάσεις της στην ΒΙΟΖΑΛ.
Η τελευταία δυστυχώς συνέχισε την πολιτικής της προηγουμένης αλλά τούτη την φορά πιο εκκωφαντικά.
Βάζει τους εργαζόμενους να υπογράφουν για μηνιαίο μισθό 1100 ή 1300 ή 1500 ευρώ και να εισπράττουν καθαρά, 550 ή 600 ή 800 ευρώ.
Απολύει εργαζομένους χωρίς αποζημίωση
Δεν εφαρμόζει καμιά σύμβαση, δεν δίνει επιδόματα, δεν αναγνωρίζει προϋπηρεσία.
Πριν τέσσερις μέρες ανακοίνωσε μείωση μισθών κατά 550 ευρώ.
Ήδη χρωστά στους εργαζόμενους μισθούς 6 και 8 μηνών.
Οι περισσότεροι είναι Πακιστανοί, αλλά είτε είσαι Πακιστανός είτε είσαι Έλληνας αντιμετωπίζεσαι και εργάζεσαι σαν δούλος.
Η ΕΛΚΕΠΕ εξακολουθεί να εμφανίζεται ως ..... εργοδότης που πληρώνει τους εργαζόμενους, ενώ κουμάντο κάνει η ΒΙΟΖΑΛ.

ΠΟΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ & ΠΟΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ θα προστατεύσει αυτούς τους εργαζόμενους;

Ο ΤΕΩΣ Γ.Γ. της ΓΣΕΕ και τεως ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ της Ν.Δ., ΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΩΝ .... STAGERS

τα σχόλια δικά σας.
Το μόνο που θα πω στον Γιάννη Μανώλη, είναι ότι δεν μπορείς να ξεχνάς τους εργαζόμενους όταν είσαι βουλευτής και να τους θυμάσαι όταν δεν είσαι τίποτα, γιατί ονειρεύεσαι να ξαναγίνεις.

ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΩΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Η απόφαση αυτή της κυβέρνηση τους πετάει στο δρόμο χωρίς μάλιστα να δικαιούνται ούτε επίδομα ανεργίας.

Σύνθημά τους:
«Αν είσαι εναντίον της δουλείας, δεν σκοτώνεις τους δούλους».

Καταγγέλλουν ότι όσοι τους «υιοθέτησαν» τις τελευταίες ημέρες δεν ενδιαφέρονται για τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων στα stage, όπως αυτά αναδείχθηκαν από την απόφαση της κυβέρνησης να τους πετάξει κατά χιλιάδες στο δρόμο.

Η κ. Ροβυθάκη:…… η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων με την μορφή stage στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας, καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες των υπηρεσιών, κενές οργανικές θέσεις δηλαδή με ελαστικές μορφές εργασίας.
Η κ. Ροβυθάκη: ……. οι εγγεγραμμένοι άνεργοι του ΟΑΕΔ που λαμβάνουν το επίδομα ανεργίας, παίρνουν περισσότερα χρήματα από τους εργαζομένους στα stage…
Η κ. Ροβυθάκη: ……..η προϋπηρεσία τους στις υπηρεσίες του δημοσίου και των ΟΤΑ που υπηρέτησαν ή συνεχίζουν να υπηρετούν δεν αναγνωρίζεται στην αγορά εργασίας.
Η κ. Ροβυθακη : ……..Μέχρι τώρα καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε διάφορες υπηρεσίες χωρίς ασφαλιστική κάλυψη στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα και στους δήμους.

Τα αιτήματα των συμβασιούχων είναι:



.Αναγνώριση των συνεχών και αδιάλειπτων συμβάσεών τους ως συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και όχι ως «μαθητεία».
.Ασφαλιστική κάλυψη από την αρχή της πρόσληψής μας στον ΟΑΕΔ, με παράλληλη μισθολογική και βαθμολογική εξομοίωση με το μόνιμο – τακτικό προσωπικό που εργάζεται με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου.
.Διατήρηση της προσαύξησης κατά 50% σε όλους όσους έχουν εμπειρία συναφή με το αντικείμενο των προκηρυσσόμενων θέσεων σε περίπτωση έκδοσης προκήρυξης μέσω ΑΣΕΠ.


...................................................................*...............................................................................



Ποιος κάνει πλάκα και σε ποιον;


Σήμερα, οι stagers ανακαλύπτουν την ..... Αμερική. Διόλου τυχαία;


Ο ..... οίστρος του εξερευνητή θαλασσοπόρου, δεν τους έπιασε πριν, όταν το δουλεμπορικό " Νέα Δημοκρατία" τους έχωνε στα αμπάρια του και τους μεταχειριζόταν σαν φθηνό αναλώσιμο "κρέας" που δούλευε με τις αλυσίδες του ..... "κάποια στιγμή θα γίνουμε μόνιμοι απο την κεκρόπορτα" των "δικών μας παιδιών" στο Δημόσιο, ως πονηράκιδες σε βάρος όλων όσων δεν έχουν τον μπάρμπα απο την Κορώνη;


Ο .... οίστρος του μαχητή κατά της δουλείας, τους έπιασε μόλις διαπίστωσαν ότι βούλιαξε το δουλεμπορικό " Νέα Δημοκρατία" και τώρα την ...... Αμερική , την πάτησε το τραίνο;


Τώρα που έχασαν το δοβλέτι και που οι κατουρημένες ποδιές δεν μπορούν να τους "βολέψουν" στο.... Δημόσιο, θυμήθηκαν πως πρέπει να συγκροτήσουν σωματεία και να βγουν στον Αγώνα. Να υπερασπιστούν το δικαίωμα τους στην εργασία και στην ισότιμη μεταχείρισή τους απο τον Εργοδότη - Κράτος;


Αλλά μήπως στην Ελλάδα, πάντα έτσι δεν γίνεται;

Το 2004. ο Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές απο το ΠΑΣΟΚ, με το σύνθημα ότι θα μονιμοποιούσε 250.000 συμβασιούχους που τους είχε σε "ομηρία" το Σημιτικό κατεστημένο.

Αμέσως μετά μονιμοποίησε μόνο 33.000 και ανακάλυψε την δουλεία των stage !!!


Τα .... δικά μας παιδιά, βολεύονται τώρα με καθεστώς δουλείας . Στο νέο καθεστώς όπως και με τους προηγούμενους υπάρχει συνομολόγηση!
Ο εργαζόμενος συνομολογεί με την Κυβέρνηση να χρησιμοποιηθεί αντί μιας φρούδα ελπίδας και μιας πραγματικής υποτιμημένης αντιμισθίας, ένα καθεστώς εργασιακής σχέσης με αμοιβαίο όφελος.

Από την μια η Κυβέρνηση διασφαλίζει μια σίγουρη δεξαμενή ψήφων για τις εκλογικές διαδικασίες, καθώς και έναν σίγουρο "στρατό" προπαγάνδας και χειροκροτητών και από την άλλη ο εργαζόμενος, διασφαλίζει ένα μισθό σίγουρο και πιθανότητα μονιμοποίησης του, όταν αλλάξει η Κυβέρνηση και ασκήσει με την βοήθεια της προηγουμένης, ωμό εκβιασμό.

Σε αυτήν την συνομολόγηση καλείται να τοποθετηθεί η Κοινωνία αλλά και οι θεσμοθετημένοι φορείς της - συνομιλητές με το Κράτος- αλλά και οι παραπροπαγανδιστικοί μηχανισμοί των ΜΜΕ.

Ποτάμια το ... κλάμα, ποτάμια η υποκρισία

Οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι εργαζόμενοι. Ο μόνος υπεύθυνος είναι η .... Κοινωνία και το Κράτος.

Στην θέση της Κοινωνίας τοποθετούνται τα οργανωμένα συμφέροντα που η Κυβέρνηση πρέπει να έρθει σε ρήξη.

Στην θέση του Κράτους μπαίνει η Κυβέρνηση, που καλείται να νοικοκυρέψει τον τόπο και να φέρει την διαφάνεια και την αξιοκρατία.

Η υποκρισία συνεχίζεται. Το κλάμα ανεβάζει την .... στάθμη της λίμνης του Μαραθώνα.

Ποιος φταίει λοιπόν;

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ !!!

Φταίνε, γιατί δεν μπορεί μόνο το 8% των οργανωμένων εργαζομένων σε σωματεία να έχουν φωνή, να δίνουν λύσεις σε μια κοινωνία εργαζομένων που βαριέται, που δεν θέλει να μην έχει προβλήματα, που τους αρέσει να πορεύονται κατά μόνας γιατί είναι ελεύθεροι να αποφασίσουν για τον εαυτό του χωρίς να αντιλαμβάνονται ως μωρές παρθένες ότι ναρκοθετούν και υπονομεύουν το μέλλον των υπολοίπων.

Φταίνε, γιατί επιτρέπουν στα κόμματα να καπελώνουν τα συνδικάτα με τους έμπιστους τους.

Φταίνε, γιατί βολεύονται από τον μπάρμπα στην Κορώνη και αδιαφορούν για τον διπλανό τους, για τον φίλο ή την φίλη τους, για τον συνάνθρωπό τους που ενώ έχει τα προσόντα δεν έχει το "βύσμα".

Φταίνε, γιατί συνομολογούν με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, συνωμοτώντας πρώτα κατά του εαυτού τους και στην συνέχεια εναντίον όλων των άλλων.

Φταίνε, γιατί μόνο αυτοί έχουν δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο, που τους χρησιμοποιούν, χρησιμοποιούν την ανάγκη τους για δουλειά, χρησιμοποιούν τα όνειρά τους, τους εκμεταλλεύονται, ενώ αυτοί δεν θέλουν, αλλά τρέχουν από κατουρημένη ποδιά σε κατουρημένη, γιατί εναγωνίως ψάχνουν τον αφέντη τους, τον αφέντη - προστάτη και νταβαντζή.

Φταίνε, γιατί επιθυμούν το βόλεμα, γιατί έτσι τους έμαθε η οικογένεια, το σχολείο, ο κοινωνικός περίγυρος, η κομματική τους ένταξη, το Κράτος και ποτέ δεν αντιστάθηκαν, ποτέ δεν αντιπάλαψαν, ποτέ δεν επαναστάτησαν

Φταίνε, γιατί η ισοκρατία ξεκινά για όλους από το βόλεμα τους και μετά. Γιατί και οι πολιτικοί παίζουν ταμπούρλο στις ανάγκες τους, στο μέλλον τους, στα όνειρά τους, στην σιγουριά για την ζωή τους.

Φταίνε, γιατί είναι, και θέλουν να είναι, ανιστόρητοι, απαίδευτοι, ακαλλιέργητοι, με παρκαρισμένο τον εγκέφαλό τους, με ταπεινωμένη συνείδηση και μπόλικη κουτοπονηριά

Γιατί λοιπόν διαμαρτύρονται και γιατί είμαστε εμείς υποχρεωμένοι να τους συμπαρασταθούμε;

Γιατί πρέπει να τους νομιμοποιήσουμε και μαζί με αυτούς να νομιμοποιήσουμε τον κάθε αγύρτη και απατεώνα Πολιτικό, να ενθαρρύνουμε τους Πολιτικούς και τα Κόμματα να ασελγούν ασυστόλως, να εξαπατούν τους εργαζόμενους, να δημιουργούν στρατιές από "δικά τους παιδιά" που πρέπει να έχουν προνομιακή μεταχείριση έναντι όλων;

Ποιοι τους έταξαν μονιμοποίηση; Ποιοι τους ανέθεσαν εργασία φτηνιάρικου μεροκάματου και τους εμπέδωσαν την συνείδηση ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες;

Αν θέλουν να δικαιωθούν, πρέπει πρώτα να καταγγείλουν όσους τους ενέπαιξαν.

Αν θέλουν να δικαιωθούν, πρέπει να ζητήσουν, κατονομάζοντας τους, την παραδειγματική τους τιμωρία. Να προσφύγουν μαζικά στην Δικαιοσύνη, ζητώντας να δικαστούν οι πολιτικοί εκείνοι πους τους έσπρωξαν σε αυτήν την πλάνη.

Ζητώ από την Κυβέρνηση, αν θέλει να εμπεδώσει ένα διαφορετικό ήθος στην Πολιτική και στο Κοινοβούλιο, να ενεργοποιήσει τις διαδικασίες περί ευθύνης Υπουργών, να συσταθεί εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή, να ερευνήσει η Βουλή και παραπέμψει όλους εκείνους τους διατελέσαντες Υπουργούς αλλά και Βουλευτές της προηγούμενης αλλά και των προηγούμενων Κυβερνήσεων, στην Δικαιοσύνη.

Αυτό πρέπει να διεκδικήσει και η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ

Για να υπάρξει αμοιβαία εμπιστοσύνη Κοινωνίας και Κράτους, πρέπει να γίνει πρώτα εκκαθάριση του Κράτους, να απονεμηθεί δικαιοσύνη και μετά να οικοδομηθούν μέτρα αμοιβαίου οφέλους και αμοιβαίας εμπιστοσύνης

Διαφορετικά, το ίδιο έργο θα επαναλαμβάνεται

2η ΕΠΙΣΤΟΛΗ στον κ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ως ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Από την εποχή των " μη προνομιούχων" μέχρι σήμερα των "εχόντων και κατεχόντων" η υποκρισία περισσεύει και η αφωνία των πολιτών ξεχειλίζει από την κατά τεκμήριο και ουσία αδιαφορία και ανερμάτιστο τεχνοκρατισμό της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας.

Η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εφηύρε μια επαίσχυντη μέθοδο απόκτησης επιπλέον εισοδημάτων για τον κρατικό προϋπολογισμό, με την απενοχοποίηση των Μηχανικών, κατασκευαστών εργολάβων και της πολεοδομίας, φορτώνοντας προς τους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων με ημιυπαίθριους χώρους, μια δαπάνη που ημινομιμοποιούσε την αυθαιρεσία του Κράτους και εμπέδωνε την συνείδηση του απατεώνα σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας.

Διαχρονικά οι κυβερνήσεις στο όνομα του να επιδείξουν αναπτυξιακά έργα και αυξημένους ρυθμούς ανάπτυξης, έκαναν και κάνουν χατίρια σε ένα καρτέλ που λυμαίνεται την αγορά γης, τις κατασκευές και το κύκλωμα αγοραπωλησίας, με εμφανείς παρανομίες και αυθαίρετες κατασκευές, τις οποίες καλούνται υποχρεωτικά να τις πληρώνουν οι αγοραστές διαμερισμάτων, μιας και δεν κατασκευάζονται πολυόροφες κατοικίες χωρίς ημιυπαιθρίους ώστε να υφίσταται ανταγωνισμός αξιών.

Παρά την ύπαρξη νόμου για την ηλεκτροδότηση των αυθαίρετων κατασκευών, ο νόμος εξαντλείται στα όρια της εξοχικής κατοικίας ή της μόνιμης εκτός σχεδίου, ενώ για τις εντός σχεδίου αυθαίρετες κατασκευές που "νομιμοποιούνται" από την διαμεσολάβηση Μηχανικού - εργολάβου – πολεοδομίας , ουδεμία παραβίαση νόμου "γνωρίζει" το κράτος, παρά εντοπίζει τις αυθαιρεσίες όταν υπάρξει καταγγελία.
Αλλά ποιος θα καταγγείλει ποιον, όταν όλοι διαβιώνουν κάτω από μια στέγη που η αυθαιρεσία και οι παρανομίες είναι "κοινό αγαθό" ! ΄

Έρχεται λοιπόν ο Νόμος Σουφλιά, που λέει : μακάριοι οι καρφώσαντες εαυτόν ίνα μη καρφωθούν εκ των πλησίων τους. Αυτούς το ... Κράτος τους ανταμείβει βάζοντας κοντή αλυσίδα στο λαιμό της πολεοδομίας.

Υπάρχει το εξ' ίσου σοβαρό ζήτημα των "αυθαίρετων" εντός οικιστικής ζώνης αλλά εκτός σχεδίου πόλεως κτισμάτων, που η αυθαιρεσία έχει να κάνει, πρώτον ως προς την αδειοδότηση της κατασκευής και δεύτερον, ως προς τις προϋποθέσεις που περιορίζονται στα όρια έκτασης του οικοπέδου, το οποίο θεωρείται άρτιο και οικοδομήσιμο μόνο πάνω από τα 4,5 στρ.

Θα παρατηρήσουμε εδώ, ότι συντελείται μια άνιση ανακατανομή πλούτου και ανισοτιμία ανάμεσα στους πολίτες από την μια και από την άλλη, μια ανοχή που δίνει λύσεις στην επιχειρηματικότητα, την κίνηση της αγοράς και στο μαύρο χρήμα, σε όλες τις μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις που υποστηρίζουν τεχνικά και κατασκευαστικά - εμπορευματικά , την οικοδομική δραστηριότητα.

Η ανισότητα στην ανακατανομή του πλούτου, δεσπόζεται από την οριοθέτηση της σχέσης "μη προνομιούχων " και "εχόντων και κατεχόντων" πλούτου και οικονομικής εξουσίας, καταδικάζοντας τους μη προνομιούχους στον παρανομαστή της κοινωνικοοικονομικής ένταξής τους, στα πλαίσια της εθνικής κοινωνίας.

Η οριοθέτηση των 4,5 στρ. ως άρτιο και οικοδομήσιμο οικόπεδο υψώνει τείχη ανάμεσα στους πολίτες, επιβεβαιώνοντας τον κοινωνικοοικονομικό κανόνα, όπου τα μεσαία προνομιούχα στρώματα των Διευθυντικών στελεχών και οι έχοντες και κατέχοντες επιβραβεύονται για την οικονομική - κοινωνική θέση τους στα πλαίσια της εθνικής κοινωνίας, τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα να απολαμβάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε ένα περιβάλλον ξεκούρασης και αναψυχής, ενώ στους υπόλοιπους, κυρίως εργαζόμενους - μισθοσυντήρητους πολίτες, δεν τους αναγνωρίζεται ούτε ένας ημιυπαίθριος χώρος.

Βλέπουμε εδώ ότι το δικαίωμα της αναψυχής και ξεκούρασης εντός οικιστικού περιβάλλοντος αντάξιου της οικονομικής συμβολής κάποιου την διαμόρφωση του ΑΕΠ, προβάλλει από την αναγκαιότητα της "ξεκούρασης" του, από μια συνεχή "κούραση " που υφίσταται, βλέποντας του εργαζόμενους να ... εργάζονται κοπιαστικά γι' αυτόν. Σε αυτόν λοιπόν αναγνωρίζεται η ανάγκη ξεκούρασης μέσα σε ένα φιλικό, προσιτό και φυσικό περιβάλλον, γιατί το έχει ανάγκη. Έχει όμως και τα λεφτά!

Ο εργαζόμενος τι έχει; Την υποχρέωση να δουλεύει και το δικαίωμα να .... εργάζεται!

Αλήθεια λοιπόν, ποιος εκ των εργαζομένων μπορεί να έχει το κεφάλαιο των 150000, 250000 και παραπάνω για αγορά 4,5 στρ. γης, για να μπορεί να "στεγάσει" το κόπο του και τα όνειρά του, ξοδεύοντας επιπλέον άλλα 150000 ευρώ;

Αλλά ξέχασα!

Στο Κράτος αυτό, δικαιώματα δεν έχουν όλοι, πάρα μόνο όσοι έχουν το απαραίτητο χρήμα, που τους καταξιώνει είτε στην δυνατότητα μόρφωσης, είτε στην δυνατότητα ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης, είτε στην εκμετάλλευση των πολιτικών και της πολιτικής, είτε στην ένταξή τους στις" ανώτερες τάξεις".

Η κοινωνική ένταξη του ατόμου και η αναγνωρισιμότητα του καθορίζεται τόσο από την εργασία του αλλά και από την οικονομική του δυνατότητα να συμμετέχει ή να επηρεάζει το κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι.

Επομένως στο άτομο αυτό "χαρίζεται" και το δικαίωμα της απόκτησης μιας άνετης εξοχικής κατοικίας, ενταγμένης σε ένα φυσικό περιβάλλον αντάξιο της οικονομικής του δύναμης και ισάξιο με την συμμετοχή του στο οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας.

Η χλέπα, δηλαδή οι εργαζόμενοι, μπορούν να κάνουν ταξιδάκια αναψυχής με την Εργατική Εστία, να συμμετέχουν όταν και όπως μπορούν στα "μπάνια του Λαού", αλλά μέχρις εκεί !!!

Αλλά, αφού δεν επιτρέπει ο υφιστάμενος νόμος να κτίσουν σε οικόπεδα των 250 ή 300 τ.μ. οι πολίτες που κατ' ευφημισμό είναι ίσοι μεταξύ τους, τότε το Κράτος, δια των οικονομικών εφοριών:

Γιατί δεν παρεμβαίνει στο κύκλωμα αγοροπωλησίες, καθιστώντας άκυρες της αγοροπωλησίες τεμαχίων γης για παραθεριστική κατοικία;

Γιατί δεν τιμωρούνται οι μεσίτες, οι Μηχανικοί, οι υποθηκοφύλακες, οι δικηγόροι, οι συμβολαιογράφοι, για την κομπίνα που στήνουν σε βάρος μικρών καταθετών, μισθοσυντήρητων ανθρώπων, πάρα έρχεστε στην συνέχεια να στηλιτεύετε την πράξη της αυθαίρετης κατασκευής, στερώντας τους κατόχους των κατοικιών αυτών από την ηλεκτροδότηση, το τηλέφωνο και την ισοτιμία τους με τους "άλλους", σε σχέση με το Σύνταγμα;
Είστε οι νόμιμοι που τους αρπάζετε την αποταμίευσή τους, τον κόπο μιας ζωής και να τους στήνετε στον τοίχο επειδή τόλμησαν να αξιοποιήσουν το κομμάτι γης που αγόρασαν με κόπο και στερήσεις;

Ποια λογική υπαγορεύει σε παραθεριστικές περιοχές το σχέδιο πόλης και δεν υπαγορεύει την οριοθέτηση της περιοχής ως παραθεριστική, όπου το άρτιο και οικοδομήσιμο κομμάτι γης ξεκινά για μια κατασκευή των 80τ.μ. από τα 250 τ.μ. οικοπέδου;

Γιατί σε μια παραθεριστική περιοχή το σχέδιο ανάπτυξης και εγκαταστάσεων υποδομών και κτισμάτων πρέπει να ξεπερνά την Τοπική Αυτοδιοίκηση και να εμπλέκεται το Κράτος;

Γιατί επιτρέπετε σε Δήμους να κάνουν τα στραβά μάτια κατά την διαδικασία δημιουργίας αγροτεμαχίων ως οικόπεδα κάτω του ορίου των 4,5 στρ. επ' ωφελεία των δημοτών τους, και γιατί δεν τιμωρούνται όσοι στήνουν "επιχειρήσεις" εξαπάτησης των πολιτών και αφαίμαξης του εξοικονούμενου κόπου τους;

Ο νόμος που διέπει τις κατασκευές για πρώτη κατοικία ή παραθεριστική εκτός σχεδίου πόλεως αλλά σε παραθεριστική περιοχή, που έχει χαρακτηρισθεί παραθεριστική, πρέπει να αλλάξει και να προσαρμοστεί με την παροχή ισοδύναμων και ισάξιων δικαιωμάτων σε όλους τους πολίτες, χωρίς την βάση δημιουργίας πολιτών πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.
Μπορείτε σήμερα να προχωρήσετε στην διόρθωση αυτή, να προχωρήσετε στην νομιμοποίηση των υφιστάμενων κατασκευών με κλιμακωτή φορολόγηση των κτισμάτων αλλά και την παράλληλη νομοθέτηση νέου νόμου και όρων κατασκευών παραθεριστικών κατοικιών ή μόνιμων εντός παραθεριστικής περιοχής.

Μπορείτε να οριοθετήσετε για τις παραθεριστικές περιοχές ως ελάχιστη οικοδόμησιμη γη τα 300 'η 250 τ.μ.

Το Κράτος έχει να κερδίσει πάρα πολλά και από την βάση της ίσης μεταχείρισης και ισοκρατίας αλλά και ως προς τα δημοσιονομικά

Άλλο πράγμα είναι οι κατασκευές εντός δασών ή σε καμένες εκτάσεις με τα παράνομα κτίσματα και άλλο η οριοθέτηση παραθεριστικών περιοχών εκτός Δήμων, όπου πρέπει να είναι απλοποιημένες όλες οι διατάξεις του Γενικού Πολεοδομικού και Χωροθεσίας.

-- Βαγγέλης Κωνσταντίνου

1η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ κ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ως ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

----- Original Message ----- From: vangelis.konstantinou@gmail.com
To: dialogue@politicalforum.gr
Sent: Tuesday, October 20, 2009 10:57 AMSubject: Επικοινωνία με τους πολίτες

Δύο σχόλια.
Πρώτο, να είστε πιο απλοί στον λόγο σας και πιο κατανοητοί ώστε ούτε ο Λαός να "εκτρέπεται" σε διασταλτικά πεδία ερμηνείας των όσων έχετε διακηρύξει ή σήμερα διατυπώνετε, αλλά και η δυνατότητες παρερμηνείας του πολιτικού σας λόγου όταν ακουμπά τεχνοκρατισμούς ή δημαγωγικές συναρτήσεις, να μειώνεται σε ένα ανεκτό επίπεδο.

Δεύτερο, όπως πολλές φορές έχω γράψει στον μπλογκ μου " Πολιτικοί Διάλογοι για τον Σοσιαλισμό", είμαι αντίθετος και πολέμιος του Πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, το οποίο και υπηρετείτε. Το Πολιτικό Σύστημα βασίζεται στην Κορπορατίστικη αντίληψη σχεδιασμού και συγκρότησης των Κοινωνιών και των εξουσιών που πηγάζουν απο τον συνεχή ανταγωνισμό των πλέον συγκροτημένων και ισχυρών ομάδων οικονομικών συμφερόντων. Προφανώς αν δεν υποκατασταθεί το σύστημα με λειτουργίες που μπορούν να δημιουργήσουν την ανάγκη μιας οργανωμένης σε Δήμο Κοινωνία, θα αναπαράγεται και θα εκτρέπεται σε ποικιλότερες και πολυδαίδαλες εκφάνσεις ενός κατά συνθήκη "δημοκρατικού" πολιτεύματος όταν στην πραγματικότητα θα έχει πλήρως εξελιχθεί σε ένα Φασιστικό πολίτευμα.

Μια τέτοια λειτουργία με μια παράλληλη καθοδήγηση απο ένα Σοσιαλιστικό ή έστω Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, είναι το Δημοψήφισμα, που πρέπει να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι εξουσία στν διακυβέρνηση της χώρα, και που δεν θα φοβίζει την εκάστοτε εξουσία, παρά μόνο εκείνη που διακατέχεται απο φασιστική συνείδηση.

Μια δυνατότητα ενεργούς συμμετοχής και άμεσης Δημοκρατίας, που θα μπορούσε να δοκιμαστεί στα επίπεδα του Δήμου ή της Περιφέρειας, είναι η λογοδοσία των εκλεγμένων στο Δ.Σ. ή στο Νομαρχιακό ή στην περιφέρεια, απο ένα κληρωμένο (τυχαίο) αριθμό ανθρώπων του Δήμου, της Νομαρχίας, της Περιφέρειας, με θεσμικό ρόλο. Την έγκριση όλων των πράξεων και την εξατομικευμένη ευθύνη του καθενός συντελεστή των εκλεγμένων με δυνατότητα της κατα πλειοψηφίας καθαίρεσης εκ του αξιώματος του.

Πάντως , απο τον σημερινό Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και Πρόεδρου της Σ. Διεθνούς περιμένω καινοτόμα πράγματα αλλά και καινοτόμες αντιλήψεις. Εύχομαι να πετύχετε και να διαψευστώ στις κριτικές μου.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΠΡΩΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ της ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΣΟΚ.

-Για την Ιστορία:
- Τον Απρίλη του 2008 ο σημερινός πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου κατέθεσε Επίκαιρη Ερώτηση προς τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή με θέμα: «Τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας που επιχειρεί η κυβέρνηση»(!!!). Στο κείμενο της Ερώτησης ανέφερε: «Αν υλοποιηθούν τα σχέδια της κυβέρνησης» για την «πλήρη ιδιωτικοποίηση δημόσιων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας», η Ελλάδα «θα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, στην οποία τα μεγαλύτερα λιμάνια, το σύνολο των μεγάλων αεροδρομίων, οι τηλεπικοινωνίες, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και άλλοι ζωτικοί τομείς της οικονομίας θα είναι ιδιωτικοί ή και θα ελέγχονται από αντίστοιχους οργανισμούς άλλων χωρών». Και καταλήγει: «Αυτή η πολιτική είναι και ξεπερασμένη και αποτυχημένη. Την εφάρμοσαν μόνο στο παρελθόν ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις όπως της κ. Θάτσερ και του κ. Μητσοτάκη».

---------------------------------------------------------------------------------
ΔΗΛΩΣΕΙΣ:


Επιπλέον, ερωτηθείς εάν είναι δίκαια τα αιτήματα των εργατών, ο κ. Πεταλωτής απάντησε ότι «σε κάθε απεργία υπάρχουν και κάποια αιτήματα. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντάει επ' αυτών»……

Ακόμη κληθείς να αποσαφηνίσει τους όρους της επαναδιαπραγμάτευσης, ο κ. Πεταλωτής χαρακτήρισε μια τέτοια ενέργεια «άκαιρη, η οποία θα ακύρωνε πολλές διαδικασίες διαλόγου».


Επίσης, ο κ. Πεταλωτής στα πλαίσια της διγλωσσίας που διακρίνει το προ Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, με το μετέπειτα ΠΑΣΟΚ Κυβέρνηση, δήλωσε:
«Έχουμε πετύχει να αρχίσει ένας διάλογος για όλα τα ζητήματα και εκείνα της εργασίας. Διασφαλίζουμε, με όρους δημόσιου συμφέροντος, τον υγιή ανταγωνισμό και συνεχίζεται και σήμερα και θα συνεχιστεί ο διάλογος με όλους τους φορείς για την εύρυθμη λειτουργία του λιμανιού» δήλωσε και παρέπεμψε στις σχετικές δηλώσεις της υπουργού Οικονομίας Λούκας Κατσέλη.

Μήπως δεν είναι ακριβώς διγλωσσία άλλα μια προδιαγραμμένη κωλοτούμπα από τις πολλές που πρόκειται να εθιστούμε ως λαός και εργαζόμενοι, αφού επί της πεπατημένης ουδείς .... αμάρτησε;

Μήπως λέω, η δήλωση ΠΑΣΟΚ "...... Η μελλοντική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την εντολή και την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού, θα εξαντλήσει όλες τις νομικές, θεσμικές, πολιτικές δυνατότητες της ευρωπαϊκής και της εθνικής νομοθεσίας, προκειμένου να κατοχυρώσει το δημόσιο συμφέρον, μέσα από μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση.... " αποτελούσε προάγγελο της σημερινής διαδικασίας διαλόγου, όπου η "επαναδιαπραγμάτευση" σήμαινε απλώς την έναρξη διαλόγου για δευτερεύοντα ζητήματα, όπως ας πούμε την πολυδιαφημισμένη θέση περί " κατοχύρωση των εργασιακών σχέσεων" που όμως δεν ΄συναντιέται στο επίπεδο των δηλούμενων αιτημάτων των εργαζομένων, μιας και μια σοβαρή Κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντά σε αιτήματα εργαζομένων;

Με κάπως διαφορετικά λόγια λέγω απλά, πως οι εργαζόμενοι και δη οι εργατικές τους ηγεσίες, ζώντας περισσότερο στο χώρο των ψευδαισθήσεων και της ουτοπίας, εκπαιδευμένοι επί πολλά χρόνια σε μια εικονική πραγματικότητα που διαστέλει την πραγματικότητα και την ουσία του πολιτικού λόγου, σηνήθως αντιλαμβάνονται τις αποφάσεις των πολιτικών κομμάτων και του προεκλογικού λόγου όπως θα επιθυμούσαν, όπως πιστεύουν ή όπως ερνηνεύουν τον λόγο και τις προθέσεις.

Επιπλέον, οι εργατικές ηγεσίες που δραστηροποιούνται στην βάση της κομματικής τους ιδιότητας στο κοινωνικό - πολιτικό γίγνεσθαι, συνήθως βρίσκονται ανάμεσα στις συμπληγάδες του κοινωνικολαϊκού συμφέροντος και του πολιτικοκομματικού αντίστοιχου, κυρίως δε, όταν ο κομματικός τους φορέας ασκεί κυβερνητικά καθήκοντα εξουσίας.

Πολλές φορές οι εργατικές ηγεσίες έχουν κατηγορηθεί για Κυβερνητικό ή και Εργοδοτικό συνδικαλισμό, κάτι που στην παρούσα φάση η διοίκηση της ομοσπονδίας των Λιμενεργατών δεν επιθυμεί να χρεωθεί από καμιά πολιτικο-συνδικαλιστική παράταξη είτε από τα αριστερά της είτε απο τα δεξιά της.

Από την άλλη όμως, δεν δύναται ακόμη να αντιληφθεί, ότι η " επαναδιαπραγμάτευση" δεν σημαίνει ακύρωση της συμφωνίας ούτε άρνηση προς την ιδιωτικοποίηση των υποδομών. Κάθε άλλο. " Το Κράτος έχει συνέχεια" τονίζεται από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας και το ΠΑΣΟΚ συμφωνεί ....ασθμαίνοντας, μη και κατηγορηθεί ότι η Ελλάς δεν είναι προτεκτοράτο ξένων οργανωμένων συμφερόντων και Κυβερνήσεων και χάσει την αξιοπιστία της !!!

ΠΑΡΑΒΟΛΗ
Έρχετε μια Κυβέρνηση και καταστρέφει την οικονομία της χώρας, δημιουργεί καθεστώς υποτέλειας της οικονομίας και της ανάπτυξης, εκποιεί την ιδιοκτησία του Λαού και ο Λαός αποφασίζει να την στείλει στα .... σκουπίδια.

Εκλέγει μια διαφορετική Κυβέρνηση!

Γιατί το κάνει αυτό ο Λαός; Τι σημαίνει η ψήφο εμπιστοσύνης προς μια άλλη Κυβέρνηση; Ποια είναι η εντολή της ψήφου; Η συνέχεια του Κράτους; Δηλαδή η συνέχεια της ίδιας πολιτικής και των συνεπειών ως επιστέγασμα της άρνησης εμπιστοσύνης στην προηγούμενη Κυβέρνηση;


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Δεν έχω καταλάβει, τι κατάλαβε το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης, από την απόφαση του Ελληνικού Λαού, να δώσει μια ισχυρή αυτοδυναμία στο ΠΑΣΟΚ !

Είπε δηλαδή ο Λαός στον Παπανδρέου : " κοίτα φίλε μου, επειδή δεν κάνουμε κέφι τον "χοντρό" και θέλουμε έναν "στυλάτο" για Πρωθυπουργό, που αντί να συνωστίζεται στα φαστφουντάδικα, κάνει αθλητισμό με ποδήλατο, ... συνέχισε αυτό που έκανε ο προηγούμενος, αλλά χωρίς έπαρση, με χαμηλότερους τόνους, πιο στογγυλοποιημένο πολιτικό λόγο, ρίξε και κανένα βάψιμο, κανένα ρετουσάρισμα υπουργών, υπουργείων και δημόσιας διοίκησης και όλα ωραία, όλα καλά".

Αυτό είπε ο Λαός, κ. Παπανδρέου;

Υπήρχε λόγος κυβερνητικής αλλαγής;

Αν το πρόβλημα της οικονομίας και της οικονομικής ευρωστίας των νοικοκυριών εξαρτώνται από το μέγεθος του Κυβερνητικού σχήματος, από τις Κυβερνητικές λιμουζίνες και από τις αλλαγές στις ρεκλάμες των Υπουργείων, τότε είτε ο λαός δεν ξέρει τι του γίνεται ή άλλο είπε ο λαός και άλλο καταλάβατε εσείς.

Για να το πω καλλίτερα, εσείς ό,τι και να πει ο Λαός καταλαβαίνετε ακριβώς ότι ακούει ένας εκ γενετής κουφός και καταλαβαίνετε, ό,τι έχετε συμφωνήσει κάτω από το τραπέζι, στην Λέσχη Μπίλντερπεργκ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και ό,τι δεσμεύσεις κουβαλάτε προς Διεθνής εξουσίες που πάντα κατουρούσαν σ' αυτήν την γωνιά της Γης, μιας και θεωρούσαν - όχι άδικα - αυτό το κομμάτι της γης, τον απόπατο του σπιτιού τους.

Σε αυτήν την πορεία που χάραξαν διαχρονικά οι προπάτορες της υποτέλειας στην εξουσία, Κόμματα και Κυβερνήσεις, όλοι την ίδια αντίληψη έχετε.

Όλοι βάζετε πλάτη, μην και αυτός ο Τόπος βρει τον ..... μάστορα του.
Κάθε φορά που πάει κάτι να γίνει, τότε "ξυπνά" το θεριό της ..... Αλλαγής.
Και αν η "Αλλαγή" αμφισβητήσει τις έξωθεν εξουσίες υποτέλειας τούτου του Λαού και αυτής της Χώρας, υπάρχει και ..... η Αντιπολίτευση, που θα επαναφέρει στην σωστή ρότα το σαπιοκάραβο "Η Ελλάς". Πρωταγωνιστικό ρόλο θα κληθεί και πάλι να παίξει ποιος άλλος; Η...... Αριστερά!!!

Το είδαμε και στο " βρώμικο 89" αλλά το είδαμε και στην διαπόμπευση του Α. Παπανδρέου που τον σέρνατε - εσεις οι ίδιοι - να προσκυνήσει τον "Πλανητάρχη" λίγο πριν αφήσει τα εγκόσμια, το είδαμε και μετά την πτώση της Χούντας, όταν ένας επαναστατημένος Λαός και μια πρωτοπόρα νεολαία, υποχρεώθηκε να σκύψει το κεφάλι στο "Εθνάρχη" που την είχε κοπανήσει με ψεύτικο διαβατήριο στην Γαλλία για να μην μετακομίσει στον "Κορυδαλλό" και τώρα ερχόταν ως "ήρωας" και "Σωτήρας" του Λαού, της Δημοκρατίας και του Έθνους.

Έχω ξαναπεί για τον ρόλο της Αριστεράς, τόσο σε περίοδο Δεξιάς Διακυβέρνησης όσο και στις περιόδου Σοσιαλδημοκρατικής.

Ο ρόλος της Αριστεράς είναι σε περιόδους ακμής να συνεγείρει τον Λαό και να αποτελεί την συνείδησή του, ώστε σε περιόδους κρίσεις να ασκεί πραγματική καθοδήγηση και να οδηγεί σε απάνεμα λιμάνια τον Λαό και να ισχυροποιεί την εξουσία που έχει ανάγκη ο Λαός και όχι τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.

Αυτόν τον ρόλο ποτέ δεν το έπαιξε το ΚΚΕ, ποτέ δεν τον έπαιξε η Ανανεωτική Αριστερά.

Για το ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρό του, θα πω πως, το " Δεν χρωστώ σε κανέναν", αποδείξτε το με την καταγγελία των υποτελών Συμβάσεων ξεπουλήματος του Εθνικού πλούτου και των υποδομών της χώρας. Αποδείξτε την διαφορά σας από την κυρίαρχη αντίληψη περί ανάπτυξης που συστοιχίζονται οι κυρίαρχες επιχειρήσεις και τα πιστωτικά - οικονομικά τραστ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αποδείξτε το, με ρήξη προς τον Σύμφωνο Σταθερότητας, προς την Συνθήκη της Λισσαβόνας

Τολμήστε και φέρτε έστω και ετεροχρονισμένα, σε δημοψήφισμα τόσο την Συνθήκη της Λισσαβόνα όσο και το Σύμφωνο Σταθερότητας

Εμπιστευτείτε τον Λαό όπως Εκείνος σας εμπιστεύτηκε

ΑΥΤΟ σημαίνει ρήξη με κατεστημένα συμφέροντα, αγκυλώσεις, υποτέλεια και αφεντικά!!!

Μια πρώτη ματιά στην οικονομική στρατηγική της Νέας Κυβέρνησης

Διαβάζω στο STOP CARTEL ότι ... "Πριν από τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ, δια στόματος της Λούκας Κατσέλη, μιλούσε (και σωστά!) για παρέμβαση στην αγορά μέσω ενός ισχυρού δημόσιου πυλώνα τραπεζών, στον οποίο θα πρωτοστατούσε η Εθνική Τράπεζα. Σήμερα, με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου επικεφαλής στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής, το ΠΑΣΟΚ ίσως κινδυνεύει να πέσει σε ένα σοβαρό φάουλ.

Αν δώσει κανείς προσοχή σε σχετικό δημοσίευμα του (όχι πάντα αξιόπιστου) "Βήματος", η κυβέρνηση προσανατολίζεται τώρα να αναθεωρήσει αυτή την πολιτική, να αφήσει την Εθνική να κερδοσκοπεί εις βάρος του κοινωνικού συνόλου με "στενά' τραπεζικά κριτήρια μεγιστοποίησης των αποδόσεων στους μετόχους, και να δημιουργήσει ένα δημόσιο πυλώνα με τη συνένωση της ΑΤΕ, του Ταμιευτηρίου και του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, δηλαδή των αμιγώς κρατικών πιστωτικών φορέων......"

Σε μια παλιά μου τοποθέτηση σχετικά με την "Πράσινη Ανάπτυξη" είχα επισημάνει πως καμιά αλλαγή της Στρατηγικής της Ανάπτυξης δεν μπορεί να οικοδομηθεί αν οι βασικές χρηματοπιστωτικές υποδομές μιας χώρας, βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών.
Οι ιδιώτες σε καμιά περίπτωση, τουλάχιστο σε ότι αφορά τον Ελληνικό Καπιταλισμό, δεν ρισκάρουν και δεν χρηματοδοτούν στρατηγικές που έχουν αμφίβολα ή πολύ μελλοντικά αποτελέσματα.
Αλλά γενικότερα οι βασικές υποδομές της χώρας που αποεθνικοποιήθηκαν σε ανταγωνιστικά συμφέροντα προς την Ελληνική Οικονομία λειτουργούν ως τα υπ' αριθμόν μεγαλύτερα και σοβαρότερα εμπόδια ανακατεύθυνσης της Ελληνικής Οικονομίας και δημιουργίας μιας διαφορετικής Στρατηγικής της Ανάπτυξης.
Η μεγέθυνση της εξάρτησης που οδηγεί την υπερχρέωση της χώρας τόσο στο εξωτερικό χρέος όσο και στην αποδόμηση των βιομηχανικών επενδύσεων, επιδεινώνεται από την συνεχή εκποίηση των βασικών σταθερών, σταθερές που διαφεντεύονται από ξένα και ανταγωνιστικά συμφέροντα προς την Ελληνική οικονομία, αλλά που συμφωνούν με τα συμφέροντα που εκπροσωπεί και διευκολύνει ο Ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός της Ε. Ε.
Η πραγματοποίηση "επενδύσεων" στην βάση απελευθέρωσης της επιχειρηματικότητας και "ενίσχυσης" της ανταγωνιστικότητας, το μόνο που επί της ουσίας έκανε, είναι η πραγματοποίηση μιας ληστείας σε βάρος του Δημόσιου Συμφέροντος, σε βάρος της ανταποδοτικότητας των φόρων και στην μείωση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας.
Η.... "απελευθέρωση" της ηλεκτρικής ενέργειας, δεν πραγματοποιήθηκε με όρους ανταγωνιστικής επένδυσης, δηλαδή με επενδύσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και της τοποθέτησης κεφαλαίων επένδυσης στις βασικές υποδομές της παραγωγής και μεταφοράς, αλλά σε βάρος της ΔΕΗ, αφού τα βασικά εργαλεία κεφαλαιουχικού εξοπλισμού, όπως τα δίκτυα, υπερχρεώνουν την Δημόσια Επιχείρηση χρεώνοντας την με το κόστος αποκατάστασης και συντήρησης χωρίς ωστόσο να αποτελούν διαχειρίσιμη οικονομική αξία αφού η ιδιοκτησία τους ανήκει στην Διαχείριση Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας Α. Ε.
Αλλά και οι τιμές αγοράς παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας δεν καθορίζονται από τον αγοραστή αλλά επιβάλλονται με ληστρικούς όρους σε Βάρος των Καταναλωτών.
Το μοντέλο αυτό των ..... "επενδύσεων" έχει δεχτεί σκληρή κριτική από τους σύγχρονους μελετητές και υποστηρικτές της Ιμπεριαλιστικής Ανάπτυξης και αντίθετων των οικονομικών σχολών των ΗΠΑ.
Το μοντέλο αυτό δέσμευσε βασικά διαθέσιμα κεφάλαια της Ελληνικής οικονομίας από την μια, αλλά από την άλλη ως χώρα μπανανία αποτέλεσε κατ' αρχή μια πρόκληση ανταγωνισμών στο επίπεδο "επενδύσεων" ΄ξένων συμφερόντων, που σήμερα ούτε προκαλούνται ούτε και ενθαρρύνουν ξένες επενδύσεις στην χώρα μας.
Η δυνατότητα λοιπόν δημιουργίας αναπτυξιακών μοντέλων ή νέων Στρατηγικών, από την μια προσκρούει στην ανυπαρξία ιδιόκτητων υποδομών στρατηγικού ενδιαφέροντος και από την άλλη δημιουργούν νέες σχέσεις εξάρτησης και υποτονικής επενδυτικότητας ξένων κεφαλαίων, καθώς και καθεστώς αποθάρρυνσης σοβαρών επενδύσεων Ελληνικών, ντόπιων κεφαλαίων.
Τόσο η Στρατηγική Σημίτη όσο και η συνέχεια της από τον Καραμανλή, όχι μόνο στέρησε βασικές δυνατότητες ανάπτυξης της χώρας, αλλά υποθήκευσε και το όποιο μέλλον οποιασδήποτε άλλης ή νέας Στρατηγικής ή εναλλακτικών μοντέλων ανάπτυξης.
Επομένως οι εναλλακτικές στρατηγικές ανάπτυξης πρέπει να πραγματοποιηθούν στην βάση αμφισβήτησης και ξεριζώματος των προηγούμενων στρατηγικών και να μην υπερηφανεύονται τα Στελέχη του ΠΑΣΟΚ για την οικονομική στρατηγική Σημίτη, διότι αποδομούν τον επιχειρηματικό τους κριτικό λόγο προς τα έργα και τις ημέρες Καραμανλή.

Αν λοιπόν τώρα η πολιτική Παπακωνσταντίνου περιστρέφεται στην δημιουργία νέων ανταγωνιστικών χρηματοπιστωτικών μέσων προς τις ιδιωτικές τράπεζες, αυτό μπορεί να στηριχθεί, αν αποτελεί επιλογή, με την μεταφορά όλων των Κρατικών και Δημόσιου χαραχτήρα κεφαλαίων, κεφαλαίων των Ασφαλιστικών Ταμείων, προς το νέο χρηματοπιστωτικό κρατικό πυλώνα.
Αν όχι, τότε όχι μόνο είναι ένα φάουλ οικονομικής πολιτικής αλλά και η έναρξη μια πτωχευτικής διαδικασίας των Κρατικών χρηματοπιστωτικών εργαλείων της χώρας.

Επικίνδυνα πράγματα "Σύντροφοι" όταν εξακολουθείτε να μην απογαλακτίζεστε από την περίοδο Σημίτη και τον εκσυγχρονισμό!

ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ και Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ

"........το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 43,94% και 160 έδρες, η ΝΔ 33,49% και 91 έδρες, το ΚΚΕ 7.53% και 21 έδρες, ο ΛΑΟΣ 5.62% και 15 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ 4.59% και 13 έδρες και οι Οικολόγοι-Πράσινοι 2.48%. "

Το τέλος της εκλογικής διαδικασίας, δεν μπορεί να μας οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, αλλά ίσως σε ασφαλείς εκτιμήσεις και μάλιστα εκτός της διαφοράς μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Σύνηθες στην κριτική μας για τον ρόλο της Αριστεράς σε περιόδους οικονομικής ή πολιτικής κρίσης και παρακμής, αποτελεί ένα ομολογούμενο γεγονός, που δεν λέγεται δημόσια αλλά εντός των τειχών, ότι η Αριστερά ποτέ δεν είναι έτοιμη να καθοδηγήσει τις κρίσεις και να εμπνεύσει τους Λαούς, να δημιουργήσει και να διαχειριστεί ένα κίνημα που να δώσει μια εναλλακτική δυνατότητα και να καθοδηγήσει την έξοδο από την κρίση βαδίζοντας σε μια στρατηγική αντιϊμπεριαλιστικής ανάπτυξης.

Όταν σε ολόκληρη της Ευρώπη τα Σοσιαλιστικά - Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βρίσκονται σε ύφεση τα δε Κομμουνιστικά σε αποσύνθεση, στην Ελλάδα πραγματοποιείται το αναμενόμενο
Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα μαζί με το Σοσιαλιστικό και τους Πράσινους κατέχουν το 51,03% χωρίς να προσθέσει κανείς στο παζλ της Αριστερής " διεξόδου" από την κρίση το απολιθωμένο έκθεμα της παραδοσιακής και άκαμπτης Αριστεράς, το ΚΚΕ.

Το εκλογικό αποτέλεσμα, χρεώνει με προσδοκίες και με τεράστιες ευθύνες, τα κόμματα της Σοσιαλδημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, αλλά και το προοδευτικό κίνημα των Οικολόγων - Πράσινων.

Η διαχείριση του εκλογικού αποτελέσματος καθώς και η δυναμική που αναπτύσσεται πλέον, ως μέσο αλλά και ως δυνατότητα μιας ριζικής αλλαγής στο κοινωνικοοικονομικό αλλά και πολιτικό γίγνεσθαι, δεν αφήνει περιθώρια ανάλογα την προηγουμένης περιόδου, που κατάφεραν μέσα από έναν ακατανόητο μεγαλοϊδεατισμό, να διαλύσουν την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ και να καταστήσουν την μεγάλη ευκαιρία ενός δυναμικού μπλοκ Σοσιαλδημοκρατών και Σοσιαλιστών, ως μια αποσαθρωτική διαλυτική κατάσταση του ζητούμενου.

Το ζητούμενο δεν ήταν το ποσοστό αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ ούτε η ...."ξεχασμένη κοινωνία" του Τσίπρα, αλλά η δημιουργία ενός ρεύματος συνεργασίας και πολιτικής αλληλεγγύης μεταξύ των κομμάτων με κοινή ρίζα.
Ο Σοσιαλισμός και η Σοσιαλδημοκρατία δεν αποτελούν στρατόπεδα με συγκρουσιακές σχέσεις ύπαρξης, αλλά συγκοινωνούντα δοχεία με διαφορά στάθμης, κατ' άλλους στο εποικοδόμημα και κατ' άλλους στην βάση του εποικοδομήματος.

Θα πρέπει κατ΄αρχήν ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεπεράσει τον εθνολογικό τόπου καταγωγής του και να γεννηθεί ως το πολιτικό υποκείμενο της Σοσιαλιστικής Αριστεράς, που οι καταβολές του ( εννοώ τον χώρο διασπαστικής του προέλευσης) δεν μπορούν να βλάψουν κανέναν και προπαντός το νέο υποκείμενο.
Δεν μπορεί να αποτελεί η ξύλινη γλώσσα ΚΚΕ, το ασφαλές λιμάνι ή οχυρό αντιλήψεων και μεγαλόστομων συμπερασμάτων, κάθε φορά που καλείται να απαντήσει σε διλληματικά ζητήματα που η ίδια η κοινωνία βάζει.

Προφανώς μεταξύ Σοσιαλδημοκρατίας και Σοσιαλισμού υπάρχουν βασικές διαφοροποιήσεις ως προς την βάση του εποικοδομήματος ή του ιδίου του εποικοδομήματος, αλλά σε μια πορεία εξαναγκασμού ( εξαναγκασμό που επιβάλει τόσο η ίδια η Κοινωνία όσο και η ιστορική ευκαιρία, που το απαιτεί) σε μια πορεία χάραξης κοινής και αλληλοτροφοδοτούμενης στρατηγικής Ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση με όρους Κοινωνίας και Κράτους -Κοινωνίας, δεν υπάρχουν περιθώρια μιας ακόμη ήττας του Λαού.

Μεγάλη ευθύνη όμως θα έχει και το ΠΑΣΟΚ, αν ασπαστεί την Παγκάλιο αντίληψη ή την ηγεμονίστικη αλαζονεία του 44% και δεν εξαντλήσει κάθε δυνατότητα, αν δεν υποχωρήσει από κάθε μεγαλοαστισμό ή απόλυτη αλήθεια, αν δεν υποτονίσει συνειδητά τον κυριαρχικό βοναπαρτισμό που αναπτύσσεται σε κάθε Κυβέρνηση και που εκλαϊκεύεται στο " Ο Λαός μας έδωσε την αυτοδυναμία για να υλοποιήσουμε το Πρόγραμμά μας .... και ότι θα κριθούμε στο τέλος της τετραετίας", αν δεν πασχίσει να βρει δρόμος συμμαχιών με τα όμορα κόμματα, ώστε να δώσει και μια προοπτική και μια ασφάλεια απέναντι στην πολεμική των οργανωμένων συμφερόντων εντός και εκτός Ελλάδας, θα έχει τεράστιες ευθύνες που θα του καταλογιστούν πολύ πιο γρήγορα και πιο εκκωφαντικά από ότι στην απελθούσα Κυβερνητική πλειοψηφία.

Η κρίση δεν δημιουργήθηκε ούτε με όρους Σοσιαλιστικής Ανάπτυξης ούτε ως αποτέλεσμα συγκρούσεων ιδεολογικών αναπτυξιακών στρατηγικών. Επομένως και δεν μπορεί η έξοδος απο την κρίση να καθοδηγηθεί από τις ανάγκες της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής της ανάπτυξης που επιθυμεί να επανακαθορίσει την ηγεμονία και την παντοκρατορία της, μέσα απο αυτήν.

Σε αυτόν τον δρόμο πρέπει να καθοριστεί και η στρατηγική της εξόδου από την κρίση και όχι στην εξάλειψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και την ικανοποίηση των επιμέρους απαιτήσεων της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή ο δρόμος είναι η Αλλαγή Στρατηγικής της Ανάπτυξης, και αυτό θα ΄πρέπει να συμφωνηθεί και να δημιουργήσει μια ισχυρή πολιτική -οικονομική και Κοινωνική δύναμη, που μόνο μια συμμαχία Σοσιαλδημοκρατικών και Σοσιαλιστικών δυνάμεων μπορεί να την εγγυηθεί.

ΕΚΛΟΓΕΣ - ΑΛΜΟΥΝΙΑ = 1-0 ή 0-1;

Ιδού το ερώτημα!
Την Δευτέρα ο κ. Αλμούνια στέλνει στην νέα Κυβέρνηση το ραβασάκι.
Αγόρια το ...... πανηγυράκι τον εκλογών τέλειωσε, ώρα να σοβαρευτούμε

ΕΡΩΤΗΜΑ: Ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, τι ακριβώς θα κάνεις; Θα εφαρμόσεις τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Δεξιάς όπως εκφράζεται από το Σύμφωνο Σταθερότητας και την Συνθήκη της Λισσαβόνα ή θα αντιτάξεις τα συμπεράσματα και τις θέσεις της Διεθνούς και θα στείλεις τον Αλμούνια από κει που 'ρθε;

Δεν θα είναι σχήμα οξύμωρο, από την μια ως ηγέτης της Σοσιαλ. Διεθνούς να λες άλλα και εδώ, στο Ελλαδιστάν, να είσαι το καλό παιδί, το υπάκουο στις επιταγές Αλμούνια στις επιταγές και τα γραμμάτια της Σταθερότητας και επαληθευτής των κατηγοριών Καραμανλή; Πρέπει να μας αποδείξεις ότι είχε άδικο ο Καραμανλής, γιατί, οτι έχει δίκιο το ξέρουμε!
Με τι πρόσωπο θα Κυβερνήσεις και πόσες κωλοτούμπες και πιρουέτες στον αέρα θα σε υποχρεώσουν να κάνεις ως σύγχρονος ζογκλέρ, για να μας πείσεις ότι η μόνη οδός είναι ο δρόμος που χάραξε ο .... Καραμανλής με προπονητή τον Αλμούνια;
Ο Λαός είναι μαζί σου και Αυτός ο Λαός θέλει και να πιστέψει και να αποδείξει ότι μπορεί.

Θα ....ξανακούσουμε το απαρχαιωμένο ευφυολόγημα Ανδρέα, περί του μεγαλύτερου κόστους από το όφελος, που ανέτρεψε το σύνθημα: ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο ή την έξοδο από την ΕΟΚ, μόλις γίνουμε Κυβέρνηση;

Επειδή δεν βόσκω χορτάρι, λέω να μην με πιάσουν και κότσο.
Μακάρι να διαψευσθώ και να νιώσω υπερήφανος που είμαι Έλληνας.

Θα μου πεις πως κάνω δίκη προθέσεων.
ΟΧΙ, απλά προλαβαίνω να μιλήσω πριν αρχίσουν οι δικαιολογίες περί δημοσιονομικής προσαρμογής, ειλικρίνειας, σταθερότητας ή αυτοί έχουν δυστυχώς την πλειοψηφία.
Ο Σαρκοζί είπε το απλό. Πρώτα η Γαλλία!

Ελπίζω να πάνε όλα κατ' ευχή, γιατί αυτός ο Λαός βαρέθηκε να πανηγυρίζει την ιστορία του Έθνους του και να σκύβει το κεφάλι από την πολιτική των Νεοελλήνων ηγετών του.

pasok.gr: Την Κυριακή που έρχεται κερδίζουμε το μέλλον μας

pasok.gr: Την Κυριακή που έρχεται κερδίζουμε το μέλλον μας